[NCT X YOU] Oh my girl ทำไงดีผมรักเธอ

ตอนที่ 4 : CHAPTER 2 100% **อ่าน Talk ด้วยนะสำคัญมากก**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ม.ค. 62














YOUNGMEE PART


สิ่งที่คยองซูอ้ปป้าพูดก็มีเหตุผลนะ แต่ฉันก็ยังคิดว่ามันแปลกอยู่ดีถ้าเป็นอย่างที่อ้ปป้าพูดจริง ฉันก็คิดภาพไม่ออกเลยจริงๆที่จะต้องเดบิวต์เป็นบอยแบนด์ ถ้าเกิดตัวเองต้องไถผมให้ดูเป็นชายหรือต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเหมือนในนิยายจะทำยังไง แค่คิดก็วิกฤติแล้ว


"นูน่าฮะๆ"


"หื้ม? ว่าไงจีซอง"


ร่างเล็กของจีซองมาหยุดยืนตรงหน้าฉันแล้วส่งเสียงเรียก จีซองยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสาตามภาษาเด็กกำลังโต นี้แหล่ะเสน่ห์ของจีซอง ถ้านายโตกว่านี้นูน่าคงตกหลุมรักนายแน่ๆเลยจีซองอาา


"แจฮยอนฮยองบอกให้ผมมาตามนูน่าไปซ้อมฮะ"



"อ่ออ นี้ทุกคนรอนูน่าคนเดียวหรอ ฮ่าๆๆๆ โทษทีนะ" 


ฉันและจีซองเดินมารวมกลุ่มกับคนที่เหลือ แน่นอนว่าฉันโดนอิตามาร์คบ่นใส่ ข้อหายืนเอ๋ออยู่นานจนคนอื่นเค้าต้องรอ โชคดีที่แทอิลอ้ปป้ามาห้ามนายนั้นไม่ให้บ่นมากไปกว่านี้ เพราะถ้ามาร์คยังบ่นต่อไปคงไม่ต้องซ้อมกันพอดี










"หนึ่ง สอง สามและสี่ ห้า หก เจ็ด แปด" 


พวกเราเริ่มซ้อมกันไปตามจังหวะของแทยงอ้ปป้า วันนี้เทรนเนอร์ของเราไม่อยู่ จึงต้องพึ่งพาเทรนเนอร์จำเป็นอย่างแทยงอ้ปป้าแล้วก็พี่เตนล์ จริงๆทุกคนในนี้ก็เต้นเก่งหมดนั้นแหล่ะแต่เรื่องความเป๊ะต้องยกให้สองคนนี้


"ยองมี เท้าซ้ายต่างหาก ไม่ใช่เท้าขวานะ" แทยงอ้ปป้าเอ่ยทักขึ้นหลังจากที่มองท่าเต้นของฉันที่แปลกไปจากคนอื่น



"อ้าว แหะๆ ขอโทษค้าบบบ"



เสียงเพลงเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และพวกเรายกเว้นแทยงอ้ปป้ากับพี่เตนล์ ก็เริ่มออกลวดลายเต้นกันอย่างตั้งใจ ส่วนฉันที่ใจยังเหม่อลอยไปหาเรื่องเดบิวต์ ก็ทำให้เต้นผิดอีกครั้ง


"ยองมี วันนี้เป็นอะไรหะ ปกติเต้นไม่ผิดหนิ"



"เอ่อ ไม่ค่อยมีสมาธิอ่าอ้ปป้า มีคิดเรื่องเดบิวต์อยู่ก็เลยเหม่อๆไปหน่อย"


ฉันพูดแล้วมองตัวเองในกระจก และสิ่งที่เห็นคือตัวเองยังคงใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนอยู่ นี้ฉันใจลอยถึงขนาดลืมเปลี่ยนชุดเลยหรอเนี้ย แล้วดูสิทุกคนก็เห็นฉันยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ แต่ไม่มีใครทักฉันเลยสักคน


"โหยยยยย แล้วดูสิเนี้ยย ทำไมไม่มีใครทักมีเรื่องชุดเลยยย"



"ฮ่าๆๆๆ รู้ตัวแล้วว่ะฮยอง กว่าจะรู้ตัวนะยัยเบ๊อะ พวกฉันก็รอดูอยู่ไงว่าเธอจะเลิกเหม่อแล้วไปเปลี่ยนชุดเมื่อไหร่"


แทยงอ้ปป้าหันไปหัวเราะกับแทอิลอ้ปป้า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของทุกคน หึ่ยย มันน่าจับตีจริงๆเลยย ขนาดพวกจีซองยังหัวเราะเลยยย



"ชิ พวกอ้ปป้าบ้า มีไปเปลี่ยนชุดนะคะ"



"จะเปลี่ยนทำไม คนอื่นเค้าเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"


หื้มม? เห็นไปไหนต่อไหน อย่าบอกนะว่า...



