( bts x blackpink ) เสือร้าย 🐯 taennie ft.jinsoo

ตอนที่ 1 : #เสือร้ายขอกินเกี๊ยว : intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62



'เธอ' คือ ตัวประหลาดในความรู้สึกของ 'เขา'
Seua x Paengkiao

















          แป้งเกี๊ยว




          ชื่อนี้วนเวียนมาให้ได้ยินบ่อยๆ








          พรึ่บ!!!




          "วี๊ดดดดวิ้ววว สามแต้มวะ กัปตันเสือ"




          "เฮ้ย! วันนี้ยัยครีม จะชวนน้องเกี๊ยวไปทานชาบูกับพวกเราด้วย"




          "เฮ้ยยยย จริงดิ่!! / จริงหรอครับพี่คราม / มึงพูดจริง ?"เสียงโหวกเหวกโวยวายของฝูงชนทีมบาสเก็ตบอลของโรงเรียน กรูเข้าไปถามไอ้คราม เพื่อนสนิทของผมจนมันโวยวายให้พวกนั้นถอยออกไป




          "ไอ้เสือ ให้น้องเกี๊ยวไปด้วยได้ป่ะวะ"




          "นะพี่เสือ"




          "นะเฮีย"




          พวกมันส่งเสียงเว้าวอนมาทางผม ผมที่กำลังตั้งท่าชู้ตบางลงห่วงระยะ 3 คะแนน จดจ่อที่เป้าหมายนิ่งๆก่อนจะย่อตัวแล้วชู้ตลงอย่างสวยงาม







          พรึ่บ!!! 






          จริงๆก็ได้ยินชื่อมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่เคยเห็นหน้าคาดตากันเสียที ทั้งที่โรงเรียนก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้น แต่ทว่าเหมือนมีเหตุที่ทำให้ไม่ได้เจอ ไม่เคยรู้จักกันสักที




          และถ้าวันนี้สวรรค์จะยอมให้ผมได้รู้จักเธอแล้วจริงๆ ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหลีกเลี่ยงเธอ






          แป้งเกี๊ยว 






          เด็กเกรด 9 ที่มีแรงดึงดูดแบบแปลกประหลาด 1 ชั่วโมงแรกที่ผมพบเธอ ผมยอมรับว่าเธอคือ 'ตัวประหลาด' สำหรับผม เหตุผลง่ายๆมีอยู่สามข้อ 1. เธอเป็นเด็กที่ฉายแววความสวย ความน่ารักทุกกิริยาบถ 2. เธอมีความใสซื่อ ความไร้เรียงสาที่น่าทะนุถนอนในการพูดและแววตา 3. เธอคือสิ่งมีชีวิตที่ทำให้ใครหลายคนหลงใหลได้ง่ายๆเพียงแค่ยิ้ม




          3 ข้อนี้ฟังแล้วอาจดูเกินจริงไปบ้างหากใครไม่พบเห็นเธอ 




          แต่สำหรับผมแล้ว.. วินาทีแรกที่เจอเธอครั้งแรก ใจที่เคยแน่นิ่งกับทุกๆเรื่อง มันเริ่มเต้นขึ้นเหนือความควบคุม 











          เราห่างกันสองปี.. ฟังดูไม่ได้ห่างกันมากจนน่าเกลียด




          ทว่าในสายตาคนทั่วไป ผมคง 'กินเด็ก' เพราะเธอเป็นแค่เด็กเกรด 9 ส่วนผมพี่รองเกรด 11 เวลาของเราเลยไม่เคยตรงกัน ผมไม่แปลกใจแล้วละว่าทำไมผมไม่เคยเห็นเธอเลย ได้ยินแค่ชื่อเสียง หากแต่กลับจากร้านชาบูวันนั้น ผมก็มักพบเธอบ่อยขึ้นตามอาคารเรียน หรือโรงอาหารในช่วงเช้า ผมมักจะหยุดสายตาที่เธอบ่อยๆ แอบมองเธอเงียบๆ ในมุมที่เธอไม่เคยมองเห็น 




          บางครั้งบางคราวก็เข้าไปหาเธอพร้อมไอ้ครามที่เข้าไปทักน้องสาวมัน เธอมันจะมองผมด้วยสายตาราบเรียบ คล้ายรุ่นน้องที่มองพี่ชายเพื่อนสนิททั่วไป ไม่มีอะไรคืบหน้าในความสัมพันธ์ที่รู้สึกดีฝ่ายเดียว





