(NCT X YOU) THE BROTHER'S MISSION ภารกิจจับน้องให้มารัก

ตอนที่ 5 : CHAPTER 4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 264 ครั้ง
    29 พ.ค. 61















โรงพยาบาล






   วันนี้ฉันมาเยี่ยมแจมินที่โรงพยาบาล กว่าจะออกมาจากบ้านได้นั้นก็ช่างยากลำบาก เพราะฉันต้องค่อยๆย่องเบาออกมาจากห้องพี่จองอู อีกทั้งยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อไม่ให้พี่คนอื่นในบ้านจับสังเกตได้ แผลที่ใบหน้า และรอยช้ำเป็นจ้ำที่ตามตัวฉัน ยังสามารถปรากฎให้เห็นได้ ฉันจึงทำได้แค่ใช้ผ้าพันคอผืนหนาและใส่หน้ากากอนามัยบังรอยพวกนั้นไว้ 


   ฉันยืนอยู่หน้าห้องพักของแจมินที่เพิ่งจะได้รู้เมื่อตอนไปถามพยาบาลที่ information ซึ่งก็ถือว่าพี่แทยงยังแสดงความรับผิดชอบได้ดีอยู่ ถึงได้ให้แจมินมาพักรักษาตัวที่ห้องวีไอพีแทนที่จะเป็นห้องผู้ป่วยแบบรวม ฉันไม่ได้สนใจเรื่องมารยาทหรืออะไร จึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องผู้ป่วยโดยไม่เคาะประตู ตรงหน้าฉันปรากฎให้เห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทที่นอนอยู่บนเตียงในฐานะผู้ป่วย 


    สภาพของแจมินนั้นไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี ยังคงมีความสะบักสะบอมจากการโดนหมัดและฝ่าเท้าของพี่ชายของฉันทั้งสองคนหลงเหลือให้เห็นได้อย่างชัดเจน และดูเหมือนแจมินเองก็ยังไม่รู้ตัวว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในห้องด้วย เพราะดวงตาคมยังคงปิดสนิทไม่ไหวติงใดๆทั้งสิ้น อยากจะเอามือไปเขย่าสักทีสองทีให้ตื่นมาคุยกัน เพราะดูเหมือนว่าฉันยังมีเรื่องต้องคุยกับแจมินอีกยาว แต่พอคิดได้ว่าที่แจมินต้องมาเป็นแบบนี้ก็เพราะตน จึงได้แต่ยกเก้าอี้มาไว้ข้างเตียงคนป่วย และนั่งเฝ้าร่างของเพื่อนสนิทอย่างเงียบๆ แต่อาจจะเป็นเพราะนอนน้อยจนกินไปบวกกับกิจกรรมที่ผ่านมาเมื่อคืน ทำให้ฉันรู้สึกล้าและง่วงจนควบคุมหนังตาตัวเองไว้ไม่ไหว ได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจว่า แค่พักสายตาเท่านั้น และจะตื่นมาเฝ้าแจมินต่อ ก่อนจะฟุบหลับลงไปบนเตียงอย่างเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป










   ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันหลับไปอย่างอ่อนล้า เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นเพราะแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนในตาของฉัน ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นและพยายามปรับโฟกัสให้ตัวเอง เมื่อเห็นอะไรๆได้ชัดขึ้น ฉันจึงพบว่าเบื้องหน้าของฉันตอนนี้มีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่อย่างไม่วางตา แจมินนอนตะแคงหันข้างมาทางฉัน และเมื่อพบว่าฉันตื่นจากการหลับไหลแล้ว ริมฝีปากบางนั้นจึงยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เพราะบาดแผลที่มุมปากทำให้เขาไม่สามารถยิ้มได้กว้างไปมากกว่านี้



"ตื่นแล้วหรอครับคนสวย" แจมินไม่วายเอ่ยหยอกล้อฉันอย่างที่ชอบทำ นั้นทำให้ฉันรู้ได้ว่าเพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่ตัวเองคิด และเริ่มรู้สึกว่าตัวเองนั้นคิดผิดที่มาเยี่ยมไข้คนกวนประสาทแบบแจมิน



"ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกฉันหล่ะ" ฉันพูดพลางบิดขี้เกียจไปด้วย มือซ้ายก็บีบๆนวดๆแขนขวา เมื่อรับรู้ได้ถึงอาการชาและปวดเมื่อยจากการกดทับของศีรษะตนเอง



