[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,110 Views

  • 58 Comments

  • 551 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    251

    Overall
    12,110

ตอนที่ 13 : CHAPTER13 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    23 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER13



     ห้วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

     ทริปหนีเที่ยวหนึ่งวันหนึ่งคืนของผมและคุณอชิตจบลง

     และตอนนี้เรากำลังเดินทางกลับบ้าน

     ผมว่าตอนไปถึงบ้างใหญ่พี่ธินคงบ่นผมกับคนข้างๆจนหูชากันแน่ๆ

     ก็ดูสิครับ ยิ่งอีกคนมีศัตรูแล้วยังมาหนีเที่ยวสบายใจเฉิบแบบนี้

     ถ้าผมเป็นพี่ธินผมก็บ่นอ่ะ

     "เครียดอะไรครับ คิ้วแทบจะผูกกลายเป้นโบว์แล้ว"

     อีกอย่างคำพูดคำจาที่เปลี่ยนไปของอีกคนยังทำให้ผมไม่ชินหูตลอด

     อยากจะให้มันนิ่งๆมีอำนาจ ไม่ต้องมาหวานเลี่ยนๆแบบนี้บ้างหละ

     แต่ก็นะ ผมทำได้แค่คิด

     "เปล่าครับ" ผมปฏิเสธหน้าตายกลับคืนไป

     "เด็กดีไม่โกหก"

     พูดจบก็ส่งมือซ้ายมาลูบหัวผมเล่น

     ทำไมผู้ชายคนนี้ลุ่มล่ามกับผมจังเลยโว้ยยย

     "ผมแค่กลัวพี่ธินบ่นครับ ก็คุณเล่นหนีมาไม่บอกไม่กล่าว ทั้งยังมีเรื่องกับศัตรูมาหมาดๆอีก พี่ธินคงเป็นห่วงจนนั่งไม่ติดแน่ๆเลย"

     "ใครว่าพี่หนีมาไม่บอกหละ"

     ว่าจบเจ้าตัวก็โยกหัวผมเบาๆ

     ก่อนจะบอกว่าหลังจากที่เรามาถึงเขาได้แจ้งพี่ธินไว้แล้วว่าหนีออกมา

     แต่ก็โดนรายนั้นหนะบ่นกลับมา ยังมีบ่นอีกว่าคีบผมไปเสี่ยงอันตรายด้วย

     สมควรที่โดน

     ปัง!

     เสียงปืนอีกแล้ว

     "มีอยู่ทุกที่รึไงวะพวกหมาลอบกัด"

     คุณอชิตดูหัวเสียนิดๆยามลอบมองพวกคนร้ายผ่านกระจก

     มันเหมือนวันที่ผมกับพี่ธินจะไปหาอีกฝ่ายที่โรงพยาบาลเลย

     "ผมว่านี่มันจะเกินไปแล้วนะครับ ทำไมคุณไม่แจ้งจับมันสักที"

     "เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอกเพราะเจ้านายมันอำนาจใหญ่ อีกอย่างโลกแห่งความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้อยู่แล้ว เผลอๆอาจจะมากด้วยซ้ำ"

     คุณอชิตว่าอย่างจริงจังก่อนจะเร่งความเร็วรถให้เร็วกว่าเดิม เพื่อที่จะสะบัดคนร้ายที่ตามมาให้หลุด

     แต่หาทำได้ไม่ คนร้ายยังคงเร่งเครื่องตามมาติดๆ

     ปัง!

     เอี๊ยดดดด

     ผมคิดว่ากระสุนปืนจะเจาะเข้าที่ล้อรถจนทำให้รถของเราเสียการทรงตัว แล้วพุ่งลงข้างทาง

     แต่ยังดีที่ไม่ได้ชนต้นไม้หรือเสาไฟ

     แต่ในความโชคดีมันก็เป็นอะไรที่โชคร้ายมากๆเพราะสองข้างทางไม่มีผู้คนเลย

     แย่ละสิ

     "น้องรักโทรหาธินแจ้งเรื่องให้มันทราบนะครับ แล้วก็ก้มหัวไว้ตลอดเข้าใจไหม"

     "แล้วคุณ.."

