Jimin BTS X You กับดักหัวใจยัยปีศาจของนายจอมหื่น Monster is you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,184 Views

  • 150 Comments

  • 1,582 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    187

    Overall
    14,184

ตอนที่ 18 : อัพ100%แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 พ.ย. 59

     "ย๊า!ปล่อยได้แล้ว"
     
     คุณเอ่ยกับฮันบินที่พยูงคุณออกมาจากผับทันที

     "อ้าว นี่เธอไม่ได้เมาหรอกหรอ"

     ฮันบินเอ่ยถามคุณทันทีที่เห็นคุณยืนตัวตรง

     "อย่างฉันเนี่ยนะจะเมา ฮึ! ฉันก็แค่เปิดโอกาสให้จองกุกโอปป้าได้คุยกับพี่ยูจองเท่านั้นเอง"

     "เธอนี่มัีน...ฮึ่ย!ไม่เห็นจะบอกกันก่อนเลย"

     "ถ้าบอกก่อน มันก็ไม่สนุกนะสิ"

     "เธอก็เอาแต่ความสนุกของตัวเองอ่ะ เธอไม่คิดจะนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นที่เขามารู้ที่หลังบ้างหรอ"

     ฮันบินเอ่ยอย่างน้อยใจก่อนจะหันหลังเดินไปทางที่จอดรถ

     "ฉันขอโทษ นายจะโกรธฉันก็ได้นะ แต่ที่ฉันทำไป ฉันก็มีเหตุผล นี่รอฉันด้วยสิ"

     คุณเอ่ยพรางรีบเดินตามฮันบินไปทันที

     "ก็ขึ้นมาสิ ไอ้เน่มันอยากเจอเธออ่ะ"

     ฮันบินเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนักก่อนที่จะชำเลืองมองคุณเล็กน้อย หึงฉันล่ะสิฮันบิน ฮึ!.คุณคิดในใจพร้อมรีบเปิดประตูขึ้นรถไปทันที

     "ตอนนี้เลยอ่อ มันดึกแล้วนะ"

     คุณเอ่ยถาม

     "อือ รู้สึกว่ามันจะเป็นห่วงเธอมากเลยนะ"

     "ทำไม หึงฉันล่ะสิ อยากบอกอะไรก็บอกนะ เดี๋ยวคนอื่นบอกก่อนแล้วจะเสียใจทีหลังนะ"

     "อะไร เธอพูดอะไรของเธอ บอกอะไร ไม่มี๊(เสียงสูง)"

     ฮันบินเอ่ยท่าทางรนรานไม่น้อยก่อนจะรีบเร่งความเร็วทันที

     "และนายจะเสียใจ"

     คุณเอ่ยก่อนจะหันไปอีกทาง

     [เธอคิดว่าเธอมีค่าพอขนาดนั้นหรอ]

     คำพูดของจีมินในตอนนั้นแล่นเข้ามาในโซนประสาทของคุณ ทำให้คุณหลบตาลงต่ำทันที

     (นี่ฉัน กลายเป็นคนที่ดูไม่มีค่าแบบเต็มตัวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เฮ้อ...เหนื่อยจัง.คุณคิดในใจก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า)

     "ถึงละแล้ว...อ้าวหลับซะงั้น"

     ฮันบินเอ่ยก่อนจะหันมามองคุณ

     "ฉันอยากจะบอกเธอนะ แต่ฉันกลัวว่าฉันจะเสียเธอไป อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ได้ดูแลเธอ"

     ฮันบินเอ่ยพร้อมเอื้อมมือหวังจะสัมผัสแก้มใสของคุณแต่เขาก็ต้องชะงักทันทีที่จุนเน่เปิดประตูรถ

     "มาถึงเร็วกว่าที่คิดแฮะ เดี๋ยวผมอุ้มเจ้เข้าไปข้างในเอง ฮยองเอารถไปเก็บเถอะ"

     จุนเน่่เอ่ยพร้อมเข้ามาอุ้มคุณออกจากรถและเดินเข้าบ้านไปทันที ส่วนฮันบินก็ได้แต่มองคุณในอ้อมแขนจุนเน่อย่างเศร้าๆ


Jimin part
     ได้ออกมากับเขาซะที พระเอกมาแล้วครับ พระเอกมาแล้วววววววว!!!!!! (เขารู้กันแล้ว เข้าเรื่องเลยเถอะ>ไรท์) แหม...อ่ะๆก็ได้ จะด่าผมก็ได้นะ ผมยอมรับผิด(เปลี่ยนเสียง หน้าตาจริงจังทันที) แต่จะให้ผมรับผิดชอบน้องของคนที่แย่งเมียผมไป ผมคงฝืนใจทำไม่ได้ ไม่ว่าเวลาผ่านมานานแค่ไหน ผมก็ไม่เคยลืมเลย คนเราอ่ะถ้าใช้สมองจำ มันยังมีวันลืมได้นะ แต่ถ้าใช้ใจจดจำอ่ะ มันไม่มีวันลืมได้หรอก ก็แค่รอเวลาให้คนใหม่เข้ามาทำให้เราคิดถึงเรื่องเค้าน้อยลงเท่านั้นเอง ถ้าถามว่าอยากมีคนใหม่ไหม ผมก็อยากมีนะ แต่ที่เข้ามาส่วนมากจะแค่หาความสุขแบบฉาบฉวยไม่จริงจัง

     "อ้าวมานั่งคิดถึงแฮยอนไรตรงนี้ว่ะ"

