[NCT X YOU] Oh my girl ทำไงดีผมรักเธอ

ตอนที่ 16 : CHAPTER 8 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 ม.ค. 60





















YOUNGMEE PART




    ฉันละห่างจากบานหน้าต่าง เมื่อทนไม่ไหวกับสายตาที่มองมาของแทยงอ้ปป้า ไม่เคยรู้เลยจริงๆว่าทุกคนคิดยังไงกับตัวเอง แต่พอได้มารู้เข้าจริงๆกลับรู้สึกแปลกๆและยากที่จะยอมรับมันได้ ความกลัวเข้าครอบงำขึ้นทุกที กลัวว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป กลัวการเปลี่ยนแปลงทั้งของตัวเอง และทุกคน





"เห้ออ" ฉันถอนหายใจออกมา พยายามตัดทุกอย่างออกไปจากหัวให้หมดแล้วเริ่มทำใจให้สบาย ก่อนจะก้าวเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ





"พรึ่บ!" การก้าวเดินของฉันหยุดชะงักลง เมื่อจู่ๆแสงสว่างที่เคยมีอยู่ในห้องกลับดับไปเหลือแต่ความมืดที่ฉันไม่สามารถจะมองเห็นสิ่งที่อยู่รอบข้างตัวเองได้





ไฟดับทำไมตอนนี้เนี้ย!!






  ฉันค่อยๆเดินคลำหาโซฟาของตัวเองเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนนั้นขึ้นมาเปิดโหมดไฟฉาย และความพยายามของฉันก็ยังไม่สูญเปล่าสะทีเดียว ต้องขอบคุณที่ฉันอยู่ที่นี้มานานพอสมควรเพราะมันทำให้ฉันจดจำตำแหน่งของเฟอร์นิเจอร์ในห้องได้อย่างแม่นยำ การหาโซฟาขนาดใหญ่ในห้องของฉันจึงไม่เป็นเรื่องยากเกินความสามารถ






  ฉันกดเปิดโหมดไฟฉายทันทีที่คลำหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองเจอ ภายในห้องจึงมีแสงไฟมากพอให้มองเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ฉันรีบกดเบอร์ต่อสายไปหาผู้จัดการของหอนี้เพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น





(ตู๊ดดดดด)





(ยอโบเซโย๊?)




"เอ่อมีอาอ่อนนี่ นี่มีเองนะค่ะ"




(อ้าวมี ว่าไงมีอะไรหรือป่าว) มีอาออนนี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจเมื่อไม่นึกว่าฉันจะโทรไปหาเจ้าตัว จริงๆเราสองคนค่อนข้างที่จะสนิทกัน เพราะออนนี่เคยเป็นเทรนนี่ที่ค่ายเอสเอ็มแต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้ออนนี่ลาออกจากการเป็นเทรนนี่แล้วมาสานต่อกิจการของครอบครัวแทน นั้นคือการเป็นผู้จัดการของหอนี้



"อ่อนนี่ค่ะ ที่ห้องมีไฟดับ ระบบไฟฟ้าขัดข้องหรอค่ะ"




(อ้าวนี่มียังไม่เห็นประกาศจากหอเราหรอ วันนี้ที่หอมีการปรับปรุงหม้อแปลงนะ ไฟจะดับตอน 5 ทุ่มครึ่ง และไฟจะมาในอีก 2-3 ชั่วโมงหลังจากนั้นจ้ะ)





ซวยแล้วสิแล้วฉันจะอาบน้ำยังไง ฮีตเตอร์ก็ไม่ทำงานถ้าขืนอยู่ในห้องนี้รอเวลาให้ไฟมามีหวังหนาวตายแน่ๆ แถมแบตมือถือก็จะหมดอีก วันนี้มันวันอะไรไหนใครช่วยบอกฉันที 




"อ่าอย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากนะค่ะออนนี่มีไม่รบกวนแล้วค่ะ"




(จ้ามีอะไรโทรหาออนนี่ได้ตลอดเลยนะ)




"ค่ะออนนี่ ไว้เจอกันค่ะฝันดีนะค่ะ" ฉันกดตัดสายหลังจากจบประโยคบอกลาไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาคู่ใจอย่างเหนื่อยอ่อน พยายามคิดหาวิธีว่าระหว่างรอให้ไฟมาจะพาตัวเองไปอยู่ที่ไหนดี พลันสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นแสงไฟจากนอกหน้าต่าง แสงไฟจากห้องๆนึงจากหอตรงข้าม