"อย่ามาตลกนะยูตะอ้ปป้า มีใส่กางเกงทับนะคะ"


ฉันเริ่มโวยวายเมื่อคิดถึงคำพูด 'เห็นไปถึงไหนต่อไหน' ของยูตะอ้ปป้า และก็เริ่มไม่มั่นใจว่าวันนี้ตัวเองได้ใส่กางเกงทับมาหรือป่าว



"หรอ งั้นลายน้องหมีคงเป็นลายกางเกงทับสินะ"


ลายน้องหมีหรอ...แต่ฉันไม่มีกางเกงทับลายหมีนี้หน่า แล้ววันนี้ฉันใส่กางเกงในลายน้องหมีสีน้ำตาล แสดงว่า...



"อ้ากกกกกกกกกกกก พวกอ้ปป้าาาาาบ้าาที่สุดดดดเลยยยยย" ฉันกรีดร้องโวยวายออกมา แล้วรีบคว้ากระเป๋าเสื้อผ้า ออกมายังห้องเปลี่ยนชุดทันที แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของทั้ง 13 คนในห้อง


บ้าจริงงง ทำไมต้องลืมใส่กางเกงทับด้วยเนี้ยย ยัยมีเอ้ยยย





ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องซ้อมอีกครั้ง เสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อฮูดกางเกงขาสั้นและรองเท้าที่ใส่เต้นเป็นประจำ ทำให้เมื่อฉันเดินเข้ามาแล้วทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ


"ย๊าา มองอะไรกันห่ะะ หันกลับไปซ้อมเลยนะะะ"



"ฮ่าๆๆๆ ทำไมต้องโวยวายด้วยหะ น้องหมีก็น่ารักจะตายไม่เห็นต้องอายเลย"



แจฮยอนอ้ปป้าหัวเราะและยังคงพูดถึงลายกางเกงในของฉันไม่หยุด โอ้ยยยช่วยลืมๆมันไปทีไม่ได้หรือไงหะะะ ฉันอยากตายยยย สาบานว่าต่อไปนี้ฉันจะไม่ใส่กางเกงในตัวนี้อีกเป็นอันขาดด



"แจฮยอนเลิกแกล้งยองมีได้แล้วหน่าา เห็นมั้ยหน่ะ อายจนหน้าเป็นหมีแล้ว ฮ่าาๆๆๆ"



โดยองอ้ปป้าเองปากก็บอกให้แจฮยอนอ้ปป้าหยุด แต่ตัวเองกลับพูดแกล้งฉันสะเอง มันน่าโกรธจริงๆ ไอ้พวกอ้ปป้าจอมขี้แกล้ง



"อ้ปป้าา เลิกแกล้งฉันสักทีเส่ๆๆๆๆ"



"แหมม ก็เวลาเธอโวยวายแล้วมันน่ารักดีนี้หน่าา ใช่ม่ะแจฮยอน"


โดยองอ้ปป้ากับแจฮยอนอ้ปป้าหัวเราะและหันมายิ้มให้กันอย่างรู้ใจ หึ่ยยเข้ากันได้ดีจริงๆ สมแล้วที่เป็นพิธีกรร่วมกัน



"พวกฮยองพอได้แล้วหน่า ยองมีมานี้มา" มาร์คพูดปรามแล้วเดินมาจูงมือฉันไปยืนอยู่ข้างๆตัวเอง



"ซ้อมต่อได้แล้วฮยอง ยืนมองอยู่ได้"


เมื่อมาร์คพูดจบทุกๆคนก็เริ่มซ้อมเต้นกันอีกครั้ง โดยมีฉันที่เต้นอยู่ข้างๆมาร์ค นายนี้มักจะมองฉันเป็นระยะๆผ่านกระจก มองก็มองไปเถอะแต่ทำไมต้องยิ้มกรุ้มกริ่มด้วย ท่าจะบ้า


