iKON X YOU magic lover เจ้าหญิงโลกมนตรา

ตอนที่ 6 : การกลับมา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 เม.ย. 58

บทที่ 4
 
   เปลือกตาสีมุกค่อยๆลืม พรางหรี่ตาเพื่อปรับแสงที่ส่องมาจากหน้าต่าง หญิงสาวเจ้าของร่างบางกวาดสายตามองไปยังรอบๆ ก่อนจะพบว่าที่ที่ตนอยู่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง สองเท้าก้าวลงจากเตียงนิ่มเดินตรงไปยังบานประตูใหญ่สุดหรู ก่อนที่มือบางจะจับลูกบิดและเปิดประตูออกไป


   "เอ่อ ขอโทษนะค่ะ มีใครอยู่ไหมค่ะ" หญิงสาวเปล่งเสียงใสออกมา สองเท้าก็ก้าวลงบันไดมา


  "นานา!! ฝื้นแล้วหรอ เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือป่าว" ชายคนหนึ่งวิ่งมาหาร่างบางทันทีที่เห็นเธอลงบันไดมา..



  "เอ่อ คุณเป็นใครหรอค่ะ?" เสียงใสเอ่ยอย่างสงสัย


   "ฉันชื่อ จุนเฮว ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ นานา ^^" พูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้สาวสวยตรงหน้า จุนเฮวหัวใจเต้นแรงเมื่อได้เห็นและพูดคุยกับนานาใกล้ๆอีกครั้งหลังจากที่เธอจากพวกเขาไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน พวกเขาคิดถึงเธอจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดออกมาได้


   "ค่ะ ยินดีที่ได้พบค่ะ แล้ว...คุณอยู่ที่นี่คนเดียวหรอค่ะ?" พูดพรางกวาดสายตามองไปรอบๆ


  "ป่าวหรอกอยู่กับพี่น้องต่างสายเลือดอีก 6 คนหน่ะ แต่ตอนนี้พวกมันไม่อยู่หรอก" สายตาก็ยังคงจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตาจนนานารู้สึกอึดอัด


  "นะ หน้าฉันมีอะไรติดหรือป่าวค่ะ ทำไมคุณถึงมองแปลกๆ" นานาเอ่ยถามและลูบใบหน้าตัวเองไปมา


  "ฮ่าๆๆ ขอโทษทีนะ หน้าเธอไม่ได้มีอะไรติดอยู่หรอก ฉันแค่อยากมองหน้าของเธอให้นานที่สุดแค่นั้นเอง..." เมื่อนานาได้ยินอย่างนั้น จึงยิ้มออกมาอย่างเขินอายพรางเสมองไปทางอื่นและพยายามกลั้นยิ้ม

 
  "เอ่อ แล้ว...ซึงฮุนหล่ะค่ะ เขาก็ไม่อยู่หรอ พอดีฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเขาหน่อยหน่ะค่ะ" จุนเฮวที่ได้ยินชื่อของศัตรู(หัวใจ)ก็ถึงกับหุบยิ้ม จากที่อารมณ์ดีกลายเป็นอารมณ์เสีย


  "อย่าพูดชื่อนี้ให้ฉันได้ยินอีก..." จากน้ำเสียงที่ดูร่าเริงของจุนเฮวกลับกลายเป็นน้ำเสียงที่ดูน่ากลัว


  "เอ่อ ทำไมหรอค่ะ ฉันแค่อยากจะขอบคุณซึงฮุนเขาหน่ะค่ะ" พูดพรางคิดถึง
ใบหน้าอันหล่อเหลาของซึงฮุนและเผลอยิ้มออกมา แต่หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นทำให้ร่างหนาโมโห


  "ฉันบอกว่าอย่าพูดชื่อมันให้ฉันได้ยินอีก!!! เธอไม่เข้าใจหรือไงนานา!!" เผลอตะคอกเสียงดังออกมาทำให้นานาถึงกับสะดุ้งตกใจ