ห้องของรุกกี้ชาย






   ความคิดนี้โผล่เข้ามาในหัวฉันอย่างฉับพลัน แอบลังเลใจอยู่นิดหน่อยว่าสมควรที่จะไปขอรุกกี้ชายพักอยู่ที่หอชั่วคราวดีหรือป่าว แต่ตัวเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น แม้กระทั่งมาร์คเองก็ดูเหมือนจะยังเคืองๆฉันไม่หาย แล้วอย่างนี้ถ้าเกิดฉันทะเล่อทะล่าไปเคาะหน้าประตูห้องพวกเค้า แล้วพูดว่า 'ขออยู่ด้วยสักพักได้มั้ย' พวกนั้นไม่เหวอกันแย่หรอ แต่จะให้อยู่ที่นี้ 2-3 ชั่วโมงก็ไม่ไหว มืดก็มืด หนาวก็หนาว แถมน้ำก็ยังไม่ได้อาบอีก







   และในที่สุดหลังจากที่ฉันทะเลาะกับตัวเองมานานสองนาน ก็ได้คำตอบว่าจะไปขอหนุ่มๆพักด้วยชั่วคราว ตอนนี้ไม่แคร์อะไรทั้งนั้นแล้ว เพราะตัวที่เหนียวบวกกับความหนาวที่เริ่มแล่นเข้ามามันทำให้ฉันตัดสินใจได้ง่ายขึ้นมาก ฉันยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาปลดล็อคแล้วกดเบอร์โทรหาแฟนหนุ่มของตัวเองทันที





(ตู๊ดดดด)





(มี) รอเพียงไม่นาน น้ำเสียงแสนมีเสน่ห์ของมาร์คก็ดังขึ้นให้ได้ยิน




"มาร์คคือ...ฉันขอไปอยู่หอพวกนายแปปนึงได้มั้ย"




(ทำไมหรอ มีเรื่องอะไรหรือป่าว) เสียงของมาร์คเริ่มเป็นกังวล เพราะปกติฉันจะไม่ค่อยไปหอของพวกเค้าถ้าไม่มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ




"ที่หอของฉันไฟดับอ่า ไฟจะมาอีก 2-3 ชั่วโมงข้างหน้า ยังไม่ได้อาบน้ำเลยแถมหนาวด้วย ฉันไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนดีก็เลยโทรมาหานาย"




ฉันอธิบายพร้อมกับเสียงอ้อนๆเล็กน้อย เพื่อง่ายกับการที่มาร์คจะตอบตกลง





(งั้นรออยู่หน้าหอนะเดี่ยวฉันเดินไปรับ ห้ามเดินมาเองเด็ดขาดเข้าใจมั้ย) มาร์คเอ่ยบอกเสียงเข้มเพื่อให้ฉันได้ทำตามในสิ่งที่เค้าบอก




"ค้าาา"  มาร์ควางสายไปแล้ว ฉันจึงลุกขึ้นหยิบสายชาร์จแบต ชุดนอน ผ้าเช็ดตัว แปลงสีฟัน เพื่อเตรียมไปอาบน้ำที่หอนู้น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องของตัวเองแล้วเดินลงบันไดมาโดยมีไฟฉายจากโทรศัพท์คอยส่องนำทางให้ 





   ฉันเดินมาถึงหน้าหอพร้อมกับที่ร่างของฉันปะทะเข้ากับความเย็นของสายลมที่พัดผ่านมาพอดี ฉันเองเพิ่งสังเกตเห็นเหมือนกันว่าวันนี้ที่หอดูเงียบเป็นพิเศษ ที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ไม่มีพี่พนักงานมายืนอยู่ แถมยัยลามิที่มักจะมาก่อกวนฉันก่อนเข้านอนก็ไม่มีมาให้เห็นในค่ำคืนนี้









  ฉันหลุดออกจากภวังค์เมื่อรับรู้ได้ถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือของตัวเอง ก่อนฉันจะเงยหน้ามองเจ้าของความอุ่นนั้น เป็นมาร์คที่อยู่ในชุดนอนสบายๆของเค้า ผมที่ไร้ซึ่งการจัดเซ็ตมันทำให้ร่างสูงตรงหน้าของฉันดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ





"รอนานมั้ย?" เสียงทุ้มเอ่ยถามฉันอย่างนุ่มนวล มือหนาของมาร์คเอื้อมมาฉวยถุงที่บรรจุข้าวของที่ฉันเตรียมมาไปถือไว้




