Jimin BTS X You กับดักหัวใจยัยปีศาจของนายจอมหื่น Monster is you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,973 Views

  • 151 Comments

  • 1,648 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    151

    Overall
    14,973

ตอนที่ 20 : -THE END-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 ก.ย. 60

ทันทีที่คุณได้วางสายจากยูจอง จีมินที่กำลังยืนข้างคุณอยู่ก็ได้ทำหน้างง "จะจัดการเอง คิดว่าตัวเองเป็นประธานบริษัทรึไง" จีมินเอ่ยขึ้นพรางมองหน้าคุณ

"ไม่รู้ ไม่ใช่ แต่จัดการได้ก็แล้วกัน ว่าแต่จีมินโอปป้าตามฉันมาทำไม"

คุณเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจีมินเดินตามคุณไม่หยุด

"ถ้าไม่ใช่เพราะแม่มองอยู่ฉันไม่เดินตามเธอหรอกยัยปีศาจ"

"ระวังโดนปีศาจฆ่าเอานะคะ"

"ก็ลองฆ่าดูสิ ฉันจะปล้ำปีศาจให้ดู555+"

"ชิส์! ฝันไปเถอะ ไปทำงานดีกว่า"

คุณเอ่ยพร้อมเดินเข้าไปในโชว์รูมที่มีฮันบินยืนคุยกับนักลงทุนคนอื่นๆอยู่

"ฮันบิน...."

คุณเอ่ยเสียงแผ่ว แต่รู้สึกว่าฮันบินจะไม่ได้สนใจคุณสักนิด เขาเอาแต่พูดคุยกับนักลงทุน

"เฮ้อออ...."

เสียงจีมินถอนหายใจข้างหูคุณอย่างเหนื่อยใจ

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ตกใจหมดเลย!"

คุณเอ่ยพร้อมจับหูตัวเองทันที

"ฉันก็เดินตามเธอมานั้นแหละ เห็นไหมพูดอะไรไม่คิด จะไปง้อก็ได้นะ แต่ในฐานะเพื่อน!"

จีมินเอ่ยกระซิบข้างหูคุณ น้ำเสียงของเค้าทำเอาคุณขนลุกเลยทีเดียว

"ไม่หรอก ฉันไม่มีทางง้อเด็ดขาด ฉันไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อย"

"แต่เธอทำร้ายจิตใจเค้านะ ฮันบินออกจะรักเธอมาก เค้าเจ็บปวดมากรู้ไหม เธอไม่ได้มีหัวใจแค่คนเดียวนะ ถ้าเธอจะคบกับฮันบินแค่เพื่อให้ลืมไอเอ็ม เธอก็ไม่น่าจะคบกับเค้าตั้งแต่แรก ยังไงสุดท้ายเค้าก็เจ็บอยู่ดี เธออย่าเห็นแก่ตัวเองเลย"

"ออกไป!"
คุณเอ่ยเสียงราบเรียบพรางเดินไปนั่งโต๊ะทันที

"เธอจะเสียคนที่รักเธอมากไปพร้อมๆกับเพื่อนที่แสนดีของเธอนะ"

จีมินเอ่ยพรางเดินมาไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับคุณ

"เค้าเป็นคนเลือกเองนี่ ฉันบอกเค้าตั้งแต่แรกแล้วว่า เค้าแค่มาทำให้ฉันลืมไอเอ็มเท่านั้น แต่เค้าเลือกเอง ฉันจะช่วยไรได้ ใจคนนะมันเปลี่ยนไม่ได้ง่ายๆนะ"

คุณเอ่ยโดยที่ไม่มองหน้าจีมินด้วยซ้ำ

"ฉันรู้"

"ขนาดจีมินโอปป้ายังไม่ลืมพี่สะใภ้ของฉันเลย"

"เธอมันปีศาจ!จริงๆ หัดเห็นใจคนอื่นบ้างสิ"

"ถ้าใจมันบังคับได้ ฉันคงบังคับมันไม่ให้รักไอเอ็มตั้งแต่แรกแล้วแหละ โอปป้าไม่เข้าใจหรอก!"

"เธอก็เอาแต่บอกว่าคนอื่นไม่เข้าใจ แล้วเธอเคยเข้าใจคนอื่นบ้างไหม!"

