[[END]] มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,178 Views

  • 58 Comments

  • 552 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    319

    Overall
    12,178

ตอนที่ 1 : CHAPTER1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    1 ต.ค. 60


มาเฟียเลี้ยงรัก [YAOI]

CHAPTER1



     "พ่อแม่ครับ หยุดยาวนี้รักอยากไปเที่ยวทะเลจังเลย"

     ผมที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังรถกล่าวขึ้น บอกให้ผู้ให้กำเนิดที่นั่งอยู่ด้านหน้าทั้งสองคนได้ทราบถึงจุดมุ่งหมายในวันหยุดยาวที่ใกล้จะมาถึง 

     "จะไปที่ไหนหละเจ้าดื้อ"

     "โหยแม่อ่ะ รักไม่ได้ดื้อซักหน่อย" ผมแกล้งทำเสียงงอนก่อนจะได้รับเสียงกลั้วหัวเราะของผู้เป็นแม่กลับมา

     ในขณะที่รถติดไฟแดง ผมก็ยื่นโทรศัพท์ไปไว้ตรงกลางระหว่างท่านทั้งสองเพื่อให้ได้ดูสถานที่ที่ผมอยากจะไปสัมผัส

     "นี่ๆ รักอยากปะ--"

     ปัง! ปัง! ปัง!

     ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ผมได้แต่ช็อคสติหลุด มองร่างของผู้ให้กำเนิดของตนที่โดนลูกเหล็กทะลุเข้าไปในร่าง ที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งอยู่ด้านหน้าพร้อมกับเลือดที่อาบโชกไปทั้งตัว

     "พะ พ่อ แม่ พ่อแม่!!"










     "ไม่! พ่อครับแม่ครับ!!"

     ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็พบว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน และนั่นซ้ำยังเป็นฝันที่ไม่อยากพบเจอที่สุดในชีวิต รวมทั้งในความเป็นจริงด้วย

     การใช้ชีวิตร่วมเดือนหลังจากที่พ่อแม่เสียไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว นับเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเด็กมัธยมปลายอย่างผม

     ความฝันที่เลวร้าย ยังคงตามหลอกหลอนตอกย้ำว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง และต้องทำใจพึงยอมรับ

     ทุกๆครั้งที่หลับตาลง ความฝันนี้ยังคงฉายภาพขึ้นมาเปรียบดังแผ่นดิสก์ที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ

     ผมยืดตัวขึ้นจากโต๊ะก่อนจะบิดขี้เกียจ ตอนนี้เป็นคาบว่างของนักเรียนมัธยมห้าอย่างผม ซึ่งนับว่าเป็นเวลาพักผ่อนที่ดีที่สุดในโรงเรียน ที่นักเรียนทุกคนต้องการ 

     "ไอ้รัก คุณครูฝ่ายบุคคลมาหา"

     ผมพยักหน้ารับหัวหน้าห้อง ก่อนจะพาร่างของตัวเองก้าวเดินไปหาคุณครูที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

     "นักเรียนคือนายกานต์รักใช่ไหม?"

     "ใช่ครับ"

     "ตามครูไปที่ห้องบริหารบุคคล"

     ในขณะที่เดินตามคุณครูไปในหัวผมยังคงมีคำถามมากมายผุดขึ้น มีเรื่องอะไรรึเปล่า? ทำไมผมต้องไป? ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด หรือจะเป็นเรื่องค่าเทอม?

     หลังจากที่เดินมาถึงยังห้องบริหารบุคคล เมื่อก้าวเดินเข้าห้องสิ่งที่ผมรับรู้คือ

     แอร์เย็นมาก

     แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น ที่แน่ๆคือคุณครูให้ผมนั่งเก้าอี้ข้างๆกับผู้ชายที่มีรูปร่างสูง แลดูมีภูมิฐาน หน้าตาจัดอยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม ออกจะมีลักษณะแบดๆ นับว่าเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงทุกคนอยากได้

     แต่ถึงยังไงก็เถอะ หน้าดุขนาดนี้เป็นมิตรรึเปล่าก็ไม่รู้

     "นี่คือคุณอชิตพล เป็นผู้ปกครองใหม่ของนักเรียน"

     "ห้ะ! ผู้ปกครอง!?"

     เขาคนนี้เนี่ยนะคือผู้ปกครองผม แค่หน้าตายังไม่คุ้นเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างผมก็ไม่ได้มีญาติที่ไหนอีกด้วย นี่เป็นมิจฉาชีพหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

     หน้าตาตายด้านความรู้สึกแบบนี้ ไว้ใจไม่ได้!