"ฮยองพักก่อนได้มั้ยฮะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" เจโน่ตะโกนลั่นห้องซ้อมแล้วลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง



"โอเค งั้นเราพัก 10 นาที แล้วค่อยซ้อมต่อล่ะกัน" 



แทยงอ้ปป้าพูดจบก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กในห้องซ้อม หายใจหอบถี่อย่างคนเหนื่อยจัด ทำไมดูทุกคนเหนื่อยกันจัง ฉันยังไม่เห็นเหนื่อยเลย



"งั้นมีขอซ้อมเพลงของมีนะอ้ปป้า" พูดจบก็เดินไปกดเปิดเพลงที่ครูปีเตอร์มอบหมายให้ตัวเองเต้นเดี่ยว







(เพื่ออรรถรสในการมโน เพลง problem ของ Ariana น้าาที่ยองมีเต้น)




เมื่อเพลงเริ่ม ฉันก็เริ่มเต้นตามที่ครูปีเตอร์สอนไว้ ตอนนี้ทุกคนในห้องก็กลายเป็นดูฉันเต้นไปสะงั้น เพลงนี้จริงๆไม่ใช่สไตล์ฉันหรอก แต่ทำไงได้หล่ะก็ครูเค้าให้ฉันซ้อมหนิ แถมต้องเต้นให้ครูดูอีก มันก็เป็นเหมือนการบ้านหน่ะนะ 



"ปั๊ก! อ๊ะ!" 


เจริญ! ล้มท่านี้ประจำเลย!



"เห้ยย เป็นไรมั้ยยองมี"


ทุกคนดูตกใจมากที่ฉันล้มหลังจากเต้นพลาด พี่เตนล์เป็นคนแรกที่พุ่งมาหาฉัน ตาคมของพี่เตนล์ไล่มองไปที่ข้อเท้าของฉัน เมื่อเห็นว่าเป็นจุดที่ฉันใช้มือกุมอยู่


"ไหนขอฉันดูหน่อย" มาร์คพูดขึ้นแล้วดึงมือของฉันออกไป แล้วค่อยๆใช้มือของตัวเองตรวจดูข้อเท้าของฉัน



"อ๊ะ! เจ็บ!" 



"สงสัยข้อเท้าแพลง ป่ะ เดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาล" 



"เดี๋ยวฉันพาไปเอง" พี่เตนล์พูดขึ้น และเตรียมจะขยับเข้ามาใกล้ฉันเพื่อช่วยพยุง



"ไม่ต้องหรอกฮยอง เดี๋ยวผมพาไปเอง ฮยองซ้อมต่อเถอะ"


มาร์คว่าจบก็ใช้แขนแกร่งของตัวเองช้อนตัวฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว ด้วยความตกใจ ฉันจึงใช้สองแขนคล้องคอมาร์คไว้อย่างกลัวตก


"ย๊าๆๆ ไม่ต้องๆๆ ฉันเดินเองได้"



"ข้อเท้าเดี้ยงอย่างนี้จะเดินเองได้ไง อย่าดื้อ"



มาร์คออกเดินตรงไปยังห้องพยาบาลของบริษัท โดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ แถมห้องพยาบาลก็อยู่ตั้งชั้น 3 แล้วยังไงหล่ะเราอยู่ชั้น 11 ลงลิฟต์ยาวสิรออะไร ฉันล่ะอยากจะถามอิตามาร์คจริงๆว่าไม่หนักหรือไง อุ้มฉันมาตั้งหลายนาทีแล้ว จะถึกไปไหนเนี้ยพ่อคุณ


"ย๊า ไม่หนักหรือไงหะ" ในที่สุดฉันก็เป็นคนเริ่มพูดทำลายความเงียบ



"หนักก็แย่และยองมี ตัวเธอเบาอย่างกับปุย ถามจริงวันๆนี้กินอะไรบ้างปะ"



ฉันเนี้ยนะตัวเบา ตลกร้ายจริงๆ



"ก็กิน ไม่กินก็ตายกันพอดีสิ ถามแปลกๆ" ฉันใช้คำตอบที่คิดว่ามันกวนประสาทที่สุด และมันได้ผลนะมาร์คหันมามองหน้าฉันอย่างบอกว่า ตอบดีๆไม่เป็นหรอ



