(จบเล่ม 1) Night Walker หน้ากากรัตติกาล ภาค1 ปฐมบทแห่งจอมโจร

ตอนที่ 20 : ราตรีที่1 ข้อมูลใหม่ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

ราตรีที่ 1(1)

ยามอรุณรุ่งของเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน  แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา สะท้อนตัวตึกของคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ห่างไกลผู้คน เสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานของเด็กสองคน กำลังเล่นด้วยกันที่บริเวณสนามหญ้าด้านหน้าของอาคาร

โดยที่เด็กคนหนึ่งนั้นเป็นเด็กชายอายุราวแปดขวบเห็นจะได้เขาอยู่ในชุดไปรเวทแบบสบาย มีเสื้อยืดสีขาวคอฮาวาย กับกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม กำลังวิ่งเข้ามาที่ร่มไม้ใหญ่ ก่อนจะเอนกายไปพิงที่ต้นไม้ต้นนั้นด้วยท่าทางที่อ่อนแรง

แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อ ก็มีเสียงของเด็กผู้หญิงอายุไม่ต่างจากเด็กชายคนแรกเท่าไหร่นักตะโกนออกมาว่ารอด้วยสิ เบอร์ลิน เธอจะรีบไปไหนของเธอก่อนจะวิ่งมาถึงจุดที่เบอร์ลินยืนอยู่โดยที่เด็กหญิงที่กำลังวิ่งมาอยู่ชุดกระโปรงสีฟ้าฟูฟ่อง ชายกระโปรงมีคราบโคนลเลอะเกรอะกรังบ้างประปราย เด็กหญิงกำลังวิ่งมาถึงแล้วยืนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนหลังจากที่วิ่งตามเพื่อนตัวเองทัน

พวงแก้มที่เคยเป็นสีอมชมพูระเรื่อ บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจัด เพราะวิ่งมาระยะไกลบวกกับความร้อนมากมาย ทำให้เธอเหนื่อยง่ายยิ่งขึ้นกว่าเดิม

แล้วใครบอกให้เธอตามฉันเข้าไปในป่าหลังบ้านล่ะ วาเลนเซียเด็กชายตัวน้อยพูดออกมา นัยน์ตาสีนิลมองคู่สนทนาด้วยแววตาขบขันน้อยๆเขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กแล้วยื่นให้เพื่อนตนเธอรู้ไหมว่าในนั้นมันน่ากลัวมากแค่ไหน แล้วก็เช็ดหน้าซะเหงื่อโทรมไปหมดแล้ว

“ขอบใจ” วาเลนเซีย ยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น ก่อนจะเอามาซับเหงื่อที่หน้าผากตน แต่ก็ยังไม่วายมองไปยังคู่สนทนาด้วยความสงสัย น่ากลัวแล้วทำไมเธอถึงยังเข้าไปล่ะเบอร์ลิน"

ก็เพราะฉันอยากรู้น่ะสิว่าที่เขาเล่ากันว่าในนั้นมีปีศาจแมงมุมอยู่

เมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเบอร์ลิน วาเลนเซียก็เอาแต่ลูบแขนทั้งสองข้างของตัวเองไปมาจริงหรือเบอร์ลินก่อนจะหันซ้ายหันขวาด้วยความระแวดระวัง

มันจะจริงได้ยังไงเล่า วาเลนเซียเพราะฉันเข้าไปถึงมีแต่เครื่องมืออะไรไม่รู้มากมายกองพะเนินเทินทึกเต็มไปหมดเด็กชายตัวน้อยพูดออกมาอย่างหมดอารมณ์ ก่อนจะเอาเท้าเตะลงไปบนต้นไม้ใหญ่อย่างเซ็งเซ็งๆเอาเป็นว่าเรามาหาอย่างอื่นเล่นกันเถอะ เล่นซ่อนแอบดีไหม

ดีเหมือนกัน แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องเป็นฝ่ายหาก่อนนะ