  "และถ้าเธอพูดชื่อมันอีกครั้งหนึ่งอย่าหาว่าฉันไม่เตือน เธอได้ยินชัดมั้ย นานา..." พูดพรางส่งมือหนึ่งไปเชยคางเรียวของหญิงสาวและจ้องมองใบหน้าหญิงสาวด้วยแววตาขุ่นเคือง


  "ฉะ ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณมีปัญหากับซึงฮุนอยู่" และเป็นอีกครั้งที่เผลอพรั้งปากพูดชื่อซึงฮุนออกมา

  "อุ๊บส์!" จุนเฮวประคองใบหน้าของนานาและประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของนานาอย่างแรงและดุเดือด กดจูบอยู่นานสองนานอย่างอดใจไม่ไหว


 "อื้อๆๆ" นานาถุบลงไปที่อกแกร่งของจุนเฮวเพราะเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก จึงทำให้จุนเฮวต้องถอนริมฝีปากออกไปอย่างเสียดาย

 
 "ฉันเตือนเธอแล้วนะนานา หึ!" จุนเฮวก้มหน้าลงมากระซบที่ข้างหูของนานาก่อนจะขบที่ใบหูเบาๆและเดินจากไป


 "ผู้ชายอันตราย! ฉันคงต้องอยู่ให้ห่างสินะ ทำไมชีวิตฉันมันวุ่นวายแบบนี้นะ!!" นานาสบถกับตัวเองและรีบเดินขึ้นไปยังห้องที่ตัวเองจากมา






เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงค่ำแต่ฉันก็ยังคงฝั่งตัวอยู่ในห้องเหมือนเดิม ก็ใครมันจะกล้าออกไปหล่ะ นายจุนเฮวอะไรนั้นน่ากลัวจะตาย แค่ฉันพูดชื่อซึงฮุนทำไมต้องโกรธด้วยไม่เห็นจะเข้าใจเลย "ก๊อกๆๆ" ฉันตื่นจากภวังค์และให้ความสนใจไปที่ประตูที่เมื่อสักครู่มีคนมาเคาะ
ฉันลุกออกจากเตียงและเดินตรงไปยังประตูก่อนจะเปิดออก


 "สวัสดี นานา ^^" ชายตาตี๋ๆฟันเหยินๆคนนี้ใครกันดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด

 "เอ่อ สวัสดีค่ะ คุณ..."

 "อ่อ ฉันบ็อบบี้ชายที่หล่อที่สุดในสามโลก โฮะๆๆ"

 "เอ่อ..."

 "อุ้ย แหะๆ ขอโทษที ฉันมาตามลงไปทานข้าวหน่ะ ทุกคนรอเธออยู่นะ ไปกันเถอะ!" นายบ็อบบี้พูดเองเออเองก่อนจะฉวยมือของฉันไปจับแล้วออกแรงดึงเบาๆและพาลงมายังโต๊ะอาหารด้านล่าง ซึ่งตอนนี้มีชาย 6 คนนั่งอยู่ เมื่อเห็นฉันกับบ็อบบี้เดินมาทุกคนต่างก็ตรงดิ่งมาหาเรา เอ่อ ต้องเรียกว่ามาหาฉันและหล่ะ แหมก็ทุกคนเล่นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันขนาดนี้คงไม่ได้เดินมาหาบ็อบบี้หรอกมั้ง


 "นานา ฮึก..." ชายคนหนึ่งเรียกชื่อของฉันและสะอื้นออกมาพรางโผเข้ามากอดฉัน

 "นะ นี่ คุณ" ฉันตกใจมากและพยายามดันนายนี่ออกไปแต่ก็ไร้ผล

 "ฉันคิดถึงเธอมากรู้มั้ยนานา ฮึก พวกเรารอเธอมานานมากนะนานา" พูดพรางมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ฉันสื่อไม่ออกว่าหมายความว่ายังไง