"ถ้ากินก็กินให้มันเยอะๆหน่อย ไม่ใช่กินแต่นมกับขนมปัง"



"นายรู้ได้ไงว่าฉันกินแต่นมกับขนมปัง" ฉันแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่มาร์ครู้ว่าฉันกินอะไรเป็นประจำในช่วงตอนพักซ้อม



"กะ ก็ เดาเอาหน่าา"



"ฮั่นแหน่ๆๆ เดาเอา หรือว่าแอบมองฉันกันแน่ยะ" ฉันพูดแซวเล่นมาร์คออกไปอย่างติดตลก แต่ก็แปลกนะที่มาร์คทำท่าทางเลิกลัก เหมือนกับว่าคำพูดฉันมันเป็นเรื่องจริง



"อะ อะไรของเธอ แอบมงแอบมองอะไร อย่ามาหลงตัวเอง"



"อะไรอ่าา ก็แค่แซวเล่นเองง" ฉันยู่ปากเล็กน้อย บ่งบอกให้มาร์ครู้ว่ากำลังงอนอยู่ 



"เลิกทำหน้าตาเป็นปลาบู่ได้และ เห็นแล้วเสียสายตา"



แรง...มากกก 



"เห้ยย พูดงี้นี้เคืองนะเห้ยย ง้อเลย กำลังจะงอน"



ฉันทุบอกนายมาร์คไปหนึ่งที คนบ้าอะไรพูดแหย่กันสะแรงเลยย คอยดูเถอะถึงตาฉันบ้างแล้วจะเล่นให้หนักเลยย


"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นหน่าา"



"..."



 "เธอหน่ะสวยที่สุดในสายตาฉันแล้ว"



ตึกตัก ตึกตัก


โอ้ไม่นะ ไอ้หัวใจแกหยุดเต้นแรงเดี๋ยวนี้เลยนะ อ้าาาา ทำไมนายพูดอย่างนั้นหล่ะมาร์ค ไอ้คนบ้าา ไอ้คนใจโฉดดด นายกำลังทำให้ฉันใจแตก(?)นะ


"เอ่อ.."



"ติ๊ง!"



"อ้าา ถึงและ อุ้มเธอนานๆแขนฉันชักจะเริ่มชาสะแล้วสิ"


ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรกลับไป ลิฟต์ก็พาเรามาถึงชั้น 3 และอิตามาร์คก็ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูด ทำทีเป็นเปลี่ยนเรื่องสะงั้นน



END YOUNGMEE PART





TEN PART


   ผมมองมาร์คอุ้มยองมีไปด้วยหัวใจที่หน่วงแปลกๆ ผมอยากจะเป็นคนดูแลเธอในทุกๆครั้ง ผมรู้ครับว่ามาร์คไม่ได้คิดกับยองมีแค่เพื่อน และไม่ใช่แค่มาร์คหรอกครับ พวกเราทุกคนก็คิดกับยองมีเกินคำว่าเพื่อนหรือพี่น้องกันหมดนั้นแหล่ะ แน่นอนผมก็ด้วย  ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้รู้จักยองมี ก็เมื่อ 2 ปีก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากๆ ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะมีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าหวานของเธอตลอดเวลา ผมตกหลุมรักรอยยิ้มนั้นมาโดยตลอด หวังว่าสักวันเธอจะรู้ความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอ แต่ก็นะเธอคงไม่เอะใจอะไรหรอกครับ ก็เธอคิดกับผมแค่พี่น้องนี้ บางครั้งผมก็อิจฉามาร์คนะที่ได้อยู่ใกล้เธอเกือบตลอดเวลา ไม่ว่ายองมีจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ก็มักจะมีมาร์คอยู่ข้างๆเสมอ ทำไมคนคนนั้นไม่เป็นผมนะ


END TEN PART




YOUNGMEE PART



มาร์ควางฉันลงที่โซฟาของห้องพยาบาลก่อนจะผละออกไปเตรียมอุปกรณ์ปฐมพยาบาล


"นี่ ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันทำเอง" ฉันพูดขึ้นหลังเห็นว่ามาร์คกำลังคุกเข่าและเตรียมจะจัดการกับข้อเท้าของฉัน



"นั่งไปนิ่งๆเถอะหน่า ให้ฉันได้ทำหน้าที่ของตัวเองบ้าง"




หน้าที่?