"ฉันไม่เข้าใจใครทั้งนั้นแหละ ขนาดฉันยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ทำไมฉันไม่ลืมไอเอ็มสักที ทำไมฉันต้องรักคนคนนี้มากขนาดนี้ด้วย ฮึก! ทั้งที่ตัวเองเป็นคนปล่อยเค้าไปแท้ๆ ทั้งที่รู้ว่าเค้ามีรักที่ดีอนาคตที่ดี ฮือ...อย่างที่ฉันต้องการ ฉันก็น่าจะดีใจสิ ทำไม ทำไม...ตอนนี้ฉันเจ็บล่ะ เจ็บที่ทำร้ายคนที่รักฉัน เจ็บที่ยังรักเค้าㅜ_ㅜ ฮือออ...เจ็บที่....ฮึก!"
 
คุณเอ่ยทั้งน้ำตาพรางพูดเสียงสั่นเครือ 

"เจ็บที่ฉันเป็นคนเลือกเอง ฮืออออ...ฉันไม่น่าไล่เค้าเลย ฉันไม่น่ายอมแพ้...ฉันมันขี้ขลาด ฮืออๆๆ"

จีมินมองคุณนิ่งก่อนลุกขึ้นเดินมาหาคุณพร้อมดึงคุณเข้าไปกอดทันที ความอบอุ่นจากวงแขนของเค้าโอบหลังคุณอย่างปลอบโยน 

"ยัยปีศาจของฉันร้องไห้หรอเนี่ย ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้ เทพบุตรอย่างฉันนี่แหละจะช่วยเธอเองยัยปีศาจร้าย"

จีมินเอ่ยพรางลูบหัวคุณอย่างอ่อนโยน คุณค่อยๆโอบกอดเค้าอย่างช้าๆ

"ฮือออ...ฮึก!ฮืออออ..."

คุณปล่อยโฮอย่างไม่อายและไม่อดกลั้นพรางกอดจีมินไว้แน่น และเป็นขณะเดียวกันที่ฮันบินเดินเข้ามา

"ฉันรู้ว่าเธอ โกรธตัวเอง แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก ถึงเธอจะลืมไอเอ็มไม่ได้ แต่เธอก็เจอคนที่ดีสำหรับเธอแล้ว ฉันคงไม่ห่วงอะไรแล้วแหละ"

ฮันบินเอ่ยพร้อมยิ้มให้คุณที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของจีมินอย่างสื่อความหมาย

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายต้องเสียใจ...ฮึก!"

คุณเอ่ยพร้อมรีบเช็ดน้ำตาออกทันที

"ฉันดีใจนะที่ได้คบกับเธอ ยัยกุลสตรีแทกุก!^-^"

"ย๊า!!!ฉันบอกว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้นไงเล่า! ไอ้ฮันบินไปเก็บผักบนดาวอังคาร-_-!"

"เธอก็เหมือนกันนั้นแหละ รู้ได้ไงว่าฉันไปเก็บผักบนดาวอังคาร!"

"นั้นไง แสดงว่านายไปจริงๆ555+"

"ยัยบ้า ร้องไห้แล้วก็มาหัวเราะเนี่ยนะ?"

"ทำไมพอหัวเราะเสร็จฉันก็จะโทรหาผู้ชายในสังกัดต่อ"

"นี่เธอไม่เกรงใจจีมิน..."

"ช่างยัยปีศาจนี่เถอะ ปล่อยอยากทำไรก็ทำไป"

จีมินเอ่ยตัดบทฮันบินทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรก่อนจะรีบเดินออกไปทันที

"เอ้า? งอนหรอ นี่ฉันต้องไปง้อไหม"

คุณเอ่ยพึมพำคนเดียว

"ก็ต้องง้อสิ เธอรอใครมาตัดริบบิ้นหรอ"

ฮันบินเอ่ยขึ้นทันทีพร้อมมองตามหลังจีมิน

"ไม่ ปล่อยให้งอนอยู่นั้นแหละ ทำงานต่อก่อนดีกว่า"

"เธอนี่มัน....หัดสนใจคนอื่นบ้างเส่ เฮ้อ..."