"ถ้าปลุกฉันก็ไม่ได้นอนมองหน้าแกสิ ตอนแกหลับนี่น่าฟัดชะมัด" ฉันมองค้อนแจมินไปยกนึง อยากจะยกมือขึ้นฟาดไหล่คนตัวสูงไปแรงๆ ถ้าไม่ติดว่านายนี่นอนเดี้ยงอยู่ สาบานได้เลยว่าฉันจะฟาดให้เละเป็นผักต้มแน่นอน


"แล้วไม่สบายหรอ ใส่หน้ากากอนามัยมาแบบนี้?" 



"เรื่องของฉันหน่า ถามมากจริงไม่เจ็บปากบ้างหรือไง" เนื่องจากไม่อยากให้แจมินรับรู้ว่าฉันนั้นมีบาดแผลและรอยฟกช้ำอยู่บนหน้า จึงได้แต่กล่าวว่าอีกคนไปอย่างเบี่ยงประเด็น แต่ดูเหมือนชายตรงหน้าฉันตอนนี้จะไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูด มือหนาของแจมินถูกส่งมาดึงหน้ากากอนามัยของฉันลงอย่างรวดเร็ว กว่าฉันจะไหวตัวทันบาดแผลบนใบหน้าของฉันก็ปรากฎให้ตาคมได้เห็นเสียแล้ว


"นี่คือเหตุผลที่แกใส่หน้ากากอนามัยมาใช่มั้ย เจ็บตัวขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกฉันสักคำ" แจมินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งฉันก็ได้แต่เงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับอีกคน 



"แผลที่โดนพวกนั้นตบไหนแกบอกว่าไม่เป็นไรไง แต่ดูนี่สิแก้มแกบวมไปหมดแล้ว ไหนจะโหนกแก้มกับสันจมูกนั้นอีก แกไม่น่ามารับหมัดแทนฉันเลยฟาลิน"




"แล้วจะให้ฉันอยู่เฉยๆให้แกโดนต่อยหรือไง แค่นี้แกก็เจ็บตัวเพราะฉันมามากพออยู่แล้ว"



"ฉันเจ็บตัวเพราะตัวฉันเอง มันไม่ใช่ความผิดของแกเลย" แจมินเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้และบีบมันเบาๆ ถึงเจ้าตัวจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดต่อแจมินอยู่ดี



"ฉันขอโทษนะแจม ที่ช่วยอะไรแกไม่ได้เลย แกเลยต้องมาเจ็บตัวอยู่แบบนี้"



"บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ความผิดแก อย่างน้อยๆแกก็พยายามปกป้องฉันเท่าที่แกจะทำได้แล้วนี่ ดูสิดั้งแหมบเลยนั้น"



"นี่!!" 






     บรรยากาศของเราสองคนกลับเข้าสู่หมวดปกติอีกครั้ง เราปรับความเข้าใจกันในทุกๆเรื่อง รวมถึงเรื่องที่แจมินไม่ได้คิดกับฉันแค่เพื่อน เราได้ตกลงกันว่า ระหว่างเราจะไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ และจะทำตัวปกติเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นมา แต่แจมินได้ขอฉันไว้ว่าอย่าให้เขาเลิกรักฉัน เพราะมันเป็นสิ่งที่แจมินไม่คิดที่จะทำ เจ้าตัวยังพูดอีกด้วยว่าถ้าฉันไม่มีใจให้ก็ไม่เป็นไร ขอให้เขาได้ดูแล อยู่ข้างๆและรักฉันอย่างนี้ต่อไปแบบเดิมก็พอแล้ว ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะคิดว่ามันก็คงไม่ได้เสียหายถ้าหากอีกฝ่ายอยากจะเป็นไปแบบนี้



"งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะแก ฉันโทรเรียกแฮชานมาให้แล้ว เดี๋ยววันนี้มันจะมาเฝ้าแก"



"ขอบใจมาก กลับดีๆหล่ะเข้าใจมั้ย" แจมินพูดพร้อมกับเอื้อมมายีผมฉันที่นั่งอยู่ข้างๆเตียง



