iKON X YOU magic lover เจ้าหญิงโลกมนตรา

ตอนที่ 7 : โลกปีศาจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 เม.ย. 58

บทที่ 5




          "นานา หลังจากนี้ให้เกาะฉันไว้แน่นๆนะ" อยู่ๆมินโฮก็พูดขึ้นมาและเปลี่ยนจากท่าที่อุ้มฉันพาดบ่ามาเป็นอุ้มฉันในท่าเจ้าสาวแทนก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น


          "ทำไมฉันต้องทำตามที่นายพูด ไม่เห็นจำเป็นเลย" ฉันพูดและเชิดหน้าขึ้น

          
          "ก็ถ้าไม่อยากตกลงไปคอหักตายก่อนได้เป็นเจ้าหญิงก็ตามใจ" มินโฮพูดขึ้นก่อนจะทำปากขมุบขมิบเหมือนท่องอะไรสักอย่าง และจู่ๆก็มีประตูรูปร่างแปลกตาปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรา มินโฮเดินตรงไปที่ประตูก่อนที่ประตูจะเปิดออกเหมือนระบบอัตโนมัติ สองขายาวของมินโฮก้าวเข้าไปที่ประตูและ.....


          "กรี๊ดดดดดด!!!" ฉันอยากตายยยย ทำไมชีวิตฉันต้องเจออะไรแบบนี้อยู่เรื่อยเลยย 


          "ตุบ" 


          "ฮ่าๆๆๆ นานา ลืมตาสิถึงแล้วนะ ฮ่าๆๆๆ" นายมินโฮหัวเราะเหมือนคนบ้า ก่อนจะปล่อยฉันลงจากอ้อมแขนแกร่ง


          "นี้หน่ะหรอ โลก...ปีศาจ"

   ฉันอึ้งกับสิ่งที่ฉันเห็นอยู่เป็นอย่างมาก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าโลกปีศาจจะมีจริงและสวยงามได้ขนาดนี้ เพราะโลกปีศาจที่ฉันจินตนาการไว้มันไม่ได้เป็นอย่างนี้ แต่ตอนนี้ฉันต้องคิดสะใหม่เพราะสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของฉันตอนนี้มันยิ่งกว่ามหัศจรรย์ ฉันยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์ แต่ที่มันมหัศจรรย์ก็คือดอกไม้แต่ละดอกมีแสงเรืองรองออกมาเหมือนในหนังเรื่อง
อวตาน ยิ่งตอนนี้เป็นเวลากลางคืนก็ยิ่งเพิ่มความงดงามให้กับมัน


         "สวยใช่ไหมหล่ะ...ชอบหรือป่าว?" มินโฮเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ดูอ่อนโยนเหมือนไม่ใช่มินโฮก่อนหน้านี้ที่ขี้แกล้งและเย็นชา


         "อื้อ...ชอบสิ...ชอบมากเลย" ฉันหันไปตอบก่อนจะยิ้มให้เขา


         "ถ้าชอบ...ก็อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยสินานา" มินโฮเอ่ยและเอื้อมมือมาจับที่มือของฉัน


         "ฉันสัญญาว่าตลอดเวลาที่เธออยู่ที่นี้เธอจะมีความสุขและปลอดภัยอย่างแน่นอน จะไม่มีใครทำอันตรายเธอได้ทั้งนั้น เพราะฉัน...จะคอยปกป้องและอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป"

เมื่อมินโฮพูดจบก็สวมกอดฉัน ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยจริงๆ ฉันรู้สึกว่าไว้ใจเขาได้และเชื่อมั่นในคำพูดของเขาว่าเขาจะทำมันได้จริงๆ แต่แล้วภาพของคุณพ่อ คุณแม่ก็ลอยเข้ามาในหัวฉันจนฉันต้องถอนตัวออกมาจากอ้อมกอดของมินโฮ


        "ฉันอยู่ที่นี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะมินโฮ ฉันทิ้งพ่อกับแม่ฉันไปไม่ได้ ฉันต้องกลับไปหาท่าน" 

ฉันเอื้อมมือไปจับมือมินโฮ ก่อนที่สายตาของฉันจะหันไปเห็นดอกไม้สีแดงเรืองแสงดอกหนึ่งที่มันกำลังบานขึ้นเรื่อยๆ และเหมือนยิ่งมันบานออกมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งหลงไหลมันมากขึ้นเท่านั้น
ฉันละมือออกจากมือมินโฮ ก่อนจะตรงไปหาดอกไม้ดังกล่าวและกำลังจะเอื้อมมือไปสำผัสกับมัน


        "นานา อย่าา!!!"