ฮันบินเอ่ยพร้อมส่ายหน้าเอือมระอากับความดื้อดึงของคุณก่อนจะเดินออกไปรอบที่สอง

"เฮ้อ....มีแต่นักลงทุนรายย่อยแฮะ หวังว่าพี่ยูจองกับจองกุกโอปป้าจะเข้าใจกันนะ อย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย เฮ้อ..."

คุณบ่นพึมพำคนเดียวก่อนเก็บเอกสารต่างๆบนโต๊ะด้วยความกังวล

Rrrrrrrr!!!!!

"สวัสดีค่ะ มีอะไรรึเปล่าค่ะ"

คุณเอ่ยเสียงใสเมื่อรู้ว่าปลายสายคือใคร

-แฮยอน ที่งานประชุมเป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีใช่ไหม แล้วนี่ยูจองไปไหน พ่อติดต่อไม่ได้เลย-

พ่อของยูจองเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไม่น้อย

"อะเออ...เรียบร้อยดีค่ะ พี่ยูจองคงกำลังยุ่งอยู่กับคุณซึงรี นักลงทุนรายใหญ่อยู่น่ะค่ะเลยติดต่อไม่ได้ หนูจะจัดการเองค่ะ นี่งานก็เลิกแล้ว เดี๋ยวถ้ายังไงหนูจะไปอธิบายให้ฟังที่บริษัทนะคะ"

-จ้า ยังไงก็ขอบใจนะลูก ฝากด้วยนะ-

"คร้าาาาไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูซะอย่าง!^-^"

คุณเอ่ยด้วยความมั่นใจก่อนที่พ่อของยูจองจะวางสายไป

"เฮ้อ....ทำไมรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้นะ ป่านนี้ไอเอ็มคงกำลังมีความสุข เฮ้อ...ย๊าๆๆนี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! รีบเก็บงานแล้วรีบไปบริษัทดีกว่า"

คุณบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบเก็บเอกสารใส่แฟ้มบริษัท

"ยัยปีศาจ!!!"

"ว๊ายยยย!!!แม่!!!"

"แม่ที่ไหนนี่แฟนเธอนะ!!!"

จีมินเอ่ยพร้อมกอดอกเชิดหน้าทันที

"ชิส์!ใครแฟนจีมินโอปป้ามิทราบ! กลับมาทำไม!"

คุณเอ่ยพรางถือแฟ้มเอกสารไว้ในมือ

"จะไปส่งที่บริษัทน้องยูจอง"

จีมินเอ่ยตอบอย่างหน้าตาเฉย

"ไม่จำเป็นต้องไปส่งหรอก ไป...เองได้"

"หรอ มั่นใจนะที่พูด ไม่กลัวแท็กซี่"

"อ่ะ ถือ"

คุณเอ่ยพร้อมยื่นแฟ้มเอกสารให้จีมินก่อนจะเดินนำเขาไปทันที

"ยัยปีศาจเอ้ย! กลัวจริงไรจริง555+ เสร็จฉันแน่"

จีมินบ่นพึมพำคนเดียวก่อนจะเดินตามคุณไป

"รถจีมินโอปป้าจอดตรงไหน"

คุณเอ่ยถามจีมินที่กำลังเดินตามหลังคุณมา

"ใครบอกว่าฉันจะขับรถไปส่งเธอ"

จีมินเอ่ยตอบอย่างมีเลศนัย

"อ้าวแล้วจะไปรถอะไร"

"แท็กซี่"

"แท็กซี่!!!!"

คุณตะโกนลั่นด้วยความตกใจที่จีมินจะพาคุณขึ้นแท็กซี่ ทั้งที่เขาก็รู้ว่าคุณกลัวแท็กซี่มากแค่ไหน

"อือ ฉันไปด้วย ไม่ต้องกลัวหรอกน่าาา"

"ก็คนมันกลัวอ่า จะห้ามได้ไง ฉันเดินไปก็ได้"

"หราาา คงถึงเที่ยงคืนนู้นมั้ง"

"ก็...."

"ไป แท็กซี่มาพอดีเลย จอดด้วยครับ^-^"

"ฉัน..ไม่"

จีมินไม่รอให้คุณได้คัดค้าน เขาดันคุณขึ้นแท็กซี่และปิดประตูทันที

"ไปผับแทฮยองครับ"

จีมินเอ่ยกับคนขับแท็กซี่

"นี่จีมินโอปป้าจะไปผับแทฮยองโอปป้าทำไม ฉันต้องไปบริษัทนะ และวันนี้ได้ยินว่าผับปิดไม่ใช่หรอ แล้วจะพาฉันไปทำไม ฉันยังไม่ได้เอาเอกสารไปส่งและยังต้องรายงานพ่อของพี่ยูจองอีกนะ นี่!!ยังฟังฉันอยู่ไหมเนี่ย!จีมินโอปป้า!!!"

