[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,137 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    278

    Overall
    12,137

ตอนที่ 16 : CHAPTER16 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER16



     พอใกล้เวลาที่จะมีการส่งยาพวกเราสามคนก็ลงมาที่ลานจอดรถใต้ดิน ซึ่งเป็นสถานที่ในการนัดส่งยาสำหรับวันนี้

     พวกเราแอบอยู่ที่ห้องเก็บของแม่บ้านของทางโรงแรม ที่สามารถได้ยินบทสนทนาและเห็นสถานการณ์ได้

     รออยู่ไม่นานคุณธันก็ลงมาพร้อมกับลูกน้องประมาณห้าคน รวมพวกที่เฝ้าของแล้วก็สิบกว่าคนได้

     ในขณะที่คนมารับของมีกำลังลูกน้องไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ

     งานนี้ถ้าเกิดมีใครตุกติก ฝ่ายที่เสียเปรียบก็คนซื้อนั่นแหละ

     การซื้อขายดำเนินการไปเรื่อยๆ โดยเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นพี่ธินได้อัดวีดิโอไว้ตั้งแต่ต้น

     เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการมัดตัวอีกคน

     ผมที่อยู่ด้านในสุดกำลังเปลี่ยนท่ายืนที่เริ่มเมื่อยแต่โชคไม่ดีเอามากๆที่ขาผมเผลอไปโดนไม้ถูพื้นจนทำให้มันล้มลง

     โครม!

     ตายละสิ

     พี่ธินรีบปิดประตูแล้วล็อคจากด้านใน ส่วนพี่อชิตส่งมือมาปิดปากผมที่กำลังตกใจกับเหตุการ์ณเมื่อครู่

     กึกๆๆ

     เสียงหมุนลูกบิดไปมาดังติดต่อกันอยู่หลายครั้งก่อนจะเงียบไป

     ตามด้วยเสียงพูดว่าอาจจะแค่ของหล่น

     เสียงรถคนที่มารับของขับออกไปแล้ว แต่พวกเรายังคงอยู่ในห้องเก็บของนั่นเพราะกลัวว่าจะโดนจับได้

     ครึ่งชั่วโมงให้หลังพี่อชิตกับพี่ธินจะออกไปดูรอบๆว่าพวกนั้นไปรึยัง

     และเขาบอกให้ผมรออยู่ที่นี่ และล็อคประตูไว้ดีๆ

     ประมาณห้านาทีผมได้ยินเสียงคนกำลังไขกุญแจห้อง และนั่นทำให้ผมกลัวว่าจะเป็นพวกของไอ้คุณธัน

     แกร๊ก

     "อ้าวหนู มาทำอะไรในนี้ลูก"

     ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีเพราะเป็นแม่บ้านที่ไขกุญแจเข้ามา

     "ผมหนีพวกอันธพาลมาหนะครับ"

     "อ๋อจ้ะ งั้นป้าต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ"

     "ทำไมเหรอครับ อ๊ะ!"

     คุณป้าเดินเข้ามาใกล้ผมก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าประกบเข้าที่จมูกผมทันที

     วินาทีแรกที่สูดหายใจเข้าไปมันทำให้ผมรับรู้ได้เลยว่านี่เป็นยาสลบแน่นอน

     ผมกำลังตกอยู่ในอันตราย!

     พี่ธิน พี่อชิตช่วยผมด้วย

     ผมได้แค่ภาวนาในใจก่อนที่สติจะวูบไป

     ผมรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือและเท้านอนอยู่บนเตียง

     มันไม่ได้เหมือนละครหลังข่าวที่คุณแม่ผมชอบดูว่าจะโดนคนร้ายจับไปไว้ที่โกดังร้าง

     ผมยังคงมึนหัวอยู่ แต่นั่นผมก็ต้องหนี

     ผมกวาดตามองสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เหมือนจะเป็นห้องนะ

     ถ้าไม่ใช่โรงแรม หรือคอนโดอะไรพวกนี้

     ผมคิดว่าผมน่าจะโดนจับมาที่บ้านของอีกฝ่าย

     และนั่นมันก็ไม่ปลอดภัยเอามากๆเลย

     ผมเหลือบตามองนาฬิกาที่บนหน้าปัดบอกเวลาเกือบจะห้าทุ่ม

     ผมหลับไปตั้งสามชั่วโมงเต็มๆ

     แกร๊ก

     ผมถอยตัวติดหัวเตียงทันทีที่ได้ยินเสียงบิดประตู

     "ตื่นซะแล้วหรอครับ ทายาทของปิติโชค"

     เขาจำผมได้จริงๆด้วย

     ผมในตอนนี้ไม่สามารถจะทำอะไรได้เลยด้วยซ้ำ

     ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่อชิตจะเป็นยังไงบ้าง อีกฝ่ายคงต้องเป็นห่วงผมมากแน่ๆ

     "จะไม่พูดอะไรเลยหรอ" คุณธันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินมาที่เตียง

     "ออกไป"

     "หึ คิดว่าคงจะง่ายนักหละสิที่จะพากันปลอมตัวมางานของฉัน"

     "คุณรู้?"

