Jimin BTS X You กับดักหัวใจยัยปีศาจของนายจอมหื่น Monster is you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,980 Views

  • 151 Comments

  • 1,648 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    158

    Overall
    14,980

ตอนที่ 23 : Come Back To Me :Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61

ณ ผับแทฮยอง>///<

ทุกคนในผับต่างมองมาทางคุณราวกับต้องมนต์ไม่เว้นแม้แต่เหล่าบังทันที่อ้างปากค้าง(ระวังแมลงสาบ เอ้ย!แมลงวันบินเข้าไปนะ<<ไรท์) ทันทีที่คุณเดินเข้าไปด้านในของผับ ทุกอย่างเหมือนหยุดเคลื่อนไหว ทุกคนต่างหลีกทางให้คุณเดินได้อย่างสะดวก

"ว่าไง(ชื่อคุณ) ทำไมมาถึงนี้ได้"

จินที่เหมือนจะตั้งสติได้ก่อนคนอื่นได้เอ่ยถามคุณทันทีที่คุณนั่งลงบนโซฟานุ่มข้างๆแทฮยอง

"มารับเด็กเข้าสังกัดค่ะ"

คุณเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วท่าทางอารมณ์ดีแต่ทว่าสายตาคุณนั้นกลับต่างจากเสียง ราวฟ้ากับเหว เหล่าบังทันต่างลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ

"........"

และแล้วความเงียบก็บังเกิด ถึงจะมีเสียงเพลงก็เถอะ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา

.
.
.

"เออแล้ว(ชื่อคุณ) ไม่ได้ไปทำงานหรอพรุ่งนี้"

ชูก้าเอ่ยทำลายความเงียบพรางยิ้มให้คุณ

"พรุ่งนี้ ฉันหยุดน่ะค่ะเลยมาเปิดหูเปิดตาสักหน่อย^-^ ฮึ!สนุกแน่"

คุณเอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ 

"แฮยอนจริงๆ^-^' กลับมาแล้วสินะ"

เจโฮปเอ่ยพรางปาดเหงื่อ และไม่วายสงสารเหยื่อที่ต้องมาติดกับปีศาจอย่างคุณเข้า

"แค่หลับไปเท่านั้นเองค่ะ^ㅁ^"

"แล้วไอ้จีมินล่ะ"

นัมจุนเอ่ยถามคุณ

"ช่างเค้าสิค่ะ ฉันไม่สนแล้ว"

คุณเอ่ยเสียงเย็นชา พยายามเก็บทุกอย่างเอาไว้ไม่ให้ใครรู้

"แน่ใจหรอ"

"ฮึ! เจ็บแค่ครั้งเดียวก็จบ"

"แล้วไม่ตามหาไอ้หมูจีมแล้วหรอ"

"ไม่อ่ะ เหนื่อย พี่ค่ะๆขอ.....หน่อยคะ"

คุณเอ่ยกับนัมจุนก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มที่มีฤทธิ์แรงที่สุด(ซึ่งออกอากาศไม่ได้^-^'>>ไรท์) บังทันหันมองคุณทันที

"แรงไปไหมนั้น ไม่พากลับนะ"

แทฮยองเอ่ยกับคุณ

"เรื่องของโอปป้าสิค่ะ เด็กหนูเยอะจะตายไป"

คุณเอ่ยพร้อมกระดกน้ำสีอำพันลงคอทันทีที่พนักงานมาเสิร์ฟ 

"ฉันกลับก่อนนะ ฝากพวกแกดู(ชื่อคุณ)ด้วย"

จินที่เอื่อมระอากับคุณได้เอ่ยขึ้นพร้อมลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

"อ้าว งั้นฉันไปง้อเมียก่อนเว้ย"

เจโฮปที่กลุ้มใจเรื่องง้อภรรยาตัวเองก็รีบลุกขึ้นและเดินตามไปทันที และก็ออกไปกันหมดจนเหลือแต่คุณกับแทฮยองสองคน

