[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,222 Views

  • 58 Comments

  • 553 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    363

    Overall
    12,222

ตอนที่ 7 : CHAPTER7 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    11 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER7



     หลังจากที่ผมโดนคุณน้าที่ไหนไม่รู้ ซึ่งผมไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ

     จากที่ท่านปล่อยระเบิดไว้ให้ผมกับคนตัวสูงข้างๆตอนนี้งานแต่งก็ดำเนินมาถึงพิธีที่นับว่าหญิงโสดรอคอยแล้ว

     พิธีที่คิดว่าคงต้องมีเกือบทุกงาน และคุณผู้หญิงดูท่าจะชอบเอามากๆ

     นั่นคือการโยนช่อดอกไม้ครับ

     จริงๆผมก็ไม่รู้ว่าทำไมสาวโสดถึงชอบกันจัง แต่พอมองบรรยากาศข้าวหน้าที่เหล่าสาวๆไปรวมตัวกันด้านล่างเวทีที่มีเจ้าสาวหันหลังให้นั้นดูครึกครื้นมากๆ

     และคนข้างๆผมก็หายไปด้วยเช่นกัน

     แต่ช่างเขาเถอะครับ เรามาดูความเคลื่อนไหวของการโยนช่อดอกไม้ตรงหน้าดีกว่า

     หลังจากที่เจ้าสาวบอกทุกคนเตรียมตัวคุณเธอก็หันหลังให้แล้วโยนช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ออกจากมือ

     ช่อดอกไม้ลอยลงมาด้านหน้าเวทีมายังบริเวณที่เต็มไปด้วยสาวโสดมากมาย และต่อจากนั้นช่อดอกไม้ก็ได้ตกอยู่ที่มือของเธอ... ไม่สิ

     ตกอยู่ในมือของเขาต่างหากหละ

     และเขาที่ว่าก็คือคนที่ผมบอกว่าหายไปนั่นเอง

     คือ.. อยากได้ช่อดอกไม้เหมือนกันว่างั้นเถอะ

     เสียงเอ่ยแซวของเจ้าบ่าวดังมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจของใครหลายๆคนที่อดได้ช่อดอกไม้

     เจ้าตัวเดินกลับมาหผมก่อนจะทำสิ่งที่ไม่คาดคิดสักเท่าไหร่

     นั่นคือ..เขายื่นช่อดอกไม้ให้ผม

     บ้ารึเปล่า! เขาบอกว่าการที่ได้ช่อดอกไม้จากงานแต่งแล้วเอาให้ใครมันก็คล้ายๆกับบอกรักคนๆนั้นนะ

     แล้วทำไมผมต้องคิดด้วยเนี่ย ละ..ละก็ทำไมต้องร้อนตรงแก้มอีกแล้ว

     "รับไปสิ เห็นจ้องตั้งแต่ตอนแรกๆเลยคิดว่าอยากได้"

     อ่อ จริงๆผมก็จ้องบ่อยแหละครับ ผมว่าช่อดอกไม้สวยดี มันเป็นช่อดอกไม้สีขาวที่ด้านในก็เป็นดอกกุหลาบสีขาว และที่ผมชอบมันเพราะมันสื่อถึงความรักอันบริสุทธิ์

     "เอ่อ ขอบคุณครับ"

     ผมรับช่อดอกไม้ต่อจากใครอีกคน ก่อนจะเก็บรูปสวยๆคู่กับช่อดอกไม้และไม่ลืมที่จะอัพลงไอจีที่ปล่อยร้างมาเป็นเดือน

     ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถ่ายให้มันติดคนให้ด้วยดีกว่า

     ผมเลือกรูปภาพสวยๆก่อนจะอัพลงไอจีพร้อมด้วยแคปชั่นเล็กๆน้อยๆ 'Thx for flower bouquet.'

     ขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้นะครับ..คุณอชิต

     พอจบงานคุณอชิตก็พาผมออกมาด้านนอก เราเดินเล่นรอรถกันไม่นานก็เดินทางกลับ

     "ช่วยพาไปที่เดิมหน่อยนะ แล้วนายก็กลับเลย เดี๋ยวฉันจะพักที่บ้านเล็ก"

     "ครับคุณอชิต"

     ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้ที่เดิมของเขาคือที่ไหน และบ้านเล็กมันเป็นยังไง

     แต่เท่าที่ผมฟังๆดูแล้ว มันเหมือนจะบอกผมกลายๆว่าคืนนี้ผมกับเขาจะไม่กลับบ้านใหญ่

     รถเคลื่อนตัวมาจอดที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำแสนสงบ

     หลังจากที่พวกเราลงรถมา ตัวรถก็เคลื่อนออกไป ทิ้งไว้แค่ความว่างเปล่า

     อากาศบริสุทธิ์ที่ไม่ค่อยได้สัมผัสนานนักเมื่ออยู่ในตัวเมือง รวมทั้งสายลมที่พัดผ่านเบาๆในขณะไม่มีผู้คน นับว่าเป็นบรรยากาศที่ดีสำหรับค่ำคืนนี้จริงๆ