     "ใช่ ตามหลักฐานที่ถูกต้อง คือพ่อแม่ของนักเรียนติดหนี้คุณอชิตพลเป็นจำนวนหลายล้านบาท"

     "หลายล้าน!? ตะ แต่พ่อแม่ผมไม่เคยยืมเงินใครนะครับคุณครู"

     หึ

     เสียงหัวเราะขึ้นจมูกของคนข้างๆทำให้ผมหมั่นไส้ จึงเผลอใช้เท้ากระแทกไปที่เท้าของอีกฝ่าย

     ขวับ! หน้าดุจังแฮะ

     "ขอโทษครับ มดกัด" ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะหันกลับมาตั้งใจฟังคุณครูฝ่ายบุคคลตรงหน้า

     "ดังนั้นคุณอชิตพลในฐานะที่เป็นเจ้าหนี้ของพ่อแม่นักเรียนซึ่งได้เสียชีวิตแล้ว ทำให้หนี้ทั้งหมดตกมาเป็นของนักเรียนตามลำดับ ทำให้นักเรียนกลายเป็นลูกหนี้ของคุณอชิตพลตามกฎหมาย"

     "แล้วไหนหละครับหลักฐาน"

     "นี่ไง"

     น้ำเสียงเย็นๆของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะยื่นใบเช็คกู้หนี้มาตรงหน้าผม 

     ไม่จริง..มันต้องไม่เป็นอย่างนี้สิ!

     "ในการที่นักเรียนมีอายุต่ำกว่าสิบแปดปี นับว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ ทำให้เจ้าหนี้ผลันตัวมาเป็นผู้ปกครองได้ตามที่กฎหมายกำหนด"

     มันมีแบบนั้นที่ไหนกันเล่า!

     "ผมขอทำเรื่องการลาออกของกานต์รักเลยนะครับ เพราะเดี๋ยวผมจะจ้างคุณครูไปสอนเขาเอง"

     "ได้ค่ะ เดี๋ยวทางโรงเรียนจะทำเรื่องการลาออกของกานต์รักให้ค่ะ"

     "แต่ผมยังไม่ได้ยินยอมเลยนะครับคุณครู" ผมแย้งออกไปตามความคิดของตนเอง

     คิดจะทำอะไรก็ทำเลยหรือไง คนอื่นเขาก็มีความคิดเห็นเหมือนกันนะ

     "ตามกฎหมายแล้วลูกหนี้ต้องว่าความตามที่เจ้าหนี้ประสงค์ ไม่สิ..เด็กในปกครองต้องว่าตามผู้ปกครองต่างหากหละ:)"

     อยากมีเรื่องกับไอ้หน้านิ่งนี่จริงๆเลยโว๊ย!!

     หลังจากที่ผมต้องฝืนใจยอมรับสถานะที่ถูกยัดเยียดให้ ก็โดนสั่งให้กลับมาเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวจะกลับไปเอาของที่บ้าน

     พอเดินมาถึงห้องทุกสายตาจำเป็นต้องหันมาจับจ้องไว้ที่ตำแหน่งของผม เพราะว่ามีการ์ดเดินตามมาด้วย

     คือกูยังอยู่ในโรงเรียนเว้ย กูไม่หนีมึงไปแน่นอน หรือต่อให้หนีกูก็หนีไปได้ไม่ไกลหรอก

     "อ้าวรักจะเก็บกระเป๋าไปไหนวะ เหลืออีกตั้งสองคาบ" ไอ้หัวหน้าห้องทักผมขึ้นเมื่อเห็นผมรื้อๆค้นๆหนังสือลงกระเป๋า

     "พอดีโดนสั่งให้ลาออกอ่ะเจมส์" มันทำหน้าตาตกใจก่อนที่ปากจะทำหน้าที่ซักผมต่อ

     "ใครสั่งวะ มึงออกจะเรียนดี นิสัยก็ดี"

     "ก็ไอ้--"

     "เสร็จรึยัง?" น้ำเสียงที่เย็นเยือกเอ่ยตัดหน้าผมขึ้น

     ผมหันไปมองคนที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องยืนทำหน้าดุอยู่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองไอ้เจส์ที่ทำหน้าประหลาดๆ

     "มึงรู้จักกับคุณอชิตหรอ?"

