(จบเล่ม 1) Night Walker หน้ากากรัตติกาล ภาค1 ปฐมบทแห่งจอมโจร

ตอนที่ 25 : ความบังเอิญหรือจงใจ(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

ส่งผลให้ทั้งสามคนต้องหันไปตามเสียงดังกล่าวทันที ก็เห็นได้ว่าผู้มาใหม่คนนี้เป็นบุรุษร่างสูงใหญ่พอสมควร 

เมื่อเห็นดังนั้นคิเคียว แอล คูเปอร์จึงลอบมองเขาด้วยสายตา ก็รู้ได้ว่าชายผู้นี้มีส่วนสูงราวๆ หกฟุตหกนิ้วเห็นจะได้ เขาสวมเสื้อยืดสีดำคอฮาวายกับกางเกงยีนส์สีเข้มแบบสบาย โดยมีเสื้อโอเวอร์โค๊ทสีน้ำตาลไหม้ตัวใหญ่คลุมทับอีกที 

และที่สำคัญไปกว่านี้คือนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่คิเคียวอย่างวิเคราะห์ด้วยเช่นกัน

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อ เสียงของพนักงานต้อนรับก็โพล่งเสียงดังออกมาอย่างตื่นตกใจ “คุณรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าสิ่งที่ฆาตกรควักออกไปคือมดลูก” ก่อนจะรีบเอามือตะครุบปิดปากตัวเอง ที่เผลอพลั้งปากพูดเสียงดังออกมา เขามองหันซ้ายหันขวาไปมาอย่างระวัง พร้อมกับกระซิบกระซาบเบาๆ ว่า “คุณเป็นใครกันแน่ถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีจัง”

“เรื่องที่ผมเป็นใครน่ะเหรอครับ ผมก็เป็นแค่นักท่องเที่ยวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

“อย่างนั้นหรือครับ ถ้างั้นก็ช่วยพูดเรื่องคดีที่ตัวเองไม่รู้ให้เบาๆ หน่อยเถอะครับ เพราะไม่อย่างนั้นนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวพักผ่อนที่นี่เขาจะหวาดกลัวกัน” พนักงานต้อนรับพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบกุญแจห้องยื่นไปให้แขกผู้ใหม่ทั้งสองคน “นี่ครับสำหรับพวกคุณ”

“ผมว่าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพราะตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาที่นี่ผมก็ไม่เห็นมีใครกลัวเลยสักคน แถมคนที่มาพักที่นี่ส่วนใหญ่ที่มา” ชายผู้นั้นพูดออกมา ก่อนจะเหลือบหางตามองมาที่คิเคียว แวบหนึ่งอย่างจงใจ แล้วพูดแบบไม่ใส่ใจว่า “ก็สนใจคดีนี้ทั้งนั้นเรื่องคนที่จะหนีเพราะกลัวเรื่องฆาตกรคดีนี้อาละวาดไปกลางคันคงไม่มี”

“ขนาดนั้นเชียวหรือครับ” คิเคียวพูดเสียงสูง ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับพนักงานต้อนรับ แล้วคว้ากุญแจห้องของตนมา “ก็อย่างที่ชายคนนั้นพูดนั่นแหละครับ คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่จะรู้เรื่องพวกนี้ดี ดังนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับว่าแขกของที่นี่จะหนีหาย”

คิเคียวพูดออกมาเพียงแค่นั้น ก็ส่งผลให้พนักงานต้อนรับมองหน้าของทั้งสองคนไปมา แล้วพูดออกมาอย่างท่าทีที่ตื่นๆ ว่า “พวกคุณสองคนเป็นใครกันแน่”

“ผมก็เป็นแค่นักท่องเที่ยว” คิเคียวตอบกลับไปแบบไม่ใส่ใจ “ที่บังเอิญผ่านมาแถวนี้เท่านั้นเองครับ”

“โฮ่นักท่องเที่ยวหรือครับ ไม่ใช่ว่าคุณมาที่นี่ในฐานนะคนที่สนใจคดีนี้หรอกหรือ” เขาพูด “ผมจำได้ว่าผมคุ้นๆ คุณเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

“คุณคงจำผิดคนแล้วแหละครับ เพราะถ้าหากผมเป็นผู้เกี่ยวข้องกับคดี หรือเป็นเจ้าหน้าที่ที่ทางกรมตำรวจขอร้องมาให้สืบคดีพวกนี้จริงๆ ละก็ ทางนั้นเขาจะไม่จัดที่พักให้เชียวหรือ และคงไม่ต้องระเห็จมาหาโรงแรมนอนเองแบบนี้หรอกครับ”

พอได้ยินคำพูดของคิเคียวที่พูดออกมา ริมฝีปากบางที่ยิ้มร่าเริงเมื่อครู่นี้ถึงกับกระตุกขึ้นมาทันที ก่อนจะกลบเกลื่อนความรู้สึกที่มี แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติตามเดิมอย่างรวดเร็ว แล้วครางออกมาเบาๆ ว่า “อย่างนั้นหรือครับ” พลางพยักหน้าหน้าขึ้นลงอย่างจงใจ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ซ่อนไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็น

แต่การกระทำเหล่านั้นก็หนีไม่พ้นสายตาที่คมกริบของคิเคียวไปได้อยู่ดี เขามองปฏิกิริยาของคู่สนทนา แล้วถามสวนกลับไปทันทีว่า “แล้วคุณล่ะครับเป็นใคร ไม่ใช่ว่าที่มาที่นี่ก็เพื่อสืบคดีนี้ด้วยเหมือนกันหรือครับ”