     เขาไม่ตอบ แต่กลับยังเดินเข้าใกล้เตียงเรื่อยๆ

     และท่าทางแบบนั้นมันทำให้ผมกลัว

     "นี่หนะเหรอคนสำคัญของไอ้อชิตที่ว่าหนะ" เขาพูดก่อนจะนั่งลงบนเตียง

     "อืม..หน้าตาก็ดูดี ตัวก็เล็ก ผิวก็เนียน แถมยัง..น่ารักซะด้วยสิ"

     เขาส่งมือมาจับที่ปลายคางก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปตามสันกรามของผม และจบที่แตะมือลงที่ปาก

     สัมผัสที่ทำให้ผมยิ่งกลัวกว่าเดิม

     "อย่ามาจับผมนะ"

     ผมสะบัดหน้าออกจากการจับกุมของอีกฝ่ายทันทีที่มีสติ

     "งั้นเหรอ นายทำให้ฉันอยากรู้ละสิว่านายมันมีดียังไง"

     "จะทำอะไรหนะ ปล่อย!"

     เขาจับมือผมกดไปด้านซ้ายของเอว แล้วพยายามผลักผมให้นอนลงก่อนจะขึ้นมาคร่อมไว้

     ท่าจะไม่ดีแล้วแน่ๆ

     "อย่ามาทำอะไรบ้าๆนะ!"

     "ยิ่งพูดก็ยิ่งยุนั่นแหละ หึ"

     หลังจากที่เขาแสยะยิ้มจบก็โน้มตัวลงมาไซร้ที่คอของผมอย่างน่าขยะแขยง

     "อืม หอมเหมือนกันนะเนี่ย" เขาว่าด้วยเสียงที่กระหาย

     "ออกไปนะ!"

     ผมพยายามดิ้นแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

     คนบนร่างผมเขามีแรงเยอะกว่าผมตั้งหลายเท่า

     "เรามาเริ่มกันเลยเนอะ"

     เขาผละออกมาก่อนจะพยายามก้มลงมาจูบที่ปากของผม แต่ผมก็ยังสะบัดหน้าหนีอีกฝ่าย

     จนเขาต้องใช้มือข้างหนึ่งมาบีบปลายคางผมไว้

     ริมฝีปากของเขาขบเม้มริมฝีปากของผมอย่างรุนแรง จนรู้สึกถึงกลิ่นคาวของเลือด และความแสบของริมฝีปากที่มันแตก

     ซึ่งในขณะเดียวกันผมก็ยังคงดิ้นอยู่เสมอ ดิ้นเพื่อปฏิเสธสัมผัสเลวทรามจากอีกฝ่าย

     เขาพยายามใช้ลิ้นดุนเพื่อจะสอดลิ้นเข้ามาในปากของผม แต่ด้วยที่ว่าผมไม่ยอมเขาจึงต้องเพิ่มแรงบีบที่คางผม

     "โอ๊ย! อุ๊บ"

     ลิ้นของเขาสอดเข้ามาพยายามตวัดเลียไปรอบปากอย่างหื่นกระหาย สัมผัสของเขามันรุนแรงและทำให้ผมกลัว

     ผมอยากจะอยู่กับพี่อชิต ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้

     จนท้ายที่สุดสายน้ำตาก็ไหลออกมาเพราะความกลัวของผม

     ความกลัวที่น้อยคนนักจะได้สัมผัส

     "อื้อ!"

     เขาดูเหมือนจะขัดใจที่ผมร้องไห้จึงกัดลงมาที่ลิ้นผมอย่างแรง จนรู้สึกถึงความคาวของเลือดภายในปาก

     ผมพยายามดิ้นจนเข่าผมไปโดนน้องชายของใครอีกคนเข้าอย่างแรง

     "โอ๊ย! แกนี่มัน"

     เขาผละออกไปร้องโอดโอยกุมส่วนนั้นอย่างหน้าซีดอยู่ข้างเตียง

     ผมจึงพยายามถอยตัวออกห่างเขาให้มากที่สุด

     ก๊อกๆๆ

     "อะไร!"