     คุณอชิตเดินไปแถวๆริมแม่น้ำ แต่ผมไม่ได้ตามไป

     ผมคิดว่าที่เขามาสถานที่แห่งนี้ มันอาจจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาสักอย่าง

     ความเงียบเหงาเข้ามาแทนที่บรรยากาศดีๆ สายลมที่พัดแรงขึ้นจนต้นไม้ใบหญ้าเสียดสีกันได้ยินชัดเจน และเมฆดำที่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ๆ

     นั่นเป็นสัญญาณเตือนบอกว่าอีกไม่นานฝนคงตก

     คุณอชิตเดินกลับมาจากริมแม่น้ำแล้ว ถ้าผมสังเกตไม่ผิด ผมเห็นว่ารอบดวงตาของเจ้าตัวแดง และแพขนตาของอีกฝ่ายเปียกชุ่ม

     ร้องไห้มาแน่ๆ

     "กลับไปบ้านเล็กเถอะ ฝนใกล้จะตกแล้ว"

     เขาว่าก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำผม

     พวกเราเดินมาได้ไม่นานก็เจอกับบ้านชั้นเดียวแนวโมเดิร์นสีน้ำตาลอ่อน

     "บ้านหลังนี้มีห้องนอนเดียว คืนนี้คงต้องนอนด้วยกัน"

     หลังจากนั้นผมก็โดนไล่ให้ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำในห้องนอน เรื่องเสื้อผ้าเขาบอกว่าจะเตรียมให้

     ส่วนตัวเขาเองจะอาบน้ำที่ห้องน้ำใหญ่

     และเขาก็ไม่ลืมกำชับให้สระผม เพราะตอนเดินกลับบ้านฝนตกปรอยๆตลอดทาง

     หลังจากที่อาบน้ำสระผมทำอะไรเรียบร้อยเสร็จผมก็มานั่งเล่นที่เตียงนอน

     และผมก็รู้สึกไม่ค่อยโอเคกับชุดซะเท่าไหร่

     กางเกงก็พอว่าโอเคอยู่ แต่เสื้อสีขาวตัวนี้มันใหญ่เกินไปสำหรับผมหนะสิ พอใส่แล้วคอเสื้อก็แทบจะเห็นไหปลาร้าด้วยซ้ำ

     แกร๊ก

     คุณอชิตต้องเข้ามาแน่ๆ ไม่อยากให้เห็นสภาพนี้เลย

     ทำไงดีๆ นอนดีกว่าเผื่อช่วยได้

     คิดเสร็จผมก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอแล้วพยายามหลับตาลง

     "หึ จะหลับก็ให้เนียนๆหน่อย ตอนหลับใครเขาตัวสั่นกัน อีกอย่างผมก็ยังเปียกอยู่เลย"

     เจ้าของบ้านพูดอย่างรู้ทันก่อนที่ผมจะรู้สึกเหมือนโดนดึงให้ลุกจากเตียงนอน

     "ก็ผมไม่อยากให้คุณเห็นสภาพผมนี่นา เสื้อตัวใหญ่ไปจนไม่น่าดูแบบนี้"

     ผมทำเสียงหงุดหงิดมองหน้าเจ้าตัวก่อนจะจับเสื้อที่เป็นตัวต้นเหตุสั่นไปมา

     คุณอชิตยิ้มขำก่อนจะขึ้นมายืนเข่าบนเตียงอยู่ข้างหลังผม

     "คุณจะทำอะไรเหรอครับ"

     "เช็ดผมให้เด็ก" ว่าจบผ้าขนหนูก็วางลงที่หัวก่อนจะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของมืออีกฝ่าย

     รู้สึกดีมากกว่าคำว่าเจ็บเสียอีก

     "อย่าหลับหละ"

     "เปล่าซักหน่อย" ผมทำเสียงกระง้ำกระงอดกลับไปเมื่อเจ้าตัวรู้ทัน

     จริงๆก็เกือบหลับแหละ55555

     "ว่าแต่เจ้าหนี้ที่ไหนเขาจะดูแลลูกหนี้ดีขนาดนี้กัน คุณบ้ารึเปล่า"

     ผมได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบคำถามแบบที่งงกว่าเดิม

     "นายไม่รู้อะไรหรอก แค่เป็นลูกหนี้ก็อย่าดื้อมากนัก ระวังจะโดนปราบเข้าสักวันหละ"

     "ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย แล้วถ้าคุณปราบผมผมก็จะแจ้งกรมสิทธิมนุษยชน"

