[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,137 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    278

    Overall
    12,137

ตอนที่ 20 : CHAPTER20 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 พ.ย. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER20



     "ฉันไปก่อนนะ"

     "โอเคๆ เดินทางปลอดภัยกันนะ"

     "เดี๋ยวรักจะซื้อของมาฝากนะครับ"

     หลังจากที่ร่ำลากันจบแล้วพวกเราก็ออกเดินทางไปที่สนามบินกัน

     วันนี้ผมกับพี่อชิตพวกเราจะบินไปเกาหลีกันครับ

     จะไปอยู่ที่นั่นเกือบเดือนเนื่องจากเป็นการพักผ่อนของคนใกล้ตัวที่เคลียร์งานบริษัทเสร็จ

     ทั้งคุณพ่ออยากให้ไปอยู่ด้วยนานๆ

     หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น พอพี่อชิตตัดขั้วสายระเบิดออกก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เพราะระเบิดหยุดทำงานแล้ว

     ส่วนคุณธันก็ขอโทษขอโพยพี่ชายใหญ่เลย

     จากนั้นเจ้าตัวก็พร้อมที่จะมอบตัวให้ทางตำรวจนำไปดำเนินคดีตามกฎหมาย

     เหตุการณ์มันจบแบบที่ผมไม่คาดคิดด้วยซ้ำหละครับ

     ในความคิดผมผมคิดว่ามันอาจจะเหมือนละคร ที่มีฝ่ายใดฝ่านึงต้องสิ้นลมหายใจอะไรประมาณนี้

     แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วหละครับ

     ใช้เวลาเดินทางจากไทยไปเกาหลีก็ห้าถึงหกชั่วโมง ตอนนี้พวกเราก็อยู่ที่ประเทศเกาหลีแล้วหละครับ

     อยู่ที่สนามบินนานาชาติอินชอนที่มีคนคับคั่งมากๆเลย

     พวกเรานั่งรอคนจากทางบ้านคุณพ่อมารับก็มีผู้หญิงเกาหลีเข้ามาวนเวียนบ่อยๆ

     หึ! ไม่บอกก็รู้ว่ามันเป็นเพราะคนข้างตัวที่ตอนนี้มัวแต่เช็คงานบริษัททางโทรศัพท์

     ไม่รู้รึไงว่าท่าทางการวางมาดตัวเองมันทำให้ผู้หญิงมองตาเป็นมันแล้วหนะ

     เวลามีใครจ้องนานๆผมก็จะหันไปมองตาขวางก่อนจะคว้าแขนคนข้างๆมาคล้องไว้แสดงความเป็นเจ้าของ

     ถ้าทำได้นะอยากจะเอาป้ายมาเขียนแล้วแขวนไว้ซะเลย

     ก็คนมันหึงอ่ะทำไงได้

     "เป็นอะไรไปครับ"

     ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเพราะให้คนเขาหลงเชื่อเลย

     เออ แต่ก็เชื่ออ่ะแหละ

     "เพราะพี่นั่นแหละ"

     ว่าก่อนจะเอากำปั้นทุบไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง

     จากนั้นก็แลบลิ้นใส่ซะเลย สมน้ำหน้า อยากเป็นพ่อหนุ่มเนื้อหอมมากนัก

     เสียงผู้หญิงเกาหลีกลุ่มหนึ่งดังขึ้นตรงหน้าของใครอีกคน ก่อนที่เจ้าตัวจะตอบไป

     ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าเขาพูดอะไรกัน แต่การกระทำมันบอกได้ชัดเว้ย

     คนข้างๆผมที่ลุกไปอยู่กลางวงผู้หญิง ก่อนที่พวกเขาจะถ่ายรูปด้วยกันแบบสบายใจ

     เขาสบายใจ แต่ผมอ่ะไม่สบายใจ!

     ผมมองโทรศัพท์ที่คนขับรถคุณพ่อโทรเข้าบอกว่ารถถึงสนามบินแล้ว รู้งี้ผมก็คว้ากระเป๋าเดินดุ่มๆออกไปทันที

     ไม่สนแล้ว!

     ผมทักทายคนขับรถที่เป็นคนไทย ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างไม่สบอารมณ์

     มองออกไปนอกกระจกก็เจอร่างสูงที่เดินลากกระเป๋ามายังรถ

     ยังมีน่ามายิ้มอีก เดี๋ยวพ่อกัดปากฉีกเลย

     ระหว่างกลับบ้านเจ้าตัวก็เอาแต่พูดงั้นงี้ ถามว่าเป็นอะไรบ้างหละ แต่ผมไม่ตอบหรอก

     เรื่องแค่นี้ถ้าพี่มองไม่ออก เด็กมันคงจะฉลาดกว่าพี่แล้วหละ

     กลับถึงบ้านผมก็เดินไปทักทายกับคุณพ่อ ก่อนจะคุยกันนิดหน่อยท่านก็ให้ผมไปพักที่ห้องด้านบน

     ตอนเดินไปห้องก็สวนกับใครอีกคนที่ทำหน้าง้ำงอ คิดว่าผมจะสนรึไง

     ไม่หรอกนะจะบอกให้ โทษนี้มันผิดมหันต์เลย

     ผมหมกตัวอยู่ในห้องเล่นโทรศัพท์บ้างเช็คข่าวสารบ้าง และก็ไม่ลืมที่จะโทรไปหาไอ้เจมส์ที่ไม่ได้บอกมันว่าบินมาเกาหลี ฝ่ายนั้นก็น้ำเสียงอย่างกับคนตายอยากเพียงเพราะน้องแดนของมันกลับไปเยี่ยมบ้าน เหอะๆๆเบื่อ