     "พี่จะไปจัดการมัน ไม่ต้องห่วงพี่นะครับ"

     จะว่าไม่ให้ห่วงก็คงไม่ได้ เพราะโจรมีปืน อีกอย่างร่างกายใหญ่โตบึกบึนมากด้วย แม้จะมีสองคนก็เถอะ แต่ผมก็ยังคงห่วงอีกคนอยู่ดี

     "เดี๋ยว เอ่อ..ระวังตัวด้วยนะครับ"

     อีกฝ่ายยิ้มรับก่อนจะเปิดประตูออกไป ส่วนตัวผมก็รีบต่อสายถึงพี่ธินทันที

     'ขอโทษค่ะ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่ด้วยค่ะ'

     บ้าจริง! เวลาด่วนแบบนี้ทำไมปิดมือถือไว้นะ

     ผมพยายามโทรหาพี่ธินอีกรอบ แต่ผลที่ออกมามันก็เป็นเช่นเดิม

     สายตาผมมองออกไปยังอีกคนที่ยืนประชันหน้ากับคนร้ายทั้งสอง

     คนที่เตี้ยกว่าถือปืนขึ้นเตรียมจะยิง แต่คุณอชิตที่เร็วกว่าเข้าประชิดตัวก่อนจะใช้เท้าเตะปืนออกจากมือของอีกฝ่ายจนหล่นลงไปในพงหญ้า

     ผมคิดว่ามันจะปลอดภัยขึ้นซะอีก แต่ไม่เลย

     เพราะคนตัวสูงกว่าคว้าวัตถุสีเงินวาวแหลมคมออกมาถือไว้

     มีด!

     คนตัวสูงพุ่งตัวหวังจะแทงคุณอชิตแต่เจ้าตัวหลบได้เลยถีบด้านหลังคนร้ายจนอีกฝ่ายล้มลง

     แต่ถึงอย่างนั้นคนเตี้ยกว่าก็พุ่งเข้ามาล็อคคอไว้ แต่คุณอชิตใช้ศอกกระทุ้งท้องอย่างแรง แล้วจับแขนอีกฝ่ายตวัดลง

     "คุณอชิต!"

     ผมตะโกนออกมาอย่างแรงเมื่อตอนที่คุณอชิตหอบอยู่คนตัวสูงที่มีมีดได้แทงมันลงที่ไหล่ของอีกฝ่ายจนเป็นทางยาว

     แต่ถึงอย่างนั้นคุณอชิตก็ถีบอีกฝ่ายออกไปได้

     ไม่ได้การละ คุณอชิตบาดเจ็บอยู่จะไปสู้ไหวได้ยังไง ซ้ำยังมีแผลจากการยิงปืนอีก

     ผมตัดสินใจก้าวข้ามไปนั่งเบาะคนขับ ก่อนจะถอยรถตัดหน้าคนร้ายก่อนจะเปิดกระจกเรียกคุณอชิตให้ขึ้นรถแล้วรีบขับออกไป

     ผมอาจจะเคยฝึกมาบ้างแต่ก็ไม่ถึงขั้นชำนาญจนขับได้อย่างรวดเร็ว

     แต่อย่างน้อยผมก็ได้ถอยรถไปชนมอไซค์ของพวกนั้นอย่างแรงกะไม่ให้ใช้งานต่อได้ พวกมันจะไม่ได้ตามพวกเรามา

     พักเรื่องนั้นก่อนเถอะ ตอนนี้คนข้างๆผมสำคัญกว่า

     "เจ็บมากรึเปล่าครับ"

     ผิวหนังเปิดเป็นแนวยาวจากไหล่เกือบถึงข้อศอก เลือดที่ยังคงไหลไม่หยุดจนอีกคนน่าซีด

     "นิดเดียวเอง พี่ไหวอยู่"

     "นิดเดียวยังไงหละครับ แนวยาวขนาดนี้ลึกไหมก็ไม่รู้ ผมบอกแล้วไงให้ระวังตัวหนะ"

     อดไม่ได้ที่จะดุอีกฝ่ายออกไป

     ก็ดูสิไม่ค่อยระวังตัวเองเลย ประมาทพวกมันมากๆ แถมยังดื้อบอกว่าตัวเองไหวอีก

     ผมพยายามขับรถให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

     ขับไปตามทางที่อีกฝ่ายบอกจนตอนนี้เราก็มาถึงโรงพยาบาลเครือพ่อพี่ธิน(อีกแล้ว)