MINHO PART


       นานาถอนตัวออกจากอ้อมแขนของผมพลันสายตาของนานาทอดออกไปยังข้างหลังของผม ทำให้ผมต้องหันมองตามสายตาของเธอและก็พบว่านานากำลังมองไปที่ดอกไม้สีแดงเรืองแสงที่กำลังบาน ตาทั้งสองของผมเบิกกว้างเพราะดอกไม้นั้นคือดอกไม้ปีศาจที่จะสะกดคนที่เห็นให้เดินเข้าไปใกล้มันและหากสัมผัสมันเจ้าของร่างนั้นก็จะกลายเป็นผุยผง


        "นานา อย่าา!!!" ผมร้องขึ้นห้ามนานา ที่ตอนนี้กำลังจะจับดอกไม้นั้น

สองขาของผมออกวิ่งไปหานานาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ดูเหมือนมันจะสายไปเพราะมือสวยของนานาได้สัมผัสถูกดอกไม้นั้นแล้ว


        "ไม่!!!" ผมล้มลงอย่างคนหมดแรงน้ำตาของผมเริ่มเอ่อออกมา ตอนนี้แม้แต่จะเงยหน้ามองร่างของนานาที่กลายเป็นผุยผงไปแล้วก็ยังไม่กล้า


        "นานา ฮึก ฉันขอโทษ...ฮึก"


        "นายขอโทษฉันเรื่องอะไรหรอมินโฮ?"


        "ก็ฉันดูแลเธอไม่ดีจนทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ฮึก"


        "เป็นแบบไหนหรอ?"


        "ก็ บะแบบ..." ผมเงยหน้าขึ้นมองหลังจากที่รู้สึกตัวว่าไม่ได้พูดอยู่คนเดียว


        "นานา...." ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่พบว่าคนตรงหน้าผมคือใคร


        "นานา...เธอ...ยังไม่ตาย เธอยังไม่ตาย!! ฮ่าๆๆ เธอๆ ยังไม่ตาย" ผมร้องขึ้นอย่างคนเสียสติเพราะตอนนี้ผมดีใจมากจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้


        "เป็นอะไรของนายหน่ะมินโฮ แล้วทำไมฉันต้องตายด้วย?" นานาเอ่ยขึ้นพร้อมทำสีหน้าสงสัย

        "ก็...เธอเดินไปหาดอกไม้ปีศาจนี่แถมจับมันอีกต่างหาก"


        "หืม? ก็ใช่แต่ฉันก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนี่หน่า แล้วอีกอย่างเจ้าดอกนี้ก็ไม่เห็นจะมีพิษมีภัยอะไรสักหน่อย"

นานาพูดพร้อมยกดอกไม้ปีศาจสีแดงเรืองแสงขึ้น และเมื่อผมเห็นเจ้าดอกไม้นั้นก็ยิ่งสร้างความตกใจให้ผมเป็นอย่างมาก

        "นานา ทะ ทำไมเธอถึงไปเด็ดดอกไม้นั้นมาได้หล่ะแถมยังไม่เป็นอะไรอีกต่างหาก"


        "แล้วปกติดอกไม้นี่มันอันตรายหรอ" นานาเอ่ยขึ้นพลางดมดอกไม้ที่อยู่ในมือ


        "อันตรายสิ อันตรายมากด้วย ดอกไม้นี่พวกเราเรียกกันว่าดอกไม้ปีศาจถ้าใครไปโดนหรือไปจับมันเข้านะก็จะกลายเป็นผุยผง แต่เธอกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว"


ผมอธิบายให้นานาฟัง แต่นานาก็ยังทำหน้าตาสงสัยเหมือนไม่อยากจะเชื่อที่ผมพูด แต่จู่ๆดอกไม้ที่อยู่ในมือนานาก็เปล่งแสงขึ้นและดอกไม้ที่เคยเป็นสีแดงก็กลับกลายเป็นสีขาวสะอาตา


END MINHO PART



NANA PART



       "อะไรเนี้ย ทำไมถึงกลายเป็นสีขาวได้หล่ะ" นานาพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ


       "ก็เพราะพลังของพระองค์ไง เจ้าหญิง...นานา"

เสียงหนึ่งดังขึ้นสร้างความสนใจให้เราทั้งสองคนเป็นอย่างมาก เมื่อหันไปก็พบเข้ากับชายคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมปิดหน้าปิดตาเหมือนพ่อมดในหนัง