"ไม่นาน แต่ถึงนานแค่ไหนฉันก็รอได้" มาร์คอมยิ้มน่ารักขึ้นเมื่อฉันพูดจบ ร่างสูงโน้มใบหน้าของตัวเองให้อยู่ในระดับเดียวกับฉัน ก่อนจะแตะจมูกโด่งเป็นสันของตัวเองลงมาบนจมูกรั้นของฉันแล้วถูมันไปมาอย่างที่เค้าไม่เคยทำ ตาคมของมาร์คปิดสนิท ริมฝีปากยังคงอมยิ้ม ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่งให้เค้าได้ถูไถกับจมูกของฉันจนพอใจ





  มาร์คละห่างออกไปเพียงเล็กน้อย แล้วใช้ดวงตาคู่สวยของตัวเองมองลึกเข้ามาในตาของฉัน




"ขอโทษนะ...เรื่องวันนี้ ฉันใจร้อนไปหน่อยแถมยังงี่เง่าใส่เธอด้วย"




"อื้ม ไม่เป็นไรมาร์คฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่โกรธนายเลย" ฉันเอื้อมมือทั้งสองข้างไปกุมใบหน้าของมาร์คไว้ แล้วใช้จมูกรั้นของตัวเองถูไปกับจมูกของมาร์คอย่างที่เค้าทำกับฉันเมื่อกี้ ฉันอยากให้มาร์คได้รับรู้ว่าฉันรักเค้ามากแค่ไหน รักจนไม่คิดจะนึกโกรธเค้าแม้ว่ามาร์คจะทำผิดสักแค่ไหน ฉันพร้อมจะให้อภัยเค้าเสมอไม่ว่าจะเรื่องเล็กใหญ่หรือร้ายดี เพราะมาร์คคือคนที่ฉันรักมากที่สุด




"รีบไปกันเถอะ หนาวแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอตัวเย็นไปมากกว่านี้แล้ว" มาร์คเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้แล้วพาฉันก้าวเดินไปที่หอของเค้า มือหนาที่จับมือฉันอยู่นั้นมันทำให้ใจฉันรู้สึกเหมือนได้บรรเทาทุกความอึดอัดในใจได้มากพอสมควร รู้สึกอุ่นใจเมื่อได้จับมือของมาร์ค เพราะมันเหมือนว่าฉันจะปลอดภัยทุกครั้งที่มือคู่นี้ยังประสานเข้ากับมือของตัวเอง




"รักนายจัง" ฉันพูดด้วยเสียงกระซิบ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ยิน แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นอย่างที่ฉันหวังไว้ เพราะมาร์คหยุดเดินแล้วหันมาทางฉัน สายตาของเราสอดประสานกันอีกครั้ง มาร์คค่อยๆประทับจูบลงมาอย่างแผ่วเบาท่ามกลางสภาพอากาศที่หนาวเย็น แต่สัมผัสที่มาร์คมอบให้มันทำให้ความหนาวเย็นนั้นแทบจะมลายหายไปในทันที ใจของฉันถูกหลอมละลายเพราะเค้าอีกครั้ง 






นายเป็นคนเดียวที่จะได้ใจฉันไป...มาร์ค












END YOUNGMEE PART










MARK PART





   "นมร้อนครับมีมี้ มาร์คคึตั้งใจทำมากเลยนะ" หลังจากที่พวกเราสองคนเข้ามาในหอของผมแล้ว ผมก็บอกให้เธอนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นกับพวกเด็กๆไปก่อน แล้วเดินเข้ามาในครัวเพื่อชงนมร้อนของโปรดของมีให้เธอดื่มเพราะเห็นว่าร่างบางของยองมีสัมผัสอากาศหนาวจนแทบจะไม่เหลือความร้อนในตัวเลย





"ขอบใจนะ ^^" เสียงหวานของมีเอ่ยตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มแสนน่ารัก ที่ผมไม่อยากจะให้ใครได้เห็นนอกจากตัวเองคนเดียว





  มียกแก้วนมขึ้นมาแล้วค่อยๆดื่ม ก่อนผมจะนั่งลงข้างๆมีแล้วมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเธออย่างหลงใหล แฟนน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้หวงได้ไงนะ





"มาร์คฉันเหนียวตัวอ่า ขอไปอาบน้ำในห้องนายได้มั้ย?"





