(จบเล่ม 1) Night Walker หน้ากากรัตติกาล ภาค1 ปฐมบทแห่งจอมโจร

ตอนที่ 1 : บทนำ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    12 พ.ย. 61


Night Walker หน้ากากรัตติกาล 

ภาค 1 ปฐมบทแห่งจอมโจร 

ตอน สารท้าจากเงามืด



บทนำ

เสียงจักจั่นเรไรร้องหวีดหวิว ในค่ำคืนที่ถูกปกคลุมไปด้วยม่านสีดำแห่งรัตติกาล คฤหาสน์หลังงามตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านของผู้มีอันจะกิน มันเป็นที่พำนักอาศัยของครอบครัวผู้มั่งคั่งไปด้วยชื่อเสียงและเงินตรา

แต่ทว่าค่ำคืนที่ควรจะมีแต่ความสงบสุข กลับมีแต่เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนภายใน ดังกึกก้องราวกับกำลังถูกกัดกินด้วยปิศาจร้ายก็ไม่ปาน

คุณหนูเบอร์ลิน อยู่ไหนน้า ออกมาหากระผมเร็ว กระผมมีขนมจะให้

และท่ามกลางเสียงร้องระงมโหยหวนนั่นเอง ก็มีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งพูดออกมา โดยที่เจ้าของเสียงเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเรียบนิ่ง นัยน์ตาสีสนิมลึกลับและเยือกเย็น กำลังเพ่งมองไปตามทางเดินที่ชื้นแฉะด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึกใดๆ

ก่อนจะเดินสืบเท้าไปด้านหน้าเรื่อยๆ อย่างมีจุดมุ่งหมาย พลางกวาดสายตาไปมาโดยรอบจนทั่ว ราวกับว่าไม่ต้องการให้สิ่งใดเล็ดลอดสายตาที่คมกริบนี้ออกไปได้

หยาดโลหิตสีแดงฉานเปรอะเปื้อนเชิ้ตสีขาวจนชุ่มโชก มันหยดไปตามทางที่สองเท้าย่างผ่าน นัยน์ตาสีสนิมภายใต้กรอบลึกจ้องมองไปยังทางเดินเบื้องหน้า ที่มีเศษชิ้นเนื้อกองกระจายเกลื่อนกลาดฉายแววไร้อารมณ์

แต่ในขณะเดียวกันที่เขากำลังเดินเหยียบเศษเนื้อที่กองกระจัดกระจายอยู่นั้น จู่ๆ ก็นึกถึงเหยื่อไร้ชีวิตนับสิบที่ต้องจบชีวิตด้วยฝีมือตนเมื่อครู่ ก็อดใจเต้นระรัวจนหุบยิ้มไว้ไม่อยู่

ก่อนจะฮัมเพลงขึ้นมาเบาๆ ด้วยความสุขใจ พร้อมกับเหยียบย่ำของเหลวข้นหนืดบนพื้นอย่างไม่แยแสเลยว่ามันจะเป็นสิ่งที่ไม่น่าพิสมัย เพราะตอนนี้ในหัวคิดได้แค่ว่า ต้องตามหาสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก สมาชิกคนสุดท้ายของคฤหาสน์หลังนี้ให้เจอ

จะช้าหรือเร็วไม่สำคัญ เพราะอย่างไรเสียเด็กนั่นก็ไม่มีวันหนีเขาพ้น

เมื่อคิดขึ้นได้เสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอก็ดังก้องกังวานขึ้นมา ราวกับเสียงของปิศาจร้ายที่กำลังมองเห็นเหยื่ออันโอชะอยู่ตรงหน้า พร้อมจะขย้ำได้ทุกเวลาที่ต้องการ

ชายร่างสูงเดินไปตามทางเดินลาดชัน สองฝั่งฝากของผนังถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสีคล้ำที่สาดกระเซ็น แม้กระทั่งภาพวาดหลายต่อหลายรูปที่ประดับอยู่ด้านบน ก็ไม่อาจหลีกพ้นภยันตรายนี้ไปได้ เขาเดินผ่านห้องโถงใหญ่ มุ่งตรงไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านในอย่างใจเย็น

และในขณะที่เดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ นัยน์ตาสีสนิมก็สอดส่ายไปมา เพื่อมองหาสัญญาณชีวิตที่อาจหลุดรอดสายตาคู่นี้ไป โลหิตมากมายค่อยๆ ไหลซึมตามข้อมือลงสู่ปลายดาบเจิ่งนองเป็นทางยาว

เขาเอาดาบซามูไรสีเงินวาววับครูดไปกับพื้นตลอดทางที่เดินผ่าน มันส่งเสียงแกรกๆ เมื่อเวลาโลหะสัมผัสกับพื้นกระเบื้องเคลือบหลากสีที่ใครได้ฟังต่างก็รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่สะท้อนจนจับขั้วหัวใจ