        "นายเป็นใครหรอ?" ฉันเอ่ยถามขึ้นและพยายามเพ่งสายตามองไปยังใบหน้าของผู้มาใหม่


        "ชีวิตของกระหม่อมนั้นมันช่างน่าเศร้าเสียจริง ทำไมนามของกระหม่อมใครๆก็จำไม่ได้แม้แต่...องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ยังจำนามของกระหม่อมไม่ได้เลย" ชายตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

         "ถ้าฉันทำให้นายเสียใจหรือน้อยใจฉันก็ขอโทษนะ เพียงแต่ว่าฉันไม่แน่ใจว่าเรารู้จักกันหรือป่าว" บางทีฉันก็คิดว่าตัวฉันเคยรู้จักกับคนพวกนี้ตอนไหนกันทำไมดูเหมือนจะมีคนรู้จักฉันไปทั่วทั้งๆที่แม้แต่หน้าของพวกเขาฉันก็ยังจำไม่ได้ เอ๊ะ! หรือฉันเป็นโรคอัลไซเมอร์!!


         "หามิได้หรอกกระหม่อม พระองค์ไม่จำเป็นต้องอภัยหม่อมฉันเพราะพระองค์ไม่เคยผิดเลย คนที่ผิดคือนังแม่มดโสมมนั้นต่างหากที่ทำให้พระองค์ต้องเป็นเช่นนี้"


         "เอ่อ...จริงๆนายไม่ต้องพูดเป็นทางการกับฉันอย่างนั้นก็ได้ ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงหรือเป็นเชื้อพระวงศ์สักหน่อย" ฉันพูดพรางหันหน้าไปทางมินโฮเพื่อจะขอให้เขาพูดอะไรบ้าง แต่ผลที่ได้กลับมาคือหมอนี้ยิ้มและยักไหล่ให้ฉันเพียงแค่นั้นเอง - -

 
          "จริงๆเธอคือเจ้าหญิงและเป็นเชื้อพระวงศ์นะ หมอนี้พูดแบบนั้นกับเธอนะเหมาะดีแล้ว"
มินโฮพูดก่อนจะเอื้อมมือมาโอบไหล่ฉันอย่างถือวิสาสะ


           "อ้าว!! ต้องขอโทษจริงๆนะมินโฮฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นนายหน่ะ พอดีนายไม่ได้อยู่ในสายตาฉันหน่ะ ฮ่ะๆ" นายผ้าคลุมนั้นพูดก่อนจะหัวเราะอย่างสะใจ


           "ไม่เป็นไรหรอกชูก้าฉันก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้วว่านายจะเห็นฉันอยู่ในสายตาหรือป่าวเพราะนายก็ไม่ได้มีค่าให้ฉันแคร์อยู่แล้ว ฮ่ะๆ" อุ๊บส์!! เต็มร้อยนานาให้ร้อยเลยค้าาา พูดโดนใจฉันจริงๆ ทำเอานายชูก้าอะไรนั้นหงายเงิบไปเลย


            "อะแฮ่ม!! มินโฮฉันว่านายควรจะพาองค์หญิงนานาไปที่วังได้แล้ว นายไม่รู้หรือไงว่าตอนกลางคืนพวกปีศาจกินเนื้อจะออกหากินหน่ะ แล้ว...ยิ่งเป็นเนื้อของเชื้อพระวงศ์มันยิ่งชอบ  หึหึ" นายนั้นพูดก่อนจะสะบัดผ้าคลุมก่อนที่จะหายไป


             "มะ มินโฮ ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะฉันยังไม่อยากเป็นมื้อค่ำของพวกปีศาจกินเนื้ออะไรนั้นหรอกนะ" ฉันเขย่าแขนของมินโฮและพยายามฉุดให้ออกเดิน



              "ฮ่าๆๆ ตั้งแต่เธอไปอยู่บนโลกมนุษย์เนี้ยเธอขี้กลัวขึ้นเยอะเลยนะนานา เมื่อก่อนเธอหน่ะทั้งเก่งแล้วก็กล้าหาญมากด้วย แต่เดี๋ยวนี้..." มินโฮพูดและเว้นระยะ ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ฉัน 


               "เธอหน่ะน่าทะนุถนอม แถม...ฟอดด"



               "O///O"



               "ห๊อมหอมมมม ^^"



               "นะ นาย นี่ นายย!! อื้ออ"



