[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,112 Views

  • 58 Comments

  • 551 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    253

    Overall
    12,112

ตอนที่ 11 : CHAPTER11 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER11



     หลังจากที่เมื่อวานผมเข้านอนไปประมาณสี่ทุ่ม ผมก็รู้สึกตัวเพราะมีเสียงข้างหูที่รบกวนการนอนของผมอยู่

     "รักตื่นสิ"

     ผมจำใจต้องเปิดเปลือกตาอันแสนหนักอึ้ง ก่อนจะเลื่อนมือพยายามจะไปเปิกไฟแต่โดนมือของใครอีกคนคว้าไว้

     เมื่อลืมตาแล้วปรับโฟกัสในการมองผ่านความมืด สิ่งที่ผมเห็นคือคุณอชิตที่ยื่ยอยู่ตรงหน้า

     เดี๋ยว!? เขาลงมาได้ยังไง แล้วทำไมต้องเปลี่ยนชุด สายน้ำเกลือแล้วก็สายอื่นๆหายไปไหนหมด

     "ทำไมคุณถึ--"

     มือใหญ่เอื้อมมาปิดปากผม ก่อนจะตัวจะส่งเสียงชู่วเบาๆ

     "ฉันจะชวนนายหนี"

     ตอนตีสี่เนี่ยนะ!

     "คุณจะหนีไปไหน แล้วถ้าพี่ธินรู้ ศัตรูคุณก็ด้วย"

     "หนีไปที่ที่ปลอดภัย และนายก็ต้องไปกับฉัน"

     พูดจบเจ้าตัวก็คว้ามือผมลากให้เดินตามไปยังประตู

     คนตัวสูงเปิกประตูเข้าไปในห้องการ์ดที่ตอนนี้การ์ดนอนหลับไม่ได้สติ

     กก่อนเจ้าตัวจะหันมาบอกว่าแอบเอายาสลบใส่ลงในขวดน้ำที่ผมเอามาให้ดื่ม

     วางแผนดีนี่

     หลังจากออกมายังทางเดินเจ้าตัวก็เตรียมแว่นเฉิ่มๆมาใส่ ติดหนวดเครา แล้วก็ก้มหน้าเดิน

     ทำตัวน่าสงสัยจะตายไป แต่กลับไม่มีใครสนใจ จนตอนนี้เราออกมาจากตัวอาคารเดินอยู่ริมฟุตบาท

     "แล้วคุณจะไปต่อยังไงครับ"

     "ฉันมีบริษัทแถวนี้ แค่เข้าไปเอารถที่ฉันเตรียมไว้ให้ตัวเองยามฉุกเฉินไม่ให้ใครเห็นเราก็หนีได้แล้ว"

     พอเดินมาถึงยังบริษัทของเจ้าตัว เขาก็บอกให้ผมรออยู่ข้างนอกจนสิบนาทีต่อมาเจ้าตัวก็ขับรถออกมารับ

     พอผมขึ้นรถเสร็จเจ้าตัวก็รีบตรงดิ่งออกไปจากเมือง ไปยังสถานที่ที่ผมไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน

     "ไม่ต้องห่วงว่าจะมีคนตามเจอ เพราะรถคันนี้มีคลื่นรบกวนสัญญาณจีพีเอส"

     ครืดดดด

     ตายละ! พี่ธินโทรมา

     "อย่ากดรับ"

     "ครับ"

     ผมไม่ได้กดรับโทรศัพท์อย่างที่คนขับรถบอก รอให้เพียงแค่มันดับไปเอง แต่ดับได้ไม่นานพี่ธินก็โทรเข้าอีกรอบ

     จนตอนนี้เกือบจะสิบสายแล้ว

     "ห้าววว เราจะไปไหนกันเหรอครับ"

     "แถวทะเลนู่นแหละ ถ้านายง่วงก็นอนเถอะเดี๋ยวถึงแล้วฉันจะปลุก"

     ได้รับคำอนุญาตผมก็ปรับเบาะเอนลงก่อนจะล้มตัวเอนลงเบาะไปตามๆกัน

     ผมรู้สึกล้าๆที่ตัวก่อนจะพยายามบิดขี้เกียจแล้วลืมตาขึ้น

     สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานบ้าน ไม่ใช่หลังคารถ

     ไหนบอกถึงแล้วจะปลุกผมไง

     "ทานข้าวเช้าหน่อย นี่ก็สายแล้ว"

