{Fic} SF HanHyuk #' Charming Heart ♥

ตอนที่ 2 : HanHyuk } one year later # 2 [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.ย. 54




One year later #' 2


 

          ริมชายฝั่งทะเลยามพลบค่ำกับแสงจันทร์สีนวล >//<

            ซ่าซ่า ~

            เสียงคลื่นลูกเล็กลูกใหญ่ดังขึ้นหลังสาดซัดเข้ากับหาดทรายสีขาว ขณะที่ร่างเล็กใช้เท้าบางเขี่ยเล่นพร้อมกับเดินเลียบไปตามชายฝั่งอย่างอ้อยอิ่ง

            พี่ฮันเดินไปไกลจัง ฮยอกเดินจนเมื่อยแล้วน้าาา ~    

            แต่ความเมื่อยพวกนั้นเหมือนจะสลายไปหมดเมื่อนึกถึงคำพูดของคังอินที่พูดกับเขาก่อนจะเดินตามออกหาพี่ฮัน

            “ฮันคยองมันยังไม่มีใคร มันรอฮยอกอยู่รู้ไว้ซะ ไอ่น้อง!”

            รอยยิ้มหวานผุดออกมา ก่อนจะตามมาด้วยแก้มเนียนที่เปล่งสีชมพูระเรื่อ

            “โอยยย ยย ฮยอกเขินน >//<” ฮยอกแจโพลงออกมาอย่างห้ามใจไม่ได้ พลางบิดตัวไปมา และมือบางที่ถูกยกขึ้นมาปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอาย

            พี่คังอินจะพูดให้ฮยอกคิดไปเองรึเปล่าก็ไม่รู้ -///-

            หากแต่ความคิดและความรู้สึกทั้งหมดพวกนี้กลับทำให้ความทรงจำระหว่างฮยอกแจกลับฮันคยองผุดขึ้นมามากมายราวกับว่าจะตอกย้ำว่าเขายังรักฮันคยองอยู่เสมอ

            กึก

            “หวา~” จู่ ๆ ฮยอกแจก็ร้องขึ้นมา เมื่อมีอะไรมาสะดุดอยู่ตรงปลายเท้าข้างซ้าย ร่างเล็กจึงนั่งยองๆ ลงกับพื้นก่อนจะหยิบสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้ผืนทรายขึ้นมาดู

            “เปลือกหอย? สวยจังเหมือนตอนที่มากับพี่ฮันเลย...”

           

            ตูม! !

            “ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นไงหนาวสบายดีรึเปล่า~”

          “หนาวสิ่ไอ่พี่ฮันบ้า ! !! -0-” ร่างเล็กของฮยอกแจเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่ลุกขึ้นมาจากน้ำสีฟ้าใส โดยฝีมือสุดที่รักของตนผลักตกทะเล

          “มานี่เลย ๆ ฮยอกจะจับพี่ฮันกดบ้าง”

          “กดเลยเหรอฮยอก ตรงนี่โจ่งแจ้งไปหน่อยมั้ง?” ฮันคยองยืนหน้าเขามาใกล้ใบหน้าหวานอย่างจงใจ

          “บะ..บ้า ใครหมายความว่ายังงั้นกันเล่า! !! >//<” ใบหน้าหวานที่เปียกมู่ลู่ตอบกลับไป อย่างเผลอไม่ได้ที่แก้มเนียนจะระเรื่อขึ้นมา ขณะที่หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่สองสามเซน

          “ก็ผมไง ..” ร่างสูงเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะจับฮยอกแจแล้วดึงเข้ามาใกล้

          “ไหน ๆ ฮยอกก็เปียกแล้ว เรามาเปียกด้วยกันดีกว่าเน๊อะ?”

          “เหวอออ อ พี่ฮัน”

          ตูม !