"นูน่ามาอาบที่ห้องของผมก็ได้นะครับ" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบคำถามของมี ดงฮยอกก็ชิงตอบไปสะก่อน แล้วยิ่งได้ยินในสิ่งที่มันบอกที่รักของผมแล้ว ผมก็แทบอยากจะแย่งนมร้อนจากมือบางมากรอกปากไอ้เด็กแก่แดดนี้ให้รู้แล้วรู้รอด





"อุ้ย ฮ่าๆๆ เก๊าย้อเย่น" และเหมือนมันจะสังเกตเห็นรังสีดำมืดที่แผ่ออกมาจากตัวผม ดงอยอกเลยรีบหันมาแก้ต่างแทบจะในทันที





"ฮ่าๆ ไม่เอาหน่ามาร์ค อย่าทำหน้าโหดสิเดี๋ยวไม่หล่อน้าา" 





"ก็มาร์คหวงมีนี่ค่ะ" มียื่นมือมาหยิกแก้มผม ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วยังไม่วายเอื้อมมือไปยีผมดงฮยอกอย่างหมั่นเขี้ยว ร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องของผมพร้อมกับถุงกระดาษที่บรรจุของใช้ของเธอ






  ร่างบางแทบจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทุกการเคลื่อนไหวของเธอมันอยู่ในสายตาของทุกคนในห้องนี้ เพราะความรู้สึกช้าแบบนี้ไงถึงได้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรู้สึกของพวกผมเลย





  ผมหันมาสนใจทีวีที่อยู่ตรงหน้า แล้วเริ่มคุยเล่นกับพวกน้อง 2000 ไลน์อย่างออกรส พร้อมกับพวกฮยองที่เริ่มเข้ามาร่วมวงด้วย ทำให้เราเลือกที่จะหาเกมเล่นกันก่อนเข้านอน









END MARK PART









YOUNGMEE PART



   


    ฉันเข้ามาในห้องนอนของมาร์คแล้วจัดการอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้สดชื่น ใช้เวลาเพียง 10 กว่านาทีตัวของฉันก็มีกลิ่นวนิลาจากสบู่ของมากติดตัว พร้อมกับเสื้อยืดสีขาวและกางเกงนอนสีดำตัวโปรดของตัวเอง





"แกร๊ก!" ฉันหันหลังไปมองประตูห้องนอนเมื่อได้ยินเสียงลูกบิดประตูถูกล็อค ร่างของแจฮยอนอ้ปป้าในชุดนอนปรากฏให้เห็นต่อสายตาฉัน สายตาของร่างสูงมองมาที่ฉันอย่างน่ากลัว ฉันเริ่มที่จะหวั่นใจเมื่อแจฮยอนอ้ปป้าเริ่มขยับเดินเข้าใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉันได้กลิ่นแอลกอฮอลล์อ่อนๆจากร่างสูง





"อะ อ้ปป้า มีอะไรหรอค่ะ ทำไมต้องล็อคประตูด้วย" ฉันเริ่มก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกไม่ปลอดภัย ร่างสูงของอ้ปป้ายังคงขยับเข้ามาเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฉันจึงเลือกที่จะวิ่งไปที่ประตูเพราะคิดว่ามันไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว




  แต่ก่อนที่จะได้คว้าลูกบิดประตูแล้วเปิดออก ร่างของฉันก็ถูกแรงฉุดอันมหาศาลของอีกฝ่ายเหวี่ยงไปที่เตียงอย่างแรง แจฮยอนอ้ปป้าขึ้นคร่อมร่างของฉันแทบจะในทันที ก่อนจะใช้มือหนาของตัวเองจับที่ข้อมือของฉันให้แนบไปกับเตียงนอน




"อ้ปป้าจะทำไร ปล่อยมีนะ!" ฉันพยายามดิ้นให้แรงที่สุด เพื่อหวังว่าตัวเองจะหลุดออกจากพัธนาการแสนน่ากลัวนี้ ในใจภาวนาขอให้สิ่งที่แจฮยอนอ้ปป้าทำเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น





"ไม่อีกแล้วมี ฉันจะไม่ปล่อยเธอให้ไปเป็นของใครอีกแล้ว!"





"อ้ปป้าพูดบ้าอะไร!! ปล่อย! ก่อนที่มีจะตะโกนให้มาร์คช่วย!" 





"อย่าพูดชื่อมันให้ฉันได้ยิน! ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้วมี! ฉันรักเธอ! เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว!!"






