(NCT X YOU) THE BROTHER'S MISSION ภารกิจจับน้องให้มารัก

ตอนที่ 2 : CHAPTER 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    9 เม.ย. 61














"อะ อื้อ พะ พี่แจฮยอน พอแล้วค่ะ" ทุกคนคิดไม่ผิดหรอกค่ะ ฉันไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของชายคนนี้ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ พี่แจฮยอนเองเมื่อเห็นฉันพยายามดันหัวถุยๆของตัวเองออก ก็เงยหน้าขึ้นจากหน้าอกของฉัน พร้อมกับทำแววตาเว้าวอน โดยต้องการจะสื่อว่า 'ขออีกนิดนะตัวเล็ก' แต่มีหรอที่คนอย่างฉันจะยอม ฉันยันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วผลักอกพี่ชายตรงหน้าเป็นการต่อต้าน พี่แจฮยอนเองเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มไม่เต็มใจ จึงได้แต่ทำปากยู่แล้วจัดการใส่เสื้อให้ฉันเหมือนเดิม



"เห็นแก่ตัวเล็กหรอกนะ ถ้าเป็นคนอื่น ตัวเล็กเอวพังไปแล้วรู้มั้ย" ไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังกระเถิบเข้ามาใกล้ฉันแล้วดึงฉันเข้าไปซุกที่อกของตัวเอง ก่อนจะโยกตัวไปมาราวกับฉันเป็นเด็กๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ชอบที่เขามอบความอบอุ่นมาให้อย่างไม่ขาดสาย ตั้งแต่เด็กยันฉันโต ฉันส่งแขนทั้งสองข้างไปโอบรอบเอวสอบไว้พร้อมกับหลับตารับไออุ่นจากร่างหนา



ปัง!!


"ไอ้แจฮยอน มึงทำอะไร!! ปล่อยตัวเล็กนะโว้ยย!!" สงบสุขได้ไม่นาน พี่ชายคนโตของบ้านก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องฉัน และเริ่มโวยวายเสียงดังตามนิสัยของพี่แก แต่ไม่ทันที่พี่แทยงจะได้เข้ามาดึงตัวฉันออกจากพี่แจฮยอน หนึ่งฝ่าเท้าก็ถูกส่งมายันพี่แจฮยอนอย่างแรง จนร่างหนากลิ้งตกเตียงไปอย่างหมดสภาพ และเมื่อมองหาเจ้าของผลงานนั้น คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่มาร์ค เจ้าชายขี่ม้าขาวประจำตัวของฉัน



"อะ ไอ้เหี้ยมาร์ค กูพี่มึงนะเห้ยยย" พี่แจฮยอนลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พรางมือหนาก็ลูบก้นตัวเองปอยๆอย่างเจ็บปวด



"แล้วใครใช้ให้คุณพี่มึงมากอดตัวเล็กหล่ะครับ ผมก็แค่ปกป้องน้องสาวที่รักของผม" พี่มาร์คเดินมาฉุดข้อมือของฉันเบาๆ ก่อนจะพาจูงออกมาจากห้อง และพาลงมายังชั้นล่าง



"ตัวเล็กก คิดถึงจังเลยย ขอจูบหน่อยย" จะใครสะอีกหล่ะคะ ก็พี่จองอูคนเดิมเพิ่มเติมคือหื่นไง ร่างสูงวิ่งเหยาะๆมาหาฉันพร้องกับทำปากจู๋ เตรียมจู่โจมอย่างเต็มที่ แต่มีหรอที่มาร์คผู้พิทักษ์ฟาลินจะยอม ตาคมเมื่อเห็นถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้ฉัน จึงส่งมือหนาไปดันหัวพี่จองอูและผลักออกไปอย่างแรง จนพี่จองอูหงายเงิบไปสองก้าว ก่อนเจ้าตัวจะมองค้อนน้องชายที่คัดขวางความตั้งใจของตน



"ลินพี่ซื้อของกินมาเยอะแยะเลย มาช่วยพี่เอาใส่จานหน่อยสิ" พี่โดยองที่เพิ่งจะเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับถุงอาหารน้อยใหญ่ในมือ พูดขึ้นพร้อมกับเชิญชวนให้ฉันไปช่วยตน เห็นอย่างนั้นฉันจึงหันไปยิ้มให้พี่มาร์คกับพี่จองอูหนึ่งที ก่อนจะเดินตามร่างสูงของพี่โดยองไป




"มาค่ะหนูช่วย" ฉันหยิบห่ออาหารมาหนึ่งอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบจานที่อยู่สูงกว่าส่วนสูงของตัวเอง จนฉันต้องเขย่ง




"อ๊ะ!" ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อร่างสูงของพี่โดยอง ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของฉัน ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปหยิบจานที่ฉันหมายตาไว้ลงมาให้ สายตาของฉันและเขาสบเข้าด้วยกัน จมูกของเราสัมผัสโดนกันจนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน หัวใจฉันเริ่มเต้นไม่เป็นซำ จึงตัดสินใจเบือนหน้าหนี แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่จบลงแค่นั้น เมื่อมือของคนด้านหลังเริ่มอยู่ไม่สุข พี่โดยองค่อยๆไล่มือของตัวเองไปทั่วขาอ่อนของฉัน ซึ่งใกล้กับจุดอ่อนไหวเหลือเกิน ฉันพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่คนเจ้าเล่ห์คนนี้ก็โถมตัวเองให้ใกล้ชิดกับฉันมากยิ่งขึ้น จนฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนที่ก้นของตัวเอง และรับรู้ได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ปลอดภัย



"อ๊ะ พะ พี่คะ" ฉันร้องออกมาเมื่อมือหนาเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง และเจ้าตัวกลับถูสิ่งนั้นไปมากับก้นของฉันอย่างเอาแต่ใจ ในหัวของฉันคิดว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ ตัวเองคงไม่รอดที่จะต้องโดนพี่ชายกระทำไปมากกว่านี้แน่ๆ



เพี๊ยะ! 



