(NCT X YOU) THE BROTHER'S MISSION ภารกิจจับน้องให้มารัก

ตอนที่ 6 : CHAPTER 5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 249 ครั้ง
    23 ต.ค. 61



















      



    ฉันตื่นเช้ามาพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรงและตัวที่ร้อนกว่าปกติ เช้านี้เป็นเช้าที่ไม่สดใสสักเท่าไหร่ เนื่องจากพิษไข้ที่รุมเร้า ทำให้ฉันได้แต่นอนซมอยู่บนเตียงเฉยๆ ซึ่งถือเป็นโชคดีมากที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์และไม่มีกิจกรรมต้องไปทำที่ไหน ฉันเริ่มที่จะข่มตานอนอีกครั้ง ถึงท้องจะประท้วงต่อความหิว แต่แรงที่มีนั้นน้อยนิดเกินกว่าจะขยับตัวไปไหนได้


ก๊อกๆ



    เสียงเคาะประตูห้องทำให้ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อยากจะเปล่งเสียงถามออกไปว่าใคร แต่คอก็เจ็บจนไม่สามารถเอ่ยอะไรออกไปได้



ก๊อกๆๆ



    เมื่อผู้มาเยือนเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับจากฉัน แรงเคาะจากด้านนอกจึงดังรัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฉันจึงพยายามใช้แรงทั้งหมดที่ตัวเองมี ยันตัวเองลุกขึ้นได้จนสำเร็จ และค่อยๆเดินไปเปิดล็อกประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา


    เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงของพี่จองอูก็ปรากฎให้ฉันเห็น แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ร่างกายของฉันก็อ่อนแรงลงอย่างกระทันหัน พร้อมกับอาการมึนหัวที่แล่นเข้ามา ทำให้ขาทั้งสองข้างของฉันไม่สามารถค้ำยันตัวเองได้อีกต่อไป ฉันเตรียมรับแรงกระแทกที่จะมาถึงตัวในอีกไม่ช้า แต่เหมือนสวรรค์จะเมตตา เพราะแขนหนาของพี่จองอูส่งมาโอบรัดร่างของฉันไว้ก่อนที่มันจะตกลงสู่พื้น 


"ลิน!" เสียงทุ้มร้องขึ้นอย่างตกใจ ตาคมเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนของอุณหภูมิบนร่างกายของฉัน


"ทำไมตัวร้อนอย่างนี้" ฉันได้แต่มองหน้าพี่จองอูนิ่งอย่างคนหมดแรง เมื่อผู้เป็นพี่เห็นดังนั้นจึงใช้แขนแกร่งช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว และวางฉันลงบนที่เตียงนุ่ม


    เมื่อจัดท่าให้ฉันนอนสบายที่สุดแล้ว ขายาวของพี่จองอูก็ก้าวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วและรีบร้อน เสียงวิ่งตึงตังแว่วขึ้นมาหลังจากที่พี่จองอูออกไปได้ไม่นาน ซึ่งมันมาพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของเหล่าพี่ชายของฉัน
และขอเดาได้เลยว่า อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ตรงหน้าของฉันจะมีร่างของพี่ชายทุกคนมายืนอยู่


"ลิน!"


"เป็นอะไรมากมั้ย"


"ตัวเล็กไปโรงพยาบาลกับพี่!"


"ยัยตัวเล็ก ไหวหรือเปล่า!"



บลาๆๆ




     เสียงดังแตกตื่นของพี่ชายที่แย่งกันพูด ทำให้อาการปวดหัวของฉันเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ถึงอยากจะบอกให้พวกเขาเงียบเสียงลงมากแค่ไหน แต่ร่างกายกับไม่เอื้ออำนวยให้ทำแบบนั้นเลย ฉันได้แต่หรี่ตามองดูเหล่าพี่ๆ ที่ต่างพากันมาเกาะขอบเตียง เบียดเสียด และยื่นหน้าเข้ามาใกล้ราวกับจะแย่งอากาศของฉันหายใจ



"เลิกโวยวายกันสักที ลินไม่สบายอยู่ ถ้าจะรบกวนน้องก็เชิญออกไปจากห้องสะ" เสียงเรียบนิ่งของพี่จองอูดังขึ้นที่หน้าประตู พรางสายตาคมก็กวาดมองไปยังพี่ๆน้องๆที่ทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูม ราวกับว่าฉันกำลังจะตายให้ได้เดี๋ยวนี้