     ผมนั่งรออีกฝ่ายทำแผลอยู่ด้านนอก ก่อนที่พี่ธินจะมาถึงในครึ่งชั่วโมงต่อมา

     ผมก็เลยเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง จนอีกฝ่ายต้องไปบ่นคุณอชิตจนฝ่ายนั้นเบ้หน้า

     พี่ธินขับรถมาส่งพวกเราที่บ้านใหญ่ในชั่วโมงถัดมา

     เจ้าตัวขอกลับไปเคลียร์งาน ส่วนเรื่องการดูแลคนเจ็บอย่างคุณอชิตนั้นพี่ธินกำชับให้ผมดูแลอีกฝ่ายไม่ให้ห่าง ข้าวกับยาต้องกินให้ตรงเวลาและพักผ่อนให้มากๆ

     ตอนนี้สี่ทุ่มกว่า ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จและคิดว่าจะไปให้คนป่วยกินยาก่อนนอนซะหน่อย เพราะนี่ก็ใกล้เวลานอนมากแล้ว

     ผมเปิดประตูเข้าห้องมองคนที่นอนฟังเพลงที่เจ้าของห้องเปิดคลอเบาๆไว้ฟัง

     สภาพแบบนี้คงไปไหนไม่ได้ตั้งอาทิตย์นู่นแหละ

     คิดแล้วก็ดีไปอย่าง จะได้ไม่ต้องทำงานหนัก ซ้ำยังไม่อันตรายอีกด้วย

     "คุณอชิตครับกินยาก่อนนอนนะครับ"

     ผมเรียกคนบนเตียงก่อนเจ้าตัวจะรับยาและน้ำเปล่าจากผมไป

     จากนั้นก็ทำหน้าเหยเกเหมือนกับไม่ชอบทานยา

     จริงๆผมก็สังเกตมาตั้งแต่รอบที่อยู่โรงพยาบาลแล้วแหละครับ

     "ต้องกินนะครับ"

     "แต่มันขมนะรัก" ไม่ต้องมาทำเป็นตีหน้าเศร้าเลย

     "ขมก็ต้องกินครับ คุณทำตัวคุณเอง"

     "แล้วถ้าพี่กิน เราจะนอนเป็นเพื่อนพี่ได้รึเปล่าครับ"

     ประโยคที่หลุดจากปากอีกฝ่ายทำเอาผมหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันใด

     "มะ..ไม่ครับ แต่ยังไงคุณก็ต้องกิน"

     "แต่ไอ้ธินบอกว่าเราต้องดูแลพี่ตลอดเวลานะ"

     แค่บอกให้ดูแลไม่ให้ห่างต่างหาก เจ็บแค่นี้ไม่จำเป็นต้องดูแลตลอดเวลาเลย

     แต่พอมองดูหน้าอ้อนๆของอีกฝ่ายทีไรก็อดใจอ่อนไม่ได้ทุกที

     "นะครับ น้องรักนอนเป็นเพื่อนพี่นะ"

     "กะ..ก็ได้"

     แพ้! ผมแพ้ผู้ชายคนนี้ทุกอย่างเลย!

     หลังจากที่อีกฝ่ายกินยาเสร็จผมก็ปิดไฟให้เหลือแค่โคมไฟหัวเตียง แล้วกลับไปขนหมอนและผ้าห่มมาเพื่อจะนอนเฝ้าอีกฝ่าย

     ผมเดินผ่านสายตา งง งวยของเจ้าของห้อง ก่อนจะวางเครื่องนอนลง

     "เราขนมาทำไม"

     "ก็มานอนเฝ้าคุณไงครับ"

     "ไม่ๆๆ เราต้องนอนบนนี้สิ นอนบนเตียงกับพี่"

     มือข้างที่สะดวกตบเตียงปุๆแสดงความน่าเชื่อถือ

     ผมไม่อยากจะขึ้นไปเบียดอีกฝ่ายหรอกนะ

     อีกอย่างถ้าขึ้นไปนอนด้วยมันก็อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยของผมเหมือนกัน

     ผมอาจะนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะหัวใจเต้นแรงเกินไป

     ดีไม่ดีเขาอาจทำให้ผู้เป็นโรคหัวใจเลยก็ได้

     "นะครับ แค่คืนเดียวก็ได้"

     "จริง..นะ"

     "แน่นอนครับ"

     ผมไม่ได้ใจอ่อนนะครับ แต่แค่สงสารอีกฝ่ายหรอก

     ผมปีนขึ้นเตียงก่อนดีๆแต่ก็โดนคว้าตัวจากอีกฝ่ายจนทำให้ล้มทับแผลของเขา

     "อ๊ะ คุณอชิตปล่อยผมนะครับมันทับแผลคุณอยู่"

     "ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้พี่ไม่เจ็บครับ"

     "คุณดื้อ" ผมว่าก่อนจะจ้องหน้าอีกฝ่าย

     แต่ในทางกลับกัน เขาก็กำลังจ้องหน้าผมเหมือนกัน

     "เจ้าลูกหมาตัวนี้ก็ดื้อ"

     เจ้าตัวว่าก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมหดคอหนี

     "สิบสามปีแล้วนะที่พี่ไม่ได้นอนกอดเราแบบนี้"

     ทำไมต้องวกกลับมาเรื่องนี้ด้วย

     แต่ถึงจะคิดอย่างนั้นผมก็อดที่จะคิดถึงอ้อมกอดนี้ไม่ได้ อ้อมกอดที่เคยปกป้องผมเสมอตอนผมยังเด็ก

     คิดถึงมากเสียจนเผลอกอดอีกฝ่ายอย่างแรงจนเขาร้องออกมาเบาๆ

     "ผมขอโทษครับ"

     "เราก็คิดถึงกอดพี่เหมือนที่พี่คิดถึงกอดเราใช่ไหมครับ"

     ผมพยักหน้ารับอีกฝ่ายอย่างอ้อมแอ้มตามความเป็นจริง

     กอดกันอยู่แบบนี้ผมก็เขินเป็นนะ คนบ้า!

     พวกเรากอดกันอยู่นานจนผมรู้สึกว่าเราควรนอนได้แล้ว

     "คุณอชิตครับ ผมว่าเราควรนอนได้แล้ว"

     "จะไม่เรียกพี่แบบเดิมจริงๆหรอ"

     ผมนิ่งไปชั่วครู่กับคำพูดของอีกฝ่าย

     ทำไมผมจะไม่อยากเรียกหละ ผมอยากเรียกใจจะขาด

     แต่มันกลับเป็นเพียงเพราะผมไม่กล้าพอเท่านั้นเอง

     "รู้ไหมว่าตั้งแต่แม่พี่เสียไปพี่ก็คิดถึงเรามากเลยนะ พ่อเอาแต่ทำงาน พี่สาวก็เอาแต่เรียน พี่คิดถึงเราตลอดเลยนะครับน้องรัก"

     คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของผมพองโตขึ้น

     มันเหมือนกับคำสารภาพรัก

     ผมเงยหน้ามองอีกคนที่ตอนนี้ร้องไห้

     ใช่ เขาร้องไห้ แต่มันกลับไม่มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา

     ในขณะที่อีกฝ่ายคิดถึงผมตลอด แต่ผมกลับจำอีกฝ่ายแทบไม่ได้

     ทำไมผมมันเป็นคนไม่ดีอย่างนี้หละ

     ผมยื่นมือไปปาดน้ำตาให้คนโตกว่าก่อนจะยิ้มให้ช้าๆ

     "ผมแทบจะจำพี่ไม่ได้เลยความจริง แต่ในทางกลับกันหัวใจผมมันกลับต้องการพี่มากๆเลยหละครับ"

     ผมกล่าวตามความเป็นจริงให้อีกฝ่ายรับรู้

     "น้องรักคนนี้ยังรักพี่อชิตอยู่นะครับ"

     จุ๊บ



-------100%-------





Talking With LittleA_
     ว่าจะแต่งสั้นๆทำไมมันยาวขนาดนี้ละคะเนี่ย แต่ยังไงก็ยัง100%เหมือนเดิมนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #35 Nice_boy (@nondistance-love) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:35
    มีความเขิน รอตอนต่อไป
    #35
    0
  2. #32 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:16
    รอต่อปายย~
    #32
    0