     ไอ้คุณชายแทฮยองเอ่ยกับผมก่อนจะนั่งลงบนโซฟานุ่มข้างผม
 
     "อะไร ใครคิดถึง ก็แค่ได้แล้วก็ทิ้ง จะไปคิดถึงทำไม"

     ผมเอ่ยพร้อมยกแก้วดื่มอย่างไม่สนใจ

     "หราาาา ผมเห็นช่วงหลังกลับจากญี่ปุ่นคุณหมูจีไม่ค่อยเอาใครเลยนะครับ สาวใกล้นิดใกล้หน่อยก็หงุดหงิดรำคาญ"

     "ก็มันเบื่อนี่หว่าาา ใครจะเหมือนคุณชายว่ะครับ แ_'งเอาทุกคนดารงดารา ยิ่งดังๆยิ่ง"

     "ก็อ่อยมาเอง ถ้าไม่จัดให้มันก็ยังไงอยู่ ว่าแต่คุณหมูจีเถอะ ไม่มีอารมณ์หื่นกามบ้างเลยหรอ"

     "ไอ้คุณชาย เห็นผมหื่นแบบนี้ ก็ใช่ว่าจะหื่นไปตลอดนะคร้าบบบบบ"

     "ไม่ใช่ว่าคุณหมูจีติดอกติดใจแฮยอนแล้วหรอคร้าบบบ รีบไปง้อนะคร้าบก่อนจะลงแดงตาย"

     "ฮึ!ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นยัยปีศาจนั้นด้วย"

     "แต่กรูว่ามิงก็ผิดนะ มิงรู้จักกับแฮยอนมาตั้งเท่าไหร่แล้ว ทั้งที่เขารู้ว่ามิงแค่เล่นๆแต่เค้าก็ยังยอมตามเกมส์ กรูว่ามิงแยกแยะก็ดีนะ กรูสงสารแฮยอน"

     ไอ้คุณชายแทฮยองเปลี่ยนน้ำเสียงท่าทางจริงจังทันที ทำเอาซะผมรู้สึกผิดขึ้นมาเลย

     "กรูก็อยากรับผิดชอบอยู่นะ แต่ยังทำใจเรื่องพี่ชายของแฮยอนไม่ได้ จะให้กรูมองหน้ามันในฐานะพี่ชายเมีย กรูว่ากรูทำไม่ได้ว่ะ"

     "มิงไม่ลองถามใจมิงดูว่ะ กรูไม่เชื่อหรอกว่ามิงไม่รู้สึกอะไรเลย ไปเที่ยวด้วยกันขนาดนั้น กรูว่ามิงไม่กล้าเปิดใจว่ะ"

     ".............."

     "ถ้ามิงยังปิดตัวเองอยู่แบบนี้ มิงไม่มีวันเจอความรักแบบจริงจังเหมือนครั้งที่แล้วแน่ ไม่แน่ครั้งหน้าอาจทำให้มิงลืมทุกอย่างไปเลยก็ได้"

     "ขอบคุณมิงมากนะเว้ย ว่าแต่มิงยังแกล้งลูกแม่บ้านคนนั้นอยู่รึป่าว"

     "เรื่องของกรู ยัยนั้นคงไม่กล้าไปอ่อยใครหรอก ฮึ!"

     "นี่ไอ้คุณมิง อย่าบอกนะว่ากับลูกแม่บ้านก็ไม่เว้น บอกแต่กรูนะมิง ยิ่งอาการหนักกว่ากรูอีก"

     "ก็ยัยนั้นยั่วโมโหกรูเองนี่"

     "เออๆช่างเหอะ แล้วนี่หายไปไหนกันหมดเนี่ย"

     ผมเอ่ยพรางหันมองทั่วผับ

     "ซูก้าฮยอง แรปม่อนฮยองเข้าห้องไปกับสาวๆ จินฮยองกลับบ้าน เจโฮปฮยองไปง้อเมีย ส่วนจองกุกกี้ของเราไปเริ่มต้นจีบเมียใหม่ โอเค๊"
  
     ไอ้คุณชายตอบผมก่อนจะยกแก้วดื่มพรางมองไปยังสาวสวยที่นั่งอยู่เคาเตอร์คนเดียวอย่างหลั่งไหล

     "อือ ถ้ามิงอยากได้ มิงก็ไปเถอะกรูจะกลับแล้ว"

     ผมพูดไม่ทันจบมันก็ลุกขึ้นเดินไปซะแล้ว

     (ถ้าโอปป้ายังยึดติดแบบนี้นะ โอปป้าจะยิ่งเจ็บปวดและทรมานไม่มีวันสิ้นสุด)

     จู่จู่คำพูดของแฮยอนก็ลอยเข้ามาในความคิดของผม สงสัยผมจะยึดติดเกินไป ทั้งที่มันก็น่าจางลงบ้าง แต่ทำไมมันยังอยู่ คงเป็นเพราะผมยังยึดติด ผมก็อยากจริงจังนะ แต่คนที่ผมจะจริงจังด้วยนี่สิ เชื่อใจไม่ได้เลย ผมกลัวว่าถ้าจริงจังแล้วเค้าไม่จริงจังกับผม คนที่เจ็บที่สุดคือผม คิดดูแล้วก็คงเป็นไปได้ยาก

     "เฮ้ยยย!!!ไอ้จีมิน คิดไรอยู่ว่ะเนี่ย กลับคอนโดเว้ย กลับคอนโด"

     ผมเอ่ยกับตัวเองก่อนจะรีบยืนขึ้น

     "เอ๊ะ!นั้นจังมีนี่ มาสถานที่แบบนี้เป็นด้วยหรอ"