"โอ้ย!!"




  สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจตีไปที่มือหนาของพี่โดยองอย่างแรง จนเจ้าตัวสะดุ้งโหย่งและร้องออกมาเสียงดังอย่างเจ็บปวด


"ตัวเล็กพี่เจ็บนะ!"



"ก็พี่ไม่ยอมหยุดเองนี่คะ" ฉันว่าก่อนจะแลบลิ้นใส่ร่างสูงที่ทำหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้า และทิ้งให้เจ้าตัวเตรียมอาหารใส่จานเองเพื่อเป็นการลงโทษ 



คนหื่นที่ไม่รู้จักห้ามตัวเองก็ต้องโดนสะบ้าง!







  ฉันเดินหน้ามุ้ยออกมาจากห้องครัว พร้อมกับสายตาของพวกพี่ๆที่มองมา ราวกับมีคำถามมากมายอยู่ในใจ ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่กลางบ้านและทำกิจกรรมต่างๆของตัวเอง พี่วินวินเมื่อเห็นฉันเดินออกมา จึงตบมือลงที่ที่ข้างๆตัวเองเพื่อเรียกฉันให้นั่งลง ฉันเห็นดังนั้นเท้าก็ก้าวเดินตรงไปทันที




"ตัวเล็ก!!" ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินไปถึงจุดหมาย เสียงพี่โดยองก็ดังขึ้นออกมาจากด้านหลัง ฉันหันไปมองก็พบเข้ากับร่างสูงที่ยืนอ้าจังก้าเท้าเอว ทำหน้ายักษ์อยู่ 



"อะ อะไรคะ"



"เมื่อกี้ทำอะไรพี่ไว้!!" พี่โดยองเริ่มสาวเท้าเข้ามาหาฉัน พร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตออกมา ฉันค่อยๆก้าวถอยหลังเรื่อยๆ และเมื่อรู้ว่าคงไม่รอดโดนพี่โดยองเล่นงาน ขาทั้งสองของฉันก็เริ่มออกวิ่ง



"อ้ากกก พี่โดยองอย่าทำหนู" ฉันร้องลั่นไปทั่วบ้าน เมื่อพี่โดยองวิ่งตามฉันมา แล้วพยายามที่จะจับฉันให้ได้ ส่วนพี่ๆคนที่เหลือ ต่างนั่งมองและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่มีใครคิดจะช่วยฉันเลยสักคน



"ตัวเล็กอยากให้พี่ช่วยมั้ย!?" เสียงสวรรค์ดังขึ้น และเจ้าของคำพูดนี้คือพี่ลูคัส ที่เฝ้ามองฉันวิ่งไปทั่วจนเหนื่อยหอบและยิ้มจนตาหยี




"ค่ะ! พี่ลูคัสช่วยหนูด้วยย" สิ้นสุดคำพูดของฉัน ร่างของฉันที่วิ่งผ่านจุดที่พี่ลูคัสนั่งอยู่พอดี ก็ลอยขึ้นจากพื้นและไปอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายหน้าคมทันที พี่ลูคัสสบตาฉันและยิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ นั่นทำให้รู้ว่าฉันคิดผิดแล้วที่ให้ลูคัสพี่ชายจอมขี้แกล้งช่วย




"ลูคัส ปล่อยตัวเล็กได้แล้ว กระโปรงน้องเปิดหมดแล้ว" เสียงพี่วินวินดังขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง




"งั้นเดี๋ยวผมพาตัวเล็กไปเปลี่ยนชุดนะ" 



 ขาแกร่งของพี่ลูคัสออกเดินไปทันทีที่พูดจบ โดยเจ้าตัวไม่ถามความเห็นฉันสักคำ




"พี่ลูคัสปล่อยหนูลงได้แล้ว"




"พี่อุตส่าห์ช่วยเรานะตัวเล็ก ขอบคุณสักคำก็ไม่มี"




"ขอบคุณค่ะ! ทีนี้ก็ปล่อยหนูลงได้แล้ว" ฉันพูดขึ้นเชิงประชดน้อยๆ และบังคับให้ร่างสูงปล่อยตัวเองลง แต่ลูคัสไม่มีทีท่าว่าจะวางฉันให้ลงเดิน กลับกันเขายังคงเดินหน้าตรงไปที่ห้องฉันด้วยท่าทางสบายๆ



"ก็พี่บอกว่าจะพาตัวเล็กมาเปลี่ยนชุด ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ ในเมื่อพี่พูดแล้วก็ต้องมาช่วยเราเปลี่ยนไงครับJ" พี่ลูคัสยกยิ้มมุมปากอย่างมีนัยจนฉันขนลุกไปทั้งตัว  ไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ มือหนาหมุนลูกบิดประตูห้องฉันและวางฉันลงที่เตียงอย่างนุ่มนวล 




"ตัวเล็กรู้ใช่มั้ยว่าพี่หมายถึงอะไร" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของฉัน ใช่ ฉันรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และรู้ว่าความต้องการของเขาจริงๆคืออะไร




"หนะ หนูรู้ แต่พี่คะ อย่าทำเลยวันนี้หนูโดนพี่แจฮยอนกับพี่โดยองรังแกแล้ว หนูเหนื่อย แล้วก็อยากพักมากๆเลย"

 ฉันพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับทำสายตาเว้าวอนเพื่อให้คนตรงหน้าเห็นใจ แต่ทุกอย่างมันกลับสูญเปล่า เมื่อเสียงทุ้มของพี่ลูคัสเอ่ยตอบ