"เข้าใจแล้วคุณสามี!!" ฉันพูดไปอย่างติดตลกและไม่ซีเรียสอะไร เพราะท่าทางของแจมินก็เหมือนคนที่เป็นสามีจริงๆ แต่เหมือนร่างสูงจะไม่ได้ตลกไปกับฉัน เพราะมือหนาชะงักไปทันทีที่ฉันพูดประโยคนี้จบ



"แกพูดแบบนี้ ฉันจริงจังขึ้นมาระวังแกได้เป็นภรรยาของฉันจริงๆนะลิน" แจมินพูดแล้วจ้องตาฉันอย่างเจ้าเล่ห์ ทั้งยังยกยิ้มมุมปากจนฉันสามารถรู้ได้เลยว่าอีกคนคิดอะไรอยู่



"อย่ามาทำน่าหื่นใส่ฉันแบบนั้นนะไอ้บ้า ไม่คุยกับแกและ กลับก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่"



"จะรอครับ" ฉันยิ้มและส่ายหน้าให้กับแจมิน นายนี่ไม่เคยหยุดทำให้ฉันใจเต้นได้เลยจริงๆสินะ แจมินโบกมือให้ฉันไปมาก่อนที่ฉันจะเดินออกจากห้องผู้ป่วยมา










    ฉันอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล และพบว่าตอนนี้อากาศข้างนอกนั้นหนาวจนแทบจะก้าวขาไม่ออก ฉันได้แต่กระชับผ้าพันคอของตัวเองแน่น และล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮูดเพื่อหวังจะให้มือที่ได้รับความเย็นจนแข็งชา อบอุ่นลงได้บ้าง 



    ฉันเดินเล่นมาเรื่อยๆและยังไม่มีความคิดที่จะกลับบ้าน บอกตรงๆตอนนี้ตัวเองยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าพวกพี่ๆไม่ว่าคนไหนก็ตาม รู้สึกเหนื่อยๆจนไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัว ก่อนที่ฉันจะยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเวลา และพบว่ามันล่วงเลยมาถึงตอนเย็นแล้ว ฉันใช้เวลาเกือบทั้งวันเพื่ออยู่กับแจมินโดยเฉพาะ แต่แน่นอนไม่พ้นที่พวกพี่ๆจะโทรตามหรือส่งข้อความมาถามว่าฉันอยู่ที่ไหน แต่ฉันก็ไม่คิดที่จะสนใจรับหรือตอบกลับพวกเขาไป แค่อยากทำใจให้ว่างสักหนึ่งวัน หลังจากไปเจอเรื่องอะไรมามากมาย



    สองขาของฉันพาร่างของตัวเองมาหาความอบอุ่นที่คาเฟ่ในย่านฮงแด ซึ่งเป็นคาเฟ่ที่ฉันชอบมานั่งกับพวกเพื่อนๆในกลุ่มเป็นประจำจนพนักงานในร้านจำพวกเราได้หมดทุกคน



"อ้าว วันนี้มาคนเดียวหรอครับ" พนักงานประจำในร้านเอ่ยทักฉันเมื่อฉันเดินมาที่หน้าเคาร์ทเตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม แม้ว่าฉันจะปิดหน้าด้วยหน้ากากอนามัย แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะจำฉันไม่ได้เลย 



"ใช่ค่ะ พอดีผ่านมาแถวๆนี้ ก็เลยแวะมาหาอะไรอุ่นๆดื่มหน่ะค่ะ" ฉันตอบพนักงานหนุ่มกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม และสั่งออร์เดอร์ในใจของตัวเองไป



"ปกติคุณชอบสั่งเครื่องดื่มเย็นๆ แต่วันนี้สั่งโกโก้ร้อนแสดงว่าข้างนอกคงจะหนาวไม่เบาเลยใช่มั้ยครับ" 



"หนาวมากเลยหล่ะค่ะ นึกว่าหิมะจะตกสะแล้ว คุณก็อย่าลืมหาเสื้อผ้าหนาๆมาใส่นะคะ เดี๋ยวจะแข็งตายสะก่อน ฮ่าๆๆ"
ฉันและพนักงานหนุ่มต่างยิ้มและหัวเราะให้กัน หลังจากนั้นฉันจึงพาร่างของตัวเองมานั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างของทางร้าน พลางมองออกไปข้างนอกระหว่างที่รอเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ ฉันยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามีข้อความเข้ามารัวๆจนมันสั่นไม่หยุด



TY: ลิน พี่ไม่ตลกนะ อยู่ไหนบอกพี่เดี๋ยวนี้ อย่าให้พี่ต้องโมโห



JH: ถ้ายังไม่โทรกลับ อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะตัวเล็ก



JW: ลินไปหามันที่โรงพยาบาลใช่มั้ย ถ้าไม่รีบกลับมาพี่จะทำให้มันไปอยู่ห้องไอซียู



DY: พี่จะฆ่าเธอฟาลิน!!