               "ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะถ้าไม่อยากเป็นมื้อค่ำของพวกปีศาจ" นายมินโฮเอามือมาปิดปากของฉันก่อนที่ฉันจะพูดจบ เอ่อ ต้องเรียกว่าก่อนที่ฉันจะด่าเขามากกว่า ก่อนที่นายมินโฮจะจับมือฉันและพาเดินไป


                "นานา ฉันคิดว่าเราเดินไปแบบนี้ชาตินี้ก็คงจะไม่ถึงปราสาทหรอกนะ" เราเดินมาได้สักพักก่อนมินโฮจะหยุดเดินและเอ่ยขึ้นอย่างหน่ายๆ


                 "แล้วจะไปยังไงหล่ะ ถ้าไม่เดิน?" ฉันเอ่ยถามและพาสองแขนขึ้นกอดที่อกอย่างเซ็งๆเพราะนายนี่เรื่องเยอะเหลือเกิน นี่ถ้าไม่ติดว่าเค้ามีรูปร่างเป็นผู้ชายฉันคงจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงสะแล้วเพราะนิสัยเรื่องเยอะนี่ไม่ได้ใกล้เคียงกับลุคของเขาเลย


                 "ก็...บินไปไง"


                 "นี่นาย คิดว่าตัวเองเป็นนะ กรี๊ดด" ฉันยังพูดไม่ทันจบนายมินโฮก็เดินตรงมาช้อนตัวฉันขึ้นแล้วพาฉันเหินขึ้นไปบนอากาศ


                  "นะ นาย บินได้ด้วยหรอ?" ฉันถามมินโฮพรางกระชับแขนที่เกาะอยู่ที่ต้นคอแกร่งให้แน่นขึ้น

                   "ฮ่าๆๆ สงสัยเธอจะลืมหมดทุกอย่างจริงๆสินะ เห้ออ ทุกคนที่โลกปีศาจก็บินได้กันหมดนั้นแหล่ะ บื้อจริงๆเลยเธอเนี้ย" มินโฮหัวเราะชอบใจกับความบื้อของฉัน


                   "อะไรเล่า ใครมันจะไปรู้ว่าทุกคนบินได้หล่ะ ฉันไม่ได้เป็นคนที่โลกนี้สักหน่อย อีกอย่างเลิกพูดว่าฉันลืมนู่นลืมนี่สักทีฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนะ -*-" ฉันพูดขึ้นอย่างเคืองๆ ทำไมใครๆก็ต้องพูดเหมือนฉันความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้ด้วย ทั้งๆที่ฉันก็ไม่เคยประสบอุบัติเหตุที่ไหนที่ทำให้ฉันความจำเสื่อมเลยด้วยซ้ำ



END NANA PART
 


      หญิงสาวไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอทำให้ร่างหนาที่อุ้มเธอด้วยสองแขนแข็งแกร่งรู้สึกแย่แค่ไหน คำพูดที่ว่าเธอไม่ใช่คนของโลกปีศาจดังอยู่ในหัวของชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา ในช่วงการเดินทางไปปราสาทชายหนุ่มคิดมาตลอดทางว่า 

                 
      'ถ้าหากเธอรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใครเธอยังจะบอกว่าไม่ใช่คนของโลกปีศาจอยู่ไหม? ถ้าหากเธอรู้ว่าเราเคยรักกันมาก่อน ความทรงจำทั้งหมดที่เราเคยมีร่วมกันจะกลับมาหาเธอไหม? แล้วถ้าหากฉันบอกทุกอย่างกับเธอแล้วเธอจะกลับมาเป็นคนเดิม กลับมาเป็นนานาคนรักของเราเหมือนเดิมไหม?...ถ้าหากเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันก็พร้อมที่จะบอกความจริงทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอได้ฟัง เพื่อแลก...กับการที่เธอกลับมา...นานา'


        หลังจากเดินทางมาได้สักพัก นานาและมินโฮก็มาถึงตัวปราสาทอย่างปลอดภัย ทั้งสองร่างก้าวเข้ามาในตัวปราสาทที่ตอนนี้มีเหล่าทหารและนางสนมมารอต้อนรับมากมาย 



                  "นานา!!" เสียงหนึ่งดังขึ้นร้องเรียกชื่อของฉัน ก่อนฉันจะพบกับเจ้าของเสียงที่กำลังเดินตรงมาหาฉันอย่างว่องไว


                  "เธอกลับมา...ในที่สุดวันที่ฉันรอคอยก็มาถึง" ชายตัวสูงหน้าตาดีคนนี้พูดและโผเข้ากอดฉันเหมือนกับโหยหามานาน