     ผมรับจานข้าวจากอีกฝ่ายมากินก่อนจะมองออกไปยังด้านนอก

     นั่นมัน..ทะเล

     มองลอดผ่านหน้าตาไป ข้ามถนนเส้นใหญ่ก็เจอกับหาดทรายสวยๆและทะเลใสสะอาด

     อดใจไม่ไหวซะแล้วสิ อยากจะวิ่งลงน้ำให้รู้แล้วรู้รอด

     "ถ้าอยากไปค่อยไปตอนแดดอ่อนๆ อีกสองชั่วโมงก็จะเที่ยงแล้ว รอซักบ่ายสามโมงก็แล้วกัน"

     ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับได้แฮะว่าผมจ้องทะเลมากเกินไป

     ผมขอเจ้าตัวออกมาสูดอากาศนอกบ้านที่เป็นกลิ่นอายของน้ำทะเล

     สดชื่นไปอีกแบบ ผมนี่ก็เหนียวๆด้วย

     จะว่าไปแบบบ้านที่พวกเราอยู่กันตอนนี้มันเหมือนกับแบบที่สวนสาธารณะเป๊ะเลยครับ ด้านในก็ยังเหมือนเลย

     รอราวๆห้าชั่วโมงเวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง

     คุณอชิตพาผมออกมาเดินเล่นยังทรายหาดแบบที่ว่าไว้จริงๆ

     ตอนนี้พวกเราสองคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ผ้าใบชายหาด สั่งอาหารทะเลอร่อยๆมาทานกัน

     ผมหนะชอบปลาหมึกสุดๆเลยหละ ซึ่งผมรู้สึกชอบมากที่อาหารส่วนใหญ่มีปลาหมึกทั้งนั้น

     "ถ้าอยากเล่นน้ำทะเลก็ลงเล่นได้นะ"

     "แผลคุณโดนน้ำไม่ได้ใช่ไหมครับ" ถามบ้าๆหนะรัก แผลที่ไหนเขาจะให้โดนน้ำ ยิ่งน้ำทะเลหนะยิ่งแย่เลย

     "อยากให้ฉันไปเล่นด้วยรึไง"

     "โถ่ จะให้ผมเล่นคนเดียวมันก็ยังไงอยู่นะครับ"

     เจ้าตัวทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเหมือนคิดอะไรดีๆได้ซักอย่าง

     "ลองอ้อนดูสิ ฉันอาจจะยอมไปเล่นด้วยก็ได้นะ"

     อ้อนยังงั้นเหรอ

     จริงๆป้านวลก็เคยบอกนี่นาว่าคุณอชิตหนะถ้าอ้อนแล้วเจ้าตัวจะใจดี

     แต่ก็เถอะ..ผมก็เขินเป็นนะ ผู้ชายอายุจะสิบแปด โตจนควายยังอาย ต้องมานั่งอ้อนผู้ชายอีกคนงี้เหรอ

     ใครมันจะยอมเล่นคนเดียวหละ

     "คุณอชิตช่วยไปเล่นน้ำทะเลเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ" ผมพูดยิ้มๆแบบที่คิดว่าตัวเองจะน่ารัก

     "แบบนี้มันเรียกว่ามีมารยาท"

     อ่าวหรอ55555

     จริงสิ คุณอชิตชอบให้ผมเรียกว่าพี่ใช่ไหมหละ

     "งั้น..พี่อชิตฮะ ไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนน้องรักหน่อยน๊า"

     ผมช้อนตาขึ้นมอง พยายามจะทำให้น่ารักมากที่สุด

     ซึ่งนับว่ามันได้ผลดีทีเดียวเลยที่ทำให้หูอีกฝ่ายแดงขึ้นได้

     "กินเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันจะไปเล่นด้วย"

     พวกเราสองคนใช้เวลาจัดการอาหารไม่นานก็รอให้มันย่อย ก่อนที่จะออกเดินเลียบน้ะทะเลไปเรื่อยๆ

     "ทำไมไม่ลงไปหละ"

     "ผมยังไม่อยากลงอ่ะครับ"

