(จบเล่ม 1) Night Walker หน้ากากรัตติกาล ภาค1 ปฐมบทแห่งจอมโจร

ตอนที่ 30 : การเผชิญหน้า(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ก.ย. 61

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายนิรนามก็เหยียดยิ้มที่มุมปากออกมาบางๆ แล้วค่อยๆ หันหน้ามามองคู่กรณีอย่างช้าๆ “โฮ่ รู้จักผมด้วยแฮะ แบบนี้ก็แย่เลยสิครับ” จบคำเขาก็ไหวไหล่ทั้งสองข้างอย่างไม่สนใจ

“คุณตอบผมไม่ตรงคำถามนะครับ” คิเคียวตอบกลับไป นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องคู่กรณี  

“ในเมื่อรู้จักชื่อผมรู้เป้าหมายของผมซะขนาดนั้น” ออกัสพูดออกมาเบาๆ “ผมก็จะพูดแบบตรงไปตรงมาก็แล้วกัน” เขาหยุดจังหวะพูดลง แล้วล้วงเอาแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อโอเวอร์โค๊ตสีน้ำตาลที่สวมอยู่ “ผมรู้จักว่าคุณเป็นใครพอๆ กับที่คุณรู้จักผม”

“รู้จัก” คิเคียวพูดทวนคำอย่างไม่เข้าใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องไปที่แผ่นกระดาษที่คู่สนทนาถือเอาไว้ ความรู้สึกเย็นวาบผ่านหัวใจแบบไม่ได้ตั้งตัว “คุณหมายความว่ายังไง”

“อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจเลยน่า คุณก็คือ คิเคียว แอล คูเปอร์ นักสืบมีชื่อคนหนึ่ง มาที่นี่เพื่อทำคดีที่เกิดขึ้นที่นี่ใช่ไหม” ออกัสพูดออกมาอย่างใจเย็น “ถ้าใช่รบกวนคุณช่วยเก็บเสื้อผ้ากลับไปบ้านเมืองคุณเถอะ เพราะคดีนี้ทางเราจะเป็นคนจัดการเอง”

ให้ตายเถอะ นึกว่ารู้แล้วว่าเราคือไนท์ วอร์กเกอร์เสียอีก ที่แท้ก็ไม่อยากให้คนนอกมายุ่งเรื่องคดีนั้นนี่เอง

คิเคียวคิดในใจอย่างนึกขำ เมื่อรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย ถึงจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ก็ทำให้เดาได้ เขาจึงพึมพำออกไปว่า “ผมเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่รึไง ว่าผมมาที่นี่ในฐานะนักท่องเที่ยวคนหนึ่งเท่านั้น” จบคำคิเคียวก็จ้องมองไปยังใบหน้าของคู่สนทนา แบบไม่ยอมแพ้ด้วยเช่นกัน

“ใช่ครับคุณเคยบอกผมแบบนั้น” เขาพูด “แต่ผมไม่คิดที่จะเชื่อแบบนั้นจริงๆ นี่ครับ เพราะผมเองก็พอรู้ว่าคนอย่างคุณกระหายเรื่องแบบนี้มากแค่ไหน”

พอได้ยินสิ่งที่คู่กรณีพูดออกมา คิเคยียวจึงได้แต่ตอบกลับไปว่า “ในเมื่อไม่เชื่อ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร” ก่อนจะไหวไหล่น้อยๆ อย่างไม่ใส่ใจ เขาหันหน้าไปเผชิญหน้า แล้วมองคู่สนทนาด้วยสายตาที่วิเคราะห์ตามความเคยชิน “เพราะต่อให้พล่ามอะไรออกไปมันก็ไม่เข้าหูคุณอยู่ดี ถ้าที่มาดักหน้าดักหลังแล้วอยากรู้เรื่องแค่นี้ ผมขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน”

“ใครบอกให้คุณกลับไปได้กัน” คนพูดพูดออกมา ก่อนจะก้าวท้าวยาวๆ มาดักรอด้านหน้านักสืบหนุ่มอีกครั้ง “เรายังคุยธุระกันไม่จบเลย”

เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่ม คิเคียวจึงพูดด้วยเสียงเรียบๆ ว่า “ผมไม่มีอะไรจะต้องพูดกับคุณ” จบคำเขาก็เดินไปด้านหน้า ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบชายหนุ่มที่ยืนขวางทางอยู่ แบบไม่สนเลยสักนิดว่าคนที่กำลังเดินผ่านนั้นแสงดสีหน้าออกมายังไง

แต่ขณะที่กำลังเดินผ่านไป ก็ได้ยินออกัสเสียงพูดลอดไรฟันออกมาเบาๆ ว่า “เรื่องนี้ผมคงปล่อยให้คุณทำตามใจตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่ทำอย่างที่บอก อย่ามาหาว่าผมไม่เตือน”

เมื่อได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงตอบกลับไปแบบไม่ใส่ใจ “อยากทำอะไรก็เชิญตามสบาย” ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทันที พอเดินออกมาจนพ้นคู่กรณีได้สักระยะ คิเคียวก็พึมพำเบาๆ ว่า “ท่าจะลำบากซะแล้วสิ” จบคำริมฝีปากบางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างสมเพชให้กับตัวเอง ความรู้สึกกดดันมากมาถาโถมเข้ามาอย่างไม่รู้สาเหตุ แล้วได้แต่ถอดถอนลมหายใจออกมา

พอเห็นว่าพ้นสายตาของคนอื่น เขาก็ยืนพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า แล้วแหงนมองเวิ้งฟ้าที่ถูกม่านสีดำของรัตติกาลกลืนกิน ชายหนุ่มพยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกเพื่อให้จิตใจที่ฟุ้งซ่านอยู่สงบนิ่ง จากนั้นจึงเอามือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา

“วันนี้ล่อไปกี่มวนแล้ว”

แต่ยังไม่ทันที่จะทำอะไรต่อ ก็มีเสียงของเพื่อนร่วมชายคาทักขึ้นมาเสียก่อนจากมุมมืดของถนน คิเคียวจึงชะงักการกระทำทุกอย่างลง ก่อนจะหันไปมองตามเสียงดังกล่าว

ก็เห็นได้ว่าเพื่อนร่วมชะตากรรมกำลังใช้สายตามองเขาอย่างเหนื่อยใจ ริมฝีปากบางเหยียดตรงราวกับหนักใจ ในสิ่งที่เขาเป็น

“ก็นิดหน่อยน่ะ” ชายหนุ่มตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเก็บซองบุหรี่ลงในกระเป๋ากางเกงตามเดิม “แล้วนี่ออกมาเพ่นพ่านแถวนี้ เดี๋ยวใครลอบเข้าไปในห้องก็ไม่รู้น่ะสิ”

“ไม่ต้องห่วงฉันแบ็คอัพทุกอย่างเอาไว้แล้ว แล้วอีกอย่างแกเองก็ต้องการให้คนพวกนั้นทำอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ถึงได้ตัดสินใจเดินตามคนพวกนั้นมา”

“มันก็จริงของแก ฉันนี่ปิดบังอะไรแกไม่ได้เลยจริงๆ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หมอเซนก็พูดขึ้นมา “อะไรกัน เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี ตับไตไส้พุงก็รู้ๆ กันอยู่ อย่าคิดมากเลย” นัยน์ตาสีเทาจับจ้องเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลที่ช่วงนี้ฉายแววหม่น แล้วได้แต่ถอดถอนใจออกมา เขาจึงเดินไปตบบ่าคู่สนทนาออกมาว่า “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกวิตกกังวลเรื่องอะไร แต่ที่เป็นแบบนี้มันไม่สมกับเป็นแกเลยนะคิเคียว ยังไงซะฉันเชื่อว่าพวกเราจะต้องผ่านมันไป

กรี๊ดด…!

แต่ยังไม่ทันที่ศัลยแพทย์จะพูดจบประโยคดี เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของหญิงสาวก็ดังแว่วขึ้นมาให้ได้ยิน


ปล. เนื้อหาบางส่วนอาจมีการเปลี่ยนแปลงบ้างนะคะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

90 ความคิดเห็น