"หน้าที่อะไรของนาย เดี๋ยวฉันทำเอง แค่นายอุ้มฉันมาถึงที่นี่ ก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว"



"อย่าพูดอะไรที่มันดูห่างเหินแบบนั้นสิ ฉันเจ็บ"


สิ้นคำพูดของมาร์ค สายตาคมของเค้าก็ละออกจากข้อเท้าและสบเข้ากับตาของฉัน แววตาที่ฉันไม่เคยเห็น แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ที่ฉันไม่สามารถรับรู้ได้ ปกตินั้นฉันกับมาร์คเราจะสนิทกันมาก มากจนมองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดหรือต้องการอะไร แต่ตอนนี้มันต่างออกไป ฉันไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่ามาร์คต้องการจะสื่ออะไรจากดวงตาคู่นั้น




นายอยากจะบอกอะไรฉันกันแน่นะ มาร์ค...





     
มาร์คเริ่มนวดยาที่ข้อเท้าของฉันต่ออย่างเบามือ หลังจากนั้นก็พันผ้าให้อย่างชำนาญ บางครั้งฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ ว่าทำไมเวลาที่ฉันมองหน้าของมาร์คจะรู้สึกหวิวๆที่ใจแปลกๆ บางครั้งก็ใจเต้นแรง บางครั้งก็ยิ้มออกมา ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับมาร์ค มาร์คเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างไม่มีข้อกังขา มาร์คมักจะทำให้ฉันยิ้ม เค้าดูแลฉันดีมาก ดีจนฉันเองยังแปลกใจว่าผู้ชายคนนี้ไม่รู้สึกเหนื่อยกับการทำอะไรแบบนั้นหรอ ตอนนี้ฉันเองก็อยากรู้ใจตัวเองขึ้นมาแล้วสิ ว่าที่จริงแล้ว ฉันรู้สึกกับมาร์คแค่เพื่อนหรือ...มากกว่านั้น...





"เสร็จแล้ว เรากลับไปห้องซ้อมกันเถอะ" มาร์คเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉันมักจะพบมันอยู่บนใบหน้าของมาร์คเป็นประจำ



"อื้มม ^^" ฉันยิ้มตอบกลับไป ก่อนมาร์คจะยื่นมือมาให้ฉันจับแล้วฉุดขึ้นเบาๆ



"อย่ายิ้มแบบนี้ให้ใครอีกหล่ะ"  มาร์คดึงฉันเข้าไปใกล้ตัวแล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหูฉัน 



"ฉันยิ้มแล้วน่าเกลียดหรอ?"   



" ^^ "


มาร์คไม่ตอบอะไรฉันนอกจากยิ้มมาให้ นั้นยิ่งทำให้ฉันไม่เข้าใจในตัวมาร์คเข้าไปใหญ่ นับวันมาร์คชักจะเริ่มทำตัวแปลกๆไปจากเดิม



หรือฉันจะคิดไปเอง



และเหมือนเคยค่ะรีดเดอร์ทุกคน มาร์คอุ้มฉันกลับมาจนถึงห้องซ้อม และมาร์คก็กลับไปซ้อมต่อกับทุกคน ยกเว้นฉันที่ขาเดี้ยงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งดู 



เซ็งชะมัด!



เพลงในห้องถูกปิดลง เป็นสัญญาณว่าได้เวลากลับหอกันแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นมองทุกคน แต่แทนที่จะเจอหนุ่มหล่อทั้ง 13 คน กลับเจอศพทั้ง 13 ร่างนอนอืดอยู่บนพื้น (ฮ่าๆๆ ล้อเล่นนะ) ฉันมองทุกคนแล้วส่ายหน้าให้กับร่างกายที่ดูอ่อนแรงของพวกเค้า ฉันมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองก็พบว่าเป็นเวลา ตี 1 กับอีก 50 นาที ชิบแล้วว ลืมไปสะสนิทเลยว่าต้องทำการบ้าน ส่งพรุ่งนี้แล้วด้วย ยัยยองมีเอ้ยย ฉันตัดสินใจผุดลุกขึ้นมาอย่างรีบร้อน เมื่อทุกคนเห็นท่าทีของฉันก็พร้อมกันทำหน้าตาสงสัย