"โอปป้าไม่กลับหรอคร้าาาา"

คุณเอ่ยเสียงยาว ซึ่งนั้นเป็นสัญญาณว่าคุณเริ่มเมาแล้ว 

"จะกลับได้ไง มีหมานั่งเมาอยู่ตรงนี้"

แทฮยองบ่นคนเดียว 

"โอปป้าเมาหรอ555+ งั้นฉันกลับล่ะ"

คุุณเอ่ยพรางลุกขึ้นยืน ร่างบางของคุณโงนเงนและก่อนที่ร่างกายของคุณจะล้ม ดีที่มีบุคคลคนหนึ่งรับร่างของคุณไว้ก่อนที่สติของคุณจะดับวูบไป

.
.
.
.
.
Knock! Knock! Knock!

"เข้ามา"

จีมินที่กำลังวุ่นวายกับเอกสารตรงหน้าได้เอ่ยขึ้นโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมองว่าใครมา เพราะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่

""ยัยนั้นเมาเละเลย คุณชายจะไม่ไปดูสักหน่อยรึครับ"

ผููู้้้มาเยือนได้เอ่ยขึ้นพรางทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา

"ไม่"

จีมินเอ่ยเสียงเรียบ

"ไม่รู้แหละ แกไปดูแลเองเลย ฉันไม่ช่วยแกแล้วเผื่อฉันเผลอไปทำไรยัยนั้นขึ้นมา อย่ามาโวยนะเฟ้ย! แค่ตอนนั้นถ้าแกไม่โทรไป ฉันเสร็จยัยปีศาจนั้นไปแล้วมั้งT^T "

"ไม่รู้ เรื่องของแก"

จีมินเอ่ยเสียงราบเรียบก่อนที่จะตาโตนึกถึงตอนคุณเข้ารุกฟลาวเวอร์แล้ว รีบหันหน้าไปหาเพื่อนทันที

"เฮ้ยยย!!!งั้นแกไปจัดการดูแลรีสอร์ทเหมือนเดิมเลย"

"ไอ้คุณจีมินครับ ผมไม่ได้ว่างขนาดดูแลรีสอร์ทแทนคุณได้นะครับ ธุรกิจผมก็มีทำครับ"

ฟลาวเวอร์เอ่ยเสียงยาวเน้นทีละคำให้ชัด

"อีกอย่างอยู่ใกล้แค่นี้ ทำไมไม่ไปหาว่ะ มิงจะโกรธไรหนักหนา"

ฟลาวเวอร์แสดงความเห็นอย่างเหลืออด เพราะจีมินเล่นให้เขาตามดูแลคุ้มครองคุณแทนตัวเอง จนเขาไม่ได้ไปบริษัทของตัวเองเลย

"แค่ดัดนิสัย และก็ดูสิจะทนได้แค่ไหน และรักฉันจริงรึเปล่า สุดท้ายเธอก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม"

"เออ ช่างเถอะเรื่องของคุณครับ ผมจะไม่ยุ่งนะครับ"

"แล้วจังมี พี่สาว(ชื่อคุณ)ล่ะ มิงตัดใจได้แล้วหรอ"

"ยังว่ะ แต่กรูก็ทำใจแล้ว ดีนะกรูยังไม่ได้บอกว่ากรูรวย ยัยนั้นเห็นเป็นผู้จัดการรีสอร์ทต๊อกต๋อยธรรมดาเลยคบแล้วก็เลิก"

ฟลาวเวอร์เอ่ยตอบจีมินพรางมองไกลไปยังกระจกใส ที่สามารถมองเห็นทั้งเมืองได้ (ก็กัญญาวีร์เล่นให้ทำงานชั้น39 จะไม่เห็นทั้งเมืองได้ไง-_-!>>จีมิน)

"เออ อย่าเศร้าดิว่ะ เดี๋ยวคืนนี้เลี้ยงเอง"