     "ก็นั่นแหละสาเหตุที่ทำให้ต้องลาออก" ผมว่าก่อนจะกลับมาเก็บของต่อ

     "นั่นมันคุณอชิตพลมาเฟียแนวหน้าของประเทศเลยนะเว้ย"

     "มาเฟีย?" ไอ้คุณอชิตเนี่ยนะ จะว่าไปหน้ามันก็ให้อยู่นี่หว่า

     "อือ แต่เป็นมาเฟียที่แบบดีอ่ะ แล้วสรุปทำไมต้องลาออกวะ"

     "เขาบอกว่าพ่อแม่กูติดหนี้เขาหลายล้านว่ะ พอท่านทั้งสองเสียลูกหนี้มันเลยผันกลายมาเป็นกู เออ..แล้วมึงหละพูดอย่างกับรู้จักเขาดี" ผมถามมันกลับแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เดินมาคว้าแขนผมออกไป

     "ไว้ค่อยคุยกัน" เจมส์ตะโกนมาตามหลังติดๆก่อนจะหันไปเจอมันที่โบกมือหยอยๆให้

     ไว้ค่อยคุยกัน? คือกูลาออกแล้วนะเจมส์

     ไอ้เจมส์เป็นเพื่อนในห้องที่นับว่าผมสนิทที่สุดครับ มันเป็นคนหล่อและนิสัยดี มีความรับผิดชอบ มีระเบียบ ซึ่งผมไม่เคยอิจฉามันเลยครับ ออกจาะชอบนิสัยมันด้วยซ้ำ แต่ผมก็ดันอิจฉาตรงที่มันสูงกว่าผมนี่แหละ ห่างกันสิบกว่าเซ็น ดีไม่ดีมันสูงเกือบเท่าคุณอชิตด้วยมั้ง

     หลังจากนั้นผมก็โดนยัดให้ขึ้นไปนั่งเบาะด้านหลังของรถเก๋งสีดำคันหรูตามด้วยคุณอชิต ก่อนที่รถจะออกตัวไปยังบ้านของผม

     เมื่อมาถึงผมก็โดนสั่งให้เก็บสิ่งของจำเป็นที่สุดไป เช่น เสื้อผ้า หนังสือ อะไรที่มันสำคัญๆ ส่วนไอ้ของแบบแชมพู สบู่ แป้ง อะไรพวกนี้เขาบอกว่าที่บ้านเขามีให้

     รู้สึกว่าผมอาจจะเป็นลูกหนี้ที่ได้รับความดูแลจากเจ้าหนี้ดีมากเลยแฮะ

     หลังจากที่เก็บของเสร็จสัพ รถก็มุ่งตรงไปยังสถานที่แห่งใหม่ ที่กำลังจะกลายเป็นที่อยู่ใหม่ของผมในไม่ช้า

     ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบไหน มันจะดีเหมือนที่บ้านผมรึเปล่า มันจะสะดวกสบายเหมือนที่บ้านผมรึเปล่า

     เพราะสำหรับผมแล้ว...

     คงไม่มีที่ไหนสุขได้เท่าบ้านของผมเอง

     ...บ้านที่เป็นบ้านของครอบครัวผม

     ...บ้านที่เป็นบ้านที่อบอุ่น

     ...บ้านที่เคยมีผม แม่ และพ่อ อาศัยอยู่ร่วมกัน

     ...บ้านที่เต็มไปด้วยความสุขและความทรงจำดีๆ



-------100%-------





Talking With LittleA_
     เพิ่งสอบเสร็จค่ะเหนื่อยมาก แต่ก็ต้องหอบสังขารของตัวเองมาอัพนิยายต่อ สำหรับตอนนี้ครบ100%เรียบร้อยแล้วนะคะ


Wanna One 옹성우 (Ong Seongwoo)
เจมส์
( Image : Ong   Seongwu )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #22 +skyblue+ (@mypaint) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:52
    เราชอบภาษาคุณนะะะ สู้ๆนะคะ
    #22
    0
  2. #10 aunny_99 (@aun_pariyakorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 21:24
    ชอบเจมสสสส์ พี่อ๋งของน้อง
    #10
    0
  3. #9 Sweetie_lemon (@tangkwakiku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 19:30
    โอ้วแม่สาวน้อยยย
    #9
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #7 nignoj (@nignoj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:40
    ชอบบบบ รอค่ะ!!
    #7
    0
  6. #6 Ps_Call (@Ps_Call) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:35
    รอ รอ รออออ~~~~
    #6
    0
  7. #5 Princess Black (@princessblack737) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 15:11
    รอค่าาาา
    #5
    0
  8. #4 ` TOY . (@may726567) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 14:56
    กรี๊ดดด
    #4
    0
  9. #3 Sweetie_lemon (@tangkwakiku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:45
    โว้ววววว ชอบบบบ รอเด้ออ~
    #3
    0