"เอ่อ คือ ฉันกลับก่อนนะทุกคน ต้องรีบกลับไปทำการบ้าน ไปนะเจอกันพรุ่งนี้ ฝันดีค้าา"


ฉันคิดว่าตัวเองไม่ควรมาเป็น vocal line และน่าจะได้เป็น rap line สะมากกว่า ก็ดูสิพูดรัวสะตัวฉันเองยังตกใจเลยว่าทำไปได้ไง ฉันเดินกระเพลกเก็บข้าวของสัมภาระทั้งหมด แล้วโดดเหยงๆออกจากห้องไปทันที ท่ามกลางความมึนงงของรุกกี้ชายทุกคน อาจจะเป็นเพราะร่างกายอ่อนล้ามากเกินไป ทำให้สมองประมวลผลช้าไปนิดหน่อย


"เดี๋ยวสิยองมี ยองมี!" ฉันออกมาจากห้องซ้อมได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงของแจฮยอนอ้ปป้า แต่ขอโทษนะค่ะอ้ปป้า ฉันรีบจริงๆมีอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้นะ ฉันได้แต่ตะโกนบอกอ้ปป้าในใจ และพยายามแข็งใจวิ่งด้วยสองเท้าแบบเหยงๆ รีดเดอร์ทุกคนคิดภาพตามนะค่ะ วิ่งเหยงๆเหมือนกิ้งก่าบาซิลิสก์ (ถ้าอยากรู้ว่าเป็นยังไง เชิญเข้าไปหาที่พี่กูเลยจ้าา) แต่แย่กว่านั้นคือเวลาวิ่งด้วยเท้าข้างที่เจ็บก็จะกระโดดขาเดียวก่อน แล้วกลับมาวิ่งสองขาเหมือนเดิม อีกทั้งที่มือนั้นก็มีกระเป๋านักเรียนที่บรรจุหนังสือเรียนอันหนักอึ้ง ที่หัวไหล่สะพายกระเป๋าผ้าที่ข้างในมียูนิฟอร์มของโรงเรียน พูดได้คำเดียวว่า



อนาถสัส!



มันเป็นการดีจริงๆ ที่หอของฉันอยู่ใกล้บริษัทเพราะมันใช้เวลาไม่ถึง 15 นาทีในการเดินทางไปกลับ อีกทั้งยังไม่เปลืองค่ารถด้วย เพราะว่าฉันมักจะเดินจากหอไปบริษัทหรือจากบริษัทไปหอเสมอ แต่ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยค่ะว่าทำไมฉันถึงไม่รอกลับพร้อมรุกกี้ทุกคน เพราะว่าฉันไม่ได้อยู่หอเดียวกับพวกเค้า หอของทุกคนจะอยู่ตรงข้ามหอของฉันโดยเยื่องไปทางขวาเล็กน้อย และอีกเหตุผลคือ กว่าพวกนั้นจะเก็บของนู้นนี้เสร็จก็คงจะปาเข้าไปตี 2 กว่าๆ แล้วอย่างนี้ฉันจะได้นอนกี่โมงกันหล่ะ เพราะฉะนั้นเลือกกลับมาคนเดียวเนี้ยแหล่ะถูกแล้ว




ฉันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องตัวเองและใช้มือหาคีย์การ์ดห้องในกระเป๋าอย่างเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งบาซิลิสก์สไตล์มา และตอนนี้ร่างกายของฉันก็ want การอาบน้ำอย่างยิ่งยวดมากๆ ทำให้ฉันรีบร้อนที่จะเข้าห้องให้ได้โดยเร็ว




"อ้าว ออนนี่วันนี้ไม่มีใครมาส่งหรอคะ"