     ผมอุทานกับตัวเองก่อนที่จะสบตากับจังมี ดูเธอตกใจเล็กน้อยนะที่เห็นผม

     "จีมินโอปป้าแฟนจังมีใช่ไหมค่ะ"

     เพื่อนของเธอเดินเข้ามาหาผมได้เอ่ยขึ้นอย่างยั่วยวน ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะเสร็จผมไปแล้ว

     "เออใช่ครับ"

     "อย่าเข้าใจผิดนะคะ คือฉันช่วยจังมีมาเองแหละ ถ้างั้นก็ฝากโอปป้าไปส่งจังมีที่ห้องหน่อยนะคะ ฉันไปล่ะ"

     "นะนี่ยัย อ้าวไปซะแล้ว เออโอปป้าไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้"

จังมีเอ่ยกับผมอย่างสุภาพ

     "ไม่เป็นไรหรอก นี่มันก็ดึกมากแล้วผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย ป่ะไปกันเถอะ"

     ผมเอ่ยกับจังมีก่อนจะเดินนำออกมา

     "โอปป้าเป็นอะไรรึป่าวค่ะ ดูเงียบผิดปกติ"

     จังมีเอ่ยถามผมหลังจากขับรถมาได้สักพัก

     "ป่าวนี่ โอปป้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก ขอโทษนะที่โอปป้าเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย ไม่ค่อยได้ดูแลเอาใจใส่จังมีเลยอ่ะ"

     "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจ"

     และแล้วเราก็เข้าสู่โหมดความเงียบอีกครั้ง หลังจากไม่มีบทสนทนาระหว่างผมกับจังมีเลยจนถึงคอนโดของจังมี

     "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ โอ้ยยยย!!!!"
     
     จังมีเอ่ยพร้อมลงจากรถ แต่ก็ต้องร้องเสียงหลง

     "จังมีเป็นไรรึป่าว"

     ผมรีบลงไปดูทันที

     "ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยน่ะคะ"

     จังมีเอ่ยพรางกุมข้อเท้า ท่าทางเจ็บไม่น้อย

     "ดูท่าแล้วคงเดินไปคนเดียวไม่ไว้แน่ งั้นเดี๋ยวโอปป้าขึ้นไปส่งดีกว่า"

     ผมเอ่ยพร้อมพยูงตัวเธอขึ้นมา

     "รบกวนโอปป้าอีกแล้ว"

     จังมีเอ่ยเมื่อกำลังเดินเข้าลิฟต์

     "ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราก็เป็นแฟนกันอยู่แล้วเนอะ"

     ผมเอ่ยก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิด

     "ขอบคุณนะคะ"

     "................."

     ในที่สุดก็ถึงห้องซะที ผมเปิดประตูเดินเข้าไปพร้อมกับพยูงจังมีไปที่เตียง

"อะโอ้ย!"

     จังมีอุทานเมื่อเสียหลักล้มลงบนเตียง จนสภาพผมกับเธอตอนนี้คือผมกำลังคร่อมตัวเธอและเธอก็กอดคอผมอยู่ ทำไมผมไม่รู้สึกอะไรเลยล่ัะ ถ้าเป็นแฮยอนน่ะ อารมณ์ดิบผมพุ่งสูงเลย

     "จีมินโอปป้า..."

     จังมีเอ่ยเสียงเบาก่อนจะกอดคอผมให้ก้มลงจูบเธอ ให้ตายเถอะผมทำไม่ได้!!! ผมรีบผลักและออกจากตัวเธอทันที

     "เออโอปป้าว่าเราเลิกกันเถอะ ขอโทษนะ โอปป้ากลับก่อนนะ"

     ผมเอ่ยก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องทันที ผมต้องตายด้านไปแล้วแน่ๆ ทำไมผมไม่มีอารมณ์อย่างว่านั้นเลย
.
.
.
.
ไรท์part
     เมื่อจุนเน่อุ้มคุณเข้าไปในบ้าน แทนที่เขาจะพาคุณไปที่ห้องรับแขก แต่เขากลับพาคุณขึ้นไปบนห้องของเขาอย่างหน้าตาเฉย

     "ขอโทษนะเจ๊ แต่ผมจำเป็นต้องทำ"

     จุนเน่เอ่ยพร้อมวางคุณลงบนเตียงนุ่มของเขาก่อนที่จะก้มลงซุกไซร้ตรงซอกคอขาวพรางปลดกระดุมเสื้อของคุณออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น

     "อื้ออออะไรอ่ะ"

     คุณที่เริ่มรู้สึกตัวอู้อี้ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง

     "จุนเน่ ทำไม......"

     คุณเอ่ยออกไปอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าจุนเน่กำลังทำอะไรกับตัวเองก่อนที่จะพยายามดันเขาออกไป

     "จุนเน่!!!ทำไมทำกับเจ๊แบบนี้ หยุดเลยนะจุนเน่"

     คุณเอ่ยพรางดันอกจุนเน่ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจอะไรนอกจากร่างกายคุณเท่านั้น

     "ผมรอเวลานี้มานานแล้ว ผมอยากจะลองชิมเจ๊สักครั้ง ยอมผมดีๆซะเถอะ และผมไม่ทำให้เจ๊เจ็บหรอก"

     จุนเน่เงยหน้ามาเอ่ยกับคุณก่อนจะก้มลงจูบเนินอกสวยของคุณอย่างหื่นกระหาย

     "จุนเน่!!! นายล้อเจ๊เล่นรึป่าว นายไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ"

     "ฮึ!จนผมจะปลดตะขอเสื้อในเจ๊แล้วยังคิดว่าผมล้อเล่นอีกหรอ"

     "จุนเน่!!! เจ๊ไม่ยอมหรอก ช่วยด้วยยยยยยยย!!!!ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยย!!!!"

