iKON X YOU magic lover เจ้าหญิงโลกมนตรา

ตอนที่ 9 : เจ้าหญิง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ธ.ค. 58

บทที่ 7



         "เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ นานา" เมื่อซึงฮุนเล่าจบ ฉันรู้สึกตื้อไปหมด สิ่งที่ซึงฮุนได้เล่ามามันฟังดูหน้าเหลือเชื่อ ฉันน่ะหรอเจ้าหญิง พวกเขาทุกคนรักฉัน? แม้กระทั้งพวกของบีไอ 



         "นานา นานา นานา!" 

         
         "หะ ห่ะ! มีอะไรหรอแทฮยอน?"

         
         "เธอเป็นอะไรหรือป่าว พวกฉันเรียกตั้งหลายครั้ง คิดอะไรอยู่หรอ" แทฮยอนเอายถามฉันอย่างเป็นห่วง สองมือของเขาเอื้อมมสจับที่ไหลของฉันพรางบีบมันเบาๆ


         "อ่อ ป่าวหรอก ก็แค่คิดอะไรเพลินๆหน่ะ"


        "แน่ใจหรอ นานา ฉันว่าเธอดูแปลกๆไปนะตั้งแต่ฉันเล่าจบ" ซึงฮุนเอ่ยขึ้นพรางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน


        "เอ่อ...คือ ฉันแค่ พยายามจะนึกถึงเรื่องของฉันกับพวกนายหน่ะ ฉันแค่รู้สึกผิดเพราะทั้งๆที่พวกนายรอฉันมาโดยตลอด คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด
แต่ฉันกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย แถมอาจจะยังพูดหรือทำอะไร ที่มันทำร้ายจิตใจของพวกนายอีกต่างหาก ขอโทษนะ..." 


         ฉันตัดสินใจบอกทุกอย่างที่ฉันรู้สึกและทุกสิ่งที่ฉันคิดให้พวกเขาได้รับรู้ ฉันสังเกตสีหน้าของพวกเขาทุกคน ตอนนี้พวกเขายิ้มอย่างอ่อนโยนและมีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย พวกเขาคงต้องลำบากเพราะฉันมามากแน่ๆ


        "นานา ถึงความรู้สึกของเธอจะเปลี่ยนไป ถึงเธอจะจำพวกเราไม่ได้ แต่นิสัยของเธอก็ยังไม่เคยเปลี่ยน เธอยังคงเป็นนานาคนเดิม นานาผู้อ่อนโยน และมักจะเมตตา สงสาร คนอื่นเสมอ พวกเราสัญญาว่าจะทำให้เธอกลับมาจำทุกอย่างได้เหมือนเดิม..." มินโฮพูดขึ้นก่อนจะสวมกอดฉันไว้ คำพูดของเขาทำให้ฉันน้ำตาไหลพราก ฉ้นซุกใบหน้าลงที่อกแกร่งของมินโฮและปล่อยน้ำตาให้พรั่งพรูออกมา ฉันไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ฉันร้องไห้หนักขนาดนี้ หรือจะเป็นความรู้สึกที่ฉันเคยมีให้กับพวกเขามันกำลังจะกลับมากัน



         "ปัง!! นานาอยู่ไหน!!" เสียงดังจากทางประตูห้อง ทำให้พวกเราทุกคนหันไปทางต้นเสียง


        
         "ไอ้บีไอ พวกแกเข้ามาได้ยังไง" เสียงของแทฮยอนดังขึ้นเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่าย


        
         "ไม่เห็นต้องตกใจเลยหนิฮยอง ก็เดินเข้ามาทางประตูธรรมดา" บีไอตอบมาด้วยหน้าที่ยียวนกวนประสาท ทำให้แทฮยอนกำมือแน่นอย่างอดกลั้น



            "พวกแกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี้ เพราะฉะนั้นรีบออกไปสะ" จินวูอ้ปป้าพูดขึ้นด้วยเสียงเข้ม อย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน




         "พวกผมออกไปแน่ แต่หลังจากที่พวกผมได้ตัวนานาออกไปด้วย" บ็อบบี้พูดขึ้นพลางเดินตรงมาที่ฉัน



          บ็อบบี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉันพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น สองมือของบ็อบบี้กำลังเอื้อมตรงมาที่ใบหน้าของฉัน แต่มินโฮมาขวางเอาไว้ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะเอื้อมมาถึง




           "กลับไปดีๆสะ แล้วพวกนายจะปลอดภัย และก็อย่าหวังว่าจะได้ตัวนานาไป เพราะพวกนายไม่มีทางเอาตัวนานาไปจากพวกฉันได้" มินโฮพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น 