"ผับแทฮยองนะ โอเค ไปแล้ว"

ฟลาวเวอร์เอ่ยจบก็รีบลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

"ไอ้....ไม่ฟังกรูเลย-_- นิสัยเหมือนใครว่ะ"

"เหมือนคนแต่งอ่ะ"

"อ้าว ยังไม่ไปอีกหรอ"

"ลืมบอกว่า ยัยนั้นแซ่บมากกก*-* ผู้ชายคงเต็มอัตราแล้วมั้ง"

ฟลาวเวอร์ที่ชะโงกหน้าเข้ามาเอ่ยก่อนที่จะรีบชิ่งหนีทันทีที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้

"เต็มอัตรางั้นหรอ เดี๋ยวจะไม่เหลือสักคนเลย" 

จีมินเอ่ยตาลุกวาว ราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ในนั้น

.
.
.
.
.
.
.
___แทฮยองผับ___

ผู้คนมากมายที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลง รวมไปถึงคุณด้วย วันนี้จะเยอะกว่าทุกวัน เพราะบริษัทของจองกุกจัดเลี้ยงขอบคุณพนักงาน จึงทำให้ในผับอันใหญ่โตหรูหราแห่งนี้ ดูเล็กลงนิดหน่อย แต่ก็ยังมีแบ่งโซนให้สำหรับคนที่ชอบสงบชิลๆ ใครชอบแดนซ์ก็แดนซ์ ใครชอบนั่งก็นั่ง เรียกได้ว่ายิ่งกว่าอยู่สวรรค์ซะอีก

"นี่!พรุ่งนี้เธอไปเดทกับฉันไหม"

ชายหนุ่มหน้าตาดีเอ่ยตะโกนถามข้างหูคุณ เพราะเสียงเพลงดังเกินกว่าจะเอ่ยถามแบบธรรมดาได้


"กี่โมง!"

คุณตะโกนถามพรางขยับตัวเต้นไปตามเพลง

"ทุ่มหนึ่ง"

"โอเค วู้วววว"

คุณตะโกนตอบพร้อมโยกย้ายเต็มแรง เหมือนปลดปล่อยอะไรสักอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ

"นายมั่นใจหรอ ที่จะเดทกับคาสโนวี่อย่างฉัน"

คุณเอ่ยถามพร้อมแขนที่คล้องคอเขาให้ก้มสบตากับคุณ สายตาเจ้าเล่ห์ปนท้าทายของคุณทำเอาหนุ่มตรงหน้าอยากให้ถึงพรุ่งนี้ซะตอนนี้เลย

"เธอต่างหาก มั่นใจหรอที่รับเดทกับคาสโนวาอย่างฉัน"

เขาเอ่ยตาเป็นประกายฉายแววเหนือชั้นพร้อมโอบรอบเอวคุณและกระชับให้ใกล้ชิดเขามากขึ้น

"ฮึ!"

คุณหัวเราะในลำคอ นึกเอื่อมระอากับความต้องการของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิง

ฟึบ!!!
"โอ้ยยย!"

คุณอุทานออกไปด้วยความเจ็บเมื่อโดยใครบางคนกระชากอย่างแรง

"นี่!!!แกทำบ้าอะไร"

หนุ่มที่คุณกอดคอไปเมื่อครู่ตะโกนใส่คนที่กระชากคุณออกจากเขาอย่างฉุนเฉียว

"จะทำอะไรก็เรื่องของฉัน นี่เมียฉัน ฉันจะทำมากกว่านี้ยังได้"

คุณหันมองคนข้างกายทันทีที่ได้ยินเสียงพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่กำลังพรั่งพรูออกมา

"ปล่อย..."

