[NCT X YOU] Oh my girl ทำไงดีผมรักเธอ

ตอนที่ 3 : CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    1 ม.ค. 62












MARK PART


       ผมและยองมีเดินกันจนมาถึงหน้าห้องซ้อม และแน่นอนเรามาสาย ให้ผมเดาตอนนี้เทรนเนอร์คงจะมาปล่อยท่าใหม่ให้พวกเราแล้ว คิดได้ดังนั้นก็รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างไว เตรียมข้ออ้างไว้มากมายเพื่อจะได้แก้ตัวกับเทรนเนอร์โดยไม่โดนว่า



"อ้าว พูดถึงก็มาพอดี มาช้านะพวกนาย" เข้าห้องมาได้แค่ก้าวเดียว เสียงพี่จอห์นนี่ก็ดังขึ้นเอ่ยทักทันที



"แหมมอ้ปป้า อย่าเพิ่งบ่นสิคะ ก็วันนี้คุณครูปล่อยช้านี้หน่าา" หญิงสาวข้างๆผมเอ่ยเสียงสดใสพร้อมกับทำปากยู่ๆ เมื่อคนอายุมากกว่าเริ่มบ่น



"ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ดีนะครูปีเตอร์ยังไม่มา ไม่งั้นพวกนายเละแน่"



"อ้าวนี้ยังไม่ได้เริ่มซ้อมกันหรอฮะ" ผมเอ่ยถามขึ้นเพราะรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดคิดว่าเทรนเนอร์ปีเตอร์เข้ามาปล่อยท่าให้แล้ว



"ใช่ นี้ก็สายมา 10 นาทีแล้ว ไม่รู้ครูทำอะไรอยู่ถึงไม่มาสักที"



"พี่เตนล์คะ ช่วยทวนท่าเก่าให้มีหน่อยได้มั้ย"


เสียงใสของยองมีพูดขึ้นเป็นภาษาที่ทุกคนฟังไม่ออกนอกจากเตนล์ฮยองคนเดียว คอยดูเถอะถ้าผมฟังรู้เรื่องเมื่อไหร่นะ จะชวนยัยนั้นคุยยันเช้าไปเลย



"ได้สิ แต่มีก็จำได้หมดแล้วไม่ใช่หรอ"



"มีว่ามันยังไม่ค่อยเป๊ะเท่าไหร่อ่า ยังผิดๆถูกๆอยู่เลย"



"ท่อนไหนหล่ะ พี่จะได้ช่วยดูให้"


ยัง...ยังอีก ยังไม่หยุดพูดภาษาบ้านเกิดกันอีก


ผมมองยองมีกับเตนล์ฮยองออกเต้นท่าที่ครูปีเตอร์เพิ่งสอนให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ทั้งคู่เต้นกันไปได้อย่างพร้อมเพรียง ยองมีมักจะขยันซ้อมอยู่เสมอ บางครั้งก็โหมหนักไปจนลืมเวลากันเลยทีเดียว แล้วดูสิตัวเองยังใส่ยูนิฟอร์มของโรงเรียนอยู่แท้ๆก็เริ่มซ้อมสะแล้ว ยัยต๊องเอ้ย!



"ก็เต้นถูกหนิ ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย ออกจะดีมากเลยด้วยซ้ำ"



"แหะๆ ก็มันไม่มั่นใจนี่หน่าา"



"ย๊าๆๆ สองคนนั้นหน่ะ เมื่อไหร่จะเลิกพ่นภาษาไทยใส่กันสักทีห่ะ พวกฉันฟังไม่ออกนะเฟ้ยย"


เป็นครั้งแรกที่ผมอยากจะตะโกนขอบคุณโดยองฮยองที่พูดในสิ่งที่ผมอยากจะพูด แต่ดูเหมือนทั้งเตนล์ฮยองแล้วก็ยองมีจะชอบใจเสียด้วยซ้ำ ที่พวกผมฟังทั้งสองคนไม่รู้เรื่อง ไอ้เราจะพูดภาษาอังกฤษใส่ก็ไม่ได้ เพราะสองคนนั้นดันพูดภาษาอังกฤษได้สะคล่องปรื๋อ กลายเป็นว่าก็ต้องเป็นควายเผือกฟังเค้าไม่ออกกันต่อไป



"ฮ่าๆๆ ถ้าอยากฟังรู้เรื่องพวกอ้ปป้าก็ไปเรียนภาษาไทยสิคะ" และยองมีก็หันไปหัวเราะชอบใจกับเตนล์ฮยองแถมยังแท็กมือกันอย่างรู้งาน เข้ากันได้ดีเหลือเกิน เหอะ! ผมหล่ะอิจฉาจริงๆ




"อ้าวๆ พวกนายๆๆ เงียบๆหน่อยๆ"



"ครูทำอะไรมาครับ ถึงได้มาช้าขนาดนี้"


ในระหว่างที่พวกเราพูดคุยกัน ครูปีเตอร์ก็เปิดประตูเข้ามาพอดีก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเข้มตามสไตล์เทรนเนอร์หน้าโฉดแต่โครตใจดี



"โดนท่านประธานเรียกไปคุยเรื่องเดบิวต์ของพวกนายหน่ะสิ"



"อะไรนะครับ!!" 