M: ตัวเล็กถ้าไม่อยากเดือดร้อน รีบโทรกลับหาพวกพี่



WW: พี่จะช่วยพูดกับพวกนั้นให้ ถ้าลินรีบกลับบ้านมาตอนนี้ แต่ถ้าไม่ พี่ไม่รับประกันความปลอดภัยของลินนะ



LC: ถ้าไม่อยากให้พี่โมโหไปมากกว่านี้ รีบโทรกลับหาพี่สะลิน








     และอีกมากมายหลายคำขู่ ฉันได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กลับไปก็คงไม่พ้นโดนพวกพี่ๆเล่นงานแน่นอน 



     คิดไม่ตกกับตัวเองไม่นาน โกโก้ร้อนที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ พร้อมกับรอยยิ้มแสนหวานของพนักงานชายคนเดิม


"โกโก้ที่สั่งได้แล้วครับ คุณ..." มุขหลอกถามชื่อที่แสนเก่าถูกเอ่ยออกมาจากปากร่างสูง ก่อนฉันจะมองหน้าอีกฝ่ายและเอ่ยตอบไปอย่างสุภาพ


"ฉันชื่อฟาลินค่ะ"



"ผมซองอูครับ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ" 



"เช่นกันค่ะ เอ่อไม่ต้องพูดสุภาพกับฉันก็ได้นะคะ ดูๆแล้วคุณน่าจะอายุมากกว่าฉัน" ฉันพูดออกไปอย่างเกรงใจ เพราะเห็นว่าคนตัวสูงพูดสุภาพกับตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อีกอย่างฉันก็อยากจะทำความรู้จักกับเขา เพราะยังไงฉันกับเพื่อนๆก็มาที่ร้านนี้ประจำอยู่แล้ว และอีกอย่างถ้าสนิทกันมากขึ้นก็อาจจะได้พี่ชายเพิ่มอีกคนก็ได้



"เอางั้นก็ได้ครับ ถ้าไม่รังเกียจ พี่ขอนั่งคุยกับเราได้มั้ย" พี่ซองอูเอ่ยถามเชิงขออนุญาต ฉันจึงยิ้งแล้วผายมือเพื่อบอกให้พี่เขานั่งลงยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามตน



"มานั่งคุยกับลินแบบนี้ ถ้าเจ้านายรู้ไม่โดนหักเงินเดือนแย่หรอคะ" ฉันพูดขึ้นยิ้มๆ แล้วยกโกโก้ขึ้นดื่มด้วยท่าทางสบายๆ โดยไม่ลืมที่จะดึงหน้ากากอนามัยลง



"ฮ่าๆๆ แล้วพี่จะหักเงินเดือนตัวเองทำไมหล่ะครับ ก็พี่เนี้ยแหล่ะเจ้าของร้าน" คำพูดของพี่ซองอู ทำฉันแทบสำลักโกโก้ นี่ฉันคิดว่าพี่เขาเป็นพนักงานประจำมาโดยตลอดเลยหรอเนี้ย มิน่าหล่ะ พี่เขาถึงได้สั่งพนักงานคนอื่นๆได้อย่างสบายๆและไม่มีใครขัด



"แหะๆ ลินขอโทษนะคะ ลินคิดว่าพี่เป็นพนักงานประจำสะอีก"



"ฮ่าๆๆไม่เป็นไร ทรงพี่คงเหมือนพนักงานมากกว่าเจ้าของร้านจริงๆนั้นแหล่ะ" พี่ซองอูเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนั่งยิ้มมองหน้าฉันอยู่อย่างนั้นเหมือนต้องการสำรวจความผิดปกติบนใบหน้าฉัน ฉันเองที่ไม่รู้จะปกปิดยังไงจึงได้แต่เสมองไปทางอื่น จนเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าไม่ควรถามจึงได้เงียบไป ฉันจึงหันไปมองผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง และเริ่มสำรวจใบหน้าของเขาบ้าง