"ยิ่งเราทำแบบนี้ พี่ยิ่งอยากนะครับคนดี" ว่าจบมือหนาผลักฉันให้นอนราบไปกับเตียงตามด้วยร่างสูงใหญ่ของพี่ชายที่คร่อมฉันไว้พร้อมกับกดข้อมือของฉันแน่น  พี่ลูคัสพรมจูบไปทั่วใบหน้าของฉันก่อนจะเลื่อนตำแหน่งมาเป็นลำคอ เขี้ยวแหลมค่อยๆขบที่คอของฉันจนมันเจ็บและแสบไปหมด จนฉันรับรู้ได้ว่าตอนนี้ทั้งคอคงเต็มไปด้วยรอยรักที่พี่ชายตัวร้ายสร้างให้



ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัวมือสากร้อนก็ถูกส่งไปลูบไล้ทั่วเรียวขาของฉัน ลากผ่านจุดอ่อนไหวให้ฉันสะดุ้งและตกใจเล่น ก่อนที่มือหนาจะสอดเข้าไปในเสื้อนักเรียนสีขาวบริสุทธิ์ของฉัน ทำการหยอกเย้าโดยใช้นิ้วหมุนวนตรงหน้าท้องแล้วไต่ขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงหน้าอก เมื่อเขารับรู้ได้ว่าตนสัมผัสโดนกับอะไร ลูคัสไม่รอช้าที่จะกำและบีบเค้นมันอย่างเอาแต่ใจ


"อ๊ะ อ๊า พะ พี่ลูคัส ยะ อย่า" ฉันเผลอครางออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือก็พยายามผลักไสมือหนาของอีกคนไป แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อกร




"ปากก็บอกว่าอย่า แต่ร่างกายตัวเล็กกลับตรงกันข้ามเลยนะ" ลูคัสไม่ได้พูดเปล่าแต่เขายังใช้นิ้วมือแตะเบาๆที่จุดอ่อนไหวของฉันและลูบมันไปมา จนฉันต้องจิกมือเข้ากับผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังก่อตัว



"ใครให้ฟาลินใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้คะ" 



"หนะ หนู"



"สงสัยพี่คงต้องลงโทษให้หนักกว่านี้แล้วสิ ว่ามั้ย?" คำพูดที่เพิ่งจะจบลงทำให้ฉันสะท้านไปทั้งตัว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกต้องสาป ดวงตาสั่นไหวของฉันจ้องมองไปที่ดวงตาคมของผู้เป็นพี่ ที่มองมาด้วยสายตาที่ทำให้ฉันเริ่มหวั่นใจ



"พะ พอแล้วนะคะพี่ลูคัส" ฉันทำใจดีสู้เสือ ส่งยิ้มไปให้ชายตรงหน้า และใช้มือดันอกแกร่งให้ถอยห่างมากกว่านี้



"แต่พี่ยังไม่ได้ลงโทษที่ตัวเล็กใส่กระโปรงสั้นเลยนะ"



"..." 



"เลือกเอานะครับ ว่าจะปล่อยให้พี่ลงโทษตัวเล็กตอนนี้ หรือจะให้พี่ไปบอกพี่จองอูให้ลงโทษเราแทน" สองตัวเลือกที่พี่ลูคัสเอ่ยมาฉันมีแต่เสียกับเสีย ถ้าปล่อยให้เขาลงโทษฉันตอนนี้ เกรงว่าคนที่ควบคุมสติอารมณ์ไม่ค่อยได้อย่างพี่ลูคัส จะไม่หักห้ามใจและทำอะไรเกินเลยมากกว่านั้น แต่ถ้าพี่ลูคัสไปบอกให้พี่จองอูลงโทษฉันแทนเขา รับรองได้เลยว่าฉันต้องโดนเล่นงานอย่างหนักยิ่งกว่าที่เจอตอนนี้แน่ๆ ใครๆก็รู้ว่าเวลาที่พี่จองอูโกรธหรือ..หื่น มันน่ากลัวขนาดไหน ใครจะไปเสี่ยงกัน



"ว่าไงครับ?"



"พรุ่งนี้หนูมีสอบนะคะ" แน่นอนว่าฉันโกหก เพราะฉันต้องหาวิธีเอาตัวรอด ไม่ใช่ด้วยร่างกายแต่ด้วยสติปัญญา แหงหล่ะใช้ร่างกายไปยังไงก็สู้แรงเขาไม่ได้อยู่ดี ใช้สมองให้เป็นประโยชน์สิถึงจะต้องเปลืองตัว แต่ก็คุ้มหากจะทำให้รอดพ้นจากการรุกรานนี้ได้



"จริงหรอ" พี่ลูคัสเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยและไม่เชื่อสักเท่าไหร่ แต่มีหรอที่ฉันคนนี้จะยอมให้ตัวเองโดนจับได้ ขืนเขารู้ว่าฉันโกหก มีหวังฉันได้เปลี่ยนจากน้องสาวเป็นเมียของพี่แกขึ้นมาจริงๆ




"จริงค่ะ วิชาสำคัญด้วย ถ้าได้คะแนนไม่ดีเกรดต้องแย่มากแน่ๆ แล้วถ้าเกรดตก ปีนี้หนูก็จะไม่ได้เป็นที่หนึ่งของสายชั้นเหมือนทุกๆปี เพื่อนจะต้องล้อว่าหนะ.."



"พอๆๆ พี่หยุดแล้วก็ได้ เห็นว่ามีสอบหรอกนะ" ร่างหนาเมื่อเห็นว่าฉันสาธยายไม่หยุด จึงพูดขัดขึ้นและลุกออกไปจากตัวฉันโดยมีสีหนาที่เสียดายอยู่เต็มประดา




"งั้นฝันดีนะคะพี่ลูคัส" ฉันลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะดันแผงอกแกร่งของลูคัสให้ถอยหลังไปทางประตู ก่อนฉันจะเปิดมันออกและผลักร่างสูงเบาๆ มือของฉันเอื้อมไปดึงลูกบิดเพื่อหมายจะปิดและล็อคกลอน แต่กลับโดนขัดขึ้นโดยมือหนาของชายคนเดิมที่ดันประตูเข้ามาเสียก่อนที่มันจะปิดลง



"มีอะ..."