พวกผมทุกคนยกเว้นยองมีพูดขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง แหม่ๆๆ ก็ต้องตกใจสิครับ อยู่ๆเทรนเนอร์ก็โผล่เข้ามาแล้วพูดเรื่องเดบิวต์โดยที่พวกผมไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ จะให้ยืนนิ่งยกยิ้มแป้นแล้นเหมือนยัยเตี้ยข้างๆผมก็ยังไงอยู่ แต่ทำไมยัยนี้ถึงดูไม่แปลกใจเลยนะ



"พวกนายจะได้เดบิวต์ ในอีก3-4 เดือนข้างหน้า รู้รายละเอียดคอนเสปต์ของวงกันทุกคนแล้วใช่มั้ย"



"พวกเรารู้กันหมดทุกคนแล้วครับ แล้วเรื่องเพลงเดบิวต์เป็นแนวไหนหรอครับ" แทยงฮยองเอ่ยเสียงถามครูปีเตอร์ไป พร้อมกับแสดงสีหน้าที่ตื่นเต้นจนแทบเก็บไม่อยู่ เมื่อครูปีเตอร์เห็นก็แทบหลุดขำออกมาทันที



"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ รายละเอียดของเพลงเดี๋ยวฉันจะมาบอกให้พรุ่งนี้ ส่วนวันนี้ซ้อมกันเองไปก่อนฉันมีงานใหญ่ต้องทำแล้ว ซ้อมกันดีๆหล่ะ"


พวกผมโค้งลาเทรนเนอร์ปีเตอร์กันไป แล้วเริ่มส่งเสียงโห่ร้องกันอย่างดีใจหลังรู้ข่าวว่าอีกไม่นานจะได้เดบิวต์แล้ว แต่ที่ผมแปลกใจอยู่ก็คือ ทำไมยองมีถึงดูไม่แปลกใจเลยที่รู้ว่าพวกผมจะได้เดบิวต์แล้ว



"นี้ๆ ทำไมเธอดูไม่แปลกใจเลยหล่ะหะ" ผมสะกิดเรียกคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มมองพวกฮยองกอดคอกันเต้นอย่างดีอกดีใจ



"ก็ฉันรู้อยู่แล้วไง ว่าพวกนายจะต้องได้เดบิวต์ในอีกไม่นาน"




จบประโยคยองมีก็ส่งยิ้มเป็นนัยบอกว่ายินดีด้วยที่จะได้เดบิวต์แล้ว ทำไมผมถึงรู้หรอครับ ก็ผมกับยองมีเราสนิทกันมากๆเลยนี้ เรียกได้ว่ามองตาก็รู้ใจกันเลย เราสองคนถ้าต้องการอะไรก็ไม่จำเป็นต้องพูดหรอกครับ ก็นะยองมีเองคงไม่รู้ว่าผมไม่ได้คิดกับเธอแค่เพื่อน แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีแล้วนี่ครับ ขอแค่ผมได้มีเธออยู่ข้างๆแบบนี้ต่อไปก็พอ ส่วนยองมีเองก็เป็นรุกกี้หญิงคนเดียว ที่ได้มาเทรนร่วมกับพวกผม ทั้งๆที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เดบิวต์ออกมาในรูปแบบไหน



"ยองมี" 


ผมหันไปทางต้นเสียงที่เรียกชื่อคนตัวเล็กข้างๆผม ก็ปรากฏร่างรุ่นพี่ตัวเล็กของพวกเรา ครับใช่แล้วจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากดีโอซอนเบนิมนั้นเอง การปรากฏตัวของซอนเบไม่ทำให้พวกเราแปลกใจหรอกครับ ก็ยองมีเป็นน้องสาวของซอนเบนี้ครับ เค้าจะมาหาน้องก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก



"อ้าว อ้ปป้า มาหามีถึงที่เลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่าทำไมไม่โทรมาก่อนหล่ะคะ"



"ก็พอได้ยินข่าวจากครูปีเตอร์ ว่าพวกมีจะได้เดบิวต์แล้ว ก็รีบวิ่งมาหาเลยอ่า ยินดีด้วยนะน้องสาวของพี่"  ดีโอซอนเบนิมยื่นมือไปยีหัวยองมีอย่างสนิทสนม ฝ่ายยองมีก็ทำหน้างง เหมือนไม่เข้าใจที่พี่ชายตัวเองพูด



"อ้ปป้าจะมายินดีกับมีทำไมคะ คนที่ได้เดบิวต์คือพวกนั้นต่างหาก มียังไม่ได้เดบิวต์สักหน่อย" 