เสียงเล็กเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นฉันกำลังไขกุญแจเข้าห้อง เป็นเสียงที่ฉันไม่อยากได้ยินมากที่สุดและร่างของเจ้าของเสียงก็เป็นร่างที่ฉันไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุดเช่นกัน เพราะอะไรหน่ะหรอ ก็ทุกครั้งที่เจอกันหรือได้ยินเสียงของเจ้าหล่อน อารมณ์หงุดหงิดมันก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาดื้อๆ อยากรู้ใช่มั้ยค่ะว่าคือใคร เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก 'ลามิ' ซึ่งลามิเองก็เป็นรุกกี้ของเอสเอ็มเช่นเดียวกัน เธออยู่ห้องตรงข้ามฉันโดยอยู่กับสมาชิกอีก 3 คน ซึ่งอีกสามคนที่พูดถึงมาน่ารักกันทุกคนทั้งหน้าาตาและนิสัย จะมีก็แต่ลามินี้แหล่ะที่ฉันไม่รู้เลยว่าไปทำอะไรให้เจ้าหล่อนไม่ชอบขี้หน้า เจอกันที่ไรก็แขวะฉันทุกที เบะปากใส่บ้างหล่ะ พูดด่าขึ้นมาลอยๆบ้างหล่ะ อายุของฉันที่มากกว่าลามิไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะลามิไม่เคยเคารพฉันแม้แต่นิด ถึงสรรพนามที่ใช้เรียกจะดูเหมือนเคารพแต่การกระทำนั้นแตกต่าง


"ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรอคะออนนี่ หรือว่าแก่มากจนหูหนวกไปแล้ว" และเป็นอีกครั้งที่เธอพูดแขวะออกมา ฉันหลับตาลงอย่างอดกลั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วหันไปยิ้มให้ลามิ เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่เคยทำมา



"ใช่จ้ะ วันนี้ไม่มีใครมาส่งออนนี่หรอก"



"ทำไมหล่ะคะ หรือว่า...จะกลายเป็น 'หมา' หัวเน่าสะแล้ว" ลามิพูดเน้นคำว่าหมา แล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างคิดว่าตนถือไพ่เหนือกว่า ฉันเค้นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคำพูดไม่เคารพรุ่นพี่จะหลุดออกมาจากปากสาวน้อยน่าตาน่ารักแต่นิสัยไม่น่ารักเหมือนหน้าตาอย่างลามิ



"หึ! หัวเน่าหรือเปล่าอันนี้ออนนี่ไม่รู้นะ แต่ออนนี่อยากจะบอกอะไรลามิสักหน่อย"



"อะไรหรอค่ะ"



"ไม่สอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านนะ :) "



ฉันพูดและยิ้มออกมา ลามมิเมื่อได้ยินก็เตรียมจะโต้ตอบกลับมา แต่ถ้าฉันยังยืนเถียงกับเจ้าหล่อนอยู่อยู่อย่างนี้ การบงการบ้านก็ไม่ต้องทำกันพอดี



"งั้นออนนี่ขอตัวนะ ไม่อยากเสวนากับคนป่วยทางจิตมาก เดี๋ยวประสาทจะกินเอา ฝันดีจ้ะ ^^ "


ว่าจบฉันก็เปิดประตูแล้วเข้าห้องมาทันที แอบได้ยินเสียงกรี๊ดในลำคอเบาๆของลามิด้วย หึๆๆ คิดจะเถียงกับออนนี่มันยังเร็วไปนะลามิ










TALK


ตัวละครใหม่มาแล่นนน นั้นก็คือหนูลามิที่น่ารักของไรท์นั้นเอง ไรท์ไม่ได้แอนตี้หรืออะไรลามินะ ออกจะชอบนางด้วยซ้ำ แต่อยากได้แบบคาแรกเตอร์ที่ดูเหมือนเด็กใสๆแบ๊วๆ แต่มีความร้ายกาจอะไรแบบนี้ และไรท์คิดว่าลามิเหมาะ 5555   และไรท์ขออีกเรื่องนึง ไรท์คิดว่าจะเปิดโหวตพระเอกและพระรองในวันพรุ่งนี้นะจ้ะ กติกาคือ เม้นใต้ chapter เลยจ้ะ สามีคนไหนได้คะแนนโหวตเยอะสุดก็จะได้เป็นพระเอกกก ส่วนคนที่ได้คะแนนรองลงมาเป็นอันดับสองก็จะเป็นพระรองตามลำดับเนาะ จะปิดโหวตในเวลา 5 ทุ่มของวันถัดไป เอาหล่ะ ใครมีสามีในดวงใจและอยากให้สามีเป็นพระเอกของเรื่องก็เข้ามาเม้นโหวตกันเยอะๆน้าา 
  