โดยที่เด็กชายตัวเล็กผู้เป็นเป้าหมายคนสำคัญ กำลังนั่งคุดคู้บดเบียดตัวเองอยู่ภายในตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ด้วยร่างกายที่สั่นเทา นัยน์ตาสีนิลมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตระหนกระคนหวาดหวั่น ร่างกายน้อยๆ เกร็งกระตุกเป็นพักๆ แล้วพยายามบดเบียดร่างกายให้ชิดกับผนังตู้ด้านในให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะมีเพียงประตูตู้เสื้อผ้าหลังนี้เท่านั้น ที่เป็นปราการด่านสุดท้ายปิดบังร่างกายนี้เอาไว้ ร่างเล็กสะอื้นร่ำไห้หยาดน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าสีชมพูระเรื่อผสมกับคราบฝุ่นจนเลอะเป็นทาง เขาพยายามใช้มือสองข้างที่สั่นเทาปิดปากตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมา

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ

เสียงนับหนึ่งถึงสิบอย่างช้าๆ ราวกับบทสวดภาวนา ของเด็กชายดังห่างกันเป็นระยะๆ เพื่อรักษาตัวตนของตัวเองไว้

แต่ความกดดันที่มีมากมาย ส่งผลให้เด็กชายที่กำลังสวดภาวนาเริ่มจะผงกศีรษะขึ้นลงไปมา เหมือนคนที่สติสัมปชัญญะส่วนใหญ่เริ่มขาดหาย จนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง

และแล้วมโนสำนึกช่วงสุดท้ายของชีวิตที่ยังมีสติหลงเหลืออยู่ จู่ๆ ก็คิดถึงคิดถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น เขายังจำได้อยู่เลยว่ากำลังนอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นบิดามารดาด้วยความอบอุ่น แต่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าชายนิรนามที่เข้ามาขอหลบพักอาศัยเพียงแค่เพื่อหลบฝน จะเป็นคนพรากชีวิตของบุคคลอันเป็นที่รักทั้งสองคนไป รวมทั้งข้าทาสบริวารที่รายล้อมจนแทบไม่เหลือเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อหวนคิดขึ้นทีไรหยาดน้ำตามากมายก็รินไหลเอื่อยๆ ออกมา

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังโหยหวนไปทั่วทั้งบริเวณ มันช่างบาดลึกเข้ามาในโสตประสาทของเบอร์ลินอย่างไม่ต้องสงสัย ชีวิตแล้วชีวิตเล่าถูกชายผู้นั้นฟาดฟันพรากไปไม่ต่างจากมดปลวกที่โดนน้ำร้อนแล้วร่วงหล่นไป

และในที่สุดเสียงโหยหวนเหล่านั้นก็ค่อยๆ เงียบหายไปราวกับสายลม จะเหลือก็มีเพียงเขาที่แอบมาหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าหลังนี้เท่านั้น ถ้าตอนนั้นเด็กชายไม่ลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วถูกเซโน่ผู้เป็นคนสวนจับยัดเข้ามาแอบในตู้เสื้อผ้าเก่าๆ หลังนี้ เขาก็คงเป็นหนึ่งในบรรดาศพเกลื่อนกลาดพวกนั้นด้วยแน่นอน

แอ๊ด…!

อยู่ไหนนะ คุณหนูเบอร์ลิน อยู่ที่ไหนขอรับ

แต่ทว่าในระหว่างที่เด็กชายกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ของความคิด ก็มีเสียงเปิดประตูห้องที่เขาแอบอยู่ดังขึ้นมาพร้อมกับคำพูดลากยาวๆ ของชายผู้นั้น ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเบอร์ลินจนรู้สึกได้ถึงความพรั่นพรึง นัยน์ตาสีนิลเบิกโพลงลมหายใจเริ่มติดขัด เขาได้แต่นั่งบดเบียดร่างกายน้อยๆ จนชิดติดผนัง ราวกับว่าต้องการจะฝังร่างกายนี้ให้ลงไปในแผ่นไม้เพื่อให้เป็นเนื้อเดียวกันให้ได้เสียอย่างนั้น เขาพยายามบดเบียดร่างกายเข้าไปให้ลึกมากที่สุดเท่าที่ทำได้ ถึงแม้ว่าภายในตู้เสื้อผ้าหลังนี้จะไม่มีที่หลบอีกแล้วก็ตาม

แอ๊ด...!

และในขณะที่ร่างกายกำลังตื่นตกใจเพราะความหวาดกลัว เสียงเปิดประตูตู้เสื้อผ้าที่เขาใช้เป็นปราการ ก็ดังขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับนัยน์ตาสีสนิมที่เยียบเย็นกำลังจ้องเขม็งมองเข้ามา ชายร่างสูงเอื้อมมือหยาบหนามาจับข้อมือเล็กๆ ของเบอร์ลินเอาไว้แทบจะทันที พร้อมกับพูดลอดไรฟันว่า อ๊ะอ๊ะ อยู่นี่เอง อย่าคิดว่าจะหนีกระผมไปไหนได้นะขอรับจบคำรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยยาพิษก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าเหี้ยมเกรียม