     จนถึงตอนเย็นผมก็ลงมาทานข้าว มีคุยกับคุณพ่อบ้างขณะทานอาหาร แต่พอใครอีกคนพูดผมก็จะทำเหมือนไม่ได้ยินตลอด

     แล้วไงอ่ะ ผมไม่สนอยู่ดี

     คุณพ่อที่มองเห็นความผิดปกติก็ไม่ได้ว่าอะไร ท่านก็ยังคงคุยกับผมไปเรื่อย

     จนถึงตอนกินข้าวเสร็จผมก็ขอตัวขึ้นห้องมาอาบน้ำแต่งตัว เตรียมที่จะนอนพักผ่อนหลังจากเดินทางมาอย่างเมื่อยล้า

     วันนี้อาจไม่มีอ้อมกอดอบอุ่นเพราะผมจะไม่ไปนอนกับอีกฝ่าย เนื่องจากเขาทำผิดไว้

     รอให้พี่อชิตสำนึกได้มาง้อค่อยว่ากันอีกที

     ก๊อกๆๆ

     "ใครครับ"

     "พี่เองครับน้องรัก"

     "ช่วยกลับห้องไปด้วยครับ วันนี้ผมเหนื่อยผมจะนอนแล้ว"

     น้ำเสียงผมเต็มไปด้วยความไม่พอใจอีกฝ่าย และผมก็ตัดบทสนทนาเพียงเพราะยังไม่พร้อมที่จะเจอเขาด้วย

     วันนี้เขาทำผิด และผมก็ผิดที่เมินเขาหลายรอบเหมือนกัน

     เพราะงั้นตอนนี้คนผิดอย่างผมก็ไม่พร้อมที่จะมองหน้าอีกฝ่าย

     "เป็นอะไรไปครับตัวเล็ก"

     พอเห็นทีท่าว่าผมไม่ตกหลุมตัวเอง เจ้าตัวก็ขุดหลุมใหม่ขึ้นมาอีก

     ผมจะพยายามไม่ตกลงไป!

     "ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วหละครับ"

     "แต่วันนี้ไม่ช่ะ--"

     "พี่กลับไปเถอะครับ ผมจะนอนแล้ว"

     ผมว่าตัดหน้าเจ้าตัวทันที เมื่อรู้สึกว่าบทสนทนาของเรากำลังจะยาวขึ้นเรื่อยๆ

     "แล้วก็อย่ามาเคาะเรียกนะครับ ผมไม่ต้องการเสียงรบกวน"

     ผมได้ยินเสียงถอนหายเบาๆ ก่อนจะได้ยินคำว่าฝันดีจากอีกฝ่าย

     เสียงประตูห้องข้างๆปิดลงเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเขากลับไปแล้ว

     หกทุ่มสิบห้า

     ผมนอนลืมตามองผนังห้องมานานกว่าสามชั่วโมง

     และที่ต้องเป็นแบบนี้เพราะผมไม่ได้นอนกอดใครอีกคน มันเลยทำให้ผมนอนไม่หลับ

     ผมถอนหายใจออกมาอย่างน่าเบื่อ ไหนบอกนับแกะจะช่วยได้ไง ไม่เห็นช่วยได้เลย

     ผมตัดสินใจเปิดประตูออกจากห้องตัวเองก่อนจะเดินไปยังห้องข้างๆ

     ผมค่อยๆบิดลูกบิดเบาๆ และมันดีมากที่อีกฝ่ายไม่ได้ล็อคห้องไว้

     เจ้าตัวหลับไปแล้ว หลับโดยไร้ผมด้วย

     เห็นแล้วมันน่าน้อยใจนัก ผมนอนไม่หลับเมื่อไม่มีอีกฝ่าย

     แต่เขากลับนอนหลับเฉยเมื่อไม่มีผม

     ผมคลานขึ้นเตียงด้านติดผนังเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย

     ผมขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะกอดร่างสูงไว้แล้วซุกหน้าเข้าไปใกล้ๆอกของเจ้าตัว

     มันอบอุ่น

     "อือ..หืม? น้องรัก"

     ผมทำท่าทีว่าหลับไปแล้วในขณะที่เจ้าตัวพูดขึ้น แม้จะเกร็งๆหน่อยก็ช่างเถอะ

     "นึกว่าจะไม่ได้นอนกอดซะแล้ว"

     ผมก็คิดเหมือนพี่นั่นแหละ

     อยากจะพูดออกไปให้อีกฝ่ายได้ยินเหลือเกินขณะที่เขากำลังรวบผมกอดให้แน่นกว่าเดิม

     แต่มันชักจะแน่นเกินไปแล้วนะ

     "งื้อ จะนอน"

     ผมแกล้งทำเป็นงัวเงียผลักอีกฝ่ายออกไปจนเจ้าตัวหัวเราะออกมา

     "ครับนอนครับ"

     ว่าจบก็ยื่นมือมาลูบหัวผมอย่างเบาๆ

     อ้อมกอดนี้หนะ..เป็นของผมคนเดียว



-------100%-------





Talking With LittleA_
     แหมๆๆสุดท้ายตัวเองก็ตกหลุมเหมือนเดิมแหละค่ะ ครบ100%แล้วเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #46 Faye Februsche (@ApichayaJamnoi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:13
    งุ้ยยยยย น่ารักอ่าาาา เขินแทน หงิหงิ
    #46
    0