          ผมรู้จักเธอผ่านการบอกเล่าของเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนร่วมห้อง รวมไปถึงพวกรุ่นน้องในทีมบาสเก็ตบอล เธอเป็นลูกคนรวย.. มีพี่สาวเป็นน้องคนสุดท้อง เป็นคนเรียนเก่ง ไม่ชอบเล่นกีฬาและทำกิจกรรมกลางแจ้ง




          ผมไม่ได้ตามหาว่าเธออยู่ไหน ทำอะไร ในทุกๆวันเราทั้งคู่ยังใช้ชีวิตปกติ เหมือนเราสองคนเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่ผ่านมารู้จักกันแค่นั้น ผมทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับกีฬาบาสเก็ตบอลที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับผมในตอนนั้น จนได้รับความไว้วางนำใจนำทีมออกไปแข่งขันกับโรงเรียนสหวิทย์ในเครือ และเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศรุ่นเยาว์ชน ตอนนั้นมีเรื่องมากมายทำให้ยุ่งจนไม่ได้คิดเรื่องของเธออีก




          ผมมองเธอน้อยลง จนวันหนึ่งผมไม่สามารถมองเห็นเธอได้อีก




          ใจที่เคยสงบนิ่ง มีความรู้สึกแปลกๆ ผมเจอหน้าน้องครีมในวันปฐมนิเทศน้องใหม่ (ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4) แต่ผมไม่เห็นเธอ ผมไม่กล้าถามถึงเธอ ไอ้ครามก็ไม่ได้ถาม คนรอบข้างยิ่งไม่มีใครพูดถึงเธออีก หรือความจริงในหลายเดือนมานี้ ชีวิตวุ่นวายของผมแทบไม่ได้ยินชื่อแป้งเกี๊ยวเลยด้วยซ้ำ




          ผมคิดว่า.. เธอไม่ได้ต่อมัธยมปลายที่นี่




          และผมจะไม่ได้เจอเธออีก





          คิดได้อย่างนั้นใจผมก็สั่นไหวอย่างรุนแรง การที่ได้รู้ว่าเธอมีตัวตน แต่ไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันนี่มันแย่นิดๆนะ ถึงผมจะไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงของความรู้สึกแปลกประหลาด และความคิดคล้ายคนอกหักเหล่านี้




          แต่ผมรู้ดีว่า ผมรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ เพราะผมยังจดจำใบหน้าและรอยยิ้มกว้างจนตาหยีนั้นได้ เสียงหัวเราะเล็กๆที่บ้าคลั่งราวกับเธอไม่เคยหัวเราะบ่อยๆ ตอนนั้นยังคิดอยู่เลยว่าเด็กคนนี้เป็นคนเส้นตื้นหรือไง ?  หึ.. เอ๊ะอ๊ะอะไรก็หัวเราะ ทำไมโลกของเธอถึงได้สดใสขนาดนั้นวะ




          ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มออกไป แทบไม่รู้สักนิดว่าสายตาที่เหลือบมองเด็กสาวบ่อยๆในตอนที่เธอทำหน้าตาแตกตื่น ใคร่รู้ในเรื่องต่างๆ แม้กระทั้งวิธีทานชาบูกับไข่ดิบง่ายๆ มันเรียกรอยยิ้มและความเอ็นดูจากคนมากมายขนาดไหน














          "เป็นอะไรวะ ?"จำได้ว่านั้นเป็นคำถามจากไอ้ทะเล เพื่อนอีกคนหนึ่งในกลุ่มผม




          "......"




          ผมนิ่งเงียบไม่มีคำตอบ ยกบุหรี่ที่คีบขึ้นมาอัดเต็มปลอดแล้วเงยหน้าพ่นควันช้าๆ




          "แม่งเป็นแบบนี้มาสักพักละ ดูเฉื่อยชาชิบหาย"ใช่ ปกติผมเป็นคนแอคทีฟกว่านี้ 




          "มึงมีไรไม่สบายใจก็พูดได้นะโว้ย"พวกเราขังตัวเองอยู่บนดาดฟ้า เป็นที่ๆชอบหนีขึ้นมาสูบบุหรีทุกเย็นก่อนเตรียมตัวไปซ้อมบาสเก็ตบอล




          "บอกไม่ถูก"




          "......."เพื่อนทั้งสองของผมหันมามองอย่างฉงน




          "รู้แค่ว่า.. โลกกูมันครึ้มๆ แปลกๆ"




          "ฝนตกแล้วมั้งเพื่อน"ไอ้ครามหยอกๆ ผมหันมองหน้ามันแล้วหยักไหล่




          "คงงั้น"ผมตอบกลับพร้อมหันกลับไปมองท้องฟ้ายามเย็นอีกครั้ง มันกลับสว่างสดใสต่างจากบทสนทนาที่เราพูดกัน