  สิ้นประโยคของร่างหนา แจฮยอนอ้ปป้าก็กดจูบลงมาที่ปากของฉันอย่างแรง มือหนาปล่อยข้อมือฉันให้เป็นอิสระแล้วถอนจูบออกไป เหนือความคาดหมายแจฮยอนอ้ปป้าถอดเสื้อนอนของตัวเองแล้วปาลงพื้นอย่างไม่ใยดี ฉันเมื่อเห็นดังนั้นจึงพยายามดันตัวลุกหนีจากร่างหนาตรงหน้า แต่เมื่อแจฮยอนอ้ปป้าเห็นฉันพยายามที่จะหนี ร่างหนาก็โถมตัวมาคร่อมฉันอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ที่ซอกคอของฉันแล้วขบเม้นมันจนเจ็บไปหมด





"อ้ปป้า!! ปล่อยมี!! อ้ปป้าอย่าทำแบบนี้!" ฉันทั้งทุบทั้งผลักทั้งตี แต่ก็ไม่มีที่ท่าว่าอีกฝ่ายจะละออกจากฉันเลยแม้แต่น้อย





 ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมืออุ่นของอ้ปป้าล่วงเข้ามาในเสื้อนอนแล้วลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องของฉัน โดยที่ใบหน้าของเค้าก็ยังขบเม้มต้นคอของฉันจนฉันรู้ว่าตอนนี้มันคงมีรอยหน้าเกลียดเกิดขึ้นมาแล้วแน่ๆ




"ฮึก อ้ปป้าอย่า!" น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มไหลริน เมื่อริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายดูดเม้มบริเวณเนินอกของฉันอย่างเอาแต่ใจ พยายามใช้แรงทั้งหมดที่ตัวเองมีผลักร่างสูงของอีกฝ่ายให้ออกไป





"รู้ไว้มีว่าฉันคือคนที่รักเธอมากกว่าใคร!"





"แควก!!"





"กรี๊ดดดดด!"




  เสื้อยืดสีขาวของฉันถูกฉีดจนขาดวิ่นเผยให้เห็นบราเซียสีดำของตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นอีกครั้งที่แจฮยอนอ้ปป้าทาบจูบลงมา แล้วบรรเลงมันอย่างร้อนแรงและดิบเถื่อน ฉันใช้มือทุบตีที่แผ่นหลังแกร่งของคนด้านบนอย่างไม่หยุดหย่อน แม้ฝ่ามือจะเจ็บสักแค่ไหนแต่ความกลัวตอนนี้มันทำให้ความรู้สึกเจ็บที่มือของตัวเองเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย




"ปังๆๆๆๆ มี!! เกิดอะไรขึ้น!!" เหมือนสวรรค์จะเมตตา เมื่อเสียงที่คุ้นเคยของมาร์คดังขึ้นให้ได้ยินจากอีกด้านของประตู ทำให้ร่างหนาของแจฮยอนอ้ปป้าละจูบออกไป ฉันจึงใช้โอกาสที่แจฮยอนอ้ปป้าเผลอตะโกนออกไปจนสุดเสียง





"มาร์ค!! ช่วยฉันด้วย!!" 




"โถ่วเว้ยยย!!" แจฮยอนอ้ปป้าสบถออกมาก่อนจะหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาคาดโทษ มือหนากดลงมาที่ข้อมือของฉันอีกครั้งแรงบีบเพิ่มขึ้นจากตอนแรกจนรู้สึกเหมือนข้อมือของตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ริมฝีปากหนากระแทกลงมาบนปากฉันอย่างแรง จนครั้งนี้ฉันได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วริมฝีปาก






"ปึง!! ปึง!! เปิดสิว่ะ!! ฮยองทำไรมีว่ะ! ปึง!" เสียงของมาร์คดังขึ้นมาอย่างร้อนใจพร้อมกับเสียงกระแทกประตูอย่างแรง ร่างกายที่แทบจะหมดแรงของฉันได้แต่หวังว่ามาร์คจะเข้ามาช่วยตัวเองได้ทัน จากตอนแรกที่ดิ้นอย่างสุดชีวิตตอนนี้แรงทั้งหมดได้หายไปแทบจะหมดสิ้น ได้แต่นอนนิ่งให้อีกคนได้ทำตามอำเภอใจ




"ปัง!!" เสียงของประตูที่เปิดออกอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆของใครคนนึงวิ่งเข้ามาในห้อง




"ไอ้เวรเอ้ย! ผัวะ!!" 