คุณร่ายยาวอย่างไม่พอใจ แต่จีมินกับนั่งใจเย็นเหมือนไม่ได้ยินที่คุณพูดเลย

"พูดจบแล้วใช่ไหม"

"ย๊าาา!!!"

"เงียบน่า ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

"จะให้ฉันเงียบได้ยังไง งานก็ไม่ได้เอาไปส่ง ยังไม่ได้สรุปอะไรเลย แล้วนี่ไปผับทั้งที่งานก็ยังค้างคาอยู่ เอกสารก็ไม่ได้เอาไปไว้ที่บริษัท ถ้ามันหายขึ้นมาจะทำยังไง!"

"เธอจะอะไรนักหนาวะ"

"ฉันมีความรับผิดชอบกว่าโอปป้าไง ถ้าฉันได้เป็นลูกเจ้าของโรงแรม คอนโดเหมือนโอปป้านะ ฉันจะตั้งใจศึกษางานต่างๆ ไม่เที่ยวเล่นไร้สาระเหมือนโอปป้าหรอก!"

"เธอหาว่าฉันเล่นหรอ"

จีมินเอ่ยอย่างโกรธเคือง

"ก็เห็นๆอยู่"

คุณเอ่ยตอบอย่างหน้าตาเฉย

"พูดไม่ดูตัวเองเลย อย่างกับว่าเธอไม่เล่นงั้นแหละ วันๆควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้ากันสักครั้ง"

"นี่!!!โอปป้าจะดูถูกความเป็นผู้หญิงของฉันมากเกินไปแล้วนะ!!!"

คุณสวนกลับด้วยความโมโห

"หรือว่าไม่จริงล่ะ!!! ตั้งแต่ฉันรู้จักเธอมา เธอไปกับผู้ชายกี่คนแล้ว!!!"

จีมินตะคอกเสียงใส่คุณ ซึ่งสายตาของเขาที่มองคุณตอนนี้ ทำให้คุณเริ่มกลัวเขาขึ้นมาในทันที

"ทั้งiKON ทั้งMonsta X แล้วไหนจะWinner อีก!!! เธอเคยที่จะรักตัวเองบ้างไหม!!! เคยเห็นใจคนที่เค้ารักเธอบ้างไหม!!!"

จีมินตะคอกเสียงดังพร้อมจ้องคุณด้วยความโมโหและหมดความอดทนกับคุณ

"ฉัน...:'( ฉัน..."

คุณก้มหน้าเอ่ยเสียงแผ่วพรางกำมือแน่น

"ฉันอะไร!!!ห้ะ!!!ฉันอะไร!!!"

"แล้วโอปป้าจะตะคอกเสียงใส่ฉันทำไม!!!"

คุณตะคอกเสียงกลับ หวังให้จีมินกลัว แต่เขาไม่แม้จะกลัวเลยสักนิด

"ฉันถามก็ตอบเส่!!!"

"ฉันไม่รู้!!!"

"อย่ามาตอบคำว่าไม่รู้นะ เธอรู้อยู่แก่ใจ!!!"

"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นหน่ะ โอปป้าจะมาคาดคั้นอะไรกับฉันนักหนา!!! ผัวไม่ใช่ แฟนก็ไม่ใช่ พ่อก็ไม่ใช่อีก!!! จะยุ่งจะวุ่นวายกับชีวิตฉันอะไรนักหนา!!!ห้ะ!!!"

คุณตะโกนใส่จีมินด้วยความโมโห ทำให้เขาเงียบไปทันที

"จอดตรงนี้แหละครับผมจะลงตรงนี้"

จีมินเอ่ยกับคนขับแท็กซี่ด้วยเสียงราบเรียบก่อนที่รถจะจอดข้างทางทันที

"นี่จีมินโอปป้าจะ..."