     ถ้าสังเกตดีๆแล้วพี่ซองอูเป็นผู้ชายที่จัดว่าหล่อและมีเสน่ห์มากๆคนนึงเลยก็ว่าได้ ทั้งคำพูดคำจา ร้อยยิ้มและแววตา เป็นคนที่สามารถทำให้ผู้หญิงตกหลุมรักได้ง่ายๆเลย แต่ก่อนที่ฉันจะคิดอะไรไปได้มากกว่านี้ พี่ซองอูก็เปิดประเด็นอื่นขึ้นมาทำลายความเงียบอีกครั้ง


"แล้ว...ฟาลิน...มีแฟนหรือยัง" พี่ซองอูพูดขึ้นพร้อมกับเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ ใบหน้าและหูที่เอ่อแดง ทำให้ฉันมองว่าผู้ชายข้างหน้าดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก นี่อย่าบอกนะว่าจะจีบกัน



"ยะ.."



"จะมีหรือไม่มีมันก็คงไม่เกี่ยวกับคุณมั้งครับ" ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดตอบพี่ซองอู ก็มีเสียงอีกเสียงนึงพูดแทรกขึ้นมา เมื่อฉันรับรู้ได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของหนึ่งในพี่ชายตัวเอง ก็รีบหันไปทางต้นเสียงทันที



"คุณเป็นใครหรอครับ?" พี่ซองอูหันไปถามร่างหนาของผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับคนละคนกับเมื่อครู่



"ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามคุณ เพราะหน้าที่ของผมตอนนี้คือ รับฟาลินกลับบ้านและกันไม่ให้หมาตัวไหนมายุ่งกับเธอ" คำตอบของอีกฝ่ายทำให้พี่ซองอูกำมือแน่นอย่างควบคุมสติอารมณ์ ฉันได้แต่เม้มปากแน่นอย่างกดดัน ใจจริงก็ยังไม่อยากที่จะกลับไปกับพี่ชายตัวเองตอนนี้ แต่ถ้ายังปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้อยู่ คงไม่วายสองคนนี้ต้องมีเรื่องกันแน่ๆ



"เอ่อพี่ซองอู งั้นลินขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้จะแวะมาใหม่ ขอบคุณที่นั่งคุยเป็นเพื่อนนะคะ" ฉันหยิบกระเป๋าของตัวเองและลุกขึ้นโค้งให้พี่ซองอูอย่างสุภาพ ก่อนจะพาร่างของตัวเองไปยืนอยู่ข้างกายพี่ชายที่ตอนนี้มองหน้าฉันด้วยแววตาคม ที่ถ้าเปรียบมันเป็นมีดแหลม มันคงกรีดร่างฉันจนไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว







      เราสองคนเดินออกมาจากคาเฟ่โดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ฉันได้แต่เดินตามร่างหนาตรงหน้าไปอย่างเงียบๆ เตรียมใจไว้แล้วว่าเมื่อตนกลับไปถึงบ้าน ต้องโดนลงโทษจนเละไปข้างแน่ๆ



      จู่ๆร่างสูงของอีกคนก็หยุดเดินส่งผลให้ใบหน้าของฉันชนกับแผ่นหลังแกร่งอย่างจัง



ปึก



"ฟาลิน" เสียงทุ้มของผู้เป็นพี่เอ่ยเรียกฉันเรียบๆ ฉันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า สารภาพเลยว่าตอนนี้ฉันอดที่จะไม่กลัวพี่ชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ


"ค่ะ 'พี่วินวิน' "



"รู้ตัวใช่มั้ยว่าผิด"



"รู้ค่ะ" ฉันก้มหน้างุดมองแต่พื้น ไม่กล้าสบสายตาคมนั้นสักนิด ยอมรับเลยว่าเป็นครั้งแรกที่พี่วินวินน่ากลัวได้มากขนาดนี้ เพราะปกติแล้วพี่ชายคนนี้จะเงียบๆและไม่ค่อยอารมณ์เสียกับเรื่องใดๆ



"พี่บอกว่าจะช่วยพูดกับเจ้าพวกนั้นให้ แต่ลินก็ยังไม่รีบกลับมาบ้าน แถมยังไปคุยกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้อีก ถ้าพี่ไม่ตามเราจากจีพีเอสในโทรศัพท์ รู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น"



"..."



