[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,148 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    289

    Overall
    12,148

ตอนที่ 5 : CHAPTER5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    6 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER5



     "ไปไหนมา"

     เสียงของคุณอชิตที่ทั้งเรียบและเย็นชานั้นถูกเปล่งออกมาเป็นคำถาม

     เขาจ้องหน้าผมด้วยแววตาและสีหน้าที่นิ่งแต่แฝงความไม่พอใจเอาไว้

     งานงอกสิทีนี้!

     "ฉันแค่พาน้องรักไปเลี้ยงขนมเอง"

     "ฉันไม่ได้ถามนาย" คนตรงหน้าปฎิเสธคำพูดของพี่หมออย่างเยือกเย็น

     ขนาดเพื่อนอย่างพี่หมอยังโดนโกรธ แล้วลูกหนี้อย่างผมจะเหลืออะไรหละ

     "แค่นี้เองอชิต อย่าโกรธไปเลยน่า" พี่หมอยังคงหวังดีที่จะช่วยผมเหมือนที่ให้คำไว้

     แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความหวังดีที่ไม่มีผลต่อผม ซ้ำยังจะทำให้คนตรงหน้าเดือดกว่าเดิมด้วยซ้ำ

     "นายไม่เกี่ยว เข้าไปรอในห้องอาหารกับต้นกล้าไป"

     พอได้ยินประโยคดังกล่าวพี่หมอก็หันหน้ามาขอโทษผมที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

     "คุยกันดีๆหละ" เจ้าตัวถอนหายใจก่อนจะเดินออกไป

     ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมและคุณอชิต

     เราสองคนยืนอยู่ตรงประตู และดูทีท่าคงจะไม่มีการขยับไปไหน

     ความอึดอัดที่ก่อตัวเพิ่มขึ้น พร้อมกับความกดดันที่ได้รับจากคนตรงหน้า

     "ไปไหนมา" เสียงเยือกเย็นเอ่ยประโยคเดิมขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วน

     "ผมไปกินขนมกับพี่ธินมาครับ" ผมพูดเสียงอ่อย แถมยังก้มหน้าอยู่ตลอด

     "ใครอนุญาต"

     "ไม่ ไม่มีครับ"

     "แล้วทำไมยังออกไป" เสียงของคนตรงหน้าดูไม่พอใจขึ้นเรื่อยๆ

     ผมจำใจเงยหน้าขึ้นเพื่อมองสีหน้าของอีกฝ่าย

     น่ากลัวเกินไป

     ผู้ชายคนนี้ ตอนนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว

     "กะ ก็พี่หมอชวน ผมเลยไม่อยากเสียมารยาท" ผมว่าก่อนจะหลบสายตาของอีกฝ่าย

     "แล้วทำไมไม่คิดจะบอกฉัน"

     "...." ผมเงียบอย่างหาคำแก้ตัวไม่ได้

     ที่จริงมันก็สมควรแล้วที่จะโดนแบบนี้

     ความผิดทั้งหมดมันเป็นเพราะผมเอง ถ้าผมรู้จักห้ามตัวเอง หรือไม่ก็รอบคอบบอกกล่าวแม่บ้านไว้ ผมอาจคงไม่ต้องมาอยู่ในสภาวะอึดอัดแบบนี้

     "ฉันถามทำไมไม่ตอบ!" เสียงของอีกฝ่ายเริ่มกระชากเสียงขึ้นเรื่อยๆ

     จนมันทำให้ผมกลัว

     "ผม..ขอโทษ" ผมเอ่ยออกไปเสียงแผ่วอย่างกล้าๆกลัวๆ

     "คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรให้รู้จักคิด"

     "...."

     "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะทำอะไรตามใจตนเองก็ได้ ไม่ใช่ที่ที่จะให้ความสะดวกสบายกับนายได้เสมอไป"

     "...."

     "จะทำอะไรก็คิดถึงผลที่จะตามมาด้วย ไม่มีใครที่อยากจะต้องมารับภาระกับนายนักหรอก!"

     ฉึก!

