[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,178 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    319

    Overall
    12,178

ตอนที่ 17 : CHAPTER17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    31 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER17



     วันนี้ผมตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่รู้จัก

     และตื่นขึ้นมาพร้อมกับความห่วงหาถึงใครอีกคน

     ตอนเช้ามีแม่บ้านเข้ามาเฝ้าผมอาบน้ำ และนำอาหารมาให้

     พอหลังที่ผมอาบน้ำแล้วทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็ลงไป

     บรรยากาศเงียบๆในห้องนี้ที่มีเพียงผมมันเป็นอะไรที่อึดอัดที่สุด

     ผมนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับไปไหนจนเกือบจะถึงเที่ยง

     "น้องรัก"

     เสียงนี้มันพี่อชิต!

     ผมชะเง้อคอมองลงไปด้านล่างของหน้าต่างบานที่เปิดทิ้งไว้ ก่อนจะเจอกับใครก็ไม่รู้

     ครืดดดด

     ผมรีบรับโทรศัพท์ที่เห็นว่าชื่อใครเป็นสายโทรเข้า

     [เห็นพี่อยู่ด้านล่างรึเปล่าครับ]

     ด้านล่าง?

     ผมชะโงกหน้าออกไปดูอีกทีก็ยังหาเจ้าตัวไม่เจอ เจอก็แต่ผู้ชายผิวดำผมหยิกๆยืนคุยโทรศัพท์อยู่

     รึว่านั่นจะเป็นพี่อชิตอย่างงั้นเหรอ

     คนด้านล่างมองขึ้นมาสบตาผมก่อนจะพูดขึ้น

     [หาวิธีลงมาด้านล่างนะครับ แล้วพี่จะพาเราหนี ตอนนี้ไอ้ธินรอแล้ว]

     เขาว่าก่อนจะชี้นิ้วออกไปด้านหลังของสวนที่ถ้ามองดีๆตรงไกลออกไปมีรถคันคุ้นของเพื่อนสนิทพี่เขาจอดรออยู่

     พอเจ้าตัวกดตัดไป ผมก็รีบไปเคาะประตูห้องที่โดนล็อคจากด้านนอกรัวๆจนแม่บ้านต้องมาเปิดให้

     "ขอโทษนะครับป้า คือผมอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง"

     "แต่คุณธินสั่งห้ามไม่ให้คุณไปไหนนะคะ"

     "แค่แป๊บเดียวเองนะครับ ผมไม่อยากนั่งนิ่งๆอยู่บนเตียงอ่ะ"

     ผมงัดลูกตื๊อออกมาจนสุดท้ายผมก็มาอยู่ที่สวนได้

     ผมปลีกตัวออกมาจากคนอื่นๆเดินมาหาพี่อชิตที่ทำทีรดน้ำต้นไม้

     "ไปได้รึยังครับ"

     เจ้าตัวหันมามองผมก่อนจะยิ้มให้ นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้เห็นยิ้มนี้ เกือบสิบห้าชั่วโมงได้มั้ง

     "ลุงเอกจ้ะ เดี๋ยวฉันขอไปเอาน้ำที่บ่อมารดเพิ่มก่อนนะจ้ะ"

     สำเนียงสุพรรณแปร่งๆถูกเปล่งออกจากปากของคนใกล้ชิด

     และนั่นมันทำให้ผมหลุดหัวเราะพรืดซะทีเดียว

     "เอ่อ คุณลุงครับ ผมขอไปดูบ่อที่ว่ากับเขาได้ไหมอ่ะครับ"

     ยังดีที่คุณลุงคนสวนไม่ค่อยสนใจผมซะเท่าไหร่เลยพยักหน้ารับๆพอ

     พวกเราเดินเข้ามาจนเหลือแค่สองคนผมจึงอดที่จะถามเกี่ยวกับการกระทำของเขาเมื่อกี๊ไม่ได้

     "ทำไมพี่ถึงต้องปลอมเป็นคนนี้ด้วยอ่ะครับ"

     "พอดีสืบมาแล้วเจ้าตัวลากลับบ้านหนะ มันก็เลยได้โอกาสพี่พอดีครับ"

     "แต่ผมก็ว่าพี่เหมือนนะครับ ฉันขอไปเอาน้ำมารดเพิ่มนะจ้ะ"

     ประโยคหลังผมล้อเลียนอีกฝ่ายจริงๆเลยเดินมือใหญ่ยื่นมาหยิกแก้ม

     "งื้อ! มันเจ็บ"

     "อยากเจ็บอีกก็พูดบ่อยๆสิครับ"

     "ฉันจะไม่ทำอีกแล้วจ้ะ"

     ผมพูดก่อนจะออกตัววิ่งหนีอีกฝ่ายไปจนเจอรั้วกั้นด้านหน้า

     รั้วที่สูงเกือบจะถึงชั้นสองของบ้าน ผมเลยเอะใจถามอีกฝ่ายว่าเราจะออกไปยังไง เจ้าตัวเลยชี้โพรงดินที่โดนขุดจากใต้กำแพง

     อย่าบอกว่าต้องลอดนะ!?

