[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,221 Views

  • 58 Comments

  • 553 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    362

    Overall
    12,221

ตอนที่ 22 : - Special ธันธิน -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    2 เม.ย. 61



- Special ธันธิน -


          "ธิน ธัน มาอาบน้ำได้แล้วลูก เดี๋ยวอดฉลองวันเกิดนะ"

          เสียงของผู้เป็นแม่ที่เปรียบเสมือนสวิตซ์หยุดการกระทำของเด็กชายวัยสิบเอ็ดปีทั้งสองคน

          เด็กชายผู้มีใบหน้าคล้ายกันทั้งสองรีบวิ่งขึ้นห้องก่อนจะชำระร่างกายให้สะอาด พร้อมทั้งใส่ชุดที่ดูคล้ายกันอีกด้วย

          วันนี้เป็นวันเกิดของเด็กชายฝาแฝดทั้งสองคน และอีกไม่นานก็จะเริ่มการฉลองวันเกิดแล้ว

          "คุณแม่ครับวันนี้มีใครมาบ้างเหรอครับ"

          คนเป็นพี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น จะมีเพื่อนใหม่มาด้วยรึเปล่านะ

          "เอ่อ..ไม่หรอกจ้ะ เราก็ฉลองเหมือนทุกๆปีไง"

          คำว่าทุกๆปีทำเอาเด็กชายทั้งสองหงอยลงไม่น้อย

          ก็เพราะทุกๆปี มีเพียงเจ้าของวันเกิดทั้งสอง พ่อ แม่ คุณปู่ คุณย่า และเหล่าคนใช้ยังไงหละ

          ทั้งเป็นเพราะเด็กๆย้ายโรงเรียนบ่อยจนทำให้ไม่มีเพื่อนสนิทด้วย เลยทำให้งานวันเกิดของพวกเขาไม่มีเพื่อนมาเลยสักครั้ง

          "..... แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ทูยู"

          ทันทีที่เสียงร้องเพลงวันเกิดจบ เจ้านายตัวน้อยของบ้านทั้งสองก็เป่าเทียนที่ประดับอยู่บนเค้กจนดับ

          และเวลาที่พวกเขาเฝ้าคอยก็มาถึง นั่นก็คือของขวัญวันเกิด

          "ปีนี้พ่อกับแม่ให้ชิ้นเดียวกันนะจ๊ะ"

          "แล้วคุณปู่กับคุณย่าหละครับ"

          "เหมือนกันแหละหลานเอ้ย ฮ่าๆ"

          กล่องของขวัญทั้งสี่ใบปรากฎแก่เจ้าของวันเกิด ซึ่งดูจากขนาดของของขวัญแล้วทำให้คนเป็นน้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไม่น้อย

          ในขณะที่พี่ชายของเขาได้ชิ้นใหญ่ ทำไมของเขามันถึงมีแต่ชิ้นเล็กๆหละ

          "ว้าวแล็ปท็อป ธินชอบมากครับคุณปู่คุณย่า"

          ธันมองใบหน้าพี่ชายและคุณปู่กับคุณย่าของเขาด้วยสายตาไม่ชอบใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากบริเวณงานอย่างรวดเร็ว

          "สงสัยแกคงจะไปเข้าห้องน้ำหนะครับ"

          ผู้เป็นพ่อบอกกับสมาชิกในบ้าน ก่อนที่ธินจะเริ่มแกะของขวัญชิ้นต่อไปต่อ

          แต่ทุกอย่างจำเป็นต้องหยุดลง

          ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

          "คุณพ่อ! คุณแม่!"

          เด็กชายผู้เป็นพี่มองพ่อกับแม่ของตนที่เข้าไปรับร่างของคุณปู่คุณย่าที่ล้มลงจมกองเลือด ก่อนเขาจะมองเข้าไปยังตัวบ้าน

          และเขาพบว่าน้องชายของเขากำลังเล็งปืนมาทางนี้อยู่

          "คุณแม่ๆ ธันอยู่ในบ้าน ธันมีปะ--"

          ปัง!

          "โอ๊ย!"

          "ธินลูก!"