     ผมว่ากลับน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

     เห็นเจ้าตัวหัวเราะได้แบบนี้ ก็ยังดีกว่าที่ร้องไห้ที่สวนสาธารณะตั้งเยอะ

     จะว่าไป..ถ้าผมถาม จะได้ไหมนะ

     "คุณอชิตครับ คือที่สวนสาธารณะผมเห็นคุณร้องไห้ มีอะไรรึเปล่าครับ"

     อีกฝ่ายดูจะชะงักกับคำถามของผม จนมือที่อยู่บนศีรษะหยุดการกระทำ

     "ถ้ามันทำให้คุณหนักใจ ก็ขอโทษด้วยครับ"

     "จริงๆแล้ว นั่นเป็นที่ที่มีแต่ความทรงจำของแม่กับฉัน" เจ้าตัวเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปสักพัก

     "แล้วตอนนี้แม่ของคุณ"

     "ท่านเสียแล้วหนะ"

     เสียงของอีกฝ่ายดูเศร้าลงอย่างใจหาย

     "คือผมขอโทษที่ถามไปแบบนั้นนะครับ"

     "ไม่เป็นไรหรอก"

     เจ้าตัวเช็ดผมต่ออีกนิดหน่อยก็ปล่อยให้คนด้านล่างอย่างผมเป็นอิสระ

     คุณอชิตนั่งลงที่เตียงไม่ได้ขยับไปไหน ใบหน้าของอีกฝ่ายดูเศร้ามากจนทำให้ผมรู้สึกไม่ดี

     "คุณอชิตครับ" ผมนั่งหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะจับมือของคนตรงหน้ามากุมไว้

     เจ้าตัวมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

     "อย่าเศร้าไปเลยนะครับ คุณแม่ท่านยังคงอยู่กับคุณเสมอ ตรงนี้...ในหัวใจ"

     ว่าจบผมก็เอามือจิ้มหน้าอกข้างซ้ายของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะพูดต่อ

     "คุณอชิตต้องเข้มแข็งนะครับ รู้ไหมว่าคุณแม่ท่านคงเฝ้ามองคุณอยู่เสมอ อีกอย่างถ้าคุณเอาแต่เป็นแบบนี้คุณแม่ท่านคงห่วงแย่เลย"

     ผมว่าก่อนจะยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย

     ให้ตายสิ ทำไมพูดเรื่องแนวนี้น้ำตาผมถึงล้นออกมาตลอดนะ

     แต่ถึงอย่างนั้น ชีวิตของผู้ชายคนนี้ก็ยังดีกว่าชีวิตผมหลายเท่าเลยหละ

     "ฮึก..อย่างน้อยคุณก็มีพ่อ อึก..แต่ผมไม่เหลือคะ--"

     ฟึบ

     ผมโดนคว้าตัวไปกอดอีกครั้ง และนี่เป็นครั้งที่สองที่ผมโดนผู้ชายคนนี้กอด

     "พอได้แล้ว"

     "ฮึก..ฮือ"

     "นายพยายามจะให้ฉันเข้มแข็ง แล้วตัวนายเข้มแข็งอยู่รึเปล่า เป็นแบบนี้พ่อกับแม่ท่านยิ่งจะห่วงนะ"

     คำพูดนั้น..ผมเคยพูดกับเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผมที่ต้องฟังคำพูดของตัวเอง

     "น้องรักของพี่ไม่ร้องนะครับคนเก่ง"

     เจ้าตัวพูดเสียงอ่อนก่อนจะผละมาซับน้ำตาให้ผมและกอดผมไว้อีกครั้ง

     "ฮึก..รัก รักจะเข้มแข็ง หะ..ให้ได้ครับ ฮือ"

     "ดีมากครับ วันนี้ก็เหนื่อยมาเยอะ..นอนได้แล้วนะเด็กดี"

     สิ้นคำพูดนั้นเจ้าตัวก็เอนตัวลงจนเรานอนอยู่บนเตียงกันทั้งคู่ และอีกฝ่ายยังคงกอดประโลมพร้อมทั้งลูบหัวผมอยู่ตลอดเวลา

     สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นและรับรู้คือรอยยิ้มและอ้อมกอดของอีกฝ่าย ก่อนที่ผมจะเผลอหลับไปพร้อมกับความอบอุ่นที่คนตรงหน้ามอบให้



-------100%-------





Talking With LittleA_
     สั้นไปนิดแต่ก็ซึ้งอยู่นะ ตอนนี้ก็100%ครบเช่นเดิมค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #56 kimimill (@kimimill) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 13:30
    มีโมเม้นฟินๆ อบอุ่นกับเขินๆ เริ่มมีมากขึ้นทุกตอนที่อ่าน
    #56
    0
  2. #21 0848316524 (@0848316524) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:37
    ฟินนนนนนอ่ะรอน้าาาาา
    #21
    0
  3. #20 dewzerpsk2 (@Dewzerpsk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:04
    น้องรักของพี่ อุ้ยยยยละมุน
    #20
    0