          ช่วงปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่ผมพยายามทำตัวให้ยุ่งที่สุด อย่างน้อยผมจะได้ไม่รู้สึกว่า โลกของผมมันยังครึ้มอยู่ ผมรู้ว่ามันเกิดจากอะไร มีคำตอบแต่ไม่อยากยอมรับ.. ผมทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้กับกีฬาที่ผมรัก ลูกสีส้มกลมๆขนาดเหมาะมือ เป็นเหมือนความฝันและความหวังของที่บ้าน




          ผมอยากเป็นนักกีฬาทีมชาติ อยากเข้ามหาลัยกีฬาของประเทศ ผมเลยพยายามเรียนรู้ทุกอย่างจากโค้ช และ พวกพี่ๆทีมชาติที่ผมร่วมโปรแกรมฝึกซ้อมกับพวกเขา ทุกๆอย่างดำเนินไปอย่างช้าๆ ความรู้สึกแปลกประหลายก็ค่อยๆหายไปตามกาลเวลาเช่นกัน




          "พี่เสือ"




          เสียงใสของครีมเรียกผมจากอีกฝั่งหนึ่ง จับจูงร่างบางที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกันวิ่งข้ามถนนมาหาผม 




          ผมคิดมาตลอดว่าเธอคงย้ายไปต่อโรงเรียนอื่น ทว่ามาวันนี้ได้มาเจอ




          ผมเลยไม่อยากคิดว่า จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว





          วันนี้ท้องฟ้าผมกลับมาสดใส




          "ครีมกำลังมองหาไอ้พี่ครามอยู่ พี่เสือเจอมันไหม"ครีมเป็นคนสวยคนหนึ่ง แต่เมื่อเธอพูดความสวยของเธอจะหายไปทันที นั่นเพราะว่าเธอมีบุคคลิกที่ห้าวๆ คล้ายทอมบอย บวกกับชอบไว้ผมสั้นเหนือบ่า ยิ่งเสริมให้ความสวยของเธอดูหล่อในสายตาสาวๆในโรงเรียน




          ผมเลิ่กคิ้วมองครีม แล้วเบนสายตาจับจ้องแป้งเกี๊ยวที่มองผมตาแป๋ว เธออยู่ในชุดฟอร์มนักเรียนม.ปลายโรงเรียนผม ไม่เจอกันเกือบ 9 เดือน เธอเติบโตอย่างมีคุณภาพจริงๆ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลแพรไหมที่เคยรวบเป็นหางม้า ในตอนนั้นถูกปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง เสื้อเชิ้ตแขนสั้นนักเรียนสีขาว โบว์แดง กระโปรงสก็อตแดงดำยิ่งขับให้ผิวเธอขาวกระจ่างใสไปใหญ่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูเปลี่ยนแปลงไปตามวัย ดวงตากลามโตดูเรียวยาวมีเสน่ห์มากขึ้น จมูกโด่งสโลบเข้าส่วน ริมฝีปากคล้ายลูกเชอร์รี่ แก้มนุ่มนิ่มกลมจนน่าสัมผัส




          "ยัง"ผมตอบโดยที่ยังมองหน้าเธอ




          เธอเม้มปากเล็กน้อย หลุบตามองต่ำทันทีที่สายตาของเราทั้งคู่ประสานกันเนิ่นนาน พวงแก้มขาวซับสีชมพูจ่างๆ 




          "หายหัวเก่ง! นี่มันทิ้งครีมให้มาโรงเรียนคนเดียวเนี่ย"




          "ไมเป็นพี่ชายแบบนี้วะ"ครีมบ่น วันนี้เป็นรายงานตัวของนักเรียนเกรด 10 




          "แล้วมายังไง ?"ผมหันไปถามครีม




          "ติดรถที่บ้านเกี๊ยวมาอะดิ่ แล้วอีก 10 นาทีครีมต้องขึ้นไปรายงานตัวแล้วนะ โทรไปก็ไม่รับ"วันนี้ครามคงมาทำหน้าที่ผู้ปกครองแทนคุณลุงคุณป้า 




          "ไม่ใช่รออยู่ที่ห้องแล้ว"ครีมนิ่งไป ก่อนเออออ ดูท่าเธอจะตามหาพี่ชายเสียทั่วแต่ลืมขึ้นไปดูที่ห้องเรียน และเมื่อคิดได้ เธอก็หันไปพูดกับเพื่อนสนิท เหมือนชวนกันขึ้นห้องด้วยความเร่งรีบ