     ผมว่าก่อนจะมองเท้าตัวเองที่สัมผัสน้ำอยู่ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองถูกยกขึ้นโดยผู้ชายคนที่คุยด้วยเมื่อกี๊

     "คุณอชิตปล่อยผมลงนะครับ คุณเจ็บแผอยู่นะ"

     เขาเข้ามาอุ้มผม อุ้มแบบท่าเจ้าสาวด้วย คนก็เยอะแยะผมก็เขินเป็นนะ ยิ่งเป็นผู้ชายทั้งสองคนด้วย

     ฮื่อออ เอาง่ายๆผมก็เขินแหละ นี่หน้าผมคงกลายเป็นลูกมะเขือเทศสดแล้วแน่ๆเลย

     "เรียกพี่สิครับ เดี๋ยวจะค่อยๆวางเลยหละ"

     อีกฝ่ายพูดด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินลงไปในน้ำจนระดับสูงขึ้นจนเท่าเปวอีกคน แล้วก็ทำท่าเหมือนจะปล่อยผมลงจนผมต้องโอบรอบคออีกฝ่ายไว้

     ซึ่งท่าทางแบบนั้นของผมก็ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะออกมา

     "พี่อชิตครับ ปล่อยรักลงนะครับ"

     "ครับผม" ว่าแล้วก็แสยะยิ้มจนผมขนลุก
     
     คุณอชิตหมุนตัวก่อนจะขว้างตัวผมออกไปด้านหน้า และนั่นทำให้ผมสำรักน้ำทะเลเข้าไปเต็มๆคำ

     "ไหน..แค่กๆ คุณบอกจะวางผมลงดีๆเล่า!"

     "ก็เห็นท่าทางเด็กเขินแล้วอดแกล้งไม่ได้นี่นา"

     "คะ..ใครเขิน ไม่มีหรอก" ปากว่าไปอย่างแต่ร่างกายผมกลับเป็นไปอย่าง

     แก้มที่ร้อนขึ้นจากอาการเขิน พร้อมกับหัวใจที่เต้นเร็วอย่างกับกำลังเต้นแซมบ้านั่นอีก

     "ครับ..ไม่เขินก็ไม่เขิน เนอะน้องรัก"

     ผมหมั่นไส้เลยทุบกำปั้นไปที่อกของอีกฝ่าย

     "โอ้ย!" ผมลืมไปว่ามันจะสะเทือนถึงแผลของอีกคน

     "ผม..ผมขอโทษครับ"

     ผมรีบเข้าไปดูแผลของอีกฝ่าย ก่อนจะมองผ้าพันแผลว่ามีเลือดซึมรึเปล่า

     จุ๊บ!

     เจ้าตัวขยับหน้าเข้ามากดจูบเบาๆที่จมูกผมในตอนที่มัวแต่เช็คแผลอีกฝ่ายอยู่

     และนั่นมันทำให้ผมสติแตก

     ฮื่ออออ พ่อครับแม่ครับ ผมโดนจุ๊บจมูก

     ไม่อยากจะเชื่อเลย ทั้งเขินทั้งตกใจ

     ไอ้หัวใจบ้านี่ก็เต้นแรงจังเลย ทั้งแรงทั้งเร็วเหมือนมีคนไปรัวกลองอยู่ข้างในนั่นแหละ

     หน้านี่ก็ขอร้องได้ไหม ทำไมมันถึงร้อนจังเลย ทั้งร้อนแล้วก็แดงด้วย

     "เด็กจำสัญญาไม่ได้หรอกใช่ไหม แต่พี่ยังจำได้นะครับ"

     สัญญา? อะไร?

     โอ๊ยยย ผมปรับอารมณ์ตามผู้ชายคนนี้ไม่ทัน



-------100%-------





Talking With LittleA_
     ขออนุญาตม้วนตัวในผ้าห่มค่ะ>< 100%ละเน้อ
     ต้องขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจจากผู้อ่านทุกๆท่านมากๆเลยนะคะ มันทำให้ไรท์มีแรงฮึดสู้ต่อมากเลยหละค่ะ ยังไงไรท์จะพยายามเขียนนิยายออกมาให้น่าติดตามนะคะ ขอบคุณมากจริงๆค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #30 0848316524 (@0848316524) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:14
    น่ารักอ่ะมันก็มีความฟินนะค่ะ
    จิ้นไปสิรอไร5555555
    #30
    0