    สองมือหนาของพี่จองอูถือถาดอาหาร ที่บรรจุไปด้วยชามขนาดกลาง แก้วน้ำเปล่า และซองยา ขายาวของพี่ชายคนดังกล่าวเดินมาวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะข้างเตียงของฉัน กลิ่นข้าวต้มที่หอมอ่อนๆลอยแตะจมูกฉันขึ้นมา



"เอาล่ะ ทีนี้ก็ออกไปกันได้แล้ว อยู่ไปก็เกะกะกันเปล่าๆ" 



"ไม่แฟร์นี่ แล้วทำไมพี่ไม่ออกไปด้วยหล่ะ พวกผมก็เป็นห่วงลินเหมือนกันนะครับ!"



"ไอ้ลูคัส กูให้มึงเลือกระหว่าง จะเดินออกไปจากห้องดีๆแบบหล่อๆ หรือจะออกไปจากห้องแบบมีรอยตีนกูที่หน้ามึง" พี่จองอูเอ่ยขึ้นและมองหน้าพี่ลูคัสอย่างสุดจะทน อย่างที่บอกพี่จองอูเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบ้าน เพราะถ้าหากเป็นพี่คนอื่น แน่นอนว่าไม่มีใครมาให้ตัวเลือกแบบนี้หรอก มีแต่จะฝากรอยอารยธรรมไว้อย่างเดียว


"ครับพี่ ไปแล้วครับ อ้าวเห้ย! ยืนเอ๋อแดกกันอยู่ทำไมหล่ะครับ มูฟสิครับ" พี่ลูคัสพูดขึ้นอย่างไร้ข้อกังขา พรางพยายามดึงพี่ๆคนอื่นออกไปจากห้องด้วย จนเหลือแค่ฉันกับพี่จองอูแค่สองคน



"ลินกินข้าวต้มก่อนนะ เดี๋ยวพี่ป้อน"



"ไม่เป็นไรค่ะ ลินกินเองได้" ฉันตอบกลับพี่จองอูไปด้วยเสียงที่แหบแห้ง ยอมรับเลยว่ายังรู้สึกอึดอัดใจกับพี่จองอูอยู่เล็กน้อย เพราะเมื่อได้เห็นหน้าพี่ชายคนนี้ทีไร ภาพความสัมพันธ์ของเราสองคนก็แล่นเข้ามาในหัวทุกที



"อย่าดื้อนะครับตัวเล็ก" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ให้เดาว่าพี่จองอูก็คงจะรู้ตัวเหมือนกันว่าระหว่างเราสองคน มีช่องโหว่ที่ยังไม่สามารถเติมเต็มได้ในตอนนี้ เจ้าตัวเลยพยายามทำทุกอย่างให้ปกติและดูเป็นธรรมชาติที่สุด



"ก็ลิน..อื้อ" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบ ข้าวต้มอุ่นๆก็ถูกใส่เข้ามาในปากฉันทันที ถือเป็นโชคดีมากที่ข้าวต้มนั้นไม่ร้อนมาก เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ตอนนี้ลิ้นฉันคงพองจนไม่สามารถกินอะไรได้อร่อยแน่ๆ ฉันจึงได้แต่มองค้อนพี่ชายขี้แกล้งที่ตอนนี้นั่งยิ้มร่าจนตาหยี เห็นแล้วหมั่นไส้เสียจนอยากจะเอาเล็บไปข่วนใบหน้าหล่อๆนั้นให้รู้แล้วรู้รอด



"ไม่ต้องมามองพี่แบบนั้นเลยนะ ก็ตัวเล็กดื้อ พี่ก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ"



"แล้ววันนี้ไม่ต้องออกไปไหนหล่ะ เดี๋ยวจะเป็นหนักกว่าเดิม" พี่จองอูพูดไปพรางก็ตักข้าวต้มป้อนให้ฉันไป ฉันที่ไม่มีแรงจะเถียงหรือต่อต้าน จึงได้แต่ให้เขาทำตามใจ



"ลิน"



"..."