จุ๊บ




"Good night kiss my little sister"
(กู๊ดไนท์คิสครับน้องสาวของพี่)



หลังจากที่พี่ลูคัสจุ๊บฉันเบาๆ เจ้าตัวก็ยิ้มอย่างอบอุ่นมาให้ฉัน ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ฉันหน้าร้อนผ่าวและนิ่งค้างอยู่ที่หน้าห้องตัวเองคนเดียว




พี่ชายบ้านนี้ จะมีสักวันมั้ยที่ไม่ทำให้ใจเต้น โอ้ยอกอิลินจะแตก!!




  ฉันสบถในใจ ก่อนจะตัดสินใจปิดประตูห้องและล็อคกลอนอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ยังไม่ทันเดินห่างออกมาจากมัน เสียงเคาะก็ดังขึ้น ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน และถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ก็ส่งมือของตัวเองไปปลดล็อคและเปิดมันออก ตรงหน้าของฉันคือร่างสูงของลูคัสคนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือรอยยิ้มที่ประดับอยู้บนใบหน้าหล่อคมคายนั้น ฉันจะไม่ว่าเลยถ้ามันเป็นยิ้มที่แสนอบอุ่นเหมือนเช่นเมื่อกี้ แต่เพราะรอยยิ้มที่ปรากฎอยู่ตอนนี้ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความใคร่!! และนั้นทำให้ฉันเหงื่อซึมขึ้นมาเสียดื้อๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามไปอย่างใจเย็น



"มีอะไรอีกหรอคะ"



"มีครับ"



"คะ?"



"พี่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดให้ตัวเล็กเลยJ"




  และค่ำคืนนี้ของฉันก็หนีไม่พ้นการโดนพี่ชายสุดเจ้าเล่ห์เล่นกับร่างกายของตัวเอง โดยที่เขาให้เหตุผลว่าลูกผู้ชายพูดแล้วต้องไม่คืนคำ ใช่พี่ลูคัสเปลี่ยนชุดให้ฉันจริง แต่เปลี่ยนจากชุดนักเรียนให้เหลือแค่ร่างเปลือเปล่าหน่ะสิ!! และครั้งนี้ถึงฉันจะห้ามเสียเท่าไหร่ ร่างหนาก็แทบจะทำให้คำพูดของฉันเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านหูของเขาไป รู้ตัวอีกทีร่างทั้งร่างของฉันก็มีแต่รอยคิสมาร์กไปทั่วทุกซอกทุกมุม กว่าพี่ชายตัวโตจะยอมละเลิก ก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าๆ และยิ่งไปกว่านั้นเจ้าตัวกลับไม่ยอมกลับห้องของตัวเอง และล้มตัวลงนอนข้างกายฉันอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะใช้แขนหนาเกี่ยวร่างของฉันให้ไปอยู่ในอ้อมกอด ฉันที่เสียแรงไปมากกับเขาก็ได้แต่นอนนิ่งๆให้ลูคัสได้ทำตามใจ เพราะรู้ว่าถึงยังไงพี่ชายแสนเอาแต่ใจอย่างเขาคงไม่ยอมกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองแน่ๆ



"พี่รักเรานะครับฟาลิน" ฉันได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างหูชัดเจน แม้ร่างกายอยากจะตอบกลับลูคัสไปเพียงใด แต่แรงที่เหลือน้อยบวกกับความง่วงที่เข้าเกาะกิน ทำให้ฉันพร่ำบอกได้แค่เพียงในใจเท่านั้น



'ลินก็รักพี่ค่ะ'











 วันนี้ฉันไปโรงเรียนสายกว่าทุกวัน ก็เพราะพี่ชายตัวดีอย่างลูคัสไม่ยอมปลุกฉันหน่ะสิ ทั้งๆที่เจ้าตัวก็ตื่นก่อนฉันตั้งนานแล้ว แต่ก็เอาแต่นอนมองหน้าฉัน จนฉันสะดุ้งตื่นเอง 



  เนื่องจากวันนี้ตื่นสายพี่ใหญ่ของบ้านอย่างพี่แทยง จึงอาสามาส่งฉันที่โรงเรียน ก็นะกว่าจะตกลงกันได้ก็กินเวลาไปหลายนาที ฉันเลยตัดปัญหาให้เป่ายิงฉุบกันจนได้พี่แทยงที่เป็นฝ่ายชนะ




"ให้พี่อยู่รอรับมั้ยลิน" เมื่อรถจอดเทียบหน้าประตูโรงเรียน พี่แทยงก็หันมาพูดกับฉันทันที



"อีกนานกว่าจะเลิกเรียน พี่แทยงกลับไปรอที่บ้านเถอะค่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วหนูกลับเอง" ฉันตอบกลับพี่แทยงไปก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆอย่างที่ชอบทำ



"แต่พี่อยากอยู่รอเรา ถ้าไปนั่งเฝ้าหน้าห้องได้พี่ก็ไปแล้ว"



"พี่คะ หนูม.ปลายปีสามแล้วนะ ไม่ใช่เด็กอนุบาลสาม กลับไปรอที่บ้านนะคะ สัญญาว่าลินจะรีบกลับ" 



"ก็ได้ เลิกเรียนแล้วรีบโทรหาพี่เลยนะเข้าใจมั้ยยัยตัวเล็ก" สุดท้ายร่างหนาก็ต้องยอมฉันในที่สุด ก่อนที่พี่แทยงจะเอื้อมมือมาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู น้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง



"เข้าใจแล้วค่ะ ไปนะคะ" ฉันเปิดประตูรถเดินออกมา และก้าวเข้ารั้วโรงเรียนไป









อ๊อดดด


  เสียงออดดังขึ้นบ่งบอกถึงเวลาพักเที่ยง ฉันและกลุ่มเพื่อนต่างพากันเดินมาที่แคนทีนอย่างหิวโหย ฉันคงไม่ได้บอกสินะ ว่าฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม และกลุ่มเพื่อนของฉันมันไม่ธรรมดาเลย เพราะกลุ่มของเราถูกเรียกว่า 'perfect group' เพราะแต่ละคนต่างถูกโหวตและจัดอันดับให้อยู่ในระดับต้นๆของโรงเรียน อย่างเหรินจวิ้น เพื่อนคนจีนในกลุ่ม ที่ทั้งหล่อ รวย และเรียนเก่ง (แต่ฉันเก่งกว่า ฮุฮุ) เหรินจวิ้นอยู่ในอันดับที่ 4 ของโรงเรียน  คนต่อมา แฮชาน คนนี้เข้าเรียนที่นี้พร้อมกับเหรินจวิ้น โดยทั้งสองคนนี้เพิ่งจะย้ายเข้ามาตอนม.ปลายปี 2 แฮชานเป็นพวกเก่งรอบด้าน เป็น perfect man คนนึงเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน ดนตรี กีฬา ร้องเพลงและอื่นๆ แฮชานทำได้ดีแทบจะทุกอย่าง และไม่หลุดที่จะได้อันดับ 5 ของโรงเรียนไปครอง อีกคนชื่อแจมิน นายนี่เป็นเจ้าพ่อมหาเสน่ห์ เจ้าชู้ตัวพ่อ บ้านรวยสุดๆ แถมพ่วงมากับรอยยิ้มกระชากใจ ที่ถ้าแจมินยิ้มที ผู้หญิงทั้งโรงเรียนก็พร้อมสยบแทบเท้าทันที แจมินอยู่อันดับที่ 3 ของโรงเรียน และติดอันดับที่ 2 ที่ผู้หญิงอยากควงด้วยที่สุด คนสุดท้ายคือเจโน่ เจ้าชายของโรงเรียนเรา สุภาพ อ่อนโยน มาพร้อมกับตำแหน่งประธานนักเรียน เรียนเก่งเป็นอันดับที่ 2 ของสายชั้น เจโน่ผู้มีรอยยิ้มพิฆาต ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่อันตรายต่อหัวใจสาวๆมาก ถ้าเปรียบรอยยิ้มของแจมินทำให้ผู้หญิงสยบแทบเท้าได้ รอยยิ้มของเจโน่ก็คงจะทำให้ผู้หญิงละลายกลายเป็นน้ำได้เหมือนกัน เจโน่เป็นคนเฟลนลี่และร่าเริง อบอุ่นและใจดี ทำให้เป็นที่รักของผู้หญิงในโรงเรียนไม่เว้นแม้แต่คุณครู แถมเจ้าตัวยังได้อันดับ 1 ในโพลที่ผู้หญิงอยากควงด้วยที่สุด ส่วนฉันอยู่อันดับ 2 ของโรงเรียน ถ้าเพื่อนทุกคนเป็น perfect man ฉันก็คงเป็น perfect girl เพราะความสามารถที่รอบด้าน พูดได้ทั้งหมดสี่ภาษา ประกอบด้วย เกาหลี อังกฤษ ญี่ปุ่น จีน อีกทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะทางบ้าน ทำให้ฉันเองก็ไม่หลุดที่จะถูกจัดให้อยู่ในโพล ผู้หญิงที่ผู้ชายอยากควงด้วยที่สุด และแน่นอนฉันเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนคู่แข่งตลอดกาลของฉันคือไอรีน หญิงสาวจากห้อง B พ่วงมาด้วยอันดับที่สองรองจากฉัน ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อะไรกับยัยนี่หรอกนะ แต่เพราะยัยนี่ต่างหาก ที่คอยหาเรื่องและแกล้งฉันอยู่บ่อยๆ และไอรีนเนี้ยแหล่ะ ที่เป็นคนจัดอันดับให้ฉันไปอยู่ในโพล ผู้หญิงที่น่าหมั่นไส้มากที่สุด แน่นอนในความเพอร์เฟ็คของฉันย่อมมีคนรักและมีคนเกลียด และส่วนใหญ่พวกที่เกลียดและหมั่นไส้ฉันจะเป็นผู้หญิง เพราะฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม perfect group และมีหลายครั้งที่ฉันโดนเล่นงานอยู่บ่อยๆ อย่างเช่นตอนนี้



"แกนั่งเฝ้าโต๊ะนะ เดี๋ยวพวกฉันไปซื้อข้าวมาให้ เอาเหมือนเดิมใช่มั้ย" เหรินจวิ้นเอ่ยถามฉันออกมา ก่อนฉันจะพยักหน้าตอบเพื่อนไปพร้อมกับยิ้มขอบคุณ



 ฉันก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออย่างไม่สนใจอะไร จนกระทั่งมีร่างบางๆ ของผู้หญิงกลุ่มนึงมายืนล้อมรอบโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่ไว้ ฉันเงยหน้ามองผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ ซึ่งไม่เคยซ้ำกันทุกครั้ง และคราวนี้เป็นกลุ่มม.ปลายปี 3 ห้อง c ห้องนี้เป็นแหล่งรวมเด็กเกเรและผลการเรียนไม่ค่อยดี อีกทั้งยังไม่เกรงกลัวต่อกฎเกณฑ์ในโรงเรียน แม้แต่อาจารย์ฝ่ายปกครอง และผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ยืนอยู่ในกลุ่มนี้เป็นกลุ่มแอนตี้ฉันเกือบครึ่ง หรืออาจจะทั้งหมดเลยก็ได้