                  "เอ่อ..ฉันว่านายปล่อยฉันก่อนดีกว่านะ" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากเพราะตานี่เริ่มกอดฉันแน่นขึ้นเรื่อยๆจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก


                  "อ้าว ขอโทษทีฉันลืมตัวหน่ะ แหะๆ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ทุกคนกำลังรอเธออยู่" นายหล่อ(?)พูดขึ้นก่อนจะเดินกำลังจะเดินมาจับมือฉันให้เดินไปกับเขา แต่ฉันกลับเอามือหลบมาไว้ข้างหลังเพื่อหนีมือของนายหล่อนี่ ก็ฉันไม่ไว้ใจเขานี่นาแถมยังไม่รู้จักกันด้วยจะให้มาจับมือง่ายๆได้ยังไง (เอ่อ นางเอกค่ะได้ข่าวว่าจูบกับคนอื่นยังเคยมาแล้ว อุ๊บส์)


                  "นายเป็นใคร แล้วกำลังจะพาฉันไปไหน?" ฉันถามขึ้นพรางเดินไปหลบข้างหลัง
มินโฮ


                  "ฮ่าๆๆๆ โทษทีแทฮยอนฉันลืมบอกแกไปว่ายัยนี่ลืมหมดทุกอย่าง แบบ...ทุกอย่างจริงๆหน่ะ ตอนแรกแกคงคิดว่านานาจะจำอะไรได้บ้างสินะ เห้ออ แต่ป่าวเลย ยัยนี่ยังลืมด้วยซ้ำว่าคนโลกนี้บินได้" มินโฮพูดและเดินไปตบไหล่นายอะไรนะ แทยอง? เอ๊ะ? หรือ แทฮยอน? อะไรนั้นก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันอยู่กับนายนี่สองคน


                  "เอ่อ เมื่อกี้ฉันขอโทษนะ เธอคงจะตกใจมากเลยใช่ไหม?" ชายตรงหน้าฉันพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก


                  "ตกใจนิดหน่อยหน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายชื่ออะไรนะ?" ฉันพูดพรางส่งยิ้มให้เขา

                 "อ่อ ฉันชื่อ นัม แทฮยอนหน่ะ เรียกแทฮยอนเฉยๆก็ได้" แทฮยอนพูดพร้อมกับยื่นมือออกมาให้ฉันจับ


                 "ยินดีที่ได้รู้จักนะแทฮยอน ฉันชื่อ...เอ่อ นายคงรู้แล้ว" ฉันยื่นมือไปจับก่อนจะเริ่มแนะนำตัวเองบ้างแต่ก็ต้องหยุดเพราะคิดว่าเขาคงรู้จักเราแล้ว ก็แหมเมื่อกี้เรียกชื่อสะดังขนาดนั้น ถ้าบอกว่าไม่รู้จักฉันก็คงกะไรอยู่


                 "งั้นเราไปกันเถอะ นานา ทุกคนรอเธออยู่" พูดพร้อมกับฉุดมือฉันเบาๆเพื่อให้เดินตาม


       แทฮยอนพาฉันเดินมาเรื่อยๆผ่านห้องนู่นผ่านห้องนี้มา จนในที่สุดก็พาฉันมาหยุดอยู่ที่ประตูห้องๆหนึ่ง ก่อนจะเปิดมันออกเผยให้เห็นเรือนกระจกขนาดใหญ่ที่ด้านในมีพันธุ์พืชมากมาย นานาชนิด


                



       "นานา!" ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็พบเข้ากับเจ้าของร่างที่ฉันคุ้นเคย ผู้ชายที่ทำให้ฉันคิดถึงเขาได้ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน


       "ซึงฮุน!" ฉันวิ่งเข้าไปหาซึงฮุนแล้วสวมกอดเขาไว้แน่น ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้ฉันวิ่งเข้ามา
กอดเขาแบบนี้ ทีแรกซึงฮุนดูตกใจที่ฉันกอดเขาแต่ไม่นานซึงฮุนก็กอดฉันตอบ ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้น เหมือนฉัน...กับเขา...เราต้องเคยรู้จักกันแน่


      "ซึงฮุน ฉันมีเรื่องอยากจะถามพวกนาย" ฉันถอนกอดซึงฮุนแล้วเอ่ยบอก


      "เรื่องอะไรหรอ?" ซึงฮุนเอามือฉันไปกุมไว้แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้