"พี่ขอโทษจริงๆนะ ที่ลินเป็นแบบนี้มันเป็นเพราะการกระทำโง่ๆของพี่"



"อย่าโทษตัวเองเลยค่ะพี่จองอู ลินไม่ได้โกรธพี่แล้ว ที่ลินเป็นแบบนี้เพราะลินเอง ไม่มีใครผิดทั้งนั้น" ฉันตอบร่างหนาไป พร้อมกับสบสายตาคมนั้นด้วยแววตาอ่อนโยน เหมือนเช่นที่ฉันใช้มองพวกพี่ๆทุกครั้ง แต่ถึงปากจะบอกว่าไม่โกรธ แต่ในใจลึกๆของฉันเอง ก็นึกเสียใจที่ปล่อยให้ทุกเรื่องมันเป็นแบบนี้ โดยไม่คิดที่จะแก้ไขหรือต่อต้านอะไรเลย ถ้าจะหาคนผิดจริงๆหล่ะก็ 'มันก็คงเป็นตัวฉันเอง'












       ใช้เวลาไม่นาน พี่จองอูก็จัดการป้อนข้าวป้อนยาให้ฉันเสร็จ ร่างกายของฉันค่อยๆเอนตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง พิษไข้ที่ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมากในตอนแรก กลับเข้ามารุมเร้าร่างกายอีกครั้ง  อาการปวดหัวเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น จนไม่สามารถที่จะข่มตาให้หลับลงได้ ฉันได้แต่นอนกุมหัวตัวเองอย่างทรมาน เป็นเวลาราวๆครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วที่ฉันกินยาลดไข้ไป แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย 



       แต่ฉันก็จมอยู่กับความทรมานจากพิษไข้ได้ไม่นาน โทรศัพท์เครื่องหรูของฉันก็ดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอที่แสดงชื่อของเพื่อนสนิทอย่างแฮชาน ฉันเอิ้อมมือไปหยิบมันและกดรับสายทันที



"ฮะ ฮัลโหล แค่กๆ" 



"ไอ้ลิน แกอยู่ไหนวะ ทำไมเสียงเป็นงั้น ไม่สบายหรือไง" เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทดังขึ้นอย่างร้อนใจ เมื่อได้ยินเสียงที่แหบแห้งของฉันจนน่ากลัว



"ฉันอยู่บ้าน แกมีอะไรหรือเปล่า"




"เปล่าก็แค่โทรมาบอกว่าไอ้แจ...เห้ยยย ไอ้แจม!!! พยาบาล!! พยาบาลครับ!!!" เสียงของแฮชานดังขึ้น จนทำให้ฉันเบิกตากว้าง ร่างกายของฉันค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง และเริ่มเอ่ยถามแฮชานไปอย่างกังวลใจ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับแจมิน



"แฮชาน มีอะไร แจมเป็นอะไร ไอ้แฮชตอบฉันสิ"




"ไอ้แจมชัก ไอ้ลินแกรีบมาด่วนเลย!!! ตู๊ดๆๆ" สิ้นประโยคของแฮชานสายก็ถูกตัดไปทันที ฉันจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง แม้แรงจะเหือดหายไปหมด แต่ความเป็นห่วงแจมินมีมากกว่า ฉันเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนาและผ้าพันคอผืนโปรด ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกมาจากห้องทันที โดยอาศัยการเกาะขอบกำแพงไปจนสามารถพาตัวเองลงมาชั้นล่างได้สำเร็จ ฉันเอื้อมมือไปหยิบกุญแจรถที่แขวนอยู่มาไว้ในมือ ท่ามกลางสายตาของพี่ๆทั้งเจ็ดคน แต่ฉันก็แทบจะไม่สนใจอะไรและเร่งไปใส่รองเท้าเพื่อออกจากบ้านให้เร็วที่สุด


"ลิน ลิน! จะไปไหน" พี่โดยองเป็นคนแรกที่เดินตามฉันมาและเอ่ยถาม ก่อนมือหนาจะรั้งแขนฉันเสียก่อนที่จะได้ก้าวออกไปจากประตูบ้าน


"ไปโรงพยายบาลค่ะ" ฉันตอบและบิดแขนตัวเองออกจาการเกาะกุม แต่มีหรอที่พี่คนนี้จะยอมปล่อยให้ฉันไปได้ง่ายๆ