ไม่ ปล่อยผม ผมกลัวแล้ว อย่าทำอะไรผมเลย

เด็กชายตัวน้อยกรีดร้องเสียงหลงอย่างลนลานออกมาทันที หลังจากที่มือหยาบหนาของผู้มาเยือนเอื้อมมากระชากให้ออกไปจากที่กำบัง ร่างน้อยๆ พยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่น้อยนิดของเด็กตัวเล็กๆ ก็ไม่อาจต่อกรให้กับชายร่างใหญ่และแข็งแรงคนนี้ได้เลย

เบอร์ลินถูกฉุดกระชากลากถูตามทางเดินมาเรื่อยๆ ผ่านศพแล้วศพเล่ากองกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด หยดเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ ศพบางศพถูกฟันคอจนเกือบขาด บางศพถูกฟันสะพายแล่งตั้งแต่บั้นเอวเป็นแผลยาวขึ้นมาจนถึงหัวไหล่ เครื่องในไหลทะลักหยาดโลหิตสีแดงสดไหลเยิ้มเจิ่งนองบนพื้นกระเบื้องที่เหยียบย่างผ่านไป กลิ่นคาวน่าคลื่นเหียนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนเด็กชายต้องเบือนหน้าหนีด้วยความพะอืดพะอม

หลังจากถูกฉุดกระชากลากถูไปจนถึงห้องครัวใหญ่ เขาก็ถูกชายนิรนามเหวี่ยงไปฟาดกับผนังคอนกรีตแทบจะทันที ร่างเล็กๆ กระแทกกับผนังจนทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง แต่ก็พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากเย็น นัยน์ตาสีนิลเบิกโพลงอย่างหวาดหวั่นออกมาให้เห็น เท้าทั้งสองข้างพยายามตะกายขยับถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

ทำไมคุณถึงทำกับพวกเราแบบนี้ อึก

มันเป็นคำสั่งจากเบื้องบน ขอโทษด้วยนะ ถ้าอยากจะโทษก็โทษที่ครอบครัวของแกเถอะ

อย่า

สิ้นเสียงร้องขอความเห็นใจ คมดาบสีเงินวาววับยาวกว่าสามฟุตครึ่งก็เสียบทะลุเข้ามาที่อกด้านซ้ายตรงตำแหน่งขั้วหัวใจทันที

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #79 Rossaraniyay (@Rossaranovel) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 18:31
    บรรยายเก่งมากอ่ะค่ะ คือแบบเราหลอนเลย ใจหดหู่สุดๆ น่ากลัวด้วย สุดยอดมากค่ะ
    #79
    1
  2. #77 nnrdee (@nnrdee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 23:19
    บรรยายแบบเห็นภาพสุดๆเลยค่ะ//// ไม่อยากอ่านต่อเลย กลัวติด5555555
    #77
    1
  3. #52 Aoohapyn (@apyn666aoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:17
    บรรยายลื่นไหลดีครับ ชอบ ๆ

    ตรง 'นั่งคุดคู้บดเบียดตัวเองอยู่อยู่ภายในตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ' พิมพ์อยู่เกินมารึเปล่าอะครับ
    #52
    1
  4. #46 Blue (@amalina) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:51
    "แต่ทว่า" แนะนำให้เลือกใช้คำว่า แต่ หรือ ทว่า คำใดคำหนึ่งก็พอ เพราะว่ามันซ้ำซ้อนกัน เลือกใช้มาคำหนึ่งจะสวยกว่า

    สวบ! เปลี่ยนเป็นบบรยายเสียงลงมีดน่าจะโอเคกว่า บรรยายแล้วทำให้คนอ่านคิดภาพตาม รู้สึกสยดสยองกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น โดยภาพรวมอ่านแล้วกดดันดี
    #46
    1
    • #46-1 วาฬสีเทา. (@parn1112) (จากตอนที่ 1)
      23 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:36
      กราบ ขอบคุณงามๆ สำหรับคำแนะนำ น้ำตาจิไหล อยากได้มันมานานแล้วววววว
      #46-1
  5. #43 อำกันเล่น (@am1977) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:14
    เปิดเรื่องได้น่าติดตามมากค่ะ ลุ้น
    #43
    0
  6. #23 😁😁😁 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:33
    รอออออออ
    #23
    1
  7. #16 Pimlp_xy (@pimlp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:03
    ผิดตึก...

    อุสาเปิดมาอย่างเท่ โธ่..
    #16
    1
    • #16-1 วาฬสีเทา. (@parn1112) (จากตอนที่ 1)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:07
      5555 อีพี่ไนท์ แป็กตั้งแต่เริ่มเบยยย
      #16-1
  8. #12 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 11:04
    มีการขออนุญาตด้วย555
    #12
    1
    • #12-1 วาฬสีเทา. (@parn1112) (จากตอนที่ 1)
      31 มกราคม 2560 / 11:17
      5555 พี่ไนท์เขาเป็นคนมีมารยาท เลยต้องขออนุญาตทุกครั้งก่อนเข้าไปขโมย
      #12-1