     คุณตะโกนขอความช่วยเหลือพรางทุบตีจุนเน่อย่างไม่ยั้งมือและพยายามดิ้นให้หลุดจากตัวของเขา ตอนนี้มือจุนเน่ไม่ต่างอะไรกับปลาหมึกเลย

     "จุนเน่!!!!เจ๊เกลียดนาย!!! ฮือ...ช่วยด้วย ฮันบินนายอยู่รึป่าว ช่วยฉันด้ว.."

พลั้วะ!!!!อัก!!!!เพล้ง!!!!

     คุณตะโกนไม่ทันจบ ฮันบินที่มาจากทางไหนไม่รู้กระชากจุนเน่ออกจากตัวคุณก่อนจะต่อยและเหวี่ยงไปชนกับโต๊ะข้างเตียงทำให้โคมไฟตกลงแตกทันที 

     "ฮึ!"

     จุนเน่สบทพรางเช็ดเลือดออกจากมุมปาก

     "ฉันขอโทษที่ดูแลเธอไม่ดี อย่าร้องนะฉันอยู่นี่แล้ว จากนี้ไปฉันจะปกป้องเธอเอง เป็นแฟนกับฉันนะ"

     ฮันบินรีบเข้ามากอดคุณพร้อมกับเอ่ยทันทีโดยที่ีไม่มีความลังเลสักนิด

     "ฮืออออ....ฮันบิน นาย นาย...."

     คุณเอ่ยทั้งน้ำตาพร้อมกับกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น

     "ฉันชอบเธอ ชอบตั้งแต่ที่เธอคบกับจินฮวานฮยอง ฉันเจ็บปวด ฉันหึงฉันหวงเธอทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน ฉันแกล้งเธอเพราะอยากให้เธอสนใจฉันบ้าง ฉันกลัวว่าฉันจะเสียเธอไป ถ้าบอกเธอเกี่ยวกับความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ กลัวว่าเธอเหินห่าง ไม่เหมือนเดิม แต่ตอนนี้ไม่ว่าฉันจะเสียเธฮไม่หรือไม่ก็ตาม ฉันขอแค่ได้บอกเธอและขอคบกับเธอสักครั้ง ก่อนที่ฉันจะไม่มีโอกาส เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะยััยกุลตรีแทกุก ฮึ่ย!!!พูดบ้าอะไรอยู่ว่ะเนี่ย ฉันจะเ็นบ้าตายก็เพราะเธอ ยัยคาสโนวี่!!!"

แปะ!แปะ!แปะ!

     "ในที่สุดก็ยอมพูดออกมาสักทีนะฮยอง"

     ดงฮยอกปรบมือพรางเอ่ยและเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเหล่าไอค่อนที่เหลือยกเว้นจินฮวานคนเดียว

     "อะไรกัน!"

     คุณและฮันบินต่างอุทานออกไปพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย

     "พวกเราช่วยให้ฮยองสมหวังนะ ทำไมต้องทำหน้างงแบบนั้นด้วย"

     ดงฮยอกเอ่ยพร้อมหยุดยืนอยู่ข้างจุนเน่

     "นี่แผนของพวกนายหรอ"

     คุณที่พึ่งตั้งสติได้เอ่ยถามทันที

     "แผนของผมเอง แต่ต้องขอบคุณพระเอกหลักที่ทำให้แผนสำเร็จ ลงทุนยอมโดนต่อย"

     ดงฮยอกเอ่ยพร้อมตบบ่าจุนเน่ที่ยืนเก๊กท่าอยู่

     "ฮึ!!!กว่าจะมาช่วย ฮยองไม่รอให้ผมถอดเสื้อในเจ๊ออกก่อนแล้วค่อยมาไปเลยล่ะ ผมก็เป็นผู้ชายนะ เกิดผมหยุดตัวเองไม่ได้จะทำไง"

     จุนเน่เอ่ยพรางมองคุณในอ้อมกอดของฮันบินอย่างไม่สบอารมณ์นักก่อนที่ทุกคนจะมองมาที่คุณหมด

     "ฉันจะฆ่าแก เฮ้ย!!!!ห้ามมองนะเว้ย!!!!!!"

     ฮันบินพร้อมรีบเอาตัวเองบังตัวคุณไว้ทันที เพราะส่วนบนของคุณตอนนี้มีแค่เสื้อชั้นในเท่านั้น

     "ฉันว่าเราออกไปดีกว่าให้บ่าวสาวเขาได้........ดีกว่า ป่ะ"

     บ๊อบบี้เอ่ยก่อนที่จะเดินนำออกไปทันที

     "เออ อ่ะนี่เสื้อเธอ"

     ฮันบินผละออกจากคุณก่อนจะหยิบเสื้อและยื่นให้คุณทันที

     "ทำไมต้องหันหน้าไปทางอื่นด้วย"

     คุณเอ่ยเมื่อเห็นฮันบินหันหน้าหนีคุณด้วยความอาย

     "ก็เธอจะได้ใส่เสื้อไง"

     ฮันบินเอ่ยทั้งที่ยังไม่หันมามองคุณ

     "ฮึ!*-*ถ้าฉันไม่ใส่ล่ะ"

     คุณยิ้มร้ายก่อนที่จะเอ่ยออกมา

                             50% 
 อิอิ ลงแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก่อน ดูสิว่านางเอกจะชอบกันรึป่าว อ่านแล้วอย่าลืมเม้นด้วยน่า ไม่งั้นไรท์งอนจริงด้วย(ไม่ได้บังคับเลยน่าาา^-^) ขอให้มีความสุขในการอ่านนะนางเอกทุกท่าน ขอบคุณมากที่เม้นที่ติดตามอ่านกันจนถึงวันนี้ ขอบคุณคร้าบบบบบ .บินกลับอวกาศ^-^

ต่อนะทุกคนนนนน!!!!!!

