(NCT X YOU) THE BROTHER'S MISSION ภารกิจจับน้องให้มารัก

ตอนที่ 1 : CHAPTER 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 354 ครั้ง
    26 มี.ค. 61




  





 

"พวกพี่ๆ หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะ"



ค่ะ นั้นเป็นสิ่งที่ฉันทำในทุกๆเช้าก่อนไปเรียน ฉันต้องตะโกนบอกเหล่าพี่ชายทั้ง 7 คน เสมอ เพราะอะไรหน่ะหรอ ฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ ก็พวกพี่เขาบอกมา เลยต้องทำตาม แน่สิขืนไม่ทำมีหวัง...


"จะไปแล้วหรอตัวเล็ก มาให้หอมก่อนเร็วเด็กดี" พี่ชายคนกลางของบ้าน 'จองอู' เดินมาหาพร้อมกับฝังจมูกไว้ที่แก้มของฉัน ก่อนจะสูดดมมันไปฟอดใหญ่


"ฟอดด หื้มม หอมเหมือนเดิมเลยนะ ตั้งใจเรียนด้วยหล่ะ" มือหนาถูกส่งมายีผมที่ถูกจัดมาอย่างดีของฉัน จนมันยุ่งไปหมด 


"ให้จองอูหอมคนเดียวได้ไง ไม่แฟร์เลยนี่ มาให้พี่หอมบ้างสิ" 'แจฮยอน' พี่ชายที่สุดแสนจะขี้อ้อน ทำท่าจะกระโจนเข้ามาหอมฉันอย่างรวดเร็ว


"หยุดเลยนะคะพี่แจฮยอน เดี๋ยวลินก็ไปเรียนสายพอดี" ฉันเบี่ยงตัวหลบร่างหนา และรีบสาวเท้าไปที่ประตูบ้านทันที


"เลิกเรียนแล้วรีบกลับนะตัวเล็ก ถ้ามีผู้ชายมาจีบ โทรหาพี่ทันทีเลยนะเข้าใจมั้ย" ประโยคที่พี่คนโตอย่าง 'แทยง' พูดกับฉันทุกเช้า จนมันกลายเป็นบทท่อง ที่ฉันจำได้ขึ้นใจ ฉันทำปากขมุบขมิบพูดตามพี่แทยงเบาๆ โดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ ถ้าชีวิตฉันจะวนลูปแบบนี้ ฉันว่าอีกหน่อยฉันคงต้องประสาทกินแน่ๆ


"เข้าใจแล้วค่าา ไปก่อนนะคะ" ฉันโค้งให้พวกพี่ๆที่รวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ทุกคนต่างส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ก็บอกแล้วว่าชีวิตฉันมันวนลูป ทุกๆเช้ามันเป็นเหมือนเดจาวู 



  เอาหล่ะฉันจะเล่าเรื่องของครอบครัวฉันคร่าวๆให้ฟัง เรามีกันทั้งหมด 8 คน พี่คนโต แทยง นิสัยส่วนตัวก็เป็นพวกเลือดร้อน หมัดหนัก นักเลงตัวพ่อ แต่ความรับผิดชอบมาเต็ม เป็นพี่ใหญ่ที่ดูแลน้องๆได้เป็นอย่างดี คนที่สอง พี่โดยอง คนนี้หรอ เจ้าเลห์ที่สุด ฉลาดเป็นกรด ฉันตามเขาไม่เคยทัน เป็นผู้ชายที่ล้ำกว่าใครในบ้าน ทั้งนิสัยและความรู้ ต่อมาก็พี่แจฮยอน อย่างที่บอกไป พี่คนนี้ค่อนข้างจะขี้อ้อนและชอบทำตัวเหมือนเด็กๆ จนบางทีก็สงสัยเหมือนกันว่าใครเป็นน้องเล็กของบ้านกันแน่ แต่พูดก็พูดเถอะเวลาพี่แกจะจริงจังขึ้นมา ก็ซีเรียสสะจนไม่มีใครกล้าพูดขัดเลย คนที่สี่ พี่วินวิน ผู้ชายพูดน้อย แต่ถ้าให้พูดทีก็ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เป็นพ่อศรีเรือนที่สุดในบรรดาพี่ชาย รักสงบ แต่กลับเป็นคนช่างสังเกตและเอาใจใส่มากๆ คนต่อมา พี่จองอู พี่ชายแสนใจดีและอบอุ่น ใจเย็นที่สุดในบ้าน มีเหตุผลที่สุดในบ้าน และ หื่นที่สุดในบ้าน เหลือเชื่อมั้ยหล่ะ เห็นหน้าหวานๆดูเรียบร้อยแบบนั้น พี่คนนี้ชอบหาเรื่องแต๊ะอั๋งฉันอยู่ทุกวัน ดูอย่างเมื่อกี้เป็นต้น คนที่หก ลูคัส นายนี่หรอ กวนประสาทสุดๆ  ชอบแกล้งคนเป็นงานอดิเรก วันๆก็เอาแต่เปิดเพลงดังลั่นบ้าน และอีกอย่างพี่คนนี้ ชอบมองฉันด้วยสายตาที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ คนสุดท้าย มาร์ค พี่ชายแสนสุภาพบุรุษ (หรือเปล่า) คอยช่วยฉันจากลูคัสเสมอ เก่งอังกฤษขั้นเทพ แต่อย่าให้ทำอาหารหล่ะ มีหวังครัวระเบิดแน่นอน อันที่จริงฉัน ลูคัส และมาร์ค อายุเท่ากัน แต่ก็นะด้วยความที่ฉันเกิดปลายปี จึงต้องจำใจเรียกสองคนนั้นว่าพี่ แม้จะไม่อยากเรียกก็ตาม