"ไปทำไม พี่ไม่ให้ไป ลินไม่สบายอยู่นะ"



"หนูต้องไปค่ะพี่โดยอง แค่กๆ แจมกำลังแย่" ฉันเปล่งเสียงแหบแห้งของตัวเอง และพยายามดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของพี่โดยองอีกครั้ง



"ลิน! อย่าดื้อกับพี่!" และเหมือนพี่โดยองจะหมดความอดทน ร่างหนาตะคอกออกมาเสียงดังฉันฉันสะดุ้งไปทั้งร่าง ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ จนได้ยินเสียงหายใจหอบถี่ของพี่โดยองราวกับว่ากำลังข่มอารมณ์โกรธอย่างหนัก




     ฉันมองหน้าพี่โดยองอย่างชั่งใจ จริงๆก็ไม่ได้อยากจะดื้อกับพี่ชายคนนี้เสียเท่าไหร่ แต่ความเป็นห่วงแจมินมีมากเกินกว่าที่จะให้มานั่งทำตามคำสั่งเหล่าพี่ๆได้



"ลิน พี่ว่าเรากลับไปพักเถอะ เรื่องเพื่อนของลินเดี๋ยวพวกพี่จะดูแลและรับผิดชอบเอง" เสียงพี่แจฮยอนดังขึ้นพร้อมกับที่มือหนาเอื้อมมาจับมือพี่โดยองให้ปล่อยแขนฉันออก



"พี่ก็เหมือนกัน ตัวเล็กไม่สบายอยู่ อย่าเสียงดังกับน้องสิครับ" และไม่วายที่พี่แจฮยอนจะหันไปตำหนิพี่ชายตัวเองด้วยท่าทางไม่จริงจังเสียเท่าไหร่



"พี่ๆคะ หนูขอโทษนะ" ฉันพูดเพียงเท่านั้นและรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี วิ่งออกมาจากบ้านและมุ่งตรงไปที่รถคันหรูทันที เสียงฝีเท้าวิ่งตามฉันออกมา แต่ฉันก็ไม่คิดจะหันหลังไปมองว่าเป็นพี่คนไหนที่ตามมา เพียงไม่กี่ก้าวฉันก็จะถึงตัวรถแล้ว หัวใจเต้นถี่ คล้ายคนกำลังจะหมดแรง ความเร็วของฉันเริ่มลดต่ำลง พร้อมกับที่เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามก็ดังใกล้เข้ามาทุกที เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เป็นใจ เมื่อสติที่มีเหลืออันน้อยนิดของฉันเริ่มเลือนลาง ภาพรอบตัวสั่นไหวและจางเบลอ เสียงที่เคยได้ยินเริ่มอื้ออึง จนฟังไม่ได้ศัพท์อีกต่อไป ในที่สุดร่างทั้งร่างของฉันก็ล้มพับไปกับพื้น ท่ามกลางอากาศแสนเย็นยามสาย พร้อมกับสติที่ค่อยๆดับหายไป















      กลิ่นยาอ่อนๆจากโรงพยาบาล ดึงให้สติฉันกลับมา ฉันค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงความจ้าของแสงไฟ
ใครบางคนเมื่อรู้ว่าฉันขยับตัว ก็รีบตรงดิ่งมาทันที

"ลิน! เป็นยังไงบ้าง" ฉันค่อยๆหันมองเจ้าของเสียงแสนคุ้นเคย ใบหน้าหวานของพี่วินวิน ที่ฉายแววความเป็นห่วง ปรากฎให้เห็นต่อสายตา



"ลิน แค่กๆ เป็นอะไร" ฉันเอ่ยถามพี่ชายไปด้วยเสียงแหบแห้ง ภาพจำครั้งสุดท้ายของฉันคือ ฉันล้มลงไปกับพื้นหน้าบ้าน และจำอะไรไม่ได้อีกเลยจนถึงตอนนี้



"ตัวเล็กเป็นลมเพราะไข้ขึ้นสูง หมอบอกว่าตัวเล็กเป็นไข้หวัดใหญ่"



"แล้วพี่คนอื่นไปไหนคะ"