"มีอะไรหรอ" ฉันเอ่ยถามเสียงนิ่ง รู้ตัวอยู่แล้วว่าตัวเองคงไม่พ้นถูกหาเรื่องอีกตามเคย



"เหอะ ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ ฉันจะพูดกับแกดีๆนะ ออกไปจากกลุ่ม perfect group สะ ถ้าไม่อยากให้หน้าสวยๆของแกเสียโฉม" เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงที่คาดว่าเป็นแกนนำ เอ่ยขึ้นมา พร้อมกับชักคัตเตอร์ขึ้นขู่ฉัน แต่มีหรอที่คนอย่างฉันจะกลัว ฉันสู้สายตายของยัยเสียงแหล่มนั้นด้วยใบหน้านิ่งๆ ไม่มีอาการสั่นไหวใดๆทั้งสิ้น



"นะ นี่ แก กล้ามองหน้าฉันหรอห่ะ!! แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร!! อยากตายนักหรือไง!!!" ยัยคนเดิมแผดเสียงแหลมๆออกมา จนฉันต้องเบ้หน้าเอานิ้วอุดหู สิ่งนึงที่ฉันเกลียดที่สุดคือ เสียงแหลมๆแสบแก้วหู และยัยนี่มีสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดอยู่ในตัว คงไม่ต้องให้ฉันพูดหรอกนะ ว่าฉันรำคาญและหงุดหงิดแค่ไหน



"หยุดทำเสียงแหลมๆเหมือนนกแก้วสักที มันน่ารำคาญ ถ้าไม่สงสารกล่องเสียงตัวเอง ก็สงสารคนอื่นที่ต้องมาฟังเสียงที่ไม่ทำให้เจริญหูของเธอสะบ้าง" ฉันพูดขึ้นด้วยสีหน้าติดรำคาญ และยกมือถือขึ้นเล่นต่อไป อย่างไม่สนใจอีกสิบชีวิตที่ยืนรอบๆตัวฉันอยู่



"กรี๊ดดดดด!!!! อีฟาลิน!!!!! " ค่ะ และนางก็แผดเสียงกรี๊ดออกมาดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงอาหาร ทำให้ผู้คนที่กำลังกินข้าวอยู่ บางคนก็ถึงกับสำลักออกมา



"โว้ยยยย!! หยุดแหกปากสักที!! รำคาญโว้ย!! " ฉันที่หมดความอดทนกับเจ้าหล่อน ก็สบถขึ้นมาเสียงดังก่อนจะตะคอกใส่นางไปในประโยคสุดท้าย



"แก กล้ามากที่มาขึ้นเสียงใส่ฉัน!! จับตัวมันไว้!!" ยัยเสียงแหล่มสั่งลูกน้องของตัวเองให้ถลามาล็อคตัวฉันไว้แน่น ก่อนเจ้าหล่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉันและยกมือขึ้นฟาดที่หน้าฉันเต็มแรง


เพี๊ยะะ!!



 ความรู้สึกชาแล่นเข้ามาที่ใบหน้าของฉันทันที ฉันมองไปที่หน้าของผู้หญิงตรงหน้าอย่างโกรธจัด ปกติฉันเป็นมิตรกับทุกๆคนที่ดีหรือไม่ดีกับฉันก็ตาม และยากมาที่ฉันจะโกรธจัด ใครที่ทำฉันโกรธได้ถือว่าเก่งทีเดียว และตอนนี้ผู้หญิงคนนี้กำลังทำมันอยู่


"ยังกล้ามองหน้าฉันอยู่อีกหรอ ห๊า!!!" 



เพี๊ยะะ!! 


 นางฟาดมือลงบนใบหน้าของฉันอีกข้างเป็นครั้งที่สอง จนฉันได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ฉันหลับตาข่มอารมณ์โกรธที่มันคุกกรุ่นอยู่ในอก และท่องคำว่า 'อดทนๆ' วนไปวนมาอยู่ในใจ ฉันพ่นลมหายใจทางปากออกมาเป็นระยะๆเพื่อหวังให้ตัวเองใจเย็นลง


"อย่าได้มาเสนอหน้าใน perfect group อีก!! น้ำหน้าอย่างแกเป็นได้แค่ลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ จำไว้!! นังตัวโสโครก!!!"


 และประโยคที่ร่างบางเอ่ยมา มันทำให้ความอดทนของฉันพังทลายลง จะพูดอะไรก็ได้แต่อย่ามาบอกว่าฉันเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ประโยคนี้ ฟางเส้นสุดท้ายของฉันขาดผึ่ง ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของผู้หญิงสองคนอย่างแรง และตรงไปกระชากคอเสื้อของยัยเสียงแหล่มอย่างเดือดดาล


"คนที่โสโครกหน่ะมันตัวเธอต่างหาก คนขาดความอบอุ่นอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์มาว่าใครว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ เพราะเธอก็เป็นลูกที่พ่อแม่ไม่เห็นหัวจะดูแล ถึงได้มีสันดานสกปรกแบบนี้ไง!!!!"
 