"พวกนั้นแทบจะบุกไปที่โรงพยาบาลที่เพื่อนลินพักอยู่อยู่แล้ว ถ้าพี่ไม่ห้ามไว้แล้วบอกไปว่าลินอยู่ไหน ป่านนี้เพื่อนลินไปอยู่ห้องไอซียูแล้ว"



"หนูขอโทษค่ะ หนูแค่เหนื่อยๆ ไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัว ก็เลยไม่ได้ติดต่อพวกพี่กลับไป"



"..."



"แค่อยากลอง...อยู่เงียบๆสักวัน"




     พี่วินวินเงียบไป และไม่ได้เอ่ยอะไรกับฉันอีกหลังจากที่ฉันพูดจบ ร่างสูงเพียงแค่ยืนนิ่งๆอยู่ตรงหน้าฉัน ไม่ขยับไปไหน ในใจลึกๆของฉันแล้ว ที่ยังไม่อยากกลับไปที่บ้าน เพราะไม่อยากยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่ดูไร้ค่า ยอมให้พี่ชายทำอะไรกับตนก็ได้ จริงๆฉันยังไม่อยากยอมรับว่าฉันกับพี่จองอูเรามีความสัมพันธ์ที่พี่น้องไม่ควรจะมี ถามว่ายังโกรธอยู่มั้ย ก็ไม่แล้ว แต่แค่รู้สึกผิดบาปกับตัวเองและพ่อแม่ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้เป็นสายเลือดแท้ๆ แต่ก็อดไม่ได้จริงๆที่จะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะที่จะมาอยู่ในครอบครัวที่ดีแบบนี้ ฉันได้แต่กำชายเสื้อของตัวเองแน่นเพื่อพยายามข่มน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหล กับเรื่องอื่นฉันไม่อ่อนไหวง่ายขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นเรื่องพี่ชายหรือคนที่ฉันแคร์ก็อดไม่ได้ทุกครั้งที่จะใส่ใจมันมากเป็นพิเศษ


    เหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ถึงท่าทางที่แปลกไปของฉัน เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาโดยน้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไป จากที่เรียบนิ่งในตอนแรกกลับกลายเป็นอบอุ่นจนทำให้หัวใจพองโต


"พี่เข้าใจ" เพียงแค่คำๆเดียวที่อีกฝ่ายได้เอ่ยบอก น้ำตาที่กลั้นไว้นานก็ไหลพรั่งพรูออกมา เพียงแค่คำๆเดียวมันเหมือนกับว่าคนตรงหน้าเข้าใจความรู้สึกของฉันจริงๆ ฉันสะอื้นร้องไห้ตัวโยน จนคนเป็นพี่โผเข้ากอดฉันเพื่อปลอบประโลม ฉันซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายสายตาคนรอบข้าง พี่วินวินเองก็ส่งมือมาลูบหลังฉันอย่างไม่ขาดสาย


"ไม่เป็นไรนะคนดี พี่เข้าใจ"



"ฮึก ฮือ"



"รู้มั้ยว่าตัวเล็กเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตานะครับ" พี่วินวินพูดและกดหัวของฉันให้แนบชิดไปกับแผงอกของตัวเองยิ่งขึ้น ปากก็บอกเหมือนอยากให้ฉันหยุดร้อง แต่ก็ยังคงลูบหัวและกอดฉันแน่นอย่างปลอบใจเชิงอนุญาตให้ฉันร้องไห้ต่อไปจนหมดน้ำตา








   


    


       หลังจากที่ฉันหยุดร้องไห้ พี่วินวินก็พาฉันกลับ ระหว่างทางพี่วินวินไม่ได้พูดอะไร แต่มือหนาก็จับมือฉันไว้แน่นตลอด จนมาถึงที่บ้าน ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ รู้ดีว่าต่อไปนี้ตัวเองกำลังจะเจอกับอะไร คิดได้ดังนั้นจึงลงจากรถและก้าวเดินเข้ามาในตัวบ้านเพื่อรับชะตากรรมที่ตัวเองก่อ โดยมีร่างสูงของพี่วินวินเดินตามมาไม่ห่าง




แอ๊ด




"ฟาลิน!!!" ก้าวขาเข้ามาได้เพียงแค่ก้าวเดียว เสียงพี่แทยงก็ตะคอกขึ้นมาอย่างดัง จนฉันสะดุ้งตกใจและอดไม่ได้ที่จะสั่นเพราะความกลัว



"ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้ เธออยากลองดีกับพี่จริงๆใช่มั้ย!!"