"คนอื่นไปทำงาน ส่วนพี่แทยงไปโรงพยาบาลที่เพื่อนลินพักอยู่ เห็นว่าจะไปเยี่ยม" เมื่อพี่วินวินพูดขึ้นมาถึงเรื่องของแจมิน ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าอาการของเพื่อนรักไม่สู้ดีนัก จากการบอกเล่าของแฮชาน ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสุดใจ ฉันยันตัวเองลุกขึ้นอย่างกระทันหัน โดยไม่สนใจสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้ว่าจะเป็นอย่างไร ความคิดของฉันในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว คือไปหาแจมินและดูว่าเพื่อนไม่เป็นอะไรกับตาของตัวเอง


"ลิน! ลุกขึ้นทำไม จะไปไหน"



"ลินจะไปหาแจมิน แค่กๆ" ฉันตอบคนตัวสูงไปโดยไม่มองหน้า เพราะง่วนอยู่กับการพาร่างของตัวเองลงจากเตียง พี่วินวินเองก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้ฉันไปง่ายๆ เพราะเจ้าตัวเองก็พยายามดันฉันให้ลงนอนไปอย่างเก่า และแน่นอนว่าในตอนนี้ฉันสู้แรงของพี่ชายไม่ได้ ทั้งอาการมึนหัว และอาการปวดเนื้อปวดตัว ทำให้ฉันจำเป็นต้องยอมนอนลงอย่างโดยดี


"ถ้าลินดื้อ พี่สาบานว่าพี่จะลงโทษลินให้หนัก แล้วพี่ก็ไม่สนด้วยว่าลินจะไม่สบายอยู่" ร่างสูงมองร่างฉันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จนฉันไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหน



"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เพื่อนลินปลอดภัยแน่นอน พี่แทยงเขาก็ไปเยี่ยมแล้ว เมื่อกี้ตอนที่ลินหลับ พี่แทยงเพิ่งจะโทรมาบอกพี่ ว่าพรุ่งนี้เพื่อนลินก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"



"จะ อะ...ออก แค่กๆ ได้ยังไง ในเมื่อแฮชานเพิ่งจะ แค่กๆ โทรมาบอกลินเมื่อเช้าว่าแจมชัก" ฉันแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่พี่วินวินพูด จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อแจมชัก แล้วอาการจะดีขึ้นภายในหนึ่งถึงสองขั่วโมง



"ตัวเล็กยังไม่รู้สินะว่าตัวเองสลบไปนานเท่าไหร่"



"..."



"ตัวเล็กสลบไปตั้งสองวันเต็มๆเลยนะ"

















         หลังจากที่ฉันช็อคกับการนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวของฉันเต็มๆสองวัน ฉันก็ได้กินข้าวมื้อแรกที่แสนจะจืดฉืดของโรงพยาบาล พี่ๆคนอื่นๆเมื่อเลิกงาน ก็เริ่มทยอยกันมาหาฉัน พร้อมกับของกินติดไม้ติดมือมาด้วย


"ตัวเล็กกินขนมมั้ย เดี๋ยวพี่ป้อน" พี่มาร์คเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยื่นขนมกรุบกรอบเจ้ากรรมมาจ่อที่ปากของฉัน



"จะบ้าหรอวะไอ้มาร์ค ให้ตัวเล็กกินขนมเดี๋ยวตัวเล็กก็ไอกันพอดี" เสียงพี่โดยองพูดขึ้นขัด ฉันที่กำลังจะอ้าปากรับขนม จำต้องชะงักทันที ก่อนจะมองขนมตาละห้อยอย่างเสียดาย



"แต่มีขนมอีกอย่างนึงนะพี่ที่ตัวเล็กกินแล้วไม่ไอแน่นอน"



"ขนมอะไรของมึง"



"ไอติมครับ" พี่มาร์คหันไปตอบพี่โดยองพร้อมกับยิ้มกรุ่มกริ่ม



"มึงสมองกลับหรอวะไอ้มาร์ค กินไอติมเย็นๆก็ยิ่งไอดิสัส" พี่โดยองทำสีหน้าเอือมๆ พร้อมกับตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็จริงอย่างที่พี่โดยองว่า กินไอติมแล้วจะไม่ไอได้ยังไง



"ไอติมอุ่นไงครับ" คำตอบของพี่มาร์ค ทำให้ฉันหน้าเห่อแดงขึ้นมาทันที ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงที่กำลังยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน




ป๊าบ!!