          "เดี๋ยวไปส่ง"ผมพูด




          "ไม่เป็นไรพี่ๆ พี่ดูงานยุ่งอะ ไม่รบกวน"ครีมรีบปฎิเสธ มองวอในมือที่ยังส่งเสียงรายงานสถานะการณ์ไม่หยุด วันนี้ผมมาเป็นสตาฟ คอยดูแลงานรายงานตัวของน้องๆร่วมกับเพื่อนห้อง 1 





          "ไม่ได้ไปส่งเธอ"ผมไม่รอให้พวกเธอแย้งอะไรได้อีก เดินนำเด็กสาวทั้งสองทั้งที่ใบหน้าพวกเธอมีความฉงน แต่ใบหน้าผมกลับมีรอยยิ้มที่ไม่มีใครได้เห็น ห้อง 10 B2 เป็นห้องโฮมรูมประจำปีการศึกษา ผมเห็นไอ้คราวหน้าไขว่ห้าง กอดอกทำหน้าเบื่ออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง และเมื่อครีมเห็นพี่ชายเธอก็วิ่งผ่านผมไม่รอใคร




          แป้งเกี๊ยวหยุดชะงัก แล้วทำท่าจะเดินผ่านผมที่ยืนข้างประตูเข้าห้องไป แต่ผมกลับดึงเสื้อเธอไว้ก่อน ทำให้เธอหันมามองหน้าผมงงๆ




          "ใคร ?"ผมบุ้ยปากเข้าไปในห้อง ที่ตอนนี้นักเรียนทุกคนล้วนนั่งขนานคู่กับผู้ปกครองของตัวเอง เหลือแค่โต๊ะหนึ่งแถวหน้าสุด มีชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่ไร้คนเคียงข้าง เลยเดาได้ไม่ยากว่านั้นคงเป็นที่ของเด็กสาวคนนี้




          "คะ ?"เธอตีหน้างงๆเล็กน้อยก่อนชะโงกหน้าเข้าไปในห้อง แล้วกลับมามองหน้าผม




          "พี่เสือหมายถึง..คุณลุงเลขาของคุณแม่หรอคะ"เธอถามเสียงเบา ผมฟังคำตอบนั้น




          "เสร็จแล้วไปไหนต่อ"เลยถามคำถามอื่นต่อ




          "เอ่อ..กลับบ้านค่ะ"




          "กลับบ้านทำอะไร ?"เธอพูดจบ ผมถามต่อ แทบไม่มีเวลาให้เธอคิด




          "ไม่มีคะ"เธอส่ายหน้า อ่อ.. ผมรับคำสั้นๆ เธอเริ่มแสดงอาการทำตัวไม่ถูก ผมเลยปล่อยมือจากเสื้อนักเรียนของเธอ เธอขอตัวเข้าไปในห้อง ส่วนผมก็เดินลงจากบันไดจากชั้น 6 มือล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง แล้วไลน์ไปหาเพื่อนที่อยู่ในห้องเมื่อกี้








          'เสร็จแล้วไปที่หนึ่งกับกูหน่อย เอาครีมมาด้วยละ..'





          'ที่ไหนวะ ? แล้วเอาไอ้ครีมไปทำไม'




          'ถ้าครีมไม่อยากมาคนเดียว.. ก็ให้ชวนเพื่อนมา'




          'มึงหมายถึง ?'




          'รออยู่ชมรมบาส เสร็จแล้วทักมา'












          ผมคิดว่า ผมควรทำอะไรให้ชัดเจนกับความรู้สึกสักที







          ไม่ใช่อยู่กับความรู้สึกแปลกประหลาดโดยไม่ได้เรียนรู้ว่ามันคืออะไร







          แล้วมองเธอเป็น "ตัวประหลาด" ทางความรู้สึกไปเรื่อยๆแบบนี้














/      /       /      /      /      /









Talk ka ;
มันคือนิยาย feelgood
เม้นท์เป็นกำลังใจให้เยอะๆนะคะ
จะได้มีแรงในการแต่งตอนต่อไปฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 sasinipana (@sasinipana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 23:13
    ชอบพี่เสือมากเลยน้องเกี๊ยวก็น่ารัก​ มาต่ออีกนะคะ​ ชอบแทนี่คู่นี้
    #3
    0
  2. #2 teaaio (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 09:23

    โอ้ยยยยยยคือดือมาก ชอบคู่เทนนี่มากกก

    แงงงงง บทนำเป็นพาทของพี่เสือ

    รู้เลยนะคะว่าชอบน้องขนาดไหน รออ่านตอนต่อไปนะค๊า

    #2
    0
  3. #1 -w-o-n-d-e-r-4ea (@-w-o-n-d-e-r-4ea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:19
    พี่เสืออ น้องเกี๊ยววว
    #1
    0