"ช่วยไปส่งคุณผู้หญิงที่บริษัทยูด้วยนะครับ นี่ค่ารถครับ ไม่ต้องทอนนะครับขอบคุณครับ"

จีมินเอ่ยพร้อมยื่นเงินให้คนขับและเปิดประตูลงไปทันที

"จ...จะ...จีมินโอปป้า..."

คุณเอ่ยเสียงแผ่วเบา มองจีมินปิดประตูและเดินไปตามฟุตบาทก่อนที่รถแท็กซี่จะเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง 

"....."

คุณเอาแต่นั่งเงียบตลอดทางพร้อมกับน้ำตาที่อาบลงแก้ม ซึ่งคุณก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกผิดและเสียใจมากขนาดนี้ที่พูดแบบนั้นกับจีมิน 

"คุณหนูไม่คิดจะกลับไปง้อหรอครับ ดูตาหนุ่มคนนั้นรักหนูมากเลยนะ"

ลุงคนขับเอ่ยหลังจากเงียบฟังตั้งแต่คุณทะเลาะกับจีมินจนคุณร้องไห้ 

"เค้าน่ะหรอค่ะรักหนู จะแก้แค้นมากกว่าน่ะสิ"

"แก้แค้นกับความรักที่มีให้สายตามันต่างกันนะครับ ดูเค้าเสียใจมากนะ ถ้าไม่อยากเสียคนที่รักจริงไป รีบไปง้อนะ ถ้าไม่อยากเสียใจไปตลอดชีวิต..."

"........"

คุณเงียบทันทีที่ได้ยิน ถ้าจีมินโอปป้าไม่รักเราจริงจะตามเราขนาดนี้ไหมหรือว่าเพราะยังไม่ได้ หรือว่าจะให้เราติดกับดัก แต่เวลาเรารู้สึกแย่ มีปัญหา จีมินโอปป้าก็อยู่ข้างเราตลอด แล้วทำไมเราต้องกังวลต้องเสียใจต้องร้องไห้ด้วย ถ้าเราไม่ได้ติดกับดักตัวเอง.คุณคิดในใจ

"ลุงค่ะ ช่วยรีบไปผับแทฮยองด่วนเลยค่ะ เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้เลยค่ะ"

คุณเอ่ยกับลุงคนขับอย่างร้อนรนพรางกุมมือหวังให้เจอจีมินที่นั้น

"ลุงขับเร็วกว่านี้ไม่ได้หรอค่ะ"

"นี่ลุงก็เหยียบมิดแล้วนะ"

"โอ้ยยยทำไมพึ่งคิดได้ ฮือๆๆครั้งนี้จะปล่อยไปไม่ได้ ไม่ว่ายังไงต้องง้อจีมินโอปป้าให้ได้!"

คุณเอ่ยพึมพำคนเดียวพรางมองทางหวังให้ถึงที่หมายเร็วๆ

"นี่แหละน่า กว่าจะรู้ว่าตัวเองรักเค้าก็...."

"ไม่ค่ะ ลุง หนูจะเสียรักครั้งนี้ไปไม่ได้ หนูจะต้องอธิบายให้เค้าฟังว่าหนูคิดยังไง ว่าหนูรักเค้า ไม่ว่าเค้าจะรักหนูจริงๆหรือไม่ก็ตาม"

"ไว้เอาไปพูดกับตาหนุ่มนั้นเถอะ อ่ะถึงแล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอให้โชคดีนะหนู!!!"

ลุงคนขับตะโกนไล่หลังคุณทันทีที่คุณรีบวิ่งลงรถมา

"แฮ่กๆจีมินโอปป้า"

คุณหยุดวิ่งและหอบหายใจด้วยความเหนื่อยพร้อมเอ่ยกับเหล่าบังทันที่ตกใจไม่น้อย

"อ้าว ใจเย็นๆแล้วไอ้หมูจีมล่ะ"

แทฮยองเอ่ยทักคุณ

"อ้าว แล้วจีมินโอปป้าไม่ได้มาที่นี่หรอค่ะ"

ทันทีที่คุณเอ่ยตอบทุกคนที่กำลังสนุกสนานอยู่ถึงกับมองมาที่คุณด้วยความกังวลทันที

"มันบอกว่าจะมากับแฮยอน แล้วนี่เกิดไรขึ้น"

แทฮยองเอ่ยถามคุณทันทีพร้อมรีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาจีมินทันที

"เออคือ...เราทะเลาะกันนิดหน่อยค่ะ:("

"โอปป้าว่าไม่นิดหน่อยแล้วแหละ ติดต่อมันไม่ได้เลย"

จินวางมือถือก่อนจะเอ่ยกับคุณเสียงเรียบ

"พวกโอปป้าลองติดต่อใหม่สิค่ะ ฮือๆติดต่อยังไงก็ได้ พวกโอปป้าเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ"

คุณเอ่ยอย่างร้อนรนและหวาดหวั่นไม่น้อย

"แฮยอนใจเย็นๆก่อนนะ มันเกิดไรขึ้น เล่าให้พวกพี่ฟังได้ไหม"

ยูจองเอ่ยพร้อมเข้ามาโอบกอดคุณเพื่อปลอบใจทันที

"ฮือๆๆหนูผิดเอง หนู...:'( ฮือๆๆ"

คุณทั้งร้องไห้ทั้งเล่าให้พวกบังทันฟัง

"วันนี้วันเกิดจองกุกแท้ๆ แต่..."

เจโฮปเอ่ย

"ช่างเถอะครับ ตอนนี้เราไปบ้านจีมินฮยองกัน"

จองกุกเอ่ยขึ้นพรางลุกขึ้นทันที

"คิดว่ามันจะกลับบ้านหรอ"

ชูก้าเอ่ยขัดขึ้นทันที

"งั้นก็โทรถามมาม๊าดิ"

นัมจุนเอ่ยขึ้นและไม่รอช้าโทรหาแม่ของจีมินทันที พร้อมเปิดลำโพง

-"บอโย...ว่าไงลูก"

เสียงแม่จีมินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"เออ จีมินไปที่บ้านไหมครับ"

เจโฮปเอ่ยทันทีที่แม่จีมินตอบรับ

"อ่อเห็นบอกว่าจะบินไปพักผ่อนน่ะลูก แล้วนี่วันเกิดจองกุกไม่ใช่หรอลูก แม่บอกให้ไปงานวันเกิดน้องก่อนก็ไม่ฟังแม่เลย"

"แล้วหมูจีมมันบอกไหมครับว่าไปไหน"

"บอก"

"แล้วมันไปไหนครับ"

"แม่ก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่ฟังจากเสียงแล้ว ให้จีมได้พักผ่อนเถอะ"

"ไม่ค่ะ บอกหนูนะค่ะ ว่าจีมินโอปป้าไปไหน หนูยอมรับผิดทุกอย่าง ได้โปรดเถอะค่ะ บอกหนูเถอะ หนูรัก"

คุณเอ่ยร้องขอทั้งน้ำตา

"ทำไมไม่บอกจีมล่ะ จะมาบอกฉันทำไม เธอทำให้ลูกชายฉันเจ็บมากพอแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายเค้าอีก!"

"หนู..."

"จีมของฉันกลับไปเป็นคนเดิม!เพราะเธอ!!!"

แม่ของจีมินตะคอกเสียงผ่านสายพร้อมตัดสายไปทันที

"คนเดิม...."

คุณอุทานพรางหันหน้ามองเหล่าบังทันอย่างสงสัย

"คนเดิมนี่....."

"ก็บ้างานไง ไม่สนใจอะไรสักอย่าง ทำแต่งาน หมกมุ่นแต่กับกิจการธุรกิจของตระกูล"

แทฮยองเอ่ยเพื่อไขข้อสงสัยของคุณ

"แล้วจีมินโอปป้าไปที่ไหนหรอค่ะ"

"ถ้ามาม๊ามันบอกมาแบบนี้แล้ว คงหาตัวได้ยาก เพราะกิจการของตระกูลมันก็อยู่หลายประเทศ ยังไงพวกเราจะช่วยกันติดต่อนะ"

แทฮยองเอ่ยตอบคุณอย่างหนักใจ

"ขอบคุณค่ะ:'("

คุณเอ่ยพรางเดินออกมา

"ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ฮือๆๆㅜ_ㅜ ฮึก!ฮือออ...อุตส่าห์เจอคนที่รักเราจริง คนที่อยู่ข้างเราตลอด แต่เรากลับไม่เห็นค่าของเค้า ฮือๆๆทำไมอ่า ทำไม ทำไมแค่รักษาคนรักไว้ให้ได้ ทำไมเราถึงทำไม่ได้ ㅜ_ㅜ ฮื้ออออๆๆๆ"