ได้เลย

หลังจากนั้นเด็กทั้งสองคนก็เล่นซ่อนแอบกันอย่างสนุกสนานผลัดกันหาผลัดกันซ่อนจนเวลาล่วงเลยพ้นผ่านดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ความมืดแห่งรัตติกาลเริ่มโปรยปรายลงมาผสมผสานสีของท้องฟ้าให้เป็นสีแดงอมส้ม

เมื่อไหร่วาเลนเซียจะหาเราเจอสักทีนะ” เบอร์ลินพึมพำออกมา หลังจากที่ตัวเองนั้นเป็นฝ่ายที่ต้องมาแอบ แล้วรู้สึกหงุดหงิดที่ผู้หาไม่ยอมมาหาตนสักที

เขาแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องเก็บของที่ค่อนข้างเก่าหลังหนึ่ง ภายในห้องนี้มีของมากมายกระจัดกระจายจน แน่นไปหมด ฝุ่นตลบอบอวลจนเด็กชายไอโขลกๆ ออกมาสองสามครั้ง ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิดว่าให้ตายเถอะเมื่อไหร่จะมา หรือว่าจะหาเราไม่เจอกัน

แต่ทว่ายังไม่ทันที่เบอร์ลินจะได้บ่นอะไรมากกว่านั้น ก็มีเสียงเปิดประตูห้องเก็บของเข้ามา บวกกับเสียงโลหะบางอย่างครูดไปกับพื้นกระเบื้องเคลือบจนดังกลบเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา ส่งผลให้เบอร์ลินที่กำลังแอบอมยิ้มถึงเพื่อนสาวคนสนิท ถึงกับสะดุ้งขนในกายลุกชันทันทีที่ได้ยินเสียงดังกล่าว ความรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแบบไม่รู้ตัว

เบอร์ลินพยายามแอบมองในช่องที่เป็นรูของตู้ไม้ แต่เพราะความมืดทำไม่เขาไม่สามารถเห็นอะไรได้ดีเท่าไหร่นัก แต่ด้วยความอยากรู้เขาก็พยายามเพ่งมองไปยังเสียงดังกล่าว

สิ่งที่เห็นทำให้เบอร์ลินถึงกับหยุดหายใจ เพราะคนที่เดินเข้าหาใช่วาเลนเซียเพื่อนสาวคนสนิทไม่ แต่กลับเป็นชายวัยกลางคนกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับครูดดาบซามูไรสีเงินวาววับไปกับพื้นเบื้องเคลือบด้วยเช่นกัน

และทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้น เบอร์ลินถึงกับทรุดเขาลงบนแผ่นไม้ผุๆอย่างหมดกำลัง ห้วงความคิดที่ตกตะกอนอยู่ภายในใจทำให้เขาพึมพำด้วยเสียงสั่นๆ ออกมาว่าเราเคยเจอชายคนนั้นมาก่อนจบคำเขาก็เผลอยกมือขึ้นมาลูบที่อกด้านซ้ายเบาๆ อย่างลืมตัว

เพียงเสี้ยววินาที ประตูตู้ปราการด่านนี้ ก็ถูกเปิดออกอย่างฉับพลัน ก่อนจะมีใบหน้าเรียบนิ่งของชายคนนั้นยื่นเข้ามา นัยน์ตาสีสนิมช่องเขม็งมาที่เด็กชาย พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยยาพิษมาให้กับเด็กชายที่อยู่ด้านใน แล้วยื่นมือหยาบหนามากระชาก เบอร์ลินให้ออกไปทันที

จะพาผมไปไหนเบอร์ลินกรีดร้องออกมาสุดเสียง เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังคุณเคยพยายามฆ่าผมให้ตายด้วยดาบเล่มนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้คุณจะมาฆ่าผมอีกรึไง

ฉันก็ฆ่าจนกว่าแก่จะตายจริงๆ ยังไงล่ะ คิเคียว แอล คูเปอร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

90 ความคิดเห็น