"ยัย ยัย ฉันก็ผู้ชายนะเว้ย!!! ถ้าเธอไม่ใส่ล่ะก็นะ ฉันจะไม่ทน!"

ฮันบินหันมาเอ่ยกับคุณอย่างเขินอายและทำเป็นโมโหเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อน

"5555+ฉันพึ่งรู้นะเนี่ยว่าแกล้งนายก็สนุกดีเหมือนกัน"

     คุณเอ่ยพรางหัวเราะทั้งที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อและไม่ดูว่าคนตรงหน้ากำลังมองคุณด้วยสายตาที่อันตรายมากขนาดไหน

     "งั้นฉันลองแกล้งเ้ธอกลับดีไหม หื้อ?คงสนุกกว่านี้เยอะเลยเนอะ เธอว่าไหม"
 
     ฮันบินเอ่ยพร้อมจับคุณกดลงบนเตียงนอนของจุนเน่ทันที

     "ฮะฮันบิน!"

(ย๊าาาาา!!!!เคโระ!!!!ที่ตกลงไว้ไม่ใช่แบบนี้นี่ หยุดเลยนะ stoppppp!!!!ไหนบอกแค่มาช่วยแล้วให้โอปป้าโทรหานางเอกไง แล้วนี่อะไรมีจับกดด้วย!!!>จีมิน)

(เออ....คือฉันยังบอกจีมินโอปป้าไม่หมดน่ะ>ไรท์)

(แล้วทำไมไม่บอกล่ะ!!!จะได้ตัดตรงนี่ออก โอปป้าไม่ยอมนะ นางเอกใคร ใครก็หึงก็หวง!!!!>จีมิน)

(น่าาานิดหน่อยเอง เดี๋ยวโอปป้าก็โทรเข้าไปแล้วไม่ใช่หรอ>ไรท์)ถ้าบอกก็ไม่ได้เอาลงในบทอ่ะดิ.คิดในใจ

(แต่มันช้าไป>จีมิน)

(มันช้าเพราะโอปป้ามาโวยวายกับฉันนี่แหละ พวกเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว>ไรท์)

(เออ จริงด้วย งั้นโทรเลยดีกว่า>จีมิน)

(ดะเดี๋ยว...>ไรท์) -_-!

I NEED YOU GIRL~~~~

     คุณรีบล้วงเอามือถือมารับทันทีโดยที่ไม่ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมา

     "อ่อ ค่ะแม่ หนูกำลังจะกลับค่ะ"

     ทันทีที่คุณเอ่ยว่าแม่ ฮันบินก็รีบลุกออกจากตัวคุณทันทีพร้อมยื่นเสื้อให้คุณ

     "ใครแม่เธอ นี่ฉันเอง"

     ปลายสายเอ่ยกับคุณอย่างมึนงง

     "อ่อ แม่อยู่ที่คอนโดหนูแล้วหรอ งั้นหนูจะรีบไปนะคะ เออ...ฉันกลับก่อนนะ"

     คุณเอ่ยกับปลายสายตาพรางรีบใส่เสื้อก่อนจะหันไปบอกฮันบินอย่างรีบเร่ง

     "เดี๋ยวฉันไป"

     "ไม่เ็ป็นไร เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ ไม่ต้องห่วงหรอก ไว้เจอกันใหม่ ไปและ"

     คุณรีบเอ่ยตัดบทพร้อมเดินออกมาจากห้องทันที ทิ้งให้ฮันบินยืนอยู่ในห้องมองแผ่นหลังคุณด้วยความเจ็บปวด

     "เธอโกหกฉัน เธอไม่กล้าขึ้นแท็กซี่ด้วยซ้ำT_T ฉันคงเป็นได้แค่เพื่อนเธอสินะ"

     ฮันบินเอ่ยอย่างแผ่วเบา

     "ฮันบินฮยอง ทำไรให้เจ๊โกรธอ่ะทำไมรีบกลับเร็วจัง"

     จุนเน่เอ่ยพร้อมเดินเข้ามากับไอค่อนที่เหลือ

     "แกคงเจ็บปากฟรีๆแล้วแหละจุนเน่"

     "ห้ะ!!!!!!"

     "แฮยอน รักฉันแบบเพื่อนเท่านั้น แผนของพวกนายคงไม่สำเร็จแล้วแหละ"

     ฮันบินเอ่ยพร้อมเดินไปเปิดผ้าม่านให้เหล่าไอค่อนเดินมาดู

.
.
.
     "แล้วจะกลับยังไงว่ะเนี่ย เดินก็ไกล แท็กซี่ก็.....ไม่ๆๆๆๆ ไม่เด็ดขาด โอ้ยยย!!!ให้ตายเถอะกบตัวสีเขียว"(เออ...นางเอกค่ะ สบทดีๆนะคะ โดนฉุดไปขมขื่นไรท์ไม่รู้ด้วยนะ-_-!>ไรท์)

     "อะเออ...ให้ตายเถอะชิมชิม"(เน่!!!พระเอกเฟ้ย!!!พระเอก!!!สบทใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ ปัดจับปล้ำซะเลย>จีมิน)

     "โอ้ยยย!!!ให้ตายเถอะ.....ฟุ....ฟุตบาท!!!พอใจยัง!"(เยี่ยม^_^>จีมิน/ไรท์)

     จะสบทแต่ละทีทำไมมันยุ่งยากจังว่ะ.คุณคิดในใจ

     บรืนนนน~~~เอี๊ยดดดดด!!!!!!!

