[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,169 Views

  • 58 Comments

  • 553 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    310

    Overall
    12,169

ตอนที่ 18 : CHAPTER18 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    2 พ.ย. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER18



     ยังจำที่ผมบอกว่าปิดเทอมได้ไหมครับ

     ปิดเทอมสำหรับใครบางคนคือไปเที่ยว

     แต่สำหรับบางคนคือติดแหงกอยู่บ้านไม่ไปไหน

     และเหตุผลที่สองคือคำตอบของผมเอง

     ที่จริงก็ไม่ได้เสียใจอะไรนักหรอกครับเพราะว่าอย่างน้อยวันที่เราหนีออกจากโรงพยาบาลนั่นก็นับว่าไปเที่ยวแล้ว

     อีกอย่างก็ดีสำหรับพี่อชิตด้วยแหละครับ เจ้าตัวจะได้ไม่ต้องยุ่งยากขับรถไปไหน หรือไม่ต้องออกไปเสี่ยงอันตรายด้านนอกที่พวกไอ้คุณธันยังรอจัดการ

     แต่อยู่บ้านก็ใช่ว่าเจ้าตัวจะอยู่เฉยๆหรอกครับ มัวแต่ทำงานของบริษัทที่ไม่ได้เข้ามาเป็นเดือน ดีอยู่หรอกว่าไม่ต้องไปบริษัทให้ยุ่งยาก แต่แบบนี้มันก็ไม่โอเคอ่ะ

     เพราะงั้นตอนนี้ผมก็เลยต้องแปรเปลี่ยนมานั่งเฝ้าใครอีกคนบนห้องทำงาน

     นั่งบ้างนอนบ้างเฝ้ามาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็บ่ายสามกว่าแล้ว

     ถ้าจะถามว่าทำไมไม่ไปเล่นกับน้องต้นกล้าหรือคุณทรงเดช บอกได้เลยหละครับว่าฝ่ายนั้นบินไปหาพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด แถมยังหอบคู่ซี้ตนไปด้วย

     อย่างน้อยถ้ามีคุณทรงเดชเหลืออยู่ก็จะพอบรรเทาความน่าเบื่อผมได้บ้าง

     ส่วนจะไปเล่นกับไอ้เจมส์ก็ไม่อยากจะไปเป็นก้างขวางคอ ขวางความรักของมันกับน้องแดนนั่น

     หวานกันดีนัก หวานจนบ้านเนี่ยจะโดนกองน้ำตาลทับเอาสักวัน

     จะบอกว่าอิจฉาก็ได้เถอะ

     ทุกวันนี้พี่อชิตก็ยุ่งเรื่องไอ้คุณธันนั่นกับเรื่องงานทางบริษัทตลอด แทบจะไม่มีเวลาให้ผมเลย นี่แอบนอยแล้วนะ

     ไม่อยากจะงี่เง่าหรอก แต่จะหาว่าผมงี่เง่าก็ได้

     งงไหมหละ ผมก็งง

     นี่ก็นั่งเล่าอะไรมาเยอะจนขี้เกียจแล้ว เหลือบมองคนที่โต๊ะทำงานก็จ้องคอมกับเอกสารไม่เปลี่ยนเลย

     อะไรมันจะน่าเบื่อได้ขนาดนี้หละ

     เสียงสั่นของโทรศัพท์คนที่ผมมองดังขึ้น เจ้าตัวรับสายก่อนจะเอนตัวราบไปกับพนักพิงของเก้าอี้ ใช้มืออีกข้างนวดขมับไปมา

     นี่สินะคนบ้างานตัวจริง

     "งั้นแป๊บนะครับคุณพ่อ น้องรักพ่อพี่อยากคุยด้วยครับ"

     ประโยคหลังเจ้าตัวหันมาพูดกับผม ผมเลยลุกขึ้นไปเอาโทรศัพท์จากอีกฝ่ายมาคุย

     ส่วนเจ้าตัวพอไม่มีโทรศัพท์แล้วก็นั่งจ้องคอมต่อ

     ให้มันได้อย่างนี้สิ...โถ่

     "คุณลุงสวัสดีครับ"

     [เรียกพ่อเถอะลูก คิดซะว่าพ่อเป็นพ่ออีกคนของเรา]

     "งั้นก็ได้ครับคุณพ่อ"

     ผมคุยกันกับคุณพ่อนานมาก ย้อนไปตั้งแต่สมัยผมเด็กๆคุณพ่อท่านก็เอามาเล่าให้ผมฟังหมด

     ฟังจนรู้สึกละอายแก่ใจเพราะตัวเองซนมากๆ

     [ว่าแต่ช่วงนี้อชิตพี่เขาเป็นยังไงบ้างลูก]

     "อืม..ก็เอาแต่ทำงานจ้องคอมจ้องเอกสารไปมาอ่ะครับ กินข้าวน้อยลงมากจนผมต้องดุแต่ก็ยังไม่ยอมฟังกันเลยครับ แถมตอนนี้ก็เริ่มผอมลงจนเห็นชัดเลยทั้งๆที่ผมอยู่ด้วยทุกวัน ผอมจนกอดไม่แน่นแล้ว"

     ผมพูดจริงๆนะครับ

     คนที่นั่งทำงานอยู่ตอนนี้ผอมมากเลยหละ แถมเห็นใส่แว่นบ่อยด้วยเพราะพี่เขาเอาแต่จ้องคอมจนกล้ามเนื้อประสาทตาแย่ลง