     ความรู้สึกประหนึ่งกำลังอยู่ค่ายทหารที่ต้องมายัดตัวลอดผ่านกำแพงออกจากป้อมของข้าศึก

     ผมเปรียบได้ดีใช่ไหมหละ

     พอเราสองคนออกมาจนครบก็รีบพากันขึ้นรถพี่ธินที่มารับ ก่อนที่รถจะตรงดิ่งด้วยความเร็วกลับสู่บ้านใหญ่อีกครั้ง

     ผมเดินเข้าบ้านก็พบกับเจ้าก้อนดุ๊กดิ๊กที่วิ่งหอบเอาคุณทรงเดชมาด้วย

     "ต้นกล้าคิดถึงพี่รักมากๆเลย ต้นกล้าอยากให้พี่รักมาเล่นด้วย"

     เจ้าตัวว่าก่อนจะวางคุณทรงเดชลงแล้วกำชายเสื้อผมกระตุกถี่ๆ ส่วนเจ้าแมวก็คลอเคลียอยู่แถวข้อเท้าไม่ไปไหน

     ให้มันได้อย่างนี้สิครับ

     "เดี๋ยวให้พี่รักไปอาบน้ำก่อนนะครับต้นกล้า เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จอาจะพาพี่รักจะมาเล่นด้วยนะครับ"

     เด็กน้อยพยักหน้ารับทันทีที่คุณอารับปากไว้ ก่อนจะวิ่งหอบเอาคุณทรงเดชอีกรอบเพื่อไปยังสนามหน้าบ้าน

     ผมผละตัวออกมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนชุดที่ได้มาจากบ้านนั้นหนะผมยัดลงถังขยะฝากป้านวลไปเผาทิ้งแล้ว

     จ้างให้ผมก็ไม่เอาไว้หรอก

     ช่วงนี้ก็ปิดเทอมแล้วสินะ ผมยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำ

     มองออกไปที่หน้าต่างเห็นไอ้เจมส์ที่กำลังเล่นกับผู้ชายอีกคนอายุประมาณสิบห้าปีได้

     ดูมันครับ หยอกกันไปมาแล้วคนตัวเล็กก็เขินแก้มแดงบิดซ้ายทีขวาทีก่อนจะทุบอกของมันจนมันหัวเราะ

     ผมได้ยินประโยคแว่วๆอะไรสักอย่างนี่แหละ

     'น้องแดนของพี่'

     อะไรประมาณนี้แหละมั้งครับ ไม่บอกก็รู้ว่าไอ้นี่กินเด็ก

     ผมผละไปเปิดประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ ก่อนจะปรากฏเป็นพี่ชายคนสำคัญในชีวิต

     เจ้าตัวเดินเข้ามาในห้องผมจึงปิดประตู แล้วเดินไปหาอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนเตียง

     "กอดโหน่ย" ผมทำเสียงเหมือนเด็กก่อนจะกางแขนออกเข้าไปกอดอีกคนที่กางแขนรอรับผมเหมือนกัน

     ผมปล่อยน้ำหนักจนทำให้อีกฝ่ายล้มลงโดยที่มีผมทับอยู่

     แค่อยากแกล้งอีกคนให้หายคิดถึงซะหน่อย

     "หนัก อ้วนขึ้นเปล่าครับ"

     คนตัวสูงยื่นหน้ามาจุ๊บจมูกก่อนจะพูด ผมเลยส่งกำปั้นเข้าไปทุบอกอีกฝ่ายอย่างจังๆ

     ก็ออกจะเหมือนคู่ไอ้เจมส์นิดหน่อยอ่ะนะ555555

     "เพราะใครเลี้ยงผมดีหละ กะจะให้ผมเป็นหมูเลยรึไงก็ไม่รู้"

     "อ้วนเป็นหมูแต่ก็ยังดูน่ารักอยู่ดีหละครับ"

     ให้ตายสิ ผมแพ้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

     "เดี๋ยว..ทำไมปากเราบวมช้ำ มีแผลอีกด้วย"

     เจ้าตัวส่งมือมาลูบริมฝีปากผมที่เป็นแผลจากการกระทำของคนเลวเมื่อวาน

     มันทำให้ผมเหงื่อตก

     "ผมลื่นน้ำยาถูพื้นในห้องเก็บของอ่ะครับ พวกมันก็เลยมาเจอแล้วจับผมไปไง"

     ผมแก้ต่างออกไปเพียงเพราะไม่อยากให้อีกคนคิดหนัก

     "ทำไมมันบวมหละ โกหกไม่ดีนะครับ"

     เหงื่อผมตกเป็นรอบที่สอง ถ้าผมบอกอีกฝ่ายไปก็ไม่อยากให้อีกคนโกรธ

     กลัวว่าเขาจะโกรธที่ผมไปจูบกับไอ้นั่น

     "มันจูบเราเหรอ"

     !!!     