ร่างของมาร์คพุ่งเข้ามาดึงตัวคนบนร่างฉันออกไปอย่างฉับพลัน ก่อนจะใช้กำปั้นของตัวเองกระแทกเข้าไปที่ใบหน้าหล่อของแจฮยอนอ้ปป้าทันที เมมเบอร์คนอื่นเมื่อเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มมาดึงตัวมาร์คและแจฮยอนอ้ปป้าออกจากกัน ฉันที่ตอนนี้ยังไม่หายกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ได้แต่นั่งตัวสั่นน้ำตาไหลนองหน้าอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่ล่อแหลม




พี่เตนล์ก้าวเข้ามาหาฉันพรางถอดเสื้อกันหนาวของตัวเองมาคลุมร่างของฉันไว้ แขนแกร่งของพี่เตนล์ดึงร่างของฉันให้ลุกขึ้นนั่งแล้วฉุดฉันให้จมฝังไปในอ้อมกอดของเค้า มือหนาของพี่เตนล์ลูบหัวฉันเบาๆเชิงปลอบโยนและนั้นยิ่งทำให้น้ำตาฉันไหลมากยิ่งขึ้น




"ไม่เป็นไรแล้วนะมี พี่อยู่นี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรมีแล้วนะ"




"ฮึก ฮืออ"




"ไม่ร้องแล้วนะค่ะคนดีของพี่ ไม่ต้องกลัวแล้วนะค่ะ" พี่เตนล์ยังคงปลอบฉันต่อไปอย่างไม่ละความพยายามแม้ว่าฉันจะร้องไห้จนตัวโยน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องก็ตาม





ตอนนี้เสียงเอะอะโวยวายภายในห้องเงียบลงไปแล้ว นั้นหมายถึงพวกเค้าคงพากันออกกันไปจากห้องนี้กันเพื่อลากทั้งมาร์คและแจฮยอนอ้ปป้าไปสงบสติอารมณ์









"แอ๊ดด" เสียงประตูห้องที่พังจนปิดไม่ได้ บัดนี้ถูกใครสักคนนึงผลักให้มันเปิดอ้ากว้างขึ้น




"ฮยอง ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง" เสียงทุ้มที่คุ้นเคย ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากอกแกร่งของพี่เตนล์ ก่อนดวงตาจะสบเข้ากับร่างสูงของมาร์คที่ชายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดเจน ใบหน้าคมคายของมาร์คในวันนี้ดูหม่นหมองไร้ซึ่งความสดใส 





พี่เตนล์มองหน้ามาร์คอยู่สักพัก ก่อนจะถอนกอดออกไป พี่เตนล์ตบไหล่มาร์คเบาๆแล้วเดินออกไปจากห้อง โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว








"มี...มาร์คขอโทษ" มาร์คนั่งลงแทนที่พี่เตนล์แล้วส่งมือหนามากอบกุมมือของฉันไว้ น้ำเสียงที่เต้มไปด้วยความรู้สึกผิด ร่างสูงตรงหน้าเอ่ยขอโทษฉันทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย




"นายไม่ผิด อย่าขอโทษฉันเลยนะ" น้ำตาที่เคยรินไหลของฉัน ก็พลันหยุดไหลไปเสียดื้อๆ เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้ารู้สึกผิดของมาร์ค ก็ไม่อยากจะเสียน้ำตาให้คนตรงหน้ารู้สึกแย่ไปมากกว่านี้




มาร์คดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดของตัวเอง ปล่อยให้ความอบอุ่นบนตัวเค้าแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของฉัน เราสองคนกอดกันเนิ่นนานจนฉันเองก็แทบจะฝืนตัวเองให้ทนต่อความเหนื่อยล้าไม่ไหว และสุดท้ายตาทั้งสองข้างที่บวมเป่งของฉัน ก็ปิดลงสนิทแล้วจมเข้าสู่ห้วงนิทรา ภายใต้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของมาร์ค










TEN PART




      ผมใจแทบจะสลายเมื่อเห็นมีร้องไห้ และมีท่าทีตื่นกลัวขนาดนั้น แล้วไหนจะสภาพเสื้อผ้าของเธอที่ขาดหลุดลุ่ยอีก นั้นทำให้ผมอยากจะเข้าไปซัดหน้าไอ้แจฮยอนอีกคน แต่ก็นะไม่ต้องทำให้เสียแรงเปล่ามาร์คก็จัดการตั้นหน้าแจฮยอนตัดหน้าผมไปก่อนแล้ว ผมจึงเลือกที่จะเดินมาดูอาการของร่างเล็กที่อยู่บนเตียงแทน