     "ว้ายยยย!!!ไอ้บ้า ขับรถไม่เห็นคนรึไง นี่เดินอยู่บนฟุตบาทยังเสียวเลย คนยิ่งกลัวๆอยู่"

     คุณตะโกนออกไปด้วยความตกใจทันที

     "ย๊า!!!ฉันอุตส่าห์จะรับกลับคอนโดด้วย มาด่ากันอีก"

     คนในรถตะคอกเสียงกลับทันที และคุณก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าคนที่คุณพึ่งด่าไปนั้นคือใคร

     "แล้วใครบอกให้มาเบรกใกล้ฟุตบาทขนาดนี้เล่า!!!!"

     "อย่ามาเถียง!!!ขึ้นรถมา!!!"

     "ไม่บอกก็จะขึ้นอยู่แล้ว!!!"ใครจะไปนั่งแท็กซี่กลับกันเล่า.คุณพูดต่อในใจ

     "แล้วจะตะคอกเสียงทำไม คนอุตส่าห์จะมาง้อ"

     จีมินเอ่ยเมื่อคุณปิดประตูแล้ว

     "เรื่องของฉัน จะมาง้อทำไม ไม่ได้โกรธอะไรกันนี่"

     คุณเอ่ยพร้อมหันไปอีกทางก่อนที่จีมินจะออกรถอย่างนุ่มนวล

     "นี่หรอที่ไม่ได้โกรธ หันมาคุยกันดีๆสิ"

     จีมินเอ่ยเสียงอ่อนพรางหันมองคุณเป็นระยะๆ

     "จีมินโอปป้าขับรถต่อไปเถอะ ฉันบอกว่าไม่ได้โกรธไง ไม่ต้องมามอง"

     คุณเอ่ยพร้อมกอดอกหน้าบึ้งทันที

     "ฮูววว....ไม่โกรธแล้วหน้าบึ้งทำไม นี่ลงทุนสะกดรอยตามตั้งแต่ผับไอ้คุณชายแทฮยองเลยนะ"
 
     "ช่างดิ ฉันไม่ได้ขอร้องซะหน่อย"

     "ย๊า...หันมาสิ โอปป้าไม่เคยง้อใครเลยนะนอกจาก..."

     "เมียพี่วอนโฮ!!!พี่สะใภ้ฉันล่ะสิ"

     "อะเออ....อือ ตั้งแต่นั้นโอปป้าก็ไม่เคยง้อผู้หญิงที่ไหนนะ"

     "จะว่าฉันโชคดี?"

     "ก็...."

     "เหอะ โชคร้ายมากกว่า ผู้ชายที่ไม่รู้จักพออย่างโอปป้า"

เอี๊ยดดดด!!!

     "อย่างกับว่าเธอรู้จักพองั้นแหละ!!!กับไอ้บินนั้นคงได้กันเมื่อกี้แล้วสินะ"

     จีมินจอดรถข้างทางอย่างเร็วก่อนจะหันมาเอ่ยกับคุณอย่างโมโห

เพลี๊ยะ!!!

     คุณตบหน้าจีมินทันทีที่เขาพูดจบและมองกลับอย่างโกรธเคือง

     "ฮึ!!!ฉันพูดถูกล่ะสิ ฉันคงโทรไปขัดกิจกรรมบนเตียงของพวกเธอสินะ ถึงได้โกรธฉัน"

     "สมองโอปป้าคิดแต่เรื่องแบบนี้หรอ!!!แล้วทำไมถ้ามันจริงล่ะ โอปป้าจะรับผิดชอบยังไง ฮึ!ฉันกำลังมันกับฮันบินเลยล่ะ ตอนที่โอปป้าโทรไป กำลังถึงจุด...OxO!"

     คุณเอ่ยไม่ทันจบคำจีมินก็ดึงคุณเข้าไปจูบทันที 

     "อื้อออ!!!อ่อยอะ อื้อออ!!!"

     คุณอู่อี้ในลำคอส่วนมือก็ทั้งทุบทั้งตีทั้งตบอกแกร่งของเขา แต่ยิ่งคุณทำแบบนั้นจีมินยิ่งกดจูบบดขยี้ปากคุณจนรู้สึกเจ็บขึ้นมาในทันที

     "อ่อยอะ!!!อื้อออออ..."

     คุณยังคงทำเหมือนเดิม และพยายามหันหน้าหนีแต่จีมินประคองจับไว้อย่างมั่นคง คุณไม่สามารถทำอะไรได้เลย

     "ฮึ!ในรถคงไม่สะดวกสินะ"

     จีมินผละออกจากคุณก่อนจะเอ่ยอย่างร้ายกาจพร้อมออกรถและเลี้ยวเข้าโรงแรมที่เขาพึ่งจอดข้างหน้าเมื่อสักครู่นี้

     "ลงมา!!!"

     จีมินเอ่ยแต่มือกระชากคุณให้ลงจากรถอย่างไม่สนว่าคุณจะเจ็บหรือไม่

     "ฝากลุงยามเอารถผมไปเก็บด้วยนะครับ"

     จีมินเอ่ยกับลุงยามที่ยืนดูพวกคุณอย่างมึนงง แต่ก็รับกุญแจไป

     "มานี่!!!"