   แปลกใช่มั้ยหล่ะครอบครัวของฉัน ที่แปลกกว่านั้นคือฉันเป็นคนเดียวที่ต้องไปโรงเรียน ทำไมหน่ะหรอ ก็พวกพี่ๆของฉันฉลาดเป็นกรดกันทุกคน เรียนจบก่อนใครเขาเสียหมด อย่างพี่แทยงกับพี่โดยอง ก็เรียนจบโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเกาหลี พี่แจฮยอนกับพี่วินวิน เพิ่งจะจบตรีกันไปหมาดๆ พี่จองอูเองก็เตรียมรับปริญญาในปีนี้ ส่วนลูคัสกับมาร์ค สองคนนี้ถึงจะอายุเท่าฉันแต่ก็สามารถเข้ามหาวิทยาลัยที่แคนาดาได้ พวกนางสองคนบินไปเรียนได้สองสามปี ก็กลับมาพร้อมปริญญาตรี พ่วงมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งและสอง ฟังดูเฟอร์เฟ็คสุดๆไปเลยสินะ ฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีพี่ชายที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีขนาดนี้ ถึงเจ็ดคนได้ยังไง ต้องขอบคุณตัวฉันเมื่อชาติที่แล้วที่ทำบุญมาดี ชาตินี้เลยได้มาอยู่ในตระกูลที่โครตจะเพรียบพร้อมแบบนี้ แต่อย่าหาว่าอย่างนู้นอย่างนี้เลย เห็นอย่างนี้ฉันก็เรียนเก่งนะ แถมเป็นสาวฮอตประจำโรงเรียนอีกด้วยจะบอกให้ ผลการเรียนของฉันได้ที่หนึ่งของสายชั้นทุกปี จนฉันถูกจัดอันดับให้เป็นนักเรียนที่น่าเอาเยี่ยงอย่างที่สุด ฉันเป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียน ไม่เว้นแม้แต่คุณป้าแม่บ้าน


  ส่วนพ่อกับแม่ของฉัน ท่านทั้งสองไม่ค่อยจะกลับบ้านเสียเท่าไหร่ ด้วยธุรกิจที่ฝรั่งเศษ ทำให้ทั้งสองต้องดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ก็ไม่เคยทำหน้าที่พ่อและแม่ขาดตกบกพร่อง ท่านยังส่งเงินมาให้พวกเราใช้จ่ายทุกๆเดือน พอถึงวันเกิดของลูกๆ พวกท่านก็ไม่เคยลืมที่จะส่งของขวัญมาเซอร์ไพรส์ ทั้งนี้ทั้งนั้นพวกเราก็ไม่ได้นิ่งดูดาย เอาแต่กิน นอน เล่น ไปวันๆ พวกพี่ๆที่ตอนนี้เรียนจบกันหมดแล้ว ต่างก็ช่วยกันผลัดเปลี่ยนบริหาร ธุรกิจของครอบครัวในเกาหลี ทุกๆวันจะเป็นเวรของพี่คนใดคนนึง ที่จะต้องเข้าไปตรวจเช็คความเรียบร้อยที่บริษัทในฐานะท่านประธาน เพราะแบบนี้ฐานะทางบ้านของพวกเราจึงเข้าขั้นเศรษฐี แต่ด้วยความที่คนในบ้านไม่ได้ชอบความหรูหราเหมือนราชวังนัก จึงตัดสินใจสร้างบ้านที่ไม่กว้างขวางจนเกินไป แต่เต็มไปด้วยความทันสมัยและเทคโนโลยีแสนล้ำ



  อธิบายมายืดยาวก็ยังไม่เห็นความบกพร่องในครอบครัวของฉันกันสินะ หึ แต่มีอีกอย่างนึงที่ฉันยังไม่ได้บอก และเรื่องที่ฉันจะบอกก็คือ ฉันเป็นลูกบุญธรรมของคุณพ่อและคุณแม่ และด้วยความที่เป็นลูกบุญธรรมเนี้ยแหละ ที่ทำให้เหล่าพี่ชายทั้งเจ็ดจ้องจะจับฉันทำเมีย!!