"นี้แหน่ะ จะต๊องไปไหนหะ ที่เทรนด้วยกันมา 2 ปีนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองอีกหรือไง ว่าต้องเป็นหนึ่งในเมมเบอร์ของเจ้าพวกนั้นหน่ะ"



ดีโอซอนเบนิมยกมือขึ้นเขกหัวยองมี แล้วพูดบ่นเชิงอธิบายให้ยองมีฟัง ฝ่ายที่ฟังอยู่ก็ทำหน้าตกใจอย่างไม่อยากเชื่อ อย่าว่าแต่ยองมีเลยครับ พวกผมที่พอได้ยินแล้วยังตกใจกันจนทำตาโตเป็นไข่ห่านไม่แพ้ยองมีเลย



"พูดเป็นเล่นหน่าอ้ปป้า มีเป็นผู้หญิงนะคะ จะมาเป็นเมมเบอร์ในวงบอยแบนด์ได้ยังไง ตลกและ ฮ่าๆๆ"



"บ๊องอีกและ งั้นไหนลองบอกอ้ปป้าสิ ว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาเทรนร่วมกับรุกกี้ชายแทนที่จะได้เทรนร่วมกับรุกกี้หญิง" 




"เอ่อ..."




"เห็นม่ะ แล้วมันจะยังมีเหตุผลอะไรอีกนอกจากเราจะได้เดบิวต์ร่วมกับเจ้าพวกนี้"


ดีโอซอนเบกอดอก มองน้องสาวตัวเองยืนเกาหัวพยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมถึงต้องมาเทรนร่วมกับพวกผม แต่ก็น่าคิดอยู่เหมือนกันนะครับ ทั้งๆที่ยองมีเองก็เป็นผู้หญิงยังไงก็ต้องได้เดบิวต์เป็นเกิร์ลกรุ๊ปอยู่แล้ว แต่กลายเป็นว่าต้องมาเทรนกับพวกผมที่เป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นแบบนี้ มันก็น่าแปลกใจอยู่ไม่ใช่น้อยจริงๆ



"แล้วอ้ปป้ารู้ได้ไงคะ ครูปีเตอร์บอกหรอ"




"ป่าวหรอก อ้ปป้าเดาเอา ฮ่าๆๆ"


ร่างเล็กของดีโอซอนเบยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ส่วนคนเป็นน้องก็ถอนหายใจแล้วมองพี่ชายด้วยสายตาเอือมๆ คล้ายอยากจะกินหัวพี่ตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด



"ไอ้เราก็นึกว่ารู้ลึกรู้จริง ที่ไหนได้เดาเอาเอง มีไม่น่าเสียเวลาฟังอ้ปป้าเลย"



"โถ่ววๆๆ มีอ่าา ก็อ้ปป้าไม่รู้หนิ อะไรที่น่าจะเป็นไปได้ก็คิดไปก่อนสิๆๆ"



ดีโอซอนเบกับยองมีคุยกันได้ไม่นาน ซอนเบก็ขอตัวไปซ้อมต่อพร้อมกับหันมาบอกยินดีกับพวกเราทุกคน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ส่วนยองมีเองก็คงยังไม่หายสงสัยกับคำพูดของพี่ชายตัวเอง เลยยังคงยืนพึมพำอะไรอยู่คนเดียว มือขวาก็ยังคงเกาหัวตัวเองไปพรางๆ ปากก็ขยับๆไม่หยุด ผมมองการกระทำน่ารักๆของยองมีก็ต้องยิ้มตาม นี้แหล่ะครับผมถึงถอนตัวออกจากเธอไม่ขึ้นจริงๆ คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย 



END MARK PART














TO BE CONTINUE





















TALK





ฮาโหลวววววรีดเดอร์ที่รักใคร่ทุกคน ไรท์คึกมาก 555 ลงรวดเลยย ช่วงอินโทรกับชาพ1 มาร์คยังคงครอบครองอยู่ 5555 แต่เริ่มจากตอนหน้าเหล่าสามีที่หล่อเหลาทุกนางจะค่อยๆออกมาครอบครอง part ของตัวเองทีละคนเนอะ ไรท์จะขอเปิดโหวต หลังจากชาพที่5 นะรีดทุกคน เอ้าๆๆ มีสามีคนไหนในดวงใจ เตรียมนิ้วแล้วเม้นชื่อสามีหลังจากเปิดโหวตนะจ้ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

602 ความคิดเห็น

  1. #578 maimaipat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:24
    อ่านกี่รอบก็ฟินทุกรอบ~
    #578
    0
  2. #40 littlebird and exo-l (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:01
    ผิดคาด...ดีโอดูร่าเริงผิดปกติ...เรียกรถพยาบาลเร็ววววว
    #40
    0
  3. #19 nara1992 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:41
    ไรท์รอนะ มาอัพเร็วๆนะ~~
    #19
    0
  4. #15 toysmile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 15:41
    ละมุนมาก555555555555
    #15
    0
  5. #8 รักทุกคน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 01:52
    รอออออ<3
    #8
    0