     คำพูดแสนเยือกเย็นที่กล่าวออกมาจากปากของอีกฝ่าย เปรียบเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจผม

     ใช่สิ! ตัวผมมันคงไม่มีอะไรดีมากจนจะทำให้คนอื่นสบายใจด้วยได้ ตัวผมมันคงแค่เด็กโง่ๆเหมือนเศษดินไร้ค่า ที่ไม่มีใครต้องการ

     คนอย่างผมมันคงจะเป็นภาระของเขามากสินะ

     "ถ้าอยากทำอะไรตามใจตัวเองก็ไปอยู่คนเดียวซะ!"

     ไม่ไหวแล้ว..

     "ฮึก! ผมก็ไม่ได้อยากอยู่กับคุณนักหรอก!"

     สุดท้ายผมก็ทำทุกอย่างพัง

     ผมวิ่งออกจากจุดนั้นเพราะไม่ต้องการให้เขาเห็นน้ำตาที่มองแล้วน่าสมเพชของผม

     ผมพาตัวเองขึ้นมาบนห้องก่อนจะล็อคประตูเพื่อกันคนเข้ามา

     ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เกิดขึ้นส่งผลให้น้ำตาที่ผมกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก

     มันคงจริงสินะ ที่บนโลกนี้ไม่มีใครรักผมอีกแล้ว

     ขนาดพ่อกับแม่ที่ท่านรักผมมากท่านยังจากผมไป

     แล้วคนพวกนี้จะมารักผมได้ยังไงกัน

     ชีวิตที่เหลืออยู่ของผมมันคงไม่มีค่าอีกแล้วสินะ!

     ถ้ามันจะอยู่แล้วรกโลก ผมขอเลือกให้ตัวเองตายเสียยังดีกว่า

     ดีกว่าต้องมาอยู่ให้เป็นภาระของคนอื่นเหมือนที่คนๆนั้นบอก

     คิดได้ดังนั้นผมก็ตัดสินใจที่จะจบชีวิตที่แสนน่าเบื่อของตัวเองลง

     ผมคว้าผ้าห่มผืนเล็กออกมายังระเบียงพร้อมกับสายน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่ไม่หยุด

     ก่อนจะใช้เก้าอี้ปีนขึ้นไปเพื่อเอาผ้าคล้องกับราวที่ยื่นลงมาจากผนังเพื่อใช้ตากผ้า

     พ่อครับ แม่ครับ..

     บนโลกนี้ไม่มีใครต้องการรักแล้ว

     รักขอไปอยู่กับพ่อแม่นะครับ..

     แกร๊ก!

     "จะทำอะไรหนะ!"

     เสียงตะโกนของใครบางคนดังเข้ามาในโสตประสาทของผมขณะที่ผมกลั้นใจ

     ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนตัวเองโดนคว้าตกจากเก้าอี้ แต่ไม่ได้ตกลงไปอยู่พื้น เพราะมีคนพยุงผมเอาไว้

     ผมจึงลืมตาขึ้นมาเพื่อมองใครอีกคน

     คุณอชิต!

     "คิดจะทำบ้าอะไรของนาย! ถ้าตายไปเดี๋ยวก็เป็นภาระฉันซะหรอก!"

     เจ้าตัวตะโกนออกมาปาวๆโดยที่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น

     "ใช่สิ! ฮึก คำก็ภาระ สองคำก็ภาระ อึก ชีวิตผมมันคงจะเป็นภาระคุณมากใช่ไหมหละ! ฮือ"

     ผมทุบเข้าที่หน้าอกของอีกคนอย่างห้ามไม่ได้

     "พูดบ้าอะไรของนาย!"

     ผู้ชายคนตรงหน้าผมยังคงเดือดไม่หาย

     "ฮึก ปล่อยผม ถ้าเป็นภาระนักก็ให้ผมตายๆไปซะ! ฮือ ปล่อย!"

     ผมว่าก่อนจะพยายามสะบัดตัวออกจากการก่อกุมของอีกฝ่าย

     สายตาของผมที่ยังคงมีน้ำตามไหลลงมาเรื่อยๆไม่ขาดสายมองไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแข็งกระด้าง

     "ฮึก บอกให้ปล่อยไง!"