"โอ้ยพี่เจ็บนะเห้ย" เสียงพี่มาร์คโวยวาย หลังจากที่พี่แจฮยอนส่งมือหน้ามาตบเข้าที่หัวของตนอย่างแรง



"สมควร น้องป่วยอยู่ ยังจะมาคิดเรื่องหื่นๆอีกนะมึง"





    ฉันเฝ้ามองดูพวกพี่ทะเลาะกันอย่างขำขัน แต่เนื่องจากฤทธิ์ยาที่เพิ่งกินไป ทำให้ความง่วงเข้าคลืบคลานฉันเต็มที
ฉันตัดสินใจล้มตัวลงนอนและหลับตาอย่างอ่อนแรง และเมื่อพวกพี่เห็นว่าฉันเตรียมตัวที่จะหลับ ทุกคนจึงต่างเบาเสียงลงและกลับสู่ความสงบอีกครั้ง









   กลางดึกในโรงพยาบาล ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวและกระหายน้ำ  ฉันยันตัวเองลุกขึ้น และเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงมาดื่ม ก่อนจะใช้สายตาสำรวจห้องที่แสนเงียบเชียบนี้ สายตาของฉันไปสะดุดกับร่างหนาของใครคนหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา ฉันพยายามเพ่งสายตาว่าคนคนนั้น เป็นพี่คนใดของตน แต่ด้วยความมืดภายในห้องที่มีมากจนเกินไป ทำให้ฉันล้มเลิกความพยายามไปและเตรียมจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง



"ตัวเล็กมองหน้าพี่ทำไมครับ" ฉันชะงักทันที เมื่อเจ้าของร่างหนาบนโซฟาเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเดินมาทางเตียงผู้ป่วยที่ฉันนอนอยู่ เมื่อร่างหนาขยับมาใกล้ขึ้น ทำให้ฉันรู้ได้ว่าคนตรงหน้าคือพี่มาร์ค ที่เป็นคนเฝ้าไข้ฉันในคืนนี้



"ป่าวค่ะ แค่กๆ ลินแค่สงสัยเฉยๆว่าเป็นพี่คนไหน"



"อะไรกัน ตัวเล็กจำร่างกายของพี่ไม่ได้หรอ ถึงจะมืดแค่ไหน ตัวเล็กก็น่าจะจำหุ่นของพี่แต่ละคนได้สิ" พี่มาร์คพูดและเท้าแขนลงมาบนเตียงผู้ป่วย พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันสบเข้ากับสายตาทรงเสน่ห์ของผู้เป็นพี่ เหมือนร่างกายของตัวเองถูกสะกดไว้ไม่ให้สามารถขยับไปไหนได้ เหมือนคนตรงหน้ากำลังจะดูดกลืนฉันเข้าไปทั้งตัว



"งั้นพี่จะทำให้ตัวเล็ก จำร่างกายของพี่ได้แบบไม่มีวันลืม" พูดจบ พี่มาร์คก็ขึ้นคร่อมร่างของฉันอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาบนปากฉัน มือใหญ่เลือนลูบไล้ตามเรียวขาของฉันอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสวาบหวิวที่คนบนร่างมอบให้ ทำให้ฉันใจเต้นระรัวราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากอกเสียให้ได้ เป็นครั้งแรกจริงๆที่พี่มาร์คทำอะไรแบบนี้กับฉัน เพราะที่ผ่านมาจะเป็นเขาที่คอยปกป้องฉันจากการกระทำแบบนี้เสมอ พี่มาร์คค่อยๆแทรกตัวลงมาบนตัวฉัน ลิ้นร้อนของเขาจัดการไล่ต้อนฉันจนจนมุม มือที่เคยลูบไล้ไปมาบนขาอ่อน กลับแปลเปลี่ยนมาปลดเปลื้องเสื้อคนไข้ ที่แสนจะถอดออกง่าย เพียงแค่กระตุกเชือกแค่ครั้งเดียว จากที่เคยเกาะอยู่บนลำตัวได้อย่างไม่มีวันหลุด ก็อ่อนแรงและไหลลงไปตามเนินไหล่ของฉันแทน 


"พ พี่มาร์ค เดี๋ยวติดไข้ลินนะคะ"