     "ของล็อตใหญ่มาแล้วครับ"

     ยาเสพติดอย่างนั้นสิ

     "เดี๋ยวฉันจะตามไป" เขาว่าก่อนจะหันมามองผมอย่างขุ่นเคือง "เดี๋ยวพรุ่งนี้แกก็เสร็จฉัน หึ"

     เขาว่าทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

     ผมที่ยังคงกลัวการกระทำของอีกฝ่ายก็ทำได้แค่ปล่อยน้ำตาก๊อกใหม่ออกมาเรื่อยๆ

     "ฮึก..พี่อชิต ฮือ..ผมอยากกลับไปหาพี่"

     ผมที่นั่งสะอึกสะอื้นร้องไห้ฟูมฟายเอาแต่เรียกหาใครอีกคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

     ทำไมผมไม่โทรไปหาเขาหละ!

     คิดได้ดังนั้นก็พยายามใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่มันปิดเครื่องไปตอนไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะต่อสายโทรออกหาคนที่กำลังคิดถึง

     [น้องรัก! เราอยู่ไหน! พี่เป็นห่วงมากนะ! เป็นอะไรรึเปล่า! มันทำอะไรเราไหม!]

     หลังจากรับสาย คนอีกด้านก็รัวคำถามที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงออกมา

     "ฮึก..ฮือ..ผมอยากกลับไปหาพี่ อึก..ผมอยากอยู่กลับพี่"

     [ใจเย็นนะครับเด็กดี พี่ก็อยากไปหาเรา แต่เราต้องบอกพี่ก่อนนะว่าเราอยู่ไหน]

     พี่อชิตพูดอย่างใจเย็น น้ำเสียงของอีกฝ่ายนั้นช่วยลดความกลัวของผมได้มาก

     "ผม..ฮึก ผมอยู่บ้านมันครับ"

     [แลัวมันทำอะไรเรารึเปล่า]

     "ฮือ..ทำ..ฮึก..มันจะข่มขืนผม"

     ผมได้ยินคำด่าลอดออกมาจากโทรศัทพ์ ผมว่าตอนนี้พี่อชิตต้องโกรธมากแน่ๆเลยหละ

     "ฮึก..แต่ไม่เป็นไรครับ อึก..ของล็อตใหม่มันมาก่อน"

     ผมที่เริ่มจะหยุดร้องไห้และพอจะคุยรู้เรื่องขึ้นก็บอกรายละเอียดเกี่ยวกับของที่ว่าไป

     และไม่ลืมที่จะส่งที่ตั้งไปให้อีกฝ่ายด้วย

     [เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะรีบไปเอาตัวเรากลับมาแน่นอน]

     "รีบๆมานะครับ รักไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"

     [ครับผม นี่ก็ดึกแล้วตัวเล็กของพี่นอนได้แล้วนะครับ]

     "ครับ ฝันดีนะครับพี่อชิต"

     [ฝันดีเช่นกันครับน้องรัก จุ๊บ]

     อีกฝ่ายทำเสียงจุ๊บกลับมาก่อนที่ผมจะตัดสาย

     แค่ได้คุยกับอีกฝ่ายก็ทำให้ผมสบายใจขึ้นได้เยอะเหมือนกับคนไข้ที่ได้รับการรักษา

     พี่อชิตของผมหนะ..เป็นทุกอย่างของผมเลย



-------100%-------





Talking With LittleA_
     อย่าเพิ่งแช่งไรท์กับฉากนั้นน๊า และก็100%ละเน้อทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #41 SasIZaA (@darkmoon2539) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 18:47
    โง่อีกหล่ะ
    #41
    0
  2. #40 Faye Februsche (@ApichayaJamnoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 09:42
    โถ่เอ้ยยย คุนอชิตยังไม่ได้เจิมน้องเรยน่ะ!!! แล้วอิคุนธันมาก่อนได้ไง!!!! กลับไปแล้วคุณอชิตไปลบรอยให้หมดเรยน้าาาา
    #40
    0
  3. #39 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:41
    น่าสงสารน้องรักอะ ....ว่าแต่ไอคุณธันจะมาทำน้องรักก่อนคุนอชิตได้ไง เราไม่ยอมนะ (อ้าวผิดประเด็นหรอ โทษๆ //ขอโทษ+โดนตบ)
    #39
    0
  4. #38 aunny_99 (@aun_pariyakorn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:18
    เหยยย..อิคุณธันจะมาเจิมน้องรักก่อนพี่อชิตได้อย่างไรกัน เดี้ยนไม่ยอมนะ55555
    #38
    0