"พี่พอเถอะครับ ผมว่าลินเหนื่อยมามากพอแล้ว" เสียงของพี่วินวินดังขึ้นข้างหลัง ก่อนเจ้าตัวจะก้าวมาข้างหน้าฉันและใช้ตัวเองบังฉันไว้



"พี่รู้ใช่มั้ยครับว่าผมหมายถึงเรื่องอะไร" พี่วินวินมองหน้าพี่แทยง สายตาของพี่แทยงนั้นเปลี่ยนไปจากตอนแรก ท่าทีที่อ่อนลงของพี่ชายคนโต ทำให้พี่วินวินหันมาจูงมือฉันไปนั่งที่โซฟา



"ตัวเล็กมีเรื่องให้คิดเยอะแล้ว วันนี้ถือสะว่าฉันขอนะ อย่าว่าน้องเลย" พี่วินวินหันไปพูดกับเหล่าพี่ชาย ที่ตอนนี้รวมตัวกันอยู่ที่บริเวณโซฟา และเอาแต่มองมาที่ฉัน แต่ผิดคาดที่ไม่มีพี่ชายคนไหนโวยวายขึ้นมาหลังจากที่พี่วินวินพูดจบ



"ตัวเล็ก"


"คะ?" ฉันหันไปตามเสียงเรียกของพี่มาร์ค และรอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไรกับตน


"ป่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้อง" ว่าจบมือหนาก็แบขึ้นมาตรงหน้าของฉัน ฉันจึงยื่นมือไปจับอย่างไม่ปฎิเสธ ก่อนที่ฉันและพี่มาร์คจะเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นโดยมีสายตาของผู้เป็นพี่อีกหกคนมองมา





     พี่มาร์คเดินมาส่งฉันที่หน้าห้อง แต่กลับยังยืนนิ่งและจ้องหน้าฉันอยู่เหมือนมีอะไรจะพูด มือหนาดึงหน้ากากอนามัยของฉันลง สายตาคมกวาดมองไปทั่วใบหน้าของฉัน ทั้งนิ้วยาวก็ไล้ลูบวนไปที่บาดแผลบนหน้าอย่างเบามือ ดวงตาของพี่มาร์คฉายแววความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด 


"เจ็บมากมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น มือหนาส่งมาประคองใบหนาของฉัน และขยับตัวเข้ามาใกล้เพียงเล็กน้อย


"ไม่แล้วค่ะ ไม่เป็นไรเลย"


"เป็นสิ.."


"..."


"ขอโทษนะ ที่พี่ปกป้องลินไม่ได้"


"..."


"เรื่องของลินกับพี่จองอู..." ร่างสูงเงียบไปอย่างลังเลทีจะพูด ฉันมองใบหน้าคมก่อนนะก้มหน้าหนี ยอมรับเลยว่าพูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทุกที


"พี่เป็นห่วงเรานะครับ อย่าเจ็บ...อีกเลยนะ" พูดจบร่างสูงก็สวมกอดฉันไว้ ฉันหลับตารับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะกอดตอบผู้เป็นพี่แน่น อย่างต้องการให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความกดดันในหัวใจ


     พี่มาร์คคลายอ้อมกอดลง ก่อนที่ใบหน้าคมนั้นจะเลื่อนมาใกล้ และประทับริมฝีปากลงมา พี่มาร์คมอบจูบแสนอ่อนโยนให้กับฉัน ลิ้นหนาถูกส่งเข้ามากอบโกยความหวานในปาก ร่างกายของฉันอ่อนระทวยราวกับคนหมดแรง สัมผัสเบาๆที่อีกฝ่ายมอบให้ ทำให้ฉันเหมือนถูกดึงเข้าไปในห้วงแห่งความฝัน แขนหนารวบเอวของฉันให้แนบแน่นไปกับกายของตัวเอง พี่มาร์คปรับองศาหน้าไปตามรสจูบ และเมื่อร่างสูงกอบโกยทุกอย่างจนพอใจแล้ว ปากหนาจึงกดจูบหนักๆและดูดดึงมันเบาๆ ก่อนจะผละออกไปจุมพิศที่หน้าผากของฉันแทน 