คุณเอ่ยเสียงแผ่วแอบสั่นพร้อมพยายามขืนตัวออกจาการพันธนาการของชายข้างกาย คุณทั้งดีใจ เสียใจ เจ็บปวด ที่ได้เจอเขา คุณไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปนอกจากหนี

"ไปก่อนนะ เมียฉันดื้องอแงแบบนี้แหละ สงสัยต้องจัดสักหน่อย"

ว่าแล้วเขาก็บีบต้นแขนก่อนที่จะเลื่อนลงเกียวเอวให้คุณเดินมาพร้อมเขา

"ปล่อย!"

คุณเอ่ยขึ้นหลังจากที่ขึ้นลิฟต์และเดินมาถึงหน้าห้องวีไอพีชั้นห้าของผับ

"......."

จีมินไม่แม้แต่หันมามองคุณด้วยซ้ำ แถมเอาคีย์การ์ดเปิดประตูห้องอย่างใจเย็น

"นี่!ถ้าไม่มีอะไรก็ปล่อยฉันไปสักที"

"แน่ใจหรอที่จะให้ฉันปล่อยเธอจริงๆ"

จีมินเอ่ยถามพร้อมจ้องตาคุณอย่างไม่ลดละให้รู้ว่าเขาจริงจังขนาดไหน

"..........."

คุณเงียบและลังเล สับสนวุ่นวายในใจว่าจะทำยังไง อีกใจหนึ่งก็ดีใจที่ได้เจอเขา อีกใจก็โกรธที่เขาหายไป ทั้งโมโหคับแค้นใจแต่ก็แพ้อีกใจเฝ้ารอวันที่เขากลับมา


"......."

"......." จีมินดึงคุณเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูและล๊อกห้องทันที 

"ล็อคห้องทำไม"

คุณเอ่ยถามก่อนที่จีมินจะลากคุณไปยังห้องนอนทันที


"คิดถึงไม่ใช่หรอ ก็มาหานี่ไง"

จีมินเอ่ยเสียงเรียบพร้อมจับคุณให้นั่งลงบนเตียงนุ่มข้างตัวเอง

"............."

คุณได้แต่จ้องตาจีมินหลากหลายความรู้สึกที่เริ่มพรั่งพรูออกมา จนน้ำอุ่นใสในตาไหลอาบแก้มนวลของคุณ

"............."

ฮึก! จีมินดึงคุณเข้าไปกอดทันทีพรางลูบหลังอย่างปลอบโยน ราวกับว่าเขาก็เจ็บปวดทรมานไม่แพ้คุณที่ต้องหนีคุณไป

"ขอโทษ..."

จีมินเอ่ยเสียงแผ่ว ซึ่งน้ำเสียงทำให้คุณรู้ทันทีเลยว่าเขาฝืนตัวเองมากที่ต้องทำร้ายจิตใจของคุณ

"ทำไมใจร้ายจัง"

คุณผละออกจากอ้อมกอดของจีมินพร้อมเอ่ยอย่างเคืองๆ

"ใครใจร้ายกันแน่"

"จีมินโอปป้านั้นแหละใจร้าย ไปอยู่ไหนมา ทำไมไม่ติดต่อกลับมา รู้ไหมว่าฉันออกตามหา ฉันเอาแต่ทำงานเป็นคนบ้า! เพราะคิดถึงแต่โอปป้า ฮึ่ย!!! เจ็บใจนัก ไม่นะ.....0x0"

จีมินที่ฟังอยู่สักพักรีบดึงคุณเข้าไปจูบทันที เป็นจูบที่เหมือนจะโหยหา สั่งสอน ลงโทษ ทั้งอ่อนโยนทั้งปลอบประโลมก่อนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนคุณต้องเอากำปั้นทุบอกให้รู้ตัวว่าแรงไป

เนิ่นนานที่พวกคุณจูบกัน (ปากบวมแล้วมั้งนางเอกฉัน-_->>ไรท์)ราวกับกลัวอีกฝ่ายตรงหน้าจะหายไปอีก จีมินค่อยๆประคองคุณให้นอนลงบนเตียงช้าๆ ทั้งที่ยังจูบกันอยู่ ต่างคนต่างหลับตาดื่มด่ำไปกับรสจูบที่แสนหวานจนกระทั่ง