พูดจบฉันก็ผลักร่างบางอย่างแรง จนเจ้าตัวล้มลงกับพื้นและร้องโอดครวญออกมา ฉันมองหน้าลูกน้องของยัยนี่ที่เหลืออย่างเอาเรื่องและเอ่ยพูดประโยคถัดมา


"ถ้าอยากมีชีวิตที่สูงขึ้น ก็เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว หัดทำให้พ่อแม่ตัวเองภูมิใจสะบ้าง มีหัวสมองก็หัดใช้หน่อย"


ปกติฉันไม่ใช่คนชอบพูดจาร้ายกาจใส่คนอื่น แต่เวลาที่ฉันโกรธ ฉันกลับควบคุมสมองของตัวเองไม่ได้ เพราะตอนนั้นอารมณ์มักอยู่เหนือเหตุผลเสมอ 



หลังจากจบเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ฉันก็เดินกลับมาห้องเรียนทันที ตอนแรกที่หิวจนไส้แทบขาด หลังเจอพวกนั้นมาหาเรื่องกลับโกรธจัดจนไม่มีอารมณ์จะกินอะไรเลยแม้แต่น้ำ 


พอพวกเพื่อนฉันรู้เรื่อง พวกนั้นก็รีบมาหาฉันที่ห้องทันที และพยายามลากฉันไปทำแผลที่ห้องพยาบาล แต่ฉันไม่ยอมไปเพราะไม่ได้ใส่ใจกับแผลที่ไกลหัวใจเล็กๆแค่นี้


"เธอนี่มันดื้อจริงๆเลยนะฟาลิน วันนี้ไม่ต้องกลับบ้านเองเดี๋ยวฉันไปส่ง เกิดเจอยัยพวกนั้นมาหาเรื่องอีกจะเป็นเรื่องใหญ่ และฉันเดาว่าคราวนี้เธอคงไม่ยอมอีกเป็นครั้งที่สองแน่" แจมินพูดดักความคิดฉันไว้ ก่อนฉันจะพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไร้อารมณ์จะสนธนา



"ฉันรู้ชื่อคนที่มาหาเรื่องเธอและนะ ฉันร้องเรียนไปฝ่ายปกครองแล้ว ครั้งนี้น่าจะโดนพักการเรียน 1 อาทิตย์" เจโน่นั่งลงข้างหน้าฉัน ก่อนจะยื่นประวัติยัยเสียงแหล่มนั้นให้ฉันดู ฉันดูคร่าวๆอย่างขอไปที อย่างน้อยก็รู้ว่ายัยนั้นชื่อ ปาร์ค นานึล เป็นหลานอดีต ผอ. โรงเรียนเรา



"ขอบใจแกมากนะเจโน่ ที่อุตส่าห์เดินเรื่องให้ แต่จริงๆไม่ต้องอะไรกับยัยนั้นก็ได้ ใช่ว่าฉันจะเคยโดนแบบนี้ครั้งแรกสะเมื่อไหร่"



"ได้ไงหล่ะฟาลิน ฉันเป็นประธานนักเรียน ใครทำผิดกฎของโรงเรียนฉันก็ต้องทำเรื่องลงโทษ ปล่อยไว้เฉยๆก็ได้ใจกันหมดสิ"



"แต่ฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีใครสำนึกผิดจริงๆสักคน คนพวกนั้นที่เคยโดนลงโทษ ก็ยังมาหาเรื่องฉันไม่เลิกอยู่ดี แล้วมันจะมีค่าอะไร เสียเวลานายเปล่าๆ"


ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างและถอนหายใจออกมา แต่จู่ๆก็มีความอบอุ่นแล่นเข้ามาที่มือของฉัน เมื่อฉันหันกลับไปดู ก็คือเจโน่ที่ใช้มือหนาของตัวเองกุมมือฉันเอาไว้


"มันไม่เสียเวลาฉันเลยสักนิดนะลิน ฉันทนอยู่นิ่งๆดูเธอถูกทำร้ายเฉยๆไม่ได้หรอกนะ"


"..."


"อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อเธอบ้าง"












เวลาเลิกเรียน




"ฉันกลับแล้วนะพวกแก ไว้เจอกันวันจันทร์" ฉันเอ่ยลาเพื่อนในกลุ่ม และเดินออกมาพร้อมแจมิน



"แวะกินอะไรก่อนมั้ย หิวหรือเปล่า" หลังจากเข้ามาในรถคันหรูของแจมินแล้ว ร่างหนาก็เอ่ยถามขึ้นก่อนจะหันมารัดเข็มขัดให้ฉัน ฉันซึ่งชินกับการดูแลเอาใจใส่ของเพื่อนๆในกลุ่มจึงไม่ได้รู้สึกใจเต้นหรืออะไร แต่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงเป็นลมตายคาเบาะนี้ไปแล้ว



"ไม่ดีกว่า พี่บอกให้รีบกลับ"



"เมื่อไหร่เฮียๆของแกจะเลิกหวงแกเป็นไข่ในหินสักทีวะ โตขนาดนี้แล้ว" แจมินพูดไปพร้อมกับขับรถแล่นออกจากโรงเรียนไปด้วย



"ไม่รู้สิ แต่ฉันก็ชินแล้วหล่ะ"



"แล้วถ้าเกิดวันนึงแกมีแฟนขึ้นมา พวกเฮียของแก ไม่ฆ่าแฟนแกตายกันไปเลยหรอวะ" แจมินพูดขึ้นอย่างติดตลก และฉันเองก็หัวเราะน้อยๆกับประโยคของเจ้าตัว พร้อมกับเห็นด้วยกับเขา คิดภาพไม่ออกจริงๆถ้าอยู่ๆฉันมีแฟน พวกพี่ๆของฉันจะทำอะไรกันบ้าง



"ทำไงได้หล่ะ คนที่จะมาเป็นแฟนฉันก็ต้องรอดให้ได้หน่ะนะ"



"แล้วถ้าเป็นฉันหล่ะ แกว่าพวกพี่ของแกจะยอมรับมั้ย" ช่วงที่ติดไฟแดงพอดี แจมินก็หันมาพูดประโยคนี้กับฉัน พร้อมกับสบตาฉันด้วยสีหน้าจริงจังไร้ซึ่งการล้อเล่น ใบหน้าของแจมินค่อยๆขยับใกล้ฉันเข้ามาเรื่อยๆ จนจมูกของเราสองคนแตะกันเบาๆ



ปี๊นนๆๆๆๆๆ



 เสียงแตรรถคันหลังทำให้เราสองคนหลุดจากภวังค์ ก่อนที่จะสังเกตว่าไฟนั้นเขียวแล้ว แจมินไม่รอช้ารีบออกรถไปอย่างรวดเร็วทันที หลังจากนั้นรถทั้งคันก็ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยของเราสองคน 


 

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #196 woralakpamuta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:48

    ทั้งพี่ทั้งเพื่อนอร๊ายยเลือกไม่ถูก
    #196
    0
  2. #176 Chayakun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 01:37
    มาร์คคือพ่อพระในหมู่โจรชัดๆ หรือว่ายังไม่ออกลาย 5555
    #176
    0
  3. #96 sontaew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:45

    พวกพี่หื่นอ่ะ ดูเพื่อนๆดิน่ารักมากเลย ????