          ถัดจากเหตุการณ์ในวันนั้น ครอบครัวของเขาก็ได้จัดการเรื่องศพของคุณปู่กับคุณย่าที่เสียชีวิตลง พร้อมทั้งเรื่องที่เจ้านายตัวน้อยคนน้องของบ้านที่โดนจับเข้าห้องควบคุมผู้ต้องหาในคดีพยายามฆ่า

          วันนี้พ่อแม่และธินได้มายังสถานีตำรวจเพื่อขอเข้าเยี่ยมฆาตรกรตัวน้อยที่ทำความผิดอย่างมหันต์

          ธินมองทะลุเข้าไปในกระจกใสด้านตรงข้ามที่มีน้องชายฝาแฝดของเขากำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่น่ากลัว

          เด็กน้อยไม่รู้ว่าพ่อแม่คุยอะไรกับอีกคนบ้าง เพราะเขาเอาแต่จ้องมองน้องตัวเองด้วยความสงสัยอย่างเดียว จนเผลอพลั้งปากออกไป

          "ทำไมต้องฆ่าปู่กับย่าด้วย ทำไมแกต้องฆ่าคนอื่นด้วย"

          คำถามดังกล่าวฉุดให้คนที่อยู่กลังกระจดใสรู้สึกเหมือนโดนเสาเข็มตอกลงมากลางอก เส้นอารมณ์แทบจะขาดผึงออกมา

          "เพราะแกไง มันเป็นเพราะแก แกเอาทุกอย่างของฉันไปหมด! ความรัก! สิ่งของ! ทุกอย่างเลยไอ้ธิน! ฉันเกลียดแก!!"

          "หมดเวลาเยี่ยมผู้ต้องหาแล้วครับ"

          ทันทีที่จบเสียงนั้นครอบครัวของเขาก็เดินออกจากห้องดังกล่าว โดยที่เขาไม่ลืมที่จะหันมองใครอีกคน

          ที่ตอนนี้กำลังร้องไห้จนน่าสงสาร

          ถ้าวันนั้นธันไม่ทำแบบนั้น เขาคงจะภูมิใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น







          ธินก้าวเข้ามายังสถานีตำรวจเพราะความประสงค์ที่จะมาเข้าเยี่ยมน้องชายตัวเอง

          แต่ไม่ใช่เหมือนแต่ก่อน

          ครั้งนี้น้องชายเขาถูกจับก็จริงแต่เพราะความรู้ของเจ้าตัวที่มีจริงพอที่จะช่วยผ่อนผันโทษได้

          และเจ้าตัวก็ยังมีทัณฑ์บนกับทางตำรวจอีกต่างหาก

          ที่รู้ๆกันอยู่คือน้องชายเขามีความสามารถพิเศษด้านคอมพิวเตอร์ สามารถแฮกข้อมูลใครต่อใครก็ได้

          เลยทำให้อีกฝ่ายดูมีชีวิตที่ดีอยู่แม้จะถูกจับก็ตาม

          "อ้าวคุณหมอ มาหาธันเหรอครับ"

          "ใช่ครับผู้หมวด"

          ธินทักทายผู้หมวดคนสนิทก่อนจะเดินเข้าห้องที่มีป้ายเตือนบอกไว้

          'ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต'

          ก๊อกแก๊กๆๆ

          เสียงกดคีย์บอร์ดดังไปทั่วห้อง ก่อนจะปรากฎให้เห็นผู้ชายหน้าตาดีที่กำลังนั่งใจจดใจจ่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์

          น้องชายเขายังไงหละ

          "ทำไมไม่อ่านป้ายหน้าประตูบ้างหละคุณพี่ชาย"

          เขาหัวเราะให้กับความแสนรู้ของน้องตัวเองก่อนจะเดินไปนวดไหล่ให้อีกคน

          "อืม สบายจัง"

          ธันพักการทำงานก่อนจะนั่งให้คนเป็นพี่นวดไหล่ให้

          ทุกคนคงจะจำวันนั้นได้สินะ วันที่ไอ้น้องคนนี้มันจูบปากเขา

          เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรมันหรอก แต่ก็รู้สึกแปลกนิดหน่อยแหละที่โดนมันจูบ

          แต่เขาก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะเห็นแค่ว่าเป็นน้องชายคนนึง

          "รักนะครับคุณหมอ"

          ยกเว้นที่ไอ้น้องชายคนนี้มันชอบบอกว่ารักเขานี่แหละ

          "อ่ะข้าวเที่ยง เดี๋ยวจะกลับแล้วมีเคสอีกตอนบ่ายโมง"

          "อีกตั้งเกือบชั่วโมงทำไมรีบจัง"

          จริงๆมันก็เหลือเวลาเยอะอยู่หรอกนะครับ แต่เขาไม่อยากจะอยู่กับน้องชายตัวดีนานๆนี่สิ

          "เขินรึไง"

          "บ้าบอ"