     "โอ้ยยย!!!ฉันเจ็บข้อมือนะ!ปล่อย!"

     "ปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

     "คุณจีมินครับ"

     พนักงานชายหน้าตาน่ารักเอ่ยขึ้นเมื่อจีมินลากคุณผ่านเคาวเตอร์โรมแรง จึงพอดีที่คุณได้เห็นชื่อโรงแรม ปาร์คงั้นหรอ.คุณเอ่ยในใจ

     "นี่เมียฉันเองนายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันแค่จะสั่งสารเมียนิดหน่อยน่ะ"

     จีมินเอ่ยกับพนักงานก่อนจะลากคุณไปเข้าลิฟต์

     "โอ้ยยย!!!ฉันบอกว่าฉันเจ็บไง"
 
     คุณตะคอกเสียงทันทีที่จีมินเหวี่ยงคุณลงบนเตียงนุ่ม

     "เตียงโรงแรมฉันนุ่มจะตายไป แค่นี่ทำเป็นเจ็บ เดี๋ยวเธอได้เจ็บจริงๆแน่"

     จีมินเอ่ยพร้อมขึ้นคร่อมตัวคุณทันที

     "ลุก"ออกไป.คุณเอ่ยในใจ

     จีมินประกบปากจูบคุณทันที โดยไม่พูดพรำทำเพลง คุณรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆแล้วสิ เขาไม่เหมือนคนที่อยู่ญี่ปุ่นตอนนั้นเลย ตอนนี้น่ากลัวมาก ถ้าแกล้งสลบเหมือนตอนอยู่ญี่ปุ่นคงใช่ไม่ได้ผลกับเขาอีกแล้ว คุณจะทำยังไงดี

     "อื้อออ่อยเออะ"

     คุณอู่อี้ในลำคอพร้อมดันอกเขาด้วยแรงที่ไม่น่าจะแรงว่าแรง เพราะมันเหมือนแค่สะกิดเท่านั้น ตอนนี้จีมินไม่ต่างจากหมาป่าผู้หิวโหย ซึ่งไม่สนว่าเหยื่อจะเป็นอะไร ขอแค่ตัวเองอิ่มก็พอ

     "ฮือออ อื้ออออ..."

คุณร้องไห้ใต้ร่างหนาที่กำลังขยี้ปากบางของคุณอย่างเมามันส์ มือก็ลูบไล้ไปทั่วตามความพอใจของเขา ไม่สนว่าคุณจะสั่นและกลัวเขามากขนาดไหน ฮือทำไมทำอะไรไม่ได้เลยว่ะ ถ้าเป็นคนอื่นโดยต่อยไปแล้ว แต่กับจีมินโอปป้าทำไมเราถึงทำอะไรไม่ได้ มันเจ็บปวดแต่ทำไมรู้สึกดีที่เขาทำแบบนี้ ถึงกลัวก็เถอะ.คุณคุยกับตัวเองในใจ

     "อื้อเอ็บ"(เจ็บ)

     คุณหลับตารับรสจูบที่ร้อนแรงดุดันของเขาอย่างขมขื่น มือก็กำชายเสื้อเขาไว้แน่น ทำไมต้องยอมด้วย ฮือ...มันโหดร้ายที่สุด!.คุณคิดในใจ

แคร่ก!!!

     จีมินดึงกระดุมและกระชากเสื้อของคุณจนขาด พร้อมทั้งบีบทั้งกดไหล่คุณราวกับว่าเขาตั้งใจให้คุณเจ็บปวดมากเข้าไปอีก คุณไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้เลยเพราะร่างหนาแน่นซิกแพ็คของเขาทาบทับร่างบางคุณอยู่ คุณทำได้แค่นอนนิ่งรับสัมผัสอันแสนจะปวดร้าวทรมานจากหมาป่าอย่างเขาเท่านั้น

แน พี ทัม นุนมุล~~~~

     ทันใดนั้นเสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้นมา แต่จีมินไม่ใยดีมันแม้แต่น้อย เขาเริ่มซุกไซร้ขบเม้มคอเนียนขาวของคุณจนเกิดรอยแดงขึ้นทันที มันจะรุนแรงขนาดไหนถึงขั้นแดงขึ้นมาทันที คุณต้องเจ็บมากแน่ 

แน พี ทัม นุนมุล~~~~

     แม้มือถือจะเสียงดังแค่ไหน แต่มันไม่ได้ช่วยดึงสติเขากลับมาเลยสักนิด จีมินจูบเม้มลงต่ำจนถึงเนินอกสวยของคุณ

แน พี ทัม นุนมุล~~~~

     "โธ่โว้ย!!!!"

     จีมินสบทก่อนจะลุกออกจากตัวคุณล้วงมือถือในกางเกงมารับ ส่วนคุณก็รีบเตรียมจะหนี แต่ถูกเขาคว้าตัวเอาไว้กอดพร้อมส่งสายตาขู่ให้คุณเงียบนิ่งในอ้อมของเขาแต่โดยดี

     "หมูจีมของแม่ ทำไรอยู่ลูก".ดึกขนาดนี้แม่โทรมาทำไมว่ะเนี่ย.จีมินเอ่ยในใจ

     เสียงปลายสายเอ่ย

     "อะอืม อืม ผมทำโครงการอยู่ครับ แม่มีอะไรรึป่าวครับโทรมาซะดึกเลย"