"พี่ไม่สน" สิ้นสุดเสียงทุ้ม พี่มาร์คประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง คราวนี้ดุเดือดและร้อนแรงกว่าคราแรก มือหนานวดเค้นหนาอกของฉันอย่างเอาแต่ใจ ฉันได้แต่ร้องอื้ออึงอยู่ในลำคอ ปฎิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีแค่ไหนกับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับจากอีกฝ่าย



"ลิน เป็นของพี่นะครับคนดี"













 TO BE CONTINUE

















TALK







วุ้วๆๆๆๆ ไรท์กลับมาแล้ววววววว ซอรี่สีดา เนื่องจากงานรุมเร้าเหลือเกิน ปีสองช่างหนักหน่วง ขอโทดรีดทุดคนจริงๆ ที่ห่างหายจากการอัพไปนานมากก แต่ไม่เคยคิดจะทิ้งเรื่องนี้เลยนาา ขอบคุณรีดทุกคนที่ยังติดตาม และรีดบางส่วนที่คอยทักไรท์มาให้กำลังใจ หลังจากนี้จะพยายามหาเวลาว่างมาอัพให้บ่อยๆน้าา แต่รับรองได้เลยว่าถ้าไรท์ปิดเทอมแล้ว ไรท์จะอัพแบบนอนสต๊อป อัพจนรีดเบื่อ อัพจนรีดรำคาญ 55555 ขอบคุณน้าา รักที่สุดดด












   






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 249 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #184 Nuiii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 15:35

    เลือดหมดตัวแล้วค่ะคุณกิตติ

    #184
    0
  2. #178 Chayakun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 02:55
    พี่มาร์คมันร้ายค่ะหัวหน้าา
    #178
    0
  3. #172 เจ้าหญิงโนเมจ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 00:52
    โอ้ยยย ใจนุ
    #172
    0
  4. #155 imobiy29022559 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:32

    ไรททททท์ คัมแบคคคคค
    #155
    0
  5. #154 imobiy29022559 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 07:26

    มาอัพเถอะะะพรีสสส ฮืออออรีทรออยู่~~

    #154
    0
  6. #151 kns26_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:51
    มาอัพนะไรต์ถือว่าขอร้องงงงแงงงงT^T
    #151
    0
  7. #149 Wawayo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 06:58

    ค้างมากกกก ไรท์แต่งต่อเร็ว~~

    #149
    0
  8. #148 Mook_009 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 17:52

    ต่อเถอะคะไรท์คือตอนนี้ค้างมาก

    #148
    0
  9. #146 saisaieiei (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:59

    ค้างๆๆๆๆ รออออค่า


    #146
    0
  10. #144 aiyada99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 18:34

    รออยู่นะคะไรท์รีบมาต่อนะคะ
    #144
    0
  11. #143 sugar_bl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 06:29
    รอค่าา
    #143
    0
  12. #142 MINTKR-AN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 11:45
    น้องไข้อยู่อีพี่มาร์ค
    ไม่หายกันพอดี
    #142
    0
  13. #141 QNWannaone (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:29
    จะเป็นลมกับพี่มัค แงงงง
    #141
    0
  14. #140 Peachbooprem (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:11

    กรี้ดดดดกกดดกพี่มาร์คข๋าาทำไมเเซ่บจุงง>3< ไรท์สู้ๆนะคะ
    #140
    0
  15. #139 pwssn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 13:06

    งื้อออออออ
    #139
    0
  16. #138 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 01:31
    ดีใจที่ไรท์กลับมาต่อออออ ฮือออ
    #138
    0
  17. #137 xxmreal (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 20:28
    นึกว่าจะเท มาต่ออีกนะค่าาา
    #137
    0
  18. #136 nantakorn127 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 16:42
    น้องป่วยอยู่นะมาร์คคคคค กรี๊ดเขาจะทำไรกันนนนน
    #136
    0
  19. #135 isunxtlcas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 00:49
    แง้ พิม้าคๆลยๆ่พวหงๆบกนวฟวปทมดวๅบบรัดเๆสว
    #135
    0
  20. #134 min27543865 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:37

    พี่มาร์คคคคนคร
    #134
    0
  21. #133 NOO JAM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:36
    อ้ากกกกกกกก พี่มาร์คคคคคคคค
    #133
    0
  22. #132 OnanongMook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 22:47

    fighting
    #132
    0