iKON X YOU magic lover เจ้าหญิงโลกมนตรา

ตอนที่ 3 : การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มี.ค. 58

บทที่ 1



ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปตอนช่วงบ่ายๆ รู้ตัวว่าตัวเองคงหลับไปนานมากพอสมควรเพราะดูจากท้องฟ้าที่มืดสนิท ฉันลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปที่ระเบียง พลันแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ท้องฟ้าวันนี้สวยกว่าวันไหนๆ พระจัทร์เต็มดวงที่ทอแสงอร่าม กับ ดวงดาวอีกมากมาย ทำให้ท้องฟ้าวันนี้ดูพิเศษจนฉันละสายตาไปจากมันไม่ได้ จนลืมไปเลยว่าตัวเองมองมันไปนานแค่ไหน คิดได้ดังนั้นจึงเตรียมตัวกลับเข้าข้างใน "แกรก!" ฉันหันไปทางต้นเสียงและมองลงไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างล่าง ที่เต็มไปด้วยความมืดซึ่งยากต่อการมองเห็น ฉันพยายามเพ่งสายตาไป ณ ที่ตรงนั้น เพราะรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ตรงนั้น บางอย่างที่ฉันสัมผัสได้ มันแปลกมาก
ทั้งความหนาวเหน็บ ความเศร้า ทำไมจู่ๆฉันถึงรู้สึกถึงมัน "ฟู่ววววว" จู่ๆก็มีลมพัดอย่างแรงจนทำให้เศษใบไม้กระเด็นเข้าตาฉันจนเจ็บไปหมด ฉันพยายามกระพริบตาถี่ๆ น้ำตาก็เริ่มไหลลงมา
มือก็พยายามเอาเศษใบไม้ออกจากตา แต่ดูเหมือนยิ่งทำก็ยิ่งแย่ลง "ฮึก อะ โอ้ยย ชะ ช่วยด้วย"
ฉันร้องเรียกให้คนช่วยแต่ก็ลืมไปเสียสนิทว่าตนอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว "อย่าขยี้สิ เดี๋ยวจะเจ็บกว่าเดิมนะ" ฉันสะดุ้งตกใจ เมื่อมีมือหนึ่งมาจับเข้าที่มือของฉันที่กำลังขยี้ตาทั้งสองข้าง และที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือ เขาเป็นผู้ชาย!! และเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง!! แต่ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกกลัวเขาเลยหล่ะ กลับกันฉันกลับรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นเมื่อได้รู้สึกถึงเขา เหมือนกับว่าฉันกับเขาคนนี้เคยรู้จักกันมานานแสนนาน "คะ คุณ เป็นใครค่ะ ขะ เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง" ฉันเอ่ยถามเขาอย่างไม่มั่นใจพร้อมด้วยเสียงที่ตะกุกตะกัก "ไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะเป็นใคร รู้แค่ว่าฉันอยู่ข้างๆเธอมาตลอด นานา" เขารู้จักฉันได้ยังไงเขาเป็นใครกันแน่ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ ผู้ชายตรงหน้าฉันก็ค่อยๆเป่าลมที่ตาของฉันเบาๆโดยมีนิ้วมือเรียวหนาของเขาค่อยๆเปิดเปลือกตาของฉันที่แต่เดิมเคยปิดสนิทอยู่เพราะเจ็บจนลืมตาไม่ได้ จนฉันไม่รู้สึกถึงความเจ็บอีกแล้ว ตอนนี้ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ริมฝีปากเรียวบางอมชมพู และใบหน้าที่แสนน่าหลงใหลของผู้ชายคนนี้ ฉันเหมือนถูกสะกดเมื่อได้มองหน้าของผู้ชายตรงหน้า ดวงตาของเราทั้งคู่ประสานกัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตรึงไว้กับที่ทำไมฉันไม่สามารถขยับได้ ใบหน้าของเขาขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนในที่สุดปากของเราทั้งคู่ก็ประกบเขาด้วยกัน นานแค่ไหนไม่รู้ที่ฉันตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ชายตรงหน้าถอนริมฝีปากออกไป "เธอยังหวานเหมือนเดิมเลยนะ นานาของฉัน" ไม่พูดเปล่าพลางเอื้อมมือมาลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน "นายเป็นใครกันแน่ เราเคยรู้จักกันหรอ" ฉันเอ่ยถามด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเพราะการกระทำของเค้าเมื่อกี้ อีกทั้งคำพูดที่สามารถทำให้ฉันหายใจได้ไม่สะดวกเท่าไหร่ ทำไมเขาคนนี้ถึงมีอิทธิพลกับหัวใจฉันได้ขนาดนี้นะ "เธอจำฉันไม่ได้หรอก นานา เพราะเราเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว นานพอที่จะทำให้เธอลืมทุกอย่างที่เคยทำร่วมกับฉันและกับทุกคน" เขาพูดและยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ทำไมกันนะรอยยิ้มของเขาที่ดูอ่อนโยนแต่มันกลับเต็มไปด้วยความเศร้าจนฉันสัมผัสมันได้ "ฉันต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะ เหลือเวลาอีกไม่นานหรอก นานา" ชายตรงหน้าเมื่อพูดจบก็กระโดดลงไปจากระเบียงสร้างความตกใจให้ฉันเป็นอย่างมาก เพราะความสูงจากห้องนอนฉันถึงข้างล่างนั้นมันไม่ใช่น้อยๆ แต่เมื่อฉันชะโงกไปข้างล่างก็พบกลับความว่างเปล่า
เขาไปแล้ว...ทิ้งความสงสัยไว้ให้ฉันมากมาย เหลือเวลา...อีกไม่นานงั้นหรอ หมายความว่ายังไงกันนะ....





















ลงบทที่ 1 ให้แล้วเน้ออ หวังว่าคงจะชอบกันน้าา ฝากติดตามด้วยนะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #1 oil_mimi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 08:50
    มาต่อไว้ๆนะค่ะ สู้ๆ
    #1
    0