คุณวิ่งไปตามฟุตบาทที่ตอนนี้มีแต่หิมะขาวโพลนไปหมด จนทำให้ร่างกายเริ่มหนาวเย็น

"ฮึก!จีมินโอปป้าอยู่ไหน กลับมาหาฉันเถอะㅜ_ㅜ ฉันขอโทษ จริงๆฉันรักโอปป้าตั้งแต่พาฉันไปถ่ายรูปที่สวนดอกไม้แล้ว ฮือๆๆๆㅜ_ㅜ ได้ไหม กลับมาได้ไหม"

คุณเอ่ยเสียงสั่นด้วยความหนาว คุณกอดอกเดินไปตามฟุตบาทเรื่อยๆ หวังว่าจีมินจะกลับมาให้คุณอธิบายทุกอย่างให้ฟัง แต่ยิ่งเดินมากเท่าไหร่ ร่างกายและจิตใจกลับเจ็บปวดมากเท่านั้น

"ฮึก!ถ้าฉันยอมรับความรู้สึกของตัวเองตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้ แฮยอน!!!เธอนี่มันแย่จริงๆฮือๆๆㅜ_ㅜ รักแรกก็ไล่เค้า รักต่อมาก็ไล่เค้า ทั้งที่เธอก็รักเค้า จีมินโอปป้า...ฮื้อๆๆฉันรักโอปป้า ได้ยินไหม ฉันรักโอปป้าㅜ_ㅜ"

คุณเอ่ยเสียงแผ่วก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงไปพร้อมกับสติที่เลือนหาย

"แฮยอนนนน!!!!"

ยูจองที่นั่งอยู่บนรถหรูของจองกุกตะโกนด้วยความตกใจทันทีที่เห็นคุณทรุดลงไป

"ไม่ต้องลงไปหรอก แทฮยองฮยองลงไปอุ้มมาแล้ว"

จองกุกที่เป็นห่วงภรรยาได้เอ่ยขึ้นพร้อมมองมายังคุณที่ตอนนี้แทฮยองกำลังอุ้มอยู่อย่างเป็นห่วง

"ฉันเป็นห่วงน้อง นายติดต่อจีมินโอปป้าไม่ได้จริงๆหรอ"

"คราวก่อนยังต้องรอให้ติดต่อมาเองเลย"

"แล้วนานไหม"

"2ปี"

"ห้ะ!!!2ปี"

"แต่คราวนี้ไม่แน่ใจ..."

------------THE END------------

***บางครั้งอาจจะมีเหตุผลมากมายที่ทำให้เรามองข้ามหรือทิ้งขว้างสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเราโดยที่ไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ก็อาจจะสายเกินไป***
***เมื่อเจอคนที่รักเราและเรารักเค้าจริง ควรรักษาเค้าไว้ให้ดีๆ แสดงความรู้สึกให้เค้าได้รู้บ้างว่าคุณก็รักเค้ามากเหมือนกัน***

Jimin talk 
-สวัสดีครับ จบไปแล้วกลับภาคแรก ไหนมีใครอยากอ่านภาคสองไหม^-^ เงียบ-_-

-ผมในฐานะพระเอก ผมไม่ได้หนีนะครับ ผมแค่ไปทำใจ ผมก็เจ็บปวดไม่ต่างจากนางเอกหรอก ผมคอยตามเธอ แค่อยากให้เธอเห็นผมบ้าง เห็นว่ายังมีผมอยู่ ไม่ต้องเรียกร้องหาใครอีกแล้ว แต่...ผลลัพธ์กลับกลายเป็น....:'( ผมไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธออีก :( 
^-^ เจอกันภาคหน้านะครับ ถ้ายังมีนางเอกอยากอ่านอยู่เคโระคงแต่งภาคสองให้อยู่หรอกมั้ง>_< >3< อย่าลืมเม้นท์เป็นกำลังใจให้เคโระกบต๊องด้วยนะครับ^/\^ ขอบคุณครับ ที่ติดตามอ่านเรื่องของผม นางเอกน่ารักทุกคนเลย มาๆจุ๊บที^-^