 "เราก็รู้จักกันหรอค่ะ?" ฉันเอ่ยถามออกไปอย่างสับสน

 "ใช่ นานา พวกเราทุกคนรู้จักเธอแต่เธอหน่ะเคยรู้จักเรา..." น้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าของนายนี่ทำให้ฉันหดหู่ยังไงก็ไม่รู้

 "เอาเถอะๆ กินข้าวกันได้แล้วๆ"

 "โหยย ฮยองอ่าา ขัดจังหวะจริงๆเลย อ่อ ฉันลืมแนะนำตัวเอง ฉันชานอูนะ ยินดีที่ได้พบกัน...อีกครั้ง" ชานอูพูดพรางยื่นมือมาให้ฉันจับ


 "เพล้ง!!!" เสียงกระจกหน้าต่างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พวกเราทุกคนหันไปหาต้นตอของเสียง


 "หมดเวลาของพวกนายแล้วเด็กๆ ไปกันเถอะนานา" ใครอีกเนี้ยยย!!!


ชายคนหนึ่งที่บุกเข้ามาตรงมาที่ฉันและฉวยข้อมือของฉันไปจับก่อนจะเตรียมตัวออกไปจากบ้านโดยทางหน้าต่าง


  "ปล่อยนานาเดี๋ยวนี้ฮยอง นานาเป็นคนของพวกเราฮยองไม่มีสิทธิ์" จินฮวานพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือของฉันอีกข้าง


  "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์หล่ะจินฮวาน นานาก็เป็นคนของพวกเราเหมือนกัน" ชายตัวสูงพูดขึ้นก่อนจะดึงข้อมือของฉันให้เข้าไปหาตัวเอง


  "ปล่อยมือนานาซะจินฮวาน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ชายแปลกหน้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วน่าขนลุกพลางใช้สายตาจ้องมองไปที่จินฮวานอย่างเอาเรื่อง


  "หึ ฮยองคิดว่าผมจะกลัวหรอ? ฟังให้ชัดๆนะครับฮยอง ผมไม่มีวันปล่อยนานาให้ไปไหนอีกแล้ว!!!" จินฮวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงจนฉันสะดุ้ง ฉันไม่เคยคิดว่าจินฮวานจะน่ากลัวขนาดนี้เพราะตั้งแต่ฉันได้เจอเขาเขาดูเป็นคนอ่อนโยนและใจดีมากที่สุด


  "ฮยองปล่อยนานาเถอะครับ พวกผมไม่อยากทำร้ายฮยอง" บีไอพูดขึ้นอย่างใจเย็น สองเท้าของบีไอก็ก้าวเข้ามาหาชายแปลกหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือชายแปลกหน้าหวังจะให้หลุดออกจากข้อมือของฉัน


  "หึ พวกแกคงจะลืมไปแล้วสิว่าฉันเป็นใคร" ชายแปลกหน้าพูดขึ้นและยกมือข้างที่ยังว่างอยู่ขึ้นมาก่อนจะมีแสงสีดำสว่างขึ้นที่มือของเขา


  "ฉันเตือนพวกแกแล้ว" ชายแปลกหน้าพุดขึ้นและปล่อยแสงสีดำตรงไปที่โต๊ะอาหารที่พวกที่เหลือยืนอยู่


  "ตูม!!" เสียงระเบิดดังขึ้นก่อนที่ห้องอาหารที่เคยสว่างเมื่อหลายนาทีก่อนตอนนี้ห้องทั้งห้องกลับมืดสนิทจนยากต่อการมองเห็น


  "ตุบ! ผลัก!" ฉันได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังต่อยกันก่อนจะมีมือหนึ่งมาจับที่มือของฉัน


  "ไปกันเถอะนานา" เสียงชายแปลกหน้าพูดขึ้นก่อนจะฉุดมือฉันให้พยายามเดินตามไป


  "ปล่อยนะ! นายเป็นใคร ปล่อยนะฉันจะไปดูทุกคน!!" ฉันพูดและพยายามสลัดมือของตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมของชายตรงหน้า