     ผมพยายามทำตัวให้นิ่งก่อนจะหลบสายตาอีกฝ่ายกับคำถามนั้น

     "นิ่งแบบนี้มันจริงใช่ไหม"

     ผมรีบกอดอีกฝ่ายแน่นก่อนจะขยับตัวไปซุกอกทันที

     ผมไม่อยากเห็นผู้ชายคนนี้เดือดเป็นฟืนเป็นไฟอีกครั้ง

     "รักไม่ได้จะทำนะครับ รัดโดนมัดทั้งตัวแล้วมันก็บังคับรักด้วย รักพยายามจะดิ้นหนีแต่รักสู้แรงมันไม่ได้"

     พอผมพูดจบอีกฝ่ายก็วางมือมาสัมผัสบนศีรษะก่อนจะลูบเบาๆ

     "ตัวเราสั่นหมดแล้ว เรื่องทั้งหมดพี่เข้าใจนะครับว่าเราไม่ผิด"

     "เอามันออกไปได้ไหม"

     "หืม?"

     "ลบรอยให้รักได้ไหมครับ"

     ผมหลับตาแน่นทันทีที่เพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

     "นะครับ"

     ผมได้ยินเสียงครางในลำคออีกฝ่ายก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจ

     ผมผละออกจากอ้อมก่อนแสนอบอุ่นมองใบหน้าของอีกคน พี่อชิตส่งมือดันปลายคางผมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะโน้มหน้าลงมาจนริมฝีปากเราสัมผัสกัน

     วินาทีแรกที่ผมรู้สึก มันช่างนุ่มนวลยิ่งกว่าใยไหมเสียอีก

     หัวใจของผมเต้นรัวอีกครั้ง พร้อมด้วยความรู้สึกเขินจนหน้าดำหน้าแดง

     คนตรงหน้าค่อยๆขบเม้มไปตามริมฝีปากผมเบาๆอย่างไม่เร่งรัด

     "อ๊ะ..อือ"

     มีบางครั้งที่ลิ้นอีกฝ่ายเลียที่ริมฝีปากจนทำให้ผมเกร็งและหลับตาแน่น

     มันรู้สึกเสียววาบไปทั้งตัว

     พอขบเม้มริมฝีปากด้านล่างเสร็จอีกฝ่ายก็ค่อยๆพยายามเปิดปากผม

     ลิ้นใหญ่ควานไปทั่วในโพรงปากจนมาแตะที่ลิ้นเล็กของผม

     คนตรงหน้าหยุดการขยับเมื่อเห็นผมเกร็ง ก่อนจะค่อยๆใช้ลิ้นแตะลงมาที่ลิ้นผมอย่างช้าๆ

     สัมผัสของเขามันช่างทำให้รู้สึกดียิ่งนัก

     คนตัวสูงพลิกตัวจากที่เรานอนตะแคงอยู่ให้ตนขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวผม ก่อนจะจัดให้ผมโอบรอบคอของเขาไว้

     มือด้านขวาของเขาประคองศีรษะผมให้โน้มรับสัมผัสและเอียงอย่างได้องศา ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามลำตัว

     สัมผัสนุ่มนวลในโพรงปากเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

     มันกำลังทำให้ผมมีอารมณ์ ซึ่งไม่ใช่สิ่งดียิ่งนัก แต่ผมกลับไม่สามารถหยุดมันได้

     เสียงจูบของเราสองคนดังไปทั่วห้องอย่างน่าละอาย แต่กลับมีเสียงนึงที่แปลกไป

     ก๊อกๆๆๆๆๆ

     "ไหนพี่รักบอกจะไปเล่นกับต้นกล้าไงฮะ พี่รักเปิดประตูให้ต้นกล้าหน่อย"

     การกระทำของเราหยุดชะงักเพราะเสียงไร้เดียงสาของเด็กที่ยืนเค๊าะประตูอยู่หน้าห้อง

     เกือบแล้วไหมหละไอ้รัก

     เกือบเสียตัวก่อนบรรลุนิติภาวะแล้วไง!



-------100%-------





Talking With LittleA_
     เกือบแล้ววว>< ตอนนี้ก็ครบ100%ค่า
     สำหรับนิยายเรื่องนี้ก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้วนะคะ ใกล้จบแว้ววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #43 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 19:43
    โธ่! น้องต้นกล้าจะมาขัดทำไมลูก น้องรักกำลังจะถูกกินอยู่แท้ๆเลย

    ปล.ขอบคุณสำหรับนิยายค่ะ
    ปล.1จะจบแล้วอ่า ยังไม่อยากให้จบเลย ฮืออ T^T
    ปล.2ขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะที่แต่งนิยายเรื่องนี้ให้พวกเราอ่านเราชอบนิยายเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ
    ปล.3เราจะขอติดตามไรท์ตลอดไปค่ะ เราจะขอเป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    ปล.4รอตอนต่อไปค่ะ


    รักไรท์นะคะ ^ - ^
    #43
    0
  2. #42 Faye Februsche (@ApichayaJamnoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 19:22
    โถ่เอ้ยย ต้นกล้าอ่า ไปน่ามาเรยนะลูกกกก น่าจะให้พี่รักเสียตัวก่อนค่อยมา ถถถ เอ็นดูมากกกก
    ปล. ขอบคุนสำหรับนิยายจ้า
    ปล1. จะจบแล้วอ่าา เสียใจ
    #42
    0