มีร้องไห้จนตัวโยน ยิ่งผมเห็นน้ำตาของมีมากเท่าไหร่ หัวใจของผมก็เหมือนโดนมีดเป็นร้อยเล่มเสียบเข้ามาตรงกลางขั้วหัวใจ มันเจ็บไปหมด นึกโกรธตัวเองที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับดีโอซอนเบนิมได้ สัญญาที่ว่าจะดูแลมีให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวผมจะทำได้ ผมไม่ชอบเลยเวลาที่มีร้องไห้ เมื่อไหร่ที่น้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่สวยของเธอ มันเหมือนกับว่าโลกนี้หม่นลงไปในพริบตา




ผมดึงร่างของมีเข้ามากอด และนั้นมันทำให้ผมรับรู้ได้ว่าตอนนี้ร่างบางในอ้อมกอดของผมอ่อนแอแค่ไหน ทั้งร่างกาย และจิตใจ มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของผมที่อยากจะเป็นคนดูแลมี อยากจะเป็นคนที่ทำให้เธอมีความสุข แม้มันจะไม่มีทางเป็นจริง แต่ในใจผมลึกๆก็แอบหวังว่าคนตัวเล็กที่ผมหลงรักจะมองผมต่างไปบ้าง มองผมในแบบผู้ชายคนนึง...ที่รักเธอหมดหัวใจ 




"ไม่เป็นไรแล้วนะมี พี่อยู่นี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรมีแล้วนะ"




"ฮึก ฮืออ"




"ไม่ร้องแล้วนะค่ะคนดีของพี่ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ" ผมลูบหัวของมีอย่างอ่อนโยน คนตัวเล็กไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้อง ไม่หนำซ้ำยังคงร้องไห้หนักกว่าเก่าอีก แต่ผมก็ยังไม่ละความพยายาม เพราะอย่างน้อยๆถ้าการที่ผมกอดเธอแบบนี้มันจะทำให้เธออุ่นใจแล้วหายกลัวไปได้บ้าง ผมก็ขอยอมให้เธอร้องไห้แล้วซบลงที่อกของผมอย่างไม่เกี่ยงเลย




"แอ๊ดด" 




"ฮยอง ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง" ครับ ผมรู้อยู่แล้วหล่ะว่าเป็นมาร์ค ซึ่งการมาของมาร์คทำให้มีเงยหน้าขึ้นจากอกของผม แล้วมองมาร์คด้วยแววตาที่ผมไม่เคยได้รับมันจากเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงหา ผมมองหน้ามาร์คอยู่ครู่หนึ่งก่อนนะตัดสินใจลุกขึ้น ในเมื่อตัวจริงมาแล้วแล้วตัวสำรองอย่างผมจะอยู่ทำไมให้เจ็บหัวใจ ผมไม่สามารถมองตาของมีได้ แค่ได้รับรู้ว่าเงาที่สะท้อนในแก้วตาของเธอไม่ได้สะท้อนภาพของผมแต่กลับเป็นใครอีกคนที่อยู่ข้างๆผม มันก็ทำให้ผมชาไปทั้งใจแล้ว 



ขาของผมก้าวเดินออกมานอกห้อง โดยไม่ลืมที่จะดึงประตูมาปิดเพื่อสร้างความเป็นส่วนตัวให้คนที่อยู่ภายในห้อง ถึงแม้ลูกบิดมันจะพังจนไม่สามารถปิดหรือล็อคมันได้สนิท แต่มันก็คงจะดีกว่าเปิดประตูอ้าซ่าให้คนภายนอกยินหรือได้เห็นอะไรที่บาดตาบาดใจ





ผมยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ก้อนเนื้อข้างในนั้นมันเต้นระรัวเหมือนจะขาดใจ สุดท้ายแล้วผมก็ไม่มีสิทธิที่จะเป็นคนที่ดูแลมี และเป็นคนที่มีรักได้ เธอมีคนในหัวใจอยู่แล้วและคนคนนั้นก็ไม่ใช่ผมและไม่มีวันที่จะเป็นผม หากเปรียบว่าการรักมีนั้นเป็นกีฬาแล้วคู่แข่งของผมคือมาร์ค ผมก็คงจะแพ้...แพ้ทั้งๆที่ยังไม่เริ่มแข่ง






Loser...