  เพราะแบบนี้นอกจากชีวิตฉันจะวนลูปแล้ว ยังเต็มไปด้วยความ survival เพราะฉันต้องเอาตัวรอดจากความหื่นกระหายของเหล่าพี่ๆทั้งเจ็ด ที่จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ วันใดวันนึงฉันอาจจะเป็นคนโรคจิตจริงๆ เพราะมัวแต่ระแวงว่าจะมีพี่คนไหนบุกเข้ามาหมายจะปล้ำตัวเองหรือเปล่า ถ้าบอกว่าการล็อคห้องเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ฉันบอกเลยว่าผิด! เพราะถึงฉันจะล็อคห้องอย่างแน่นหนาแล้ว เหล่าคุณพี่ทั้งหลายก็ยังเจียดเวลาอันมีค่าไปหยิบกุญแจสำรอง เพื่อมาไขห้องฉันแล้วเดินเข้ามาหน้าตาเฉย ราวกับว่าเป็นห้องของตัวเอง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นอยู่บ่อยครั้ง ฉันก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยกับพี่ชายเลยสักคนเดียว มากสุดก็แค่...เอ่ออย่าไปพูดถึงเลย ต้องขอบคุณที่พี่ชายของฉันมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้าง หากฉันไม่เต็มใจก็จะไม่ฝืนบังคับ เพราะแบบนี้ฉันถึงรอดมาได้ทุกครั้ง และจบที่พวกพี่ๆต้องวิ่งไปเข้าห้องน้ำกันยกใหญ่













หลังเลิกเรียน



  เวลาเลิกเรียนที่นักเรียนทุกคนต่างรอคอย แต่ไม่ใช่กับฉันคนนี้ เพราะมันหมายถึงฉันต้องกลับบ้าน ไปเผชิญหน้ากับเหล่าคุณพี่ชายทั้งเจ็ด ถึงฉันจะมีความสุขที่ได้อยู่กับพวกเขา แต่มันจะดีกว่านี้มากถ้าพวกพี่ๆหยุดหื่นใส่น้องสาวบุญธรรมคนนี้สักที 



  ในหัวของฉันต่างก็หาวิธีเอาตัวรอดใหม่ๆ ที่พี่ๆรู้ไม่ทัน มือก็พรางเก็บของลงกระเป๋าเป้ไปด้วย ปากก็พึมพำและคุยกับตัวเองราวกับคนบ้า เพื่อนๆในห้องต่างก็เคยเห็นฉันเป็นแบบนี้ และทุกคนก็คิดว่าฉันกำลังทบทวนสูตรเลขที่เพิ่งได้ร่ำเรียนไป ทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด



  ฉันกล่าวลาเพื่อนๆ และเดินออกมารอรถประจำทางหน้าโรงเรียน ทุกคนอาจจะแปลกใจว่าทั้งๆที่พี่ชายแต่ละคนต่างหวงฉันอย่างกับไข่ในหิน แต่กลับไม่มีใครไปรับไปส่งฉันสักคน นี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาขี้เกียจหรืออะไรหรอกนะ ไม่หนำซ้ำพี่ๆทุกคนยังแย่งกันมารับมาส่งฉันจนบ้านวุ่นวาย สุดท้ายคุณพ่ออดรำคาญไม่ได้ จึงตัดปัญหาออกคำสั่งว่าให้ฉันไปกลับเอง ห้ามไม่ให้พี่ชายคนไหนเข้ามายุ่งอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะหักเงินรายเดือนที่ส่งให้ครึ่งนึง ด้วยคำขาดของคุณพ่อทำให้พวกพี่ๆไม่กล้าหือ และมันก็เป็นผลดีต่อตัวฉันด้วย




   คิดอะไรเพลินๆได้ไม่ถึงอึดใจ รถประจำทางก็มาจอดเทียบฟุตบาท พร้อมกับประตูรถที่เปิดออกพร้อมต้อนรับผู้โดยสารเข้าไปด้านใน ฉันก้าวขาขึ้นไปและเลือกที่นั่งริมหน้าต่างเช่นเดิมอย่างที่ฉันนั่งทุกวัน



   