          ธินว่ากลับก่อนจะไปนั่งตรงโซฟาใกล้ๆ ที่เขาไม่อยากอยู่ต่อก็เพราะกลัวหัวใจตัวเองนี่แหละ

          กลัวว่าจะตกหลุมพลางที่ธันมันสร้างขึ้นมาสักวัน

          "ถามหน่อยสิ รู้สึกยังไงบ้างที่โดนบอกรักแบบนี้"

          "ก็ไม่ยังไง พี่น้องกันก็ต้องรักกันสิ"

          เขาว่างพลางยักไหล่ไปด้วย

          "บอกไปหลายรอบแล้วนะว่ามันไม่ใช่ในเชิงพี่น้อง มันคือรักที่จะรักใครคนนึงได้ตลอดชีวิตแบบไม่แปรผัน รักเหมือนคนคนนั้นเป็นคู่ชีวิตคนเดียว"

          "แต่ฉันกับแกเป็นพี่น้องกัน"

          "ความรักมันเลือกได้ด้วยเหรอ มันเลือกได้เหรอว่าเออต้องรักเฉพาะคนที่ไม่ใช่พี่น้อง"

          "เออมันก็เลือกไม่ได้แหละ"

          ก็ใช่ว่าโดนไอ้เด็กนี่ตื๊อบ่อยๆแล้วเขาไม่ใจอ่อนหรอกนะ ทุกๆครั้งทุกๆวันเจ้าน้องชายเขาหนะดูแลเขาดีจะตาย ดูแลเหมือนมันจะยอมเป็นทาสของเขาซะงั้นแหละ

          "ช่างมันเถอะ"

          ถามว่าเคยชอบน้องมันหรือเอนอ่อนใจอะไรไหม มันก็มีแหละ แต่เพราะคำว่าพี่น้องมันค้ำคอผมจึงไม่อยากให้ใครสักคนเจ็บปวด

          แต่ความรักไม่เลือก

          "เดี๋ยวสิ"

          เขาคว้ามือของธันที่กำลังจะกลับไปทำงานต่อ ก่อนจะใช้มือโน้มคออีกคนลงมาประกบริมฝีปากแล้วถอนออก

          "รักนะ"

          "รู้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไปหนะ หึ"

          "แล้วแต่ดิ ไปละ"

          ไม่รอให้อีกคนแย้งธินก็รีบออกมาจากห้องดังกล่าวก่อนจะรู้สึกร้อนหน้าอย่างรุนแรง

          ทำอะไรลงไปเนี่ยไอ้ธิน!





Talking With LittleA_
          มาลงให้แล้วเน้อ อันนี้เป็นรักแบบผู้ใหญ่นิดนึง ส่วนใครเคะใครเมะนั้น...แฮร่!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #54 Koykoy032 (@Koykoy032) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 23:57
    ชอบๆๆๆ แต่งคู่นี้จนจบเลยนะไรท์
    #54
    0
  2. #53 MarZha (@f4final01) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:58
    ใช้คำว่า "เด็กชาย" นี่น่าจะอายุไม่เกิน 15 ซึ่งก็ไม่น่าจะเข้า "คุก" น่าจะ ดสถานพินิจ" รึเปล่า
    #53
    4
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #53-4 OhMy_! (@pariyakorn050246) (จากตอนที่ 22)
      2 เมษายน 2561 / 21:55
      ไรท์ไม่รู้ว่าไรท์ใช้คำให้เข้าใจความหมายผิดรึเปล่า คุกในที่นี้หมายถึงห้องควบคุมผู้ต้องหาในสถานีตำรวจหนะค่ะ เป็นที่ที่ใช้กักขังตัวน้องตอนรอดำเนินคดีก่อนจะย้ายไปสถานพินิจค่ะ
      #53-4
  3. #52 MarZha (@f4final01) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:57
    ใช้คำว่า "เด็กชาย" นี่น่าจะอายุไม่เกิน 15 ซึ่งก็ไม่น่าจะเข้า "คุก" น่าจะ ดสถานพินิจ" รึเปล่า
    #52
    1
    • #52-1 OhMy_! (@pariyakorn050246) (จากตอนที่ 22)
      2 เมษายน 2561 / 22:01
      ไรท์ไม่รู้ว่าไรท์ใช้คำให้เข้าใจความหมายผิดรึเปล่า คุกในที่นี้หมายถึงห้องควบคุมผู้ต้องหาในสถานีตำรวจหนะค่ะ เป็นที่ที่ใช้กักขังตัวน้องตอนรอดำเนินคดีก่อนจะย้ายไปสถานพินิจค่ะ
      #52-1