[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,228 Views

  • 58 Comments

  • 553 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    369

    Overall
    12,228

ตอนที่ 19 : CHAPTER19 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 พ.ย. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER19



     ตอนนี้ผมประสบปัญหาความอึดอัดที่มากถึงมากที่สุด

     ความอึดอัดที่ฝั่งพี่อชิตต้องมาประจันหน้ากับพวกไอ้คุณธันที่มีพี่ธินเป็นตัวประกัน

     วันนี้พวกเรามากันที่โกดังร้างแห่งหนึ่งเหมือนละครที่แม่ผมชอบดูประจำ ที่พวกโจรจะชอบจับตัวประกันมาไว้ที่นี่

     พี่อชิตนำตำรวจมาประมาณยี่สิบคนได้ แต่ตอนนี้ตำรวจล้อมอยู่นอกรอบพร้อมกับลูกน้องของเขาด้วย

     พวกเราเข้ามากันในโกดังประมาณสิบคนได้ และนั่นถือว่าน้อยมาก

     เพราะพวกไอ้คุณธันมีตั้งเกือบสามสิบ

     ผมชักจะรู้สึกว่ามันไม่แฟร์เอาซะเลย

     "ต้องการอะไร"

     พี่อชิตออกปากถามไอ้คุณธัน ที่พอเขาได้ยินคำถามก็แค่นหัวเราะออกมา

     "คิดว่าจะยอมให้ดีๆรึไงหละถึงได้ถาม คุณอชิต"

     อีกฝ่ายตอบด้วยท่าทีกวนโมโหที่ถ้ามีเขาคนเดียวรับรองโดนพี่อชิตที่กำหมัดแน่นต่อยไปแล้ว

     "ชีวิตนายไง"

     "อย่าให้มันนะอชิต!"

     ปั่ก!

     "ไอ้ธิน!"

     เหตุการณ์เมื่อกี้คือพอไอ้คุณธันพูดออกมาพี่ธินก็พูดดักไว้ ก่อนที่จะโดนน้องชายตัวเองต่อย

     ส่วนพี่อชิตที่เห็นท่าไม่ดีก็จะเข้าไป แต่โดนปืนของพวกลูกน้องฝ่ายนั้นจ่อมาซะก่อน

     "หึ พวกแกนี่มันดื้อด้านกันซะจริงๆเลย"

     "เลิกทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจซะที"

     "งั้นเหรออชิต ที่ฉันต้องเป็นอย่างงี้ก็เพราะเพื่อนแกมันเรียกร้องความสนใจจากคนในตระกูลฉันไงพวกมันถึงไม่เห็นหัวฉันเลย!"

     "มันเป็นเพราะแกเองรึเปล่า"

     อีกฝ่ายส่งเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเดินมาประชิดตัวอีกฝ่ายที่มีผมยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดคนตัวสูงด้านหน้าไว้ไม่ปล่อย

     จริงๆผมก็กลัวแหละครับ รู้ว่ามาเป็นตัวถ่วงแต่ผมก็อยากมาปกป้องพี่อชิต แม้จะทำไม่ได้ก็เถอะ

     "อ๊ะ!" ผมร้องขึ้นเพราะโดนไอ้คุณธันคว้ามือที่กอดพี่อชิตแล้วกระชากผมไปจนตัวผมปะทะกับตัวของอีกฝ่าย

     ส่วนมืออีกข้างก็โดนพี่อชิตคว้าไว้แน่นเช่นกัน

     "ปล่อย"

     น้ำเสียงกดดันออกจากปากของคนสำคัญในชีวิต ส่งไปให้ยังศัตรูของตนที่ดูทีท่าไม่ได้กลัวเพียงอย่างไร

     "ถ้าฉันจะเปลี่ยนจากชีวิตแกเป็นเด็กนี่ จะว่ายังไงเหรอ"

     "ฉันบอกให้ปล่อย"

     ผมเบ้หน้าทันทีเมื่ออีกฝ่ายบีบมือผมแรงกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้ร้องออกไปสักแอะ

     ดูก็รู้ว่าตอนนี้ใครอีกคนตอนนี้กำลังโกรธมากแค่ไหน

     "หึ มันคงสำคัญมากสินะ"

     ศัตรูตัวฉกาจเลื่อนหน้าลงมาใกล้ผม ผมทำได้เพียงหลับตาแน่นก่อนจะได้ยินเสียงกำปั้นกระทบกับผิวเนื้อ

     พี่อชิตต่อยไอ้คุณธันจนล้ม ก่อนเจ้าตัวจะดึงผมกลับมาไว้ด้านหลังดั่งเดิม

     และตอนนี้ปืนทั้งหมดก็หันมาจ่ออยู่ที่พวกเราอีกแล้ว

     "ได้ แกเป็นคนเลือกเองนะ"

     เขาหันไปสั่งลูกน้องก่อนที่พวกมันจะผลักพี่ธินออกมาด้านหน้าพร้อมกับมีระเบิดติดตัว

     เวลาที่ระเบิดเริ่มลดลงจากยี่สิบนาทีเรื่อยๆ

     "แกมันเลว ฆ่าได้กระทั้งพี่ตัวเอง"

     "พี่งั้นเหรอ ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นพี่ฉันด้วยซ้ำ สำหรับมันหนะก็แค่ปรสิตที่เกิดมาแย่งทุกอย่าง!"