     จีมินปรับเสียงและเอ่ยตอบผู้เป็นแม่อย่างปกติ

     "แม่แค่คิดถึงน่ะลูก ไม่มีอะไรแล้ว ลูกก็นอนได้แล้วนะ โครงการ!ไว้ค่อยทำก็ได้"

     "คร้าบบบบฝันดีนะครับแม่ จุ๊บๆครับ"

     จีมินเอ่ยพร้อมจุ๊บมือถือก่อนที่ปลายสายจะตัดไป

     "ขอโทษ"

     จีมินเอ่ยเสียงราบเรียบก่อนจะล้มตัวลงนอน โดยที่ไม่ลืมดึงคุณลงไปนอนด้วย คุณที่อยู่ในอ้อมกอดจึงได้มองหน้าเขาตอนหลับใกล้ๆ ยิ่งมองคุณยิ่งเหมือนถูกดึงดูดให้หลงใหลเข้าไปอยู่วังวนเสน่ห์ของเขาเรื่อยๆ คุณจ้องเขาอย่างพิจารณาตั้งแต่หน้าผาก คิ้ว ตา จมูกและก็ปาก ปากหนาที่พึ่งทำร้ายคุณไปเมื่อครู่อยู่นาน

     "จะจ้องอีกนานไหม ถ้ายังจ้องอยู่ ฉันจะไม่ทนแล้วนะ"

     จีมินเอ่ยทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ทำเอาคุณรีบหลับตาซุกกับอกเขาทันที จีมินลืมตาขึ้นมาก่อนจะยิ้มกระชับกอดและค่อยๆหลับตาลง
.
.
.
.
     ฮูววววววววว!!!!เสร็จไปอีกตอน รอนานนนนนนกันมากเลยใช่ไหม ขอบคุณนางเอกผู้น่ารักของไรท์นะ รักที่สุดเลย ขอบคุณที่ยังเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์น่าาาาา ไรท์ปลื้มและดีใจมากเลยแล้วก็ยิ้มทุกครั้งที่อ่านเม้นของนางเอก น่ารักทุกคนเลย ทุกคนทำให้ไรท์มีพลังกลับมาแต่งอีกครั้ง ขอให้ทุกคนสนุกกับนิยายที่ไรท์ตั้งใจแต่งเพื่อมอบให้ทุกคนน่าาา รักๆๆๆๆ^_^ อยู่ด้วยกันสนับสนุนคนที่เรารักไปนานๆน่าา

ณ ห้องประชุมสำนักงานอวกาศไรท์เคโระ

จีมิน:"ย๊า!!!เคโระ!อันนี้เราก็ไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นะ แล้วแม่โอปป้าโทรมาได้ไง นี่มัน..."

ไรท์:"ก็ฉันก็บอกแล้วไงว่า ฉันบอกจีมินโอปป้ายังไม่หมด ตอนฮันบินโอปป้าก็โทรไป นี้ตอนโอปป้าแม่ของโอปป้าก็โทรไป ก็วินๆกันทั้งคู่ จบนะ ประชุมเรื่องแทฮยองต่อเลย"

จีมิน:"เอออ..."ทำไมซีเรียสจังว่ะ คนละคนเลยเวลาคุยเรื่องงาน.จีมินคิดในใจ

แทฮยอง:"เรื่องของฉันหรอ ดีจัง^_^"

ไรท์:"อืม บอกว่าอย่ายิ้มแบบนั้นไง!!!"

บังทัน:"ทำไม!!!"

ไรท์:"เดี๋ยวอดใจไม่ไหว">//<

บังทัน:"วี๊ดดดดด!!!วิ๊วววววว!!!!โว้ววววว!!!"

แทฮยอง:"......................."

ไรท์:"อะเออแอ่มแฮ่มๆ คือฉันคิดพอร์ตเรื่องและวางเรื่องไว้หมดแล้ว เหลือแค่เตรียมเปิดเรื่อง แต่ไม่รู้ว่าฟีตแบคจะดีรึป่าวนะจบ ยุติการประชุมแค่นี้ พวกโอปป้ากลับโลกได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน".ลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมทันที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #103 FahJiraprapa (@FahJiraprapa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 04:09
    ชอบง่าาาา
    ต่อค่าาาา
    #103
    0
  2. #65 pinkladyangle (@pinkladyangle) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 13:42
    ไรท์ชอบ แทฮยอง ใช่ไมค่าาา 55555
    #65
    0
  3. #62 amarkk (@amarkk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 08:44
    งื้อออ ชอบเรื่องนนนนนนนนนนนนนี้ รอค่าาาาา สู้ๆน่ะไรท์??????
    #62
    0
  4. #61 0611343125 (@0611343125) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    คิดถึงไรท์มากกกกกกกกกยังใงก้อเป็นกำลังใจให้น่าค้า จุฟ.
    #61
    0
  5. #59 Miw1203 (@JieYu1203) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 14:16
    คิดถึงไรท์มากๆเลยค่ะฮื่ออ อย่าหายไปนานๆอีกนะคะโฮฮฮฮฮฮ
    #59
    0
  6. #58 ***** (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 16:57
    ไรท์กลับมาแต่งให้มันจบ อย่าพึ่งหายไปปปปป รอไรท์อยู่นะฮับ
    #58
    0
  7. #57 20ploysai20 (@20ploysai20) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 09:06
    ไรท์ด่วนๆเลยใจจะขาดแล้ว
    #57
    0
  8. #56 Miw1203 (@JieYu1203) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 12:40
    ไรท์หายไปไหนมาตั้งนานนน ฮืออคิดถึงนะคะ ดีใจที่ไรท์มาอัพพ มาต่อเร็วๆนะค้าา
    #56
    0