อย่าลืมนะ! เปิดโหวตวันพรุ่งนี้!







































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

602 ความคิดเห็น

  1. #595 Maykdc_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 10:39
    ****นะคะ
    #595
    0
  2. #565 pornkarun46 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 08:23
    เจโน่.....เตนล์...
    #565
    0
  3. #554 pun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 07:21
    แจมินอปป้าาาา
    #554
    0
  4. #191 joyyyysz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:36
    โอ้น ขำ ลายหมี555555555555
    #191
    0
  5. #76 mofu_nic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 20:26
    ความร้ายนี้ได้จากพี่ซิ่วหมินเป็นต้นเหตุ ////รอต่อนะค่ะ fighting!
    #76
    0
  6. #49 tanghyunnee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:37
    #ทีมพี่แทยง~
    #49
    0
  7. #48 Oonging_1726 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 10:03
    เตนล์อปป้าาา
    #48
    0
  8. #47 dreamyoumsk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 09:13
    ฮื่อ ขอทุกคนเลยได้ไหมคะ รู้สึกโลภ #ทีมมาร์ค
    #47
    0
  9. #46 thanasorn_mai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 08:20
    มารค์ ลีค่าา >?<
    #46
    0
  10. #45 pammijinjea13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 07:05
    มาร์ค ลี ><
    #45
    0
  11. #44 Pm2545 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 01:06
    เตนล์ฮยองงงงงง~~~
    #44
    0
  12. #43 SORAYA_HJB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:56
    #ทีมแทยง กับ #ทีมเตนล์ งื้อออ ><
    #43
    0
  13. #42 มนุษย์เชฟ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:25
    งื้ออออ ไรท์เราเลือกไม่ได้ ;-; 55555 สุ่มได้มั้ย 555 จับฉลากไรงี้ 55555
    #42
    0
  14. #41 nara1992 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:16
    อัพต่อไรท์~~~~กำลังหนุกกก
    #41
    0
  15. #38 littlebird and exo-l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:54
    นอนดึกกกกกกกอ่าาาาา ระวังหน้าหมองน้าา 5555 พระเอกใครก็ได้ หวีดหมด #เมนแทยงหวีดเตนล์ค่ะ 555555
    #38
    0
  16. #37 มิบิมบับ. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:50
    เตนล์ หรือ มาร์ค ดี สรุปทีม #แทยง ค่ะ555555
    #37
    0
  17. #36 Night - Time (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:49
    อยากให้มาร์คเป็นพระเอกค่าา ><
    #36
    0
  18. #35 p.warys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:48
    มาร์คลีค่ะะะ-///- ปลื้มปริ่มมมม คือดีงามมากค่ะะะ
    #35
    0
  19. #33 เสริมส้นของแบมแบม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:09
    อยากได้เตนล์เป็นพระเอกง่า><
    #33
    0
  20. #29 meesosuhok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:01
    ต่อหน่อยง๊าบบบ อยาหได้พี่เตนล์เป็นพระเอกกก555
    #29
    0
  21. #27 Oonging_1726 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 12:45
    อรั๊ยยยยย เขินแรง55555 จะเอาเตนล์ ง่าาาาาา 55555
    #27
    0
  22. #25 marklee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:59
    มาร์คน่ารักมาก งือออ
    #25
    0
  23. #24 nara1992 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 13:48
    ต่ออออน่อยย~~ เขินตามเลยยย
    #24
    0
  24. #23 toysmile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 10:19
    เขินมาก55555555 ฮืออออ อย่าพึ่งเศร้าใจได้ยองมีทุกคนค่ะๆ555555555555555555555
    ไม่รู้จะชอบใครดี คือแบบ มันน่ารักมาก ละคนละคาเเรกเตอร์เลยอ่ะ ฮือออออออ อยากได้ทุกคน;_;
    #23
    0
  25. #22 Night - Time (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 02:36
    อยากไปสิงร่างยองมีรัวๆ ทำบุญด้วยอะไร ฮืออออิจฉา555555 ข้ามเม้นนี้ไป//โดนตบ
    รีบมาอัพต่อนะคะ สู้ๆค่ะ อ่านแล้วสนุกดี^^
    #22
    0