  "นี่!! อย่าดื้อนะนานา" คนตัวสูงกว่าพูดขึ้นอย่างเริ่มโมโห


  "ไม่!! บีไอ! จินฮวาน! ช่วยด้วย!!" ฉันตะโกนร้องเรียกให้คนช่วยหวังไว้ว่าพวกเขาจะมาช่วย


  "ไม่หยุดใช่ไหม ได้" ชายแปลกหน้าพูดขึ้นก่อนจะหันหน้ากลับมาที่ฉัน


  "กรี๊ดด นายทำบ้าอะไรเนี้ยย ปล่อยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!" ฉันร้องโวยวายเพราะจู่ๆนายบ้านี้ก็มาอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า


  "หยุดดิ้นนะนานา เดี๋ยวก็ตกหรอก!" ชายตัวสูงพูดขึ้นอย่างดุๆก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก


  "ปล่อยสิ ตาบ้า!" ฉันถุบและตีไปที่หลังของคนตัวสูงอย่างไม่หยุดหย่อน


  "เพี๊ยะ!" กรี๊ดด นายบ้านี่ตีก้นช้านนนน TT


  "ย๊า!! นายมาตีก้นฉันทำไมเนี้ยย ไอ้คนบ้าโรคจิต!!" ฉันวีนใส่อีตาบ้าที่แบกฉันอยู่สองมือก็ทั้งถุบทั้งตีหลังของเขาไม่หยุด


  "ก็เธอไม่ยอมหยุดดิ้นสักที ฉันก็ต้องสั่งสอนสิพูดแล้วก็ไม่ยอมฟัง" ชายแปลกหน้าพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมาหยิกที่ก้นของฉัน


  "โอ้ยยยย นี่นายยย!! ไอ้คนบ้าาาาา" ฉันอยากร้องห้ายยย ก้นฉันไม่ซิงแล้ววว TT


  "ถ้าเธอยังไม่หยุดดิ้นนะนานา ฉันจะทำมากกว่านี้อีก ฮ่าๆๆๆ" นายบ้านี่พูดขึ้นก่อนจะหัวเราะอย่างผู้มีชัย หึยย ฝากไว้ก่อนเถอะ!!


  "นี่ นายชื่ออะไรหรอ?" ฉันเอ่ยถามขึ้นอย่างคนหมดแรง


  "ฉันชื่อมินโฮหรือจะเรียกว่ามิโนก็ได้ และฉันเป็นจูบแรกของเธอ เธอลืมฉันไปได้ยังไงกันนานา" หืม? จูบแรก? นายนี่พูดบ้าอะไร


  "แล้วนายจะพาฉันไปที่ไหน?" ฉันเลือกที่จะไม่สนใจสิ่งที่มินโฮพูดเมื่อกี้และตั้งคำถามขึ้นมาใหม่

  
  "โลกปีศาจหน่ะ ทุกคนคงคิดถึงเธอแทบแย่"


.
.
.
.
.
.
Talk

มาต่อให้แล้วน้าาา 100% แล้วจ้าา
ติตามตอนต่อไปน้าา จะรีบมาลงให้นะ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #21 wyour-na (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 05:35
    งืออออพี่ฮุนกับมิเมนเรา บิกับบินก็เมนเรา จะพาไปไหนก็ไปเลน เราโอเค งื้ออออออออ /โดนตบ
    #21
    0
  2. #12 moolight (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:40
    ต่ออีกนะคะ
    #12
    0
  3. #11 ikon_bts15 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 16:35
    มาต่ออีก~~ ผู้ชายคนนั้นคือ........ใคร?5555 ซึงยุนนี่ใช่ม่ะ~~~
    #11
    0
  4. #10 kanpicha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:06
    ยากอ่า ใครๆๆๆๆๆๆอัพอีกนะอยากรู้แล้วอ่ะ
    #10
    0
  5. #9 ภรรยาจินฮวาน สามีชื่อจุนฮเว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 17:32
    Fighting 😆😆😆
    #9
    0