"เข้าห้องได้แล้วนะ"


"อื้อ" ฉันหมุนตัวเพื่อที่จะเข้าห้องของตัวเองไป


"ฟาลิน" แต่ผู้เป็นพี่กลับเรียกฉันไว้อีกครั้ง ก่อนฉันจะหันกลับไปพร้อมกับสีหน้าตั้งคำถาม


จุ๊บ


"ฝันดีครับ" 



























Talk


มาต่อแล้วจ้าาาา รวดเดียว 100% ติดตามต่อน้าา พน ไรท์อาจจะมาต่อให้อีกรัวๆๆๆเลยยย ขอบคุณที่ติดตามน้าาา















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 264 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #177 Chayakun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 02:34
    สงสารฟาลินนะยังดีที่มีวินวินกับมาร์คไว้คอยอุ่นใจจากพวกพี่ๆ แงง
    #177
    0
  2. #171 เจ้าหญิงโนเมจ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 00:35
    ฟินมากค่ะ แต่สงสารฟาลินง่ะะ
    #171
    0
  3. #150 nantakorn127 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 16:12
    ไรท์หายอ่ะหายไปไหนนน
    #150
    0
  4. #131 OnanongMook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 11:11

    รอรัวๆ ไรท์หายไปไหนน?
    #131
    0
  5. #130 isunxtlcas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 19:30
    แง้ง รอน้าา
    #130
    0
  6. #129 nantakorn127 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 09:49
    ไรท์หายไปไหน? กลับมาเถอะ รีทติดเรื่องนี้อ่าาา
    #129
    0
  7. #128 kanyanut95vmin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:08
    มาต่อน้าาาไรท์สนุกมากเบย
    มาร์คผู้เเสนอ่อนโยน
    #128
    0
  8. #127 Anantaya__qe14 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:17
    มาต่อเถอะค่ะไรท์ พลีสสสสสส
    #127
    0
  9. #126 sin6945 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:50
    สนุก แต่ไม่มีวี่แววของไรท์เลยยย ฮือ
    #126
    0
  10. #124 pwssn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:05
    เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่รอเธอ~ แงงงง ไรท์จ๋าจะไม่ทิ้งเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ รออยู่นร้าาาาา สู้ๆๆๆ
    #124
    0
  11. #123 Peachbooprem (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 21:58
    หน่วงจัง...ฟาลินดูเหนื่อยโทรมท้อหน่วง ฟาลิน...เหนื่อยมากจริงๆรับรู้ได้เลยฮืออแแอออ
    #123
    0
  12. #122 pa_ni_sa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 00:04
    มาต่อนะคะะะ
    #122
    0
  13. #121 nantakorn127 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 23:10
    ไรท์ค่าามาต่อน่าา
    #121
    0
  14. #120 apitchaya4060 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:01

    มาหน่อยยย เร็วๆ

    #120
    0
  15. #119 ismind (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:13
    รออ่านนะค้าาา
    #119
    0
  16. #118 xxmreal (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 16:21
    ต่ออออ นะ
    #118
    0
  17. #117 zayncen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 19:02
    ต่ออออออ วินวินนนนร💚💚💚
    #117
    0
  18. #116 bibeambap (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:16
    จะเอามัคๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #116
    0
  19. #115 pwssn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 00:40
    ดีมากเวอร์ ติดแล้วๆ ไรท์อ่าาาา นัลร้ากกกกก
    #115
    0
  20. #114 ningki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 11:50
    พี่มัคดีมากเลยค่ะ
    #114
    0
  21. #113 Yanisa.a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:05
    จะเอาพี่ม้าคคคคคคคค
    #113
    0
  22. #112 minmin_world (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:33
    โว้ยยยคือดจีย์ อย่าเกรี้ยวกราดกับน้องสิ
    #112
    0
  23. #111 OnanongMook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    อ่อนโยนกว่าพี่วินไม่มีแล้ววววว
    พี่มาร์คก้ดี รอน่ค่ะ
    สู้ๆน้าาาา
    #111
    0
  24. #110 PHLJH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 20:17
    งืออมาอัพแล้ววว
    #110
    0
  25. #109 555559999 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 14:19
    โง้ยยย เขิล
    #109
    0