     ผมเป็นห่วงมากเลยหละ แต่พอบอกเจ้าตัวก็อ้อมแอ้มเข้ามากอดก่อนจะผละไปทำงานต่อ

     [ยังไงพ่อก็ฝากหนูดูแลมันด้วยนะ]

     "ไม่ต้องห่วงครับคุณพ่อ ผมจะดูแลลูกชายคุณพ่อให้ดีเลย"

     ผมพูดอย่างมุ่งมั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของชายวัยกลางคน

     พอพูดอะไรต่อไม่มากเราก็ร่ำลากัน ก่อนจะตัดสายเป็นอันจบบทสนทนา

     ตกเย็นคนข้างๆหลังจากกินข้าวเสร็จก็เดินขึ้นห้องไปจ้องคอมอีกแล้ว

     จ้องจนถ้าคอมเป็นปลากัดคงท้องไปนานแล้วหละ

     ผมเข้ามาเฝ้าอีกฝ่ายทุกคืน บ้างก็นวดขมับให้ บ้างก็หากาแฟให้

     ผมแทบจะกลายเป็นคนใช้จำเป็นแล้วเนี่ย

     ผมมองอีกคนจากบนเตียงที่ตอนนี้เท้าแขนนวดขมับอยู่หน้าคอมอย่างเหนื่อล้า

     "พี่อชิตครับถ้าไม่ไหวพักก่อนก็ได้นะครับ เหลือเวลาอีกตั้งเยอะเลย"

     "พี่ไหวครับ ถ้าเราง่วงก็นอนรอพี่ได้นะ เดี๋ยวพอจะนอนพี่จะปลุกอีกที"

     "ตอนนั้นคงปาไปตีสองได้แหละครับ"

     ผมว่าก่อนเจ้าตัวจะหัวเราะตามมา

     จริงๆทุกวันนี้ห้องผมแทบไม่มีประโยชน์ต่อตัวผมเลยหละครับ เป็นแค่ที่เก็บของต่างๆ แล้วก็เป็นที่อาบน้ำ

     ส่วนตอนนอนผมก็จะมานอนห้องพี่อชิต นอนกอดกันอบอุ่นกว่านอนกอดหมอนข้างอีก

     ครืดดด

     "ว่ายังไง"

     "ห๊ะ! แล้วมันจับไปได้ยังไง"

     "เอาไว้พรุ่งนี้เราจะบุกไปช่วยแล้วก็จับมันเลย เตรียมหลักฐานแล้วก็แจ้งตำรวจให้ครบ"

     เจ้าตัวตัดสายอย่างอารมณ์เสียก่อนจะปิดคอมแล้วเดินมานั่งซบไหล่ผมที่เตียง

     "มีอะไรรึเปล่าครับ"

     "ไอ้ธินโดนไอ้ธันจับตัวไป"

     ผมตาเบิกกว้างทันทีก่อนจะหันมองคนที่ซบไหล่อยู่

     ใบหน้าที่แสดงถึงความล้าเต็มทน

     "พี่ไม่เป็นไรนะครับ"

     "พี่โอเคครับ แค่เพลียกับงาน" มันเรียกโอเคที่ไหนหละนี่ "แต่พี่ห่วงไอ้ธิน..ยิ่งน้องมันเคยจะฆ่าตระกูล"

     ไม่ใช่ว่าผมไม่ห่วงอีกฝ่ายนะครับ แต่ตอนนี้ผมก็ห่วงคนข้างๆผมเหมือนกัน

     "พี่เอาอีกแล้วนะ"

     เจ้าตัวครางอย่างสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้ามือผมไปลูบเบาๆ

     รู้หละสิว่าผมจะดุ

     "พี่ห่วงคนอื่นไม่ห่วงตัวเองอีกแล้ว"

     "แต่ของพี่มันไม่อันตรายเท่าไอ้ธินนี่ครับ"

     มีสักครั้งไหมที่จะเชื่อกันบ้าง รึไม่เถียงกันบ้าง

     "ผมรู้ครับ แต่สมมติว่าร่างกายพี่ไม่ไหวแล้วหมดสติตอนเข้าไปช่วยจะทำไงครับ พี่ยิ่งจะอันตรายไม่ใช่เหรอ"

     "โอ๋เอ๋..เด็กไม่โกรธพี่นะครับ"

     "นี่ถ้าไม่ดูแลตัวเองอีกจะโกรธจริงๆด้วย" ถึงแม้ความจริงจะโกรธไม่ลงก็เถอะ

     "ครับผม ต่อจากนี้จะดูแลตัวเองมากๆแล้วครับ"

     "ไม่เชื่อหรอก ฮึ"

     "สัญญาครับ"

     จุ๊บ

     เจ้าตัวว่าก่อนจุ๊บแก้มผมสัญญาแล้วก็รีบขยับขึ้นเตียงหลับตานอนดีๆ

     คนบ้า! แอบจุ๊บคนอื่นแล้วทำเป็นหนี



-------100%-------





Talking With LittleA_
     พี่ธินไม่สำคัญพอ55555 สั้นนิดแต่ก็ครบ100%แล้วนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #44 Faye Februsche (@ApichayaJamnoi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 07:27
    สงสารพี่ธินค่ะ โดนจับตัวไปเค้ายังไม่สนใจเรย555
    #44
    0