10 นาทีต่อมา



  "กลับมาแล้วค่ะ" ฉันเปิดประตูบ้านพร้อมกับส่งเสียงบอกทุกคน แต่แปลกที่วันนี้ไม่มีใครวิ่งพรวดพราดเข้ามากอดหรือหอมฉัน พร้อมกับพูดว่า 'ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะตัวเล็ก' ฉันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย จัดการถอดรองเท้าวางไว้บนชั้น แล้วเริ่มเดินสำรวจรอบบ้าน ตั้งแต่ห้องครัวยันห้องนอนของแต่ละคน ซึ่งไร้วี่แววของคนเป็นพี่ทั้งเจ็ดคน ฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง เพื่อเตรียมอาบน้ำและพักผ่อน


แอ๊ดด



  วินาทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้อง ร่างทั้งร่างของฉันถูกร่างของใครบางคนโถมเข้าใส่อย่างจัง จนฉันเซและเกือบจะล้มลงไป กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้ฉันรู้ว่าคนที่กำลังกอดฉันอยู่คือ พี่แจฮยอน




   "กลับมาแล้วหรอตัวเล็ก พี่รอตั้งนานแหน่ะ" พี่แจฮยอนคลายอ้อมกอดออกไป ก่อนจะพูดและยิ้มออกมาจนเผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มลึกอันทรงเสน่ห์ ที่ครั้งนึงฉันเคยตกหลุมรักมัน แต่พอรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นมันแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ จากรักเลยกลายเป็นเกลียดทันที



   "กลับมาแล้วค่ะ แล้วคนอื่นหล่ะคะ ไปไหนกันหมด ทำไมเหลือแค่พี่"



   "พวกนั้นไปดูบริษัทกันหมดหน่ะ เห็นว่าวันนี้มีประชุมหุ้นส่วน" พี่แจฮยอนพูด แต่มีก็จูงฉันเดินไปที่เตียง ก่อนเจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่ง และรั้งเอวฉันให้นั่งลงบนตักแกร่งของตัวเอง พรางใช้แขนหนากอดเอวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ซึ่งการกระทำแบบนี้ ฉันค่อนข้างจะชินและไม่ได้รู้สึกไม่ปลอดภัยอะไร จึงได้แต่นั่งนิ่งๆและเอ่ยถามคำถามต่อไป



   "แล้วทำไมพี่ไม่ไปด้วยหละคะ สำคัญไม่ใช่หรอ"



   "ใช่สำคัญ แต่ตัวเล็กสำคัญกว่า พี่เลยขออยู่บ้านเป็นเพื่อนตัวเล็ก"



   "อ่ออ"




   "ตัวเล็กครับ"




   "คะ?"




    "พี่อยากกินนมง่ะ"





ฉันไม่มีทางรอดพ้นจากอะไรแบบนี้เลยใช่มั้ย!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!









TO BE CONTINUE




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 354 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #175 Chayakun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 01:09
    จะขนนมทั้งอำเภอเพื่อเธอคนเดียว!
    #175
    0
  2. #95 sontaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:32

    พี่อยากกินนมอะไรคะ พูดให้ชัดเจนด้วย..จะรอดมั้ยเนี่ย

    #95
    0
  3. #82 Sun.D (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 21:59
    ไม่ปลอยภัยยยยย
    #82
    0
  4. #43 ppp_prss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 20:20
    กระโดด พี่เจย์ แงง
    #43
    0
  5. #21 iamARMY2004 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 15:30
    หิวนมก็ไปซื้อที่เซเว่นสิคะ??? มาบอกหนูทำไม 555555 ชอบค่ะ รอมาต่อค่ะ สู้ๆรออยู่นะคะ
    #21
    0
  6. #18 OnanongMook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:24
    หื่นจริงหื่นจัง. งุ้งงงงชอบบบบ พึ่งอ่านนะเนี้ยยยย
    #18
    0
  7. #8 JeenBF (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:56
    อิพี่ หื่นจริงหื่นจัง 555555 สู้ๆนะคะไรท์
    #8
    0
  8. #7 creamwry (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:47
    คุณเจย์ ทำไมเป็นคนแบบนี้ฮื้อ555555
    #7
    0
  9. #6 PranChanpcy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 11:20
    ชอบบบ รอตอนต่อไปนะคะะ
    #6
    0
  10. #5 sainx00 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 10:14
    แงง พี่จองอูคนหน้าใสแต่ใจหื่นกาม เขิน5555
    #5
    0
  11. #3 MAYURA_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 09:48
    ชอบบบบบบบ มาต่อนะคะ
    #3
    0
  12. #2 nantakorn127 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 09:11
    ไรท์รีทชอบเรื่องนี้ พี่ก็จ้องจะจับน้อง มาต่อไว้นะรีทเป็นกำลังใจให้
    #2
    0