           "หึ! ตลกจังนะฮยอง ฮยองคิดว่าพวกผมจะยอมง่ายๆหรอ บอกเลยว่า...ไม่ มี ทาง!" เมื่อพูดจบ บ็อบบี้ก็หายตัวมาอยู่ด้านหลังของฉัน สองมือของเขาจับไหล่ของฉันไว้ก่อนจะจับฉันหมุนตัวหันหน้าไปหาเขา บ็อบบี้เป่าผงอะไรสักอย่างบนฝ่ามือของเขาใส่หน้าฉันเข้าอย่างจัง จึงทำให้ฉันสูดหายใจเอาผงนั้นเข้าไปเต็มๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนฉันแถบจะประติดประต่อไม่ทัน และพอรู้แล้วว่าผงที่บ็อบบี้เป่าใส่นั้นมันคงไม่ธรรมดา เพราะตอนนี้ฉันเริ่มมีอาการมึนหัวอย่างรุนแรง จนแทบยืนไม่ได้ สองมือของฉันจับที่กระหม่อมของตัวเอง และพยายามบังคับขาของตัวเองให้ทรงตัว แทฮยอนเมื่อเห็นฉันมีท่าทีแปลกๆ จึงรีบเดินตรงเข้ามาหาฉัน เช่นเดียวกับมินโฮที่อยู่ใกล้ๆฉัน ก็เริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี 



            "แกเป่าอะไรใส่นานา!!" เสียงของซึงฮุนดังก้องไปทั้งห้อง ก่อนทีจะตามมาด้วยเสียงของบ็อบบี้ที่เรีบยจนรู้สึกขนลุก



            "ผงความทรงจำ..."




            "ว่าไงนะ! แกบ้าไปแล้วหรอไอ้บ็อบบี้!!" แทฮยอนพูดขึ้น ขณะที่กำลังประคองฉันอยู่กับมินโฮ




               "แกก็รู้ว่าผงความทรงจำอันตรายแค่ไหน ทำไมถึง..." แทฮยอนพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของแทฮยอนนั้นดูไม่ค่อยดี ว่าแต่ไอ้ผลนี้มันอันตรายจริงๆหรอ แล้วฉันสูดไปเต็มๆขนาดนี้ จะตายมั้ยเนี้ยย ฉันคิดในใจพลันอาการมึนหัวนั้นก็หายไป แต่กลับแทนที่ด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง จนฉันรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวที่จมูก อาการปวดหัวเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ฉันไม่สามารถบังคับตัวเองให้ยืนได้อีกต่อไป แต่ยังดีที่มีแทฮยอนกับมินโฮช่วยพยุงไว้ ไม่งั้นคงแย่แน่นอน



            "โอ้ยย!!" ฉันร้องขึ้นอย่างเจ็บปวด ณ ตอนนี้หัวของฉันมันเหมือนกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกคำพูดที่ทุกคนเอ่ยถาม ไม่ได้เข้ามาในสมองของฉันแม้แต่คำถามเดียว รู้แค่ว่าฉันทนแทบจะไม่ไหวอีกแล้ว




           
MINHO PART



              "นานา เธอไหวมั้ยย โธ่เว้ยยย!!" ผมเอ่ยถามนานาอย่างร้อนรน ตอนนี้นานาดูทรมานมากๆ เธอกรีดร้องอย่างเจ็บปวด พร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาทางปากและจมูกของเธอ ผงความทรงจำ เป็นผงวิเศษที่จะช่วยฝื้นความทรงจำของคนที่ความจำเสื่อมได้ แต่ผลข้างเคียงของมันคือ จะมีอาการมึนหัวและปวดหัวอย่างรุนแรง ผงนี้เป็นอันตรายอย่างมากเพราะสร้างขึ้นมาเพื่อจอมเวทย์เท่านั้น หากผู้ใดที่ไม่ใช่จอมเวทย์ใช้มันอย่างไม่ถูกวิธี ผงความทรงจำนี้ จะไปทำลายระบบต่างๆของสมองและหัวใจ และอาจทำให้ผู้ใช้เสียชีวิตได้ และผงนี้ไม่ได้รับการอณุมัติจากกรมการแพทย์หลวง จึงทำให้ผงความทรงจำกลายเป็นของต้องห้ามของโลกทั้งสอง 



                "นานา ได้โปรดทนให้ได้นะ อย่าเป็นอะไรไปนะนานา" เสียงของบีไอดังขึ้น มือของมันก็ยกขึ้นไปสัมผัสกับมือของนานาที่ตอนนี้ได้ล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน ที่ดังอยู่ไม่ขาดสาย
ท่ามกลางสายตาของพวกบีไอและพวกผม ผมรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของทุกคนที่มีให้นานา ใบหน้าขาวอมชมพูของหญิงสาวตรงหน้าผม กลับแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือกไร้สีของเลือด เลือดมากมายยังคงไหลรินออกทางปากและจมูกของเธอ 




             "นานา ฉันขอโทษๆ ได้โปรดๆ ทนให้ได้สินานา สู้กับมันให้ได้" เสียงของไอ้บ็อบบี้ดังขึ้น อย่างกระวนกระวาย ร่างหนาของบ็อบบี้คุกเข่าขนานข้างกับร่างของนานา ที่ตอนนี้ได้แน่นิ่งไปแล้ว