     ฟึบ

     ผมโดนคนตรงหน้าดึงเข้าไปกอดอย่างรวดเร็วหลังจากพูดจบ

     ฝ่ามือของเขาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนเหมือนกำลังปลอบประโลม

     "ฮึก ฮือ ปล่อยผม"

     ผมยังคงดิ้นอยู่เรื่อยๆเพื่อหวังที่จะออกจากพันธการของอีกฝ่าย

     "ฉันขอโทษ" น้ำเสียงนุ่มนวลกระซิบเข้าที่ข้างหู

     มันช่างเป็นน้ำเสียงที่น่าฟังกว่าเสียงตะคอกเหล่านั้นเสียจริง

     "ฉันพูดอะไรไม่คิดเอง นายไม่ได้เป็นภาระของฉันหรอก"

     เจ้าตัวยังคงพูดเรื่อยๆขณะที่ยังกอดผมอยู่

     "ร้องออกมานะ ปลดปล่อยความรู้สึกไม่ดีออกมาทั้งหมด ฉันจะเป็นคนรับมันเอง"

     ผมเผลอขยำเสื้อตรงหน้าอกของเขาอย่างรุนแรง

     "ฮึก ฮือ"

     อีกฝ่ายยังคงลูบหัวของผมไปเรื่อยๆ ในขณะที่เสื้อของเขาเริ่มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของผม

     แปลกที่ผมไม่ได้คิดอยากจะผลักไสเขา แต่ผมกลับยิ่งรู้สึกดีกับสัมผัสนั้น

     รวมทั้งน้ำเสียงนุ่มนวล และอ้อมกอดแสนอบอุ่นตรงหน้า

     ผู้ชายคนนี้อาจจะมีอะไรที่พิเศษ เพียงแต่ผมยังไม่ค้นพบเท่านั้นเอง

     "พี่ขอโทษนะครับ รักยกโทษให้พี่นะ"

     คำแทนตัวที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของอีกฝ่ายนั้นทำให้ผมชะงัก พี่..อย่างงั้นเหรอ

     จะใช่พี่คนเดียวกับที่คุณแม่บอกรึเปล่า

     "ยกโทษให้พี่นะครับ" เสียงนุ่มนวลกระซิบที่หูผมอีกครั้ง

     ผมเงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่าย คุณอชิตยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก และสายตาของเขาที่ส่งมาให้ผมนั้น..มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น

     แววตาของผู้ชายคนนี้ เหมือนแววตาของพ่อและแม่ผม

     "ผม ฮึก ผมว่า.." ผมกระอั่กกระอ่วนในคำที่จะพูดออกไป

     "ไหนลองแทนคำเรียกว่าพี่ซิ"

     ให้ตายสิ!

     ความรู้สึกเศร้าพร้อมกับน้ำตาหายไปแล้ว แต่ไหงตอนนี้ผมรู้สึกร้อนๆตรงแก้มนะ!

     "พี่..อชิต"

     ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย!

     "ยกโทษให้พี่นะครับ" เจ้าตัวว่าก่อนจะเผยรอยยิ้มแสนอบอุ่นออกมา

     นั่นไม่ใช่ยิ้มเสแสร้ง แต่นั่นเป็นยิ้มที่ออกมาจากใจ

     ซึ่งมันทำให้ตัวผมรู้สึกดีมากเลยหละ

     "อะ อื้อ"

     "ขอบคุณครับ น้องรัก:)"

     สรุปผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่!



-------100%-------





Talking With LittleA_
     ตอนนี้แต่งยากมากเลยค่ะ แต่ก็ครบ100% เพิ่มเติมคือตอนนั้นสั้นลงอีกแล้ว
     สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมคุณอชิตเข้ามาในห้องได้ ก็คือเจ้าของบ้านย่อมมีกุญแจห้องทุกห้องจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #17 0848316524 (@0848316524) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:03
    อย่าด่าน้อง. สงสารรักสู้ๆๆน้าา
    #17
    0
  2. #16 kalapakr (@kalapakr) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 13:25
    สนุกมากเรยคะรออ่านยุนะคะสงสารน้องรัก
    #16
    0