    #96
    0
  4. #87 apitchaya4060 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 15:07

    ที่อ่านมาอันนี้ดี๊~~ดีอ่ะ

    #87
    0
  5. #45 bignose6194 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:00
    ฉันรักพี่มาร์คนะคะ555555555
    #45
    0
  6. #44 ใส่ใจและผูก1000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:03
    ไอเรามันทีมเพื่อนสนิท สู้ๆค่ะ
    #44
    0
  7. #41 JeenBF (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:30
    อห.ทำไมอยู่ๆก็มาเชียร์แจมกับโน่อ่ะ แจมกับโน่จะแอ็คแท็คใจเราขนาดนี้ไม่ได้ป้ะคะที่รัก TT สู้ๆนะคะไรท์รอๆ
    #41
    0
  8. #40 nantakorn127 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:09
    ไรท์หนูอ่านวนรอบที่15แล้ว
    #40
    0
  9. #39 OnanongMook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 22:51
    ไหงมาเชียร์แจมได้อ่ะ555
    ต่อเร้วๆนะไรท์
    #39
    0
  10. #38 nantakorn127 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 20:59
    ไรท์มาต่อเลยมันค้าง😂
    #38
    0
  11. #37 AtithidaNakathon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:48
    อยากได้แจมมม
    #37
    0
  12. #36 nantakorn127 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:26
    ไรท์ตัดอย่างงี้ได้ไงมันค้างนะเนี่ย อยากได้นุ้งแจม
    #36
    0
  13. #35 MINTKR-AN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:01
    ชอบโครตอะเรื่อวนี้
    #35
    0
  14. #34 apich_aya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:59
    อยากได้แจมินใจจีขาด55555555
    #34
    0
  15. #33 Luby_Lucky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 00:28
    เลือกใครไม่ได้เลยยยยยย หนูขอหลายใจได้ม่ายยยยย
    #33
    0
  16. #30 AS-2004 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:50
    มาต่อน๊าา เลือกทีมพี่ชายไม่ได้เลยย555555
    #30
    0
  17. #29 parksungyeonarmy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:37
    เดี๋ยวได้เสียตัวจริงๆจังๆแน่นอน พี่มั่คซอยข่อยแน่ =__=‘
    #29
    0
  18. #28 parksungyeonarmy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:37
    เดี๋ยวได้เสียตัวจริงๆจังๆแน่นอน พี่มั่คซอยข่อยแน่ =__=‘
    #28
    0
  19. #27 JeenBF (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 12:35
    พี่โจ้นี่มัน.....เห้ออออ หื่นได้หื่นดีจริงๆ รอของพี่จองอูเลยอ่ะ อยากรู้มากๆว่าจะเป็นยังไง 555555 สู้ๆนะคะไรท์
    #27
    0
  20. #26 pmjjy_mm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 09:28
    มาสักที555555รอมานานนนนน หูยยยพี่โจ้ทำไมหื่นอย่างนี้555แล้วคนอื่นจะเป็นไงละนี่แล้วจองอู....จะเป็นไงถ้าอยู่กับฟาลิน55555รอนะคะมาต่อด้วยยยยย
    #26
    0
  21. #25 nantakorn127 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 09:06
    ไรท์มาอัพแล้ววว หื่นกันทั้งบ้านจริงๆหนีจากอีกคยก็เจออีกคน5555ไรท์มาต่อไว้นะชอบอ่ะ
    #25
    0
  22. #24 iamARMY2004 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:47
    เย่!!!!! ดีใจสุดๆเลยค่ะที่ไรท์มาต่อให้ ลูคัสเด็กแว้นเอ๊ยยย มีการออกจากห้องแล้วยังกลับมาบอกว่าลืมเปลี่ยนชุดให้อีก 55555 หื่นกันทั้งบ้านจริงๆเล๊ยยยยยย หืนหื่นสุดๆ โดยเฉพาะจองอูชีสิตจริงสำหรับเราพี่เค้าน่ารัก แต่ในนิยายหื่น ต่างกันสุดๆเลย แต่ชอบค่ะ สนุก อย่าลืมมาต่ออีกนะคะไรท์ สนุกค่ะ ถ้าเรามีพี่ชายที่ไม่แท้อย่างนี้นิสัยอย่างนี้ เราจะขอพ่อแม่นอนห้องเดียวกับท่าน เพราะดูปลอดภัยที่สุดแล้วค่ะ 555555
    #24
    1
    • #24-1 parotice(จากตอนที่ 2)
      2 เมษายน 2561 / 01:56
      ดีใจที่รีดชอบน้าา ขอบคุณที่ติดตามนะ จะมาอัพให้บ่อยๆเยยๆๆ
      #24-1
  23. #23 parksungyeonarmy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 14:11
    พี่มาร์คคนดีสุดดด เป็นน้องเล็กที่ดูจะโตสุด 555
    #23
    0
  24. #19 OnanongMook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:32
    ค้างหนักมากไรท์ รีทนี้ถ้าเป้นนางจริงคงไม่ปล่อยและ5555
    มาต่อเร็วๆเด้อไรท์ สู้ๆ
    #19
    0
  25. #15 MAYURA_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:51
    ค้างงงง
    #15
    0