Autumn Black • อสุราร้าย เจ้าชายยาพิษ (จบแล้วจ้า)

ตอนที่ 22 : บทส่งท้าย : By เด็กหญิงผมจุก [ + ตอนต้นของเรื่องที่สองอยู่ในนี้จ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ส.ค. 55

บทส่งท้าย

 

                " ค่ะ คุณยายถ้าเสร็จงานแล้วหนูจะรีบกลับบ้านทันทีค่ะ... -O-"

                " ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะคุณยายหนูจะรีบกลับบ้านนะคะ " เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอาแก้มกับไหล่เล็กแนบโทรศัพท์เอาไว้ก่อนที่เธอกำลังใช้มือทั้งสองข้างค้นหาอะไรบางอย่างในกล่องเก็บของอย่างโอราหน " แล้ววันเสาร์นี้หนูจะไปหายายที่โรงพยาบาลค่ะ..." ก่อนที่เธอจะพูดคุยจนลืมตัวก็มีเสียงที่อาจจะคาดเดาได้ว่าเสียงนั้นต้องเป็นเสียงของหัวหน้างานที่น่าเกรงขามแน่นอน

                " นี่ได้ของหรือยังเนี่ย เห็นคุยไปทำไปนานแล้วนะยะรีบๆหน่อยสิ!!! "

                " ค่ะหัวหน้า... " เธอรีบกดวางโทรศัพท์ก่อนที่จะเอามันใส่ไว้ในซองโทรศัพท์ลายสก็อตสีแดงที่ซื้อตามตลาดถูกๆทั่วไป ในนั้นมีเงินอยู่ไม่ถึงหนึง่ร้อยบาทที่ใส่รวมกับโทรศัพท์ขาวดำนั้นด้วย

                เด็กสาววิ่งไปพลางเอาของในมือวางไว้บนโต๊ะให้หัวหน้างาน แต่ไม่นานแขนของเธอก็ถูกยัดไปด้วยถุงโดนัทอันใหญ่ยักษ์

                " เห็นเด็กผู้หญิงเสื้อสีแดงตรงนั้นไหม เขาวิ่งไปไหนไม่รู้สงสัยพวกหนุ่มๆบอยแบรนด์กำลังออกมาจากงานคอนเสิร์ตแน่ๆเลย ฉันล่ะอยากไปจริงๆถ้าไม่ติดว่ากำลังทำงาน... "  หัวหน้างานหยุดชงักทันทีเมื่อสายตาของหล่อนมองไปเห็นหนุ่มๆที่เดินออกมากันเป็นแถวจากงานคอนเสิร์ตที่จบลงด้วยการบอกรักของมากิตะกับจีซัดส์ ซึ่งเด็กสาวก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกคนดังพวกนี้มากหรอก

                " กรี๊ดดดดด!! มายไลท์ +0+" เธอรีบวิ่งแจ้นออกไปจากซุ้มขายโดนัทอย่างจรวดจนทำให้เด็กสาวอดส่ายหน้าอย่างเอือมระอาไม่ได้ เธอยืนเหม่อลอยมองหนุ่มๆพวกนั้นรวมกับมากิตะที่เดินมาข้างๆกับจีซัดส์จนเธออดใจที่จะอมยิ้มตามกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ารักและสดใสของมากิตะไม่ได้

                และเมื่อเธอลืมตัวไปว่าเธอต้องวิ่งเอาโดนัทถุงเบอเลิ่มไปให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเธอก็เริ่มสปีดเท้าออกจากซุ้มขายโดนัททันที

                " พี่ยามิคะฝากร้านหน่อย...นะคะ " เธอหันไปบอกพนักงานที่กำลังคีบโดนัทออกมาจากเตาหลายสิบชิ้น แล้วรีบวิ่งแจ้นไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นทันที แต่ถึงเธอจะเห็นว่าจีซัดส์กับมากิตะเป็นคู่รักที่น่ารักขนาดไหน ถึงแม้เธอจะรู้ว่าความรักเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดและทำให้คนๆหนึ่งยิ้มได้ในแต่ละวัน แต่เธอก็ขอบาย สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การใช้ชีวิตวิ่งโหยหาความรัก แต่สิ่งที่จำเป็นที่สุดในชีวิตของเธอคือการหาเงินจากการทำพาสไทม์ที่ทำอยู่ตอนนี้ไปเป็นค่าเล่าเรียนหนังสือและรักษาคุณยายผู้ปกครองคนเดียวในชีวิตของเธอให้พ้นจากโรคร้ายๆอย่างมะเร็งระยะที่สองให้ได้

                " ขอโทษค่า ขอทางหน่อยค่ะ ขอโทษค่า T^T"

                ปึก!!  เมื่อเธอวิ่งเร็วเกินซะจนบรรยายร่างเล็กของเธอก็ไปชนกับแผงอกของใครสักคนเข้าอย่างจัง ทำให้ใบหน้าเรียวขาวใสของเขาหันมามองเธออย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะส่งสัญญาณเรียกให้การ์ดลากตัวเธออกไป แต่เธอไม่รีรอก้มตัวขอโทษหลายครั้งก่อนที่จะสปีดเท้าวิ่งตามผู้หญิงคนนั้นแบบเดิม

                " ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ " เธอมองซ้ายแลขวาสายตาหลักแหลมของเธอก็ไปสะดุดกับผู้หญิงเสื้อสีแดงคนนั้นที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ " คุณคะ คุณลืม... "

                เธอรู้สึกว่ากระเป๋าที่ถูกแขวนไว้กับคอมันเบาพิกลราวกับไม่ได้แขวนอะไรไว้เลยทำให้เธอตกใจ เมื่อกระเป๋าลายสก็อตสีแดงราคาไม่เกินห้าสิบบาทของเงินไทยได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

                และแล้ว เมื่อเธอหันไปมองหนุ่มแบดบอยคนนั้นก็ได้ถือกระเป๋าห้อยคอของเธอขึ้นรถตู้ไปเสียแล้ว หลังจากแฟนคลับที่วิ่งตามรถตู้กันเป็นโขยงซึ่งเธอคิดว่าถ้าวิ่งไปกับพวกนั้น (เพื่อจะไปเอากระเป๋าโทรศัพท์) มันคงไม่ดีแน่เผลอๆอาจจะโดนหยีบดับตายอนาถ แม้ว่าเธอจะเคยวิ่งเร็วเป็นอันดับที่สองของโรงเรียน แต่เธอก็ไม่อยากจะตายด้วยศพที่มีสภาพแต่เท้าคนอย่างนี้หรอก

                " กรี๊ดดดดดดด!!! กระเป๋าฉัน !! มายไลท์ไอหัวโขมย  TOT"

 

 

[ THE END ]

38 ความคิดเห็น