Haeyun talk 
-สวัสดีค่ะ ฉันคือคุณ คุณคือฉัน^-^ อยากอะไรกับพระเอกบอกกันได้เลยนะคะ เพราะฉันก็รู้สึกและอยากจะบอกเหมือนคุณ^-^ 
(                                  )กรุณาเติมคำตอบลงช่องว่าง

KERO96 talk 
"สวัสดีคร้าาาา^3^ นางเอกทุกคน♡^/\^ ไรท์หายไปนานเลย>0< มีใครคิดถึงไรท์ไหม(เงียบ-_-) ภาคแรกจบไปแล้วนะคะ ไหนใครอยากให้ต่อภาคสอง!!!0_ㅇ (กริบㅜ_ㅜ) ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายของไรท์น่าาาา ถึงจะอัพช้ามากกกๆๆๆก็เถอะ ไรท์ขอโทษที่ชอบอัพช้าน่าาาㅜ_ㅜ หวังว่าจะยังรออ่านกันนะ ♡_♡ ใครมีไรอยากบอกไรท์ อยากด่า(อัพช้า555+)ด่าได้ หรือบอกความรู้สึกที่มีต่อเรื่องนี้ได้นะ เพื่อไรท์จะได้มีกำลังใจและแนวทางการแต่งนิยายต่อไป 
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
รักนางเอกทุกคนนะข้ารับ^~^ ^_^
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡


ณ สำนักงานไรท์เคโระ

บังทัน: "ทำไมพึ่งมา!!!"

ไรท์: "กะก็...มีปัญหานิดหน่อย"

จีมิน: "ปัญหาอะไร! ทำไมถึงจบแบบนี้ แล้วหายไปไหนมา อย่าลืมสิโอปป้าเป็นพระเอกนะเฟ้ย!"

ไรท์: "ยานอวกาศพัง"

แทฮยอง: "ติดแฟนน่ะสิไม่ว่า"

ไรท์: "เน่!!!นายอย่าเอาความจริงมาพูดเซ่!!"

บังทัน: "มีตั้งแต่เมื่อไหร่"

จีมิน: "นั้นน่ะสิ แล้วไอ้คุณชายคิมแทฮยองนี่ล่ะ"

แทฮยอง: "มันเกี่ยวไรกับฉันเล่า ไปๆแยกย้าย เธอก็กลับโลกไปได้แล้วไป"

จองกุก: "อ้าว แล้วเรื่องของผมล่ะㅜ_ㅜ"

ไรท์: "ไปแล้ว บายจุ๊บ^-^"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #120 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:12
    พระเจ้า ต่อภาคสองหน่อยทีค้าา ค้างมากกก. นานเเย้วว
    #120
    0
  2. #119 moomomomary (@moomomomary) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:00
    ค้างอ่ะไรท์????
    #119
    0
  3. #118 0948721981 (@0948721981) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:39
    น้าาไรท์มาเรวๆนะค้าาอยากอ่านนภาคสองอ่ามันค้างนะเข้าใจบ้างเส้แงงงงงงง
    #118
    0
  4. #117 0948721981 (@0948721981) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:39
    มาต่อเถอะค่าาเดือนนึงละน้าา????????????
    #117
    0
  5. #116 0948721981 (@0948721981) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:35
    รีบมาต่อภาคสองน้าา
    #116
    0
  6. #115 Niphatta_JS (@Niphatta_JS) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 13:04
    รีบๆมาต่อนะไรท์ รอภาค2วรไปคร้าา
    #115
    0
  7. #114 JeonB (@JeonB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 02:54
    มายกอดดไรท์คะมันค้าฃมากก รีบๆมาต่อนะคะ555
    #114
    0
  8. #112 my miki (@Bambam_Kanjana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 07:47
    รอภาค2นะคะ รีบๆมาต่อภาค2นะ สนุกมาเลย ค้างมากด้วย555
    #112
    0
  9. #111 58877156 (@58877156) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 17:58
    รอภาค2
    #111
    0
  10. #110 Woraphan kanokhong (@0883656151) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 09:56
    รอภาค2นะคะ อยากให้ทำต่อจากเรื่องนี้
    #110
    0
  11. #108 Pa_riii_pie (@Pa_riii_pie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 13:13
    รอภาค2นะฮะ-^-
    #108
    0