            "ไม่...นานา...ไม่ๆ ฉันขอโทษ.." บ็อบบี้พูดพลางจับมือของนานาและเขย่าไปมา ร่างบางของนานาเย็นเฉียบและซีดขาว เสียงของนานาเงียบลง พร้อมกับเสียงหายใจที่ค่อยๆอ่อนไปเรื่อยๆจนแทบจะไม่ได้ยิน มือเล็กที่จากเดิมเคยกุมไว้ที่หัวตัวเอง ตอนนี้กลับตกลงมาข้างเอวคอดบาง เลือดสีแดงที่ไหลรินกลับกลายเป็นสีดำทมิฬ




            "ไม่นะ เธอ...นานา" จินวูฮยองเอ่ยเสียงขึ้นอย่างคนหมดแรง 




               "แก...ไอ้บ็อบบี้!!! แกทำอะไรลงไป!!" ซึงฮุนฮยองพูดพลางเดินตรงไปกระชากคอเสื้อบ็อบบี้อย่างเหลืออด



           "ผมขอโทษฮยอง ผมไม่ได้ตั้งใจ ฮึก ผม...ผมแค่อยาก..ให้นานากลับมาจำทุกคนได้เร็วๆ" บ็อบบี้เอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิดน้ำตาลูกผู้ชายปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของบ็อบบี้



              "แล้ว...พวกเราจะทำยังไงต่อไป มัน...จะจบแบบนี้จริงๆหรอ" 
   
           ยุนฮยองพูดขึ้นเรียกสติของพวกเราทุกคน ตอนนี้ร่างสวยของนานาอยู่ในอ้อมแขนของผม ผมต้องสูญเสียคนที่ผมรักอีกเป็นครั้งที่สองอย่างนั้นหรอ ทำไมโชคชะตาช่างกลั้นแกล้งเราเสียจริง ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ทั้งๆที่โอกาสอยู่ใกล้แค่เอื้อมแท้ๆ ทำไมนะ นานา  ผมคิดในใจพลางส่งมือของตัวเองไปลูบที่ใบหน้าขาวซีดของนานา กระทั่งตอนนี้ เสียงลมหายใจของนานาก็ไม่ปรากฏให้พวกเราได้ยิน เสียงที่ได้ยินอยูตอนนี้คือ เสียงร้องไห้ของบ็อบบี้ และความเงียบของทุกๆคน ทุกคนในห้องนี้ยกเว้นเสียแต่บ็อบบี้ ต่างก้มหน้าและไม่ส่งเสียงใดๆออกมา 



          "ทีแรก พวกผม ตั้งใจว่าจะให้ทำนานาจำพวกเราทุกคนได้ก่อนแล้วค่อยพาตัวเธอกลับไป...แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ผมเสียใจ ฮึกๆ ฉันขอโทษนะ...นานา" 

           เสียงของงบ็อบบี้เอ่ยขึ้นทำลายความงียบอีกครั้ง ซึงฮุนฮยองปล่อยมือออกจากคอเสื้อของบ็อบบี้ พลางพาร่างของตัวเองทรุดย่อลงต่ำไปที่นานา และใช้สองมือและสองแขนแกร่งอุ้มร่างไร้ลมหายใจ ขึ้นมาพาตรงไปยังโซฟาที่มุมห้อง และวางร่างบางของนานาอย่างถะนุถนอม มือหนาลูบไรผมนุ่มขของนานา อย่างโหยหาอาทร น้ำตาค่อยๆไหลรินลงมาช้าๆ การกระทำของซึงฮุนฮยองอยู่ในสายตาของพวกเราตลอดเวลา น้ำใสที่ไหลรินออกมาจากดวงตาเย็นชานั้น หยดลงที่หน้าผากของนานา พลันร่างของซึงฮุนฮยอง ลุกขึ้ยยืนเต็มความสูงและถอยห่างออกมาจากจุดๆนั้น ข้างโซฟาที่มีร่างบางนอนหลับใหลอยู่ถูกแทนที่ด้วยร่างของบีไอ บีไอก้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากมนของนานาเบาๆ และเดินนออกมาอย่างคนไร้สติ แต่ทันใดนั้นก็มีประกายแสงปริศนา เกิดขึ้นที่รอบๆตัวของนานา พร้อมกับที่ร่างของนานาลอยขึ้นจากโซฟา...



END MINHO PART


TO BE CONTINUE










.
.
.
.
.
.



 Talk


ไรท์กลับมาแล้ววววว ขอโทดจากใจจริงๆๆๆ 5555 ที่หายไปไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะ ขี้เกียจนั้นเอง บวกดับเพิ่งสอบเสดด้วย งานเย๊อะะะเยอะะะ เอาเป็นว่าจะมาอัพให้รีดได้อ่านกันบ่อยๆนะค่ะ ขอโทดที่ทำให้รอน้าา 
รักรีดทุกคนน้าา ของคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะจ้ะ เยิฟๆๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #24 wyour-na (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 05:52
    Waiting for you writer....
    #24
    0
  2. #17 KIMBUBBIN_ikon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 07:01
    มาอ่านรวดเดียวปร้วดดเลย สนุกค่ะไรท์ หนุกๆ รีบต่อนะะ
    #17
    0
  3. #16 krystallight1212 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 17:35
    ดีใจไรท์กลับมาแล้ว น้ำตาไหล  ต่ออีกนะๆ
    #16
    0