"อื้อออ"

คุณอู้อี้ประท้วงในลำคอทันทีจีมินสอดมือใต้เสื้อและกำลังจะปลดตะขอเสื้อชั้นในของคุณ และไม่ว่าคุณจะดิ้นจะทุบจะตียังไงเขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลย

(ฮึ!นานๆจะได้ลวนลามนางเอก*-*มีรึ จะปล่อยให้หลุดมือ>>จีมิน)


จบไปอีกตอน.ปาดเหงื่อ^-^ ขอบคุณนางเอกทุกท่านที่ติดตามอ่านกันนะจ้ะ >_< ไรท์คิดถึงนางเอกมากๆๆๆๆเลยยย ใครชอบไม่ชอบ หรือไม่สนุกยังไงช่วยเม้นท์บอก(เป็นกำลังใจ)ให้ไรท์ด้วยน่าาา^3^


ณ สำนักงานกัญญาวีร์

ไรท์: "จีมินโอปป้า!!!!!-*- มันควรหยุดตั้งแต่นางเอกทุบตีแล้วนะ!!!".ทุุุบโต๊ะ

จีมิน: "ไม่รู้ แล้วใครบอกให้หายไปนานมิทราบ โอปป้าก็คิดถึงนางเอกของโอปป้าเหมือนกันนะ หายไปไหนมา!ตอบ!"

ไรท์: "กะก็กลับมาแล้วนี่ไง ทีตัวเองยังหายไปเลย ใจร้าย ทิิ้ิ้ิ้ิ้งนางเอกได้ลงคอTOT "

จีมิน: "แล้วใครเป็นคนแต่่่่ง-_-!"

ไรท์: "เออคือ...แฮะๆ^-^คิมแทฮยอง!!!นายจะนั่งเป็นคนใบ้เลยรึึึไง!!!ห้ะ!!!แก้ตัวแทนฉันก็ไม่ได้!!!"

แทฮยอง: "เรื่องนี้ฉันไม่ยุ่ง".ยักไหล่ทำหน้าเฉย แถมเดินหนีอีก

ไรท์: "นายคิม แทฮยองงง!!!!!!" 

บังทันที่นั่งฟังตั้งแต่แรกเดินออกจากห้องประชุมทันทีพร้อมทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #140 46512958 (@46512958) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:51

    รอค่ะ!

    #140
    0
  2. #138 bts_th (@bts_th) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 17:35
    เเงงงมาอัพเเล้ว รอนะคะสนุกมากๆ^^&#128536;
    #138
    1
    • #138-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 23)
      2 กรกฎาคม 2561 / 17:36
      ^-^ ดีใจจังนางเอกชอบ^3^
      #138-1
  3. #137 Gigimimi2004 (@Gigimimi2004) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:01
    รอค้าบยย
    #137
    1
    • #137-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 23)
      1 กรกฎาคม 2561 / 23:02
      ขอบคุณคร้าาาาา^-^ ฮึบ!เพิ่มพลัง^-^
      #137-1
  4. #136 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 19:56
    รอนานมากกก555 มาต่อนะคะไรท์&#128522;
    #136
    1
    • #136-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 23)
      1 กรกฎาคม 2561 / 19:59
      ^0^ ^//^ นางเอกน่ารักขนาดนี้ สงสัยต้องรีบแต่งต่อแล้ววว^3^
      #136-1
  5. #135 I_WaNabee (@I_WaNabee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 16:25
    รอต่อเด้ ออ
    #135
    1
    • #135-1 yoojoung (@parkj2g) (จากตอนที่ 23)
      1 กรกฎาคม 2561 / 19:58
      ^-^ ^3^ รอไรท์ก่อนน่าาาา
      #135-1