“เปล่าครับผมเป็นแค่นักท่องเที่ยวธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกัน” ชายผู้มาใหม่ตอบแบบหน้าตาเฉย “คดีอะไรพวกนี้ผมไม่ได้สนใจสักนิด ผมแค่มาเที่ยวในฐานะนักท่องเที่ยวคนหนึ่งเท่านั้น”

“อ๋ออย่างนั้นหรือครับ” คิเคียวพูดเสียงสูงเชิงล้อเลียน ก่อนพยักหน้าขึ้นลงอย่างเสแสร้งทำเป็นเข้าใจ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าไว้ พลางเคาะปลายรองเท้าเป็นจังหวะขึ้นลงเบาๆ “ถ้าคุณพูดถึงขนาดนั้นผมก็จะลองเชื่อดู” จบคำเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาชายผู้มาใหม่ตรงๆ แล้วฉีกยิ้มกวนๆ ออกมา ก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมชายคา พร้อมกับพูดออกมาว่า “ไปกันเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรแล้ว”

พอเห็นดังนั้นศัลยแพทย์หนุ่มก็พยักหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปคว้าเอากุญแจห้องที่ถูกวางเอาไว้บนเคาน์เตอร์ทันที แล้วพูดขึ้นมาว่า “เอาเป็นว่าถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกผมสองคนขอตัวก่อนก็แล้วกัน” จากนั้นก็หิ้วสัมภาระเดินนำหน้าไปทันที

และเพียงเสี้ยววินาที คิเคียวก็พูดออกมาว่า “งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” จบคำเขาก็โค้งศีรษะลงน้อยๆ แล้วก็หมุนตัวก่อนจะหิ้วสัมภาระที่เหลือตามเพื่อนร่วมชะตากรรมไป

โดยที่ชายคนดังกล่าวหลังจากที่คิเคียวเดินเข้าไปด้านในแล้ว เขาก็เดินออกมาด้านหน้าประตูใหญ่ของโรงแรม แล้วพูดกับชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ก่อนแล้วว่า “จับตาดูสองคนนั้นไว้ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลช่วยแจ้งฉันทันที”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงโลหะบางอย่างกระแทกกับพื้นซีเมนต์ เป็นการตอบรับกลับมาเบาๆ แทน ก่อนคนสั่งการจะเดินออกไปด้านนอกของโรงแรม

ส่วนทางด้านนักสืบหนุ่มเอง เมื่อเดินพ้นรัศมีสายตาของชายผู้เป็นปริศนาออกมาได้ เขาก็ถอดถอนใจออกมาอย่างปลงๆ ที่จู่ๆ ก็เจอเข้ากับปัญหาแบบไม่ได้ตั้งใจ

แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไร ศัลยแพทย์เพื่อนร่วมชายคา ก็พูดขึ้นมาเสียก่อนด้วยความสงสัยว่า “ไอ้คิเคียว แกรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรือไง”

“ไม่รู้ “

“อ้าว แล้วทำไมพูดเหมือนคนรู้จักกันมานาน”

“สัญชาตญาณล่ะมั้ง ฉันรู้สึกได้ว่าหมอนั่นมีอะไรบางอย่างที่คล้ายกับฉัน” เขาพูดออกมาโดยไม่หันมามอง “บางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า ไม่ควรเข้าใกล้หมอนั่นมากกว่าที่ควร”

“นี่อย่าบอกนะว่าเขาเป็นเหมือนพวกเรา”

“ไม่ใช่หรอก ถ้าให้ฉันเดาเขาน่าเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษที่ทางกรมตำรวจวานมาให้ช่วยสืบคดีนี้ต่างหากล่ะ แถมยังมีไหวพริบดีแล้วก็ฉลาดเกินไป” คิเคียวพูดออกมาแบบไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยุดยืนนิ่งๆ เมื่อเดินทางมาถึงห้องพักที่จองไว้ แล้วใช้กุญแจเปิดประตูห้องพักของตัวเอง พลางหันกลับมามองเพื่อร่วมชายคา “เอาเป็นว่า ในเมื่อแกเห็นหน้าหมอนั่นแล้ว ช่วยสืบให้หน่อยก็แล้วกันว่าหมอนั่นเป็นใคร”

“อีกแล้วเหรอวะ”

“เอาน่าหรือว่าแกไม่อยากรู้กันว่าหมอนั่นคือใครกันแน่”

“เออ…หาก็หาวะ จบคำศัลยแพทย์หนุ่มเพื่อนร่วมชายคา ก็เปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปด้านใน



อาจมีเข้ามาปรับเปลี่ยนบ้างเล็กน้อนนะคะ


ปล. มีนักอ่านท่านหนึ่งอยากรู้ว่าผู้เขียนคนนี้ ทำงานอะไร 55555 ก็จะตอบไปเลยแล้วกันนะคะว่า เป็นค้าขายค่ะ (แลดูกว้างจุง) เอาน่าเขาถามมาแค่ให้ใบ้ว่าทำงานอะไร เราก็บอกใบ้ไปแล้วว่าค้าขาย 5555  แต่ขายอะไรขอไม่บอกนะคะ ^^// โดนนักอ่านลากไปเก็บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #87 87122~~¶ (@TARN2017) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 09:08
    งื้อออ><
    อยากรู้เพราะไรท์แต่งดีมากกกกกเลยค่ะ >&#8710;<
    #87
    1
    • #87-1 วาฬสีเทา. (@parn1112) (จากตอนที่ 25)
      25 กรกฎาคม 2561 / 13:53
      กรี๊ดดดด ตัวลอย ///
      ดีใจมากมาย
      #87-1