      "จริงๆแล้วเรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่ ใครคือแม่มดที่พวกนายว่า ริซคือใคร ทำไมพวกนายถึงเรียกฉันว่าเจ้าหญิง พวกนายกับพวกบีไอมีปัญหาอะไรกันแล้วตกลงพวกเราทุกคนรู้จักกันจริงๆใช่ไหม?" ฉันถามซึงฮุนขึ้นรัวๆพรางใช้มือขึ้นเขย่าแขนของเขาไปมา


      "ฮ่าๆ นานา ใจเย็นๆ นั่งก่อนสิพวกเราจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเอง" ซึงฮุนจูงมือฉันให้ไปนั่งที่เก้าอี้หินอ่อนกับพวกเขา ฉันเพิ่งจะสังเกตว่ามีพวกเขาอีกสองคนที่ฉันยังไม่รู้จัก ฉันมองหน้าสองคนนั้นที่นั่งและคุยกันอยู่ พอพวกเขาเห็นว่าฉันมองก็หันมายิ้มให้ฉัน


      "ขอเดานะ เธอก็คงจำพวกเราไม่ได้ใช่ไหม?" หนึ่งในสองคนนั้นพูดขึ้น


      "อื้อ ขอโทษทีนะ" ฉันพยักหน้าและกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด ไม่รู้สิพอเห็นสีหน้าที่พวกเขาแสดงออกมาแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้


      "ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรหรอกน่าา พวกเราเข้าใจ อีกอย่างจะมานั่งน้อยใจทำไมในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งใจจะลืมพวกเรา จริงมั้ย ^^ อ้อฉันชื่อซึงยุนนะนานา กลับมาครั้งนี้ก็อยู่กับเราไปนานๆนะ"
คนที่พูดกับฉันตอนแรกเอ่ยขึ้นอย่างใจดีพรางส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้ ทำเอาฉันแทบละลายเลยย 
>///<


     "ฉันชื่อ จินวู เป็นพี่ใหญ่ จริงๆแล้วเธอต้องเรียกพวกเราว่าพี่นะ ไหนลองเรียกจินวูอ้ปป้าสิค่ะ"


     "เอ่อ จะ จินวูอ้ปป้า" อึ้ยย ทำไมจินวูอ้ปป้าถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ >///<


     "ย๊า! จะให้เล่าไหมเนี้ยย ฮยองก็เหมือนกันเลิกหยอดนานาสักที" จู่ๆแทฮยอนก็ตะโกนขึ้นมาแล้วเริ่มโวยวาย

   
     "แหมๆๆ นัม แทฮยอน น้องรักฉันรู้ว่าแกอิจฉาฉันใช่ไหมหล่ะะ ฮ่าๆๆ" จินวูอ้ปป้าล้อแทฮยอนแถมหัวเราะเยาะจนตอนนี้แทฮยอนหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับไปเลย ฮ่าๆๆ


    "นี่พวกนายเมื่อไหร่จะหยุดเล่นกันสักที โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงและยังจะแกล้งกันเป็นเด็กๆไปได้ แล้วถ้าอยากเถียงกันนักก็ออกไปเถียงกันข้างนอกเพราะฉันจะได้เล่าทุกอย่างให้นานาฟังสักที" ซึงฮุนเอ่ยออกมาอย่างหมดความอดทน ทำให้ทุกคนเงียบลง


   "ถ้าหยุดแล้ว งั้นฉันจะเริ่มเล่าแล้วนะ นานา"


   "เรื่องทั้งหมดมันเริ่มขึ้นจาก..."





TO BE CONTINUE



            



          

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


Talk


  เย้ๆๆ ครบ 100% แล้วว ตอนหน้าจะเป็นการเล่า้รื่องสะส่วนใหญ่ ใครอยากรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาจากอะไร ติดตามตอนหน้าจ้าาา จะรีบมาอัพให้อย่างไวเลยย
...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #22 wyour-na (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 05:45
    เรื่องนี้โคตรพรีเมี่ยม ฮืออออคืออออออดี๊ดีย์
    #22
    0
  2. #15 QueenMusic (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 13:30
    ไรท์กลับมาาาาาาาาาาา
    #15
    0
  3. #14 noeynoey9809 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 13:09
    เร็วๆมาต่อเค้าจะขาดใจต่อเเล้วนะตัวT_T
    #14
    0
  4. #13 kanpicha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 11:03
    เกิดไรขึ้น???

    ต่ออีกนะห้ามหายไปนานอีกนะคะ TT^TT
    #13
    0