     ฮึก..

     ผมมองไปหยุดตรงชายหนุ่มที่ยังคงสวมเสื้อกาวน์ที่บัดนี้กำลังสะอื้น

     พี่ธินกำลังร้องไห้

     "นอกจากจะเรียกร้องความสนใจแล้วยังจะมาเป็นเจ้าน้ำตาอีกรึไง รำคาญเว่ย!"

     ปั่ก!

     ผมทนดูภาพไม่ได้

     ภาพที่คนน้องกระชากเสื้อคนพี่ที่นั่งหมดแรงมาชกต่อยแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร

     ถึงแม้อย่างนั้นพี่อชิตก็ไม่สามารถเข้าไปช่วยได้เพราะขืนเข้าไป พวกเราก็เสี่ยงที่จะได้ลูกเหล็กเข้าไปฝังในร่างกาย

     ทนไว้หน่อยนะครับพี่ธิน

     "ฮึก..แกมันไร้หัวใจ! ฮือ..ฉันต่างหากที่ไม่เคยโดนตามใจอะไรเลย! อึก"

     น้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาจากดวงตาของอีกฝ่าย พร้อมกับน้ำเสียงตัดพ้อที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากที่แตกเพราะโดนการกระทบกระเทือน

     "ฮือ..ทุกสิ่งทุกอย่างใครๆเขาก็ให้แกหมด ฮึก..ฉันไม่ได้ยังไม่เห็นว่าแกเลย อึก..ฮือ..แล้วแกมาว่าฉันแบบนี้มันใช่เหรอวะ"

     คนที่กระชากคอเสื้อชะงักก่อนจะค่อยๆคลายมือออก

     "นายครับรีบไปกันเถอะครับ เหลือเวลาอีกแค่สิบนาที"

     ใช่

     เวลาที่นาฬิกาของระเบิดตอนนี้กำลังลดจากสิบนาที

     และเวลามันก็เหลือน้อยเต็มที

     "ฮึก..ฮือ..ไปสิ อึก..ทิ้งฉันไว้นี่แหละ..ฮึก..ไอ้คนไร้หัวใจ!"

     ไอ้คุณธันเหมือนจะเข่าอ่อนกับคำพูดของพี่ชายจนล้มตัวลงกองอยู่ข้างๆ ก่อนจะจับมือพี่ชายที่ทุบพื้นจนแดงไปหมดมากุมไว้

     "มันจริงเหรอ"

     เสียงเขาดูอ่อนลงมาก สายตาที่แข็งกระด้างมองมือพี่ชายตัวเองอย่างอ่อนลง

     "ฮึก..แกมันเลว ฮือ..พี่จะเกลียดแกแล้ว อุ๊บ!"

     ปิดตาสิครับท่านรออะไร

     ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆคนน้องก็จะพุ่งไปประกบปากคนพี่แบบไม่บอกไม่กล่าว

     "เขินหรอ"

     เสียงที่ดังอยู่ใกล้หูนับว่าเป็นอะไรที่ล้อเลียนมาก

     คนตัวสูงวางมือลงมาบนหัวของผมก่อนจะออกแรงโยกเบาๆ

     ผมละสายตาจากเขาก่อนจะไปมองคู่พี่น้องด้านหน้าที่ตอนนี้กอดกันกลมเชียว

     แต่ในความอบอุ่นนั้นก็ยังมีความอันตรายซ่อนอยู่

     "นายครับ เวลาเหลืออีกแค่สามนาทีรีบไปเถอะครับ"

     เขาเบิกตาโพลงก่อนจะมองไปที่ตัวระเบิด

     "รีบหยุดเวลาซะสิ!"

     "หยุดไม่ได้ครับนาย ทำได้แค่ตัดขั้วสาย แต่พวกเราไม่มีใครรู้วิธีครับ"

     "โถ่เว่ย!"

     เขาดูหัวเสียไม่น้อยก่อนจะพยายามแกะด้านหน้าตรงนาฬิกาออก พอภายนอกโดนเปิดภายในก็เต็มไปด้วยขั้วสายสีต่างๆ

     "ไปเถอะ ปล่อยพี่ไว้ที่นี่"

     "ไม่! ผมหลงผิดมามากแล้ว ผมจะยอมเสียอะไรอีกแล้ว"

     "นายครับอีกแค่นาทีเดียว"

     ยิ่งเวลาเหลือน้อยเขายิ่งดูลนลานมากขึ้นกว่าเดิม

     คนตัวสูงข้างๆผมผละตัวออกไป ก่อนจะเดินไปที่ตัวระเบิดแล้วถอดเข็มกลัดมาเฉือนขั้วสายสีออกไปหนึ่งสาย

     ฉับ!



-------100%-------





Talking With LittleA_
ไม่อยากลุ้นเลยค่ะ เพราะว่าไรท์จะไปหวีดคู่ธันธิน>< 100%ครบแล้วน๊า     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #45 Faye Februsche (@ApichayaJamnoi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:44
    ตัดจบกันได้......เชียร์ธันธิน จ้าาา
    #45
    0