TALK 2



โอ้ยยยรีดดดไรท์ขอโทดด ไรท์ไม่ได้อยากหายไปนานเยย แต่ะเพราะยุ่งมากๆจริงๆ ตั้งแต่อาทิตยืที่แล้วต่อเนื่องมาถึงอาทิตย์นี้แทบไม่มีช่องว่างให้หยุดพักเลย กลับมาบ้านก็สลบเหมือดแล้วง่าา ขอโทดจริงๆนะค้าบบ ไรท์ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะว่างอีกเมื่อไหร่ แต่จะพยายามหาเวลาว่างมาลงให้น้าา ไม่ทิ้งแน่นอน ขอโทดอีกครั้งนะค่ะ ทักแชทมากระตุ้นไรท์ได้น้าา หรือใครมีข้อเสนอข้อติอะไรก็ทักมาบอกกันได้เยย



นี้ไอดีไลน์ไรท์น้าา parotice แอดกันมาคุยได้ไรท์ไม่กัด จุ้บๆ





  



























TALK 





มาลงให้ให้ได้มากที่สุดเลย เพราะตัวเองอยุ่ในช่วงหยุดยาวและว่างมากแล้ว แต่พอผ่านอาทิตย์นี้ไปไรท์ก็คงจะไม่ค่อยว่างเหมือนเดิม เลยกะว่าจะลงภายในอาทิตย์แบบติดๆกันวันต่อวันเลย จะได้ไม่ทำให้รีดรอนาน ส่วนตอนนี้มาลงให้ 30% ก่อน แล้วเดี๋ยวจะค่อยๆทยอยลงให้อีกเรื่อยๆจ้า รักรีด เม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยน้าา อย่าลืมกดแฟบด้วยนะคับบผมม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

602 ความคิดเห็น

  1. #591 pa_ni_sa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:26
    ไรท์ค้าาา กลับมาเถอะะะ~~
    #591
    0
  2. #581 Mìyochen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:13
    มาแล้วววววววฮื่อออสู้ๆนะคะไรท์
    #581
    0
  3. #555 Girl pretend (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 21:58
    พี่เต็นล์คะหนูรักมาร์คมากนะ
    แต่ลึกๆก็อยากกินพี่อยู่อะ คิๆ555
    #555
    0
  4. #550 maimaipat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 18:38
    ฮื่ออแจฮยอนทำไมทำแบบนี้ 
    #550
    0
  5. #548 AKASHI. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 17:49
    พี่เตนล์ขาาาาา ตรงนี้มีชะนีโสดอยู่ 1 อัตราค่าาาา 55555555 #อกหักก็ทักมา
    #548
    0
  6. #547 Loney (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 01:43
    หน่วงไปอีก~~~//สู้ๆนะคะไรท์
    #547
    0
  7. #546 Papaprincess (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 07:20
    หน่วงอ่ะสงสาร
    #546
    0
  8. #545 maimaipat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 00:14
    ค่าา จะรอนะคะ อ่านวนไปคะ
    #545
    0
  9. #544 Nokyuung19 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 05:23
    ต่ะๆคะ
    #544
    0
  10. #543 pangko_sj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:48
    ทำไมหน่วงงงงง พี่เตนล์น้องของโทษที่ไม่เลือกพี่เป็นพระเอกของน้อง ??
    #543
    0
  11. #541 maimaipat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 01:05
    ฮื่ออไรท์จ๋าาเค้ารออยู่นะ 
    #541
    0
  12. #540 maimaipat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 17:04
    ฮื่ออ มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #540
    0
  13. #539 aorjx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:06
    แจฮยอนอ่า นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ
    #539
    0
  14. #537 maimaipat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 19:17
    จะรอนะคะ
    #537
    0
  15. #536 korya' (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:59
    มาต่อเร็วๆน้ะไรท์ที่ร้ากกกกกก
    #536
    0
  16. #535 ศิริพร566 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 19:27
    ใครอ่ะ....... แจฮยอนไมทำงี้อ่ะ  รีบมาอัพน้าค้าเค้ารอยุน้าาาา
    #535
    0
  17. #534 HighGirl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:45
    ค้างงงงง สู้ๆนะไรท์
    #534
    0
  18. #533 Nokyuung19 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:45
    มาต่อเร็วๆๆนะคะ ไม่ไหวแล้ววววว ต่อๆๆคะ ><
    #533
    0
  19. #531 ศิริพร566 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:02
    ไรต์ค้ะรีบมาอัพน้าาาเค้ารอยุวววว มาร์คน่ารักอ่ะ😘😘
    #531
    0
  20. #530 Nokyuung19 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    เขิลจังงงงง
    #530
    0