          ริมฝีปากหนาจู่โจมปากบางทันทีโดยไม่ให้ได้ทันตั้งตัวภายใต้ผืนน้ำสีคราม ร่างเล็กที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนแต่สุดท้ายก็ทนรสจูบไม่ได้จนผะเยอปากจูบตอบกลับ  ยิ่งทำให้ฮันคยองรุกลามหนักเขาไปใหญ่ ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพลงปากเล็กละมุ่นละไมพร้อมกับถ่ายทอดออกซิเจนให้คนตัวเล็กด้วยกลัวว่าจะขาดอากาศหายใจ ก่อนที่จะถอนจูบออกมาแล้วกดจูบไปที่หน้าผากมนเบา ๆ ราวกับคำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักฮยอกแจไปตลอดกาล ..

          พรวด!

          “เป็นไงเปียกสมใจรึยังฮะ ตัวเล็ก?” ฮันคยองกระตุกยิ้ม

          “ -///- อะ..อื้อ” ร่างเล็กตอบ ขณะใช้มือบางคล้องคอเกาะกุมร่างสูงอยู่ เพราะว่าพอขึ้นมาจากน้ำ ก็พบว่าน้ำทะเลสูงเกือบถึงหน้าอกซะแล้ว

          “อ๊ะ?!” ฮยอกแจร้องขึ้นอย่างตกใจ อยู่ ๆ ฮันคยองยกตัวฮยอกแจขึ้นมาอุ้ม ภายในอ้อมอก ส่งผลให้นัยน์ตาเรียวสบตากับร่างสูงพอดี โดยที่จมูกทั้งคู่แทบจะประชิดกันอยู่ร่อมร่อ ก่อนที่ร่างสูงจะพูดบางสิ่งที่เขารู้สึกตลอดออกมาและจะรู้สึกตลอกไป ..

          “พี่ฮันรักฮยอกมากนะรู้มั๊ย?” นัยน์ตาคมลึกซึ้งจ้องมองเข้ามาในนัยน์ตาเรียวกลับคืนตอบ พลางส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้พร้อมกับคลี่ยิ้มอย่างชั่งใจ

          “รู้น่า..ฮยอกก็รักพี่ฮันเท่ากับที่พี่ฮันรักฮยอกเหมือนกันแหละ” ร่างบางได้แต่ตอบกลับไปอย่างอาย ๆ ก่อนจะหลบสายตาหวานฉ่ำนั้นแล้วซบลงไปบนไหล่กว้างแทน

          “อย่างนี้ค่อยชื่นใจหน่อย ~” ฮันคยองเอ่ยขึ้นมาอย่างสุขใจหลังจากได้ฟังประโยคหวาน ๆ จากร่างเล็ก ก่อนจะพากันขึ้นฝั่งไปนั่งกันบนโขดหินริมชายหาด พร้อม ๆ กับหัวใจสองดวงที่พองโตด้วยความรักจนคับอก

          “หนาวมั๊ยฮะเรา?” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อทั้งคู่ขึ้นมานั่งที่โขดหินแล้ว

          “จะหนาวได้ไงเล่า พี่ฮันเล่นกอดฮยอกแน่นแบบนี้ -///- ”

          “นั้นสิ่เน๊อะ ฮ่าฮ่า” ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิม แล้วซุกหน้าไปยังซอกคอหอมหวานของฮยอกแจ

          “อ๊ะ ๆ พี่ฮันดูเปลือกหอยอันนั้นสิ่ สวยจัง” ฮยอกแจโพลงขึ้น ก่อนจะใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังเปลือกหอยสีสวยที่เด่นที่สุด

          “หือ? ไหน” ฮันคยองคลายอ้อมกอดลง ก่อนจะมองตามนิ้วเรียวไป

          “พี่ฮัน เอื้อมไปหยิบให้ฮยอกหน่อยสิ่? น่านะๆ >’<” คนตัวเล็กหันไปหาร่างสูงก่อนจะเอามือไปคล้องคอพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มและถ้อยคำชวนละลายไปให้ ยิ่งคอเสื้อเปียก ๆ ย้อยไหลต่ำลงมาอีก

          อ้อนแบบนี้ จับกดดีกว่าม้างงงง งง ฮยอก  =.,=

          “คะ..ครับ ๆ เดี๋ยวพี่หยิบให้ =.,=” ร่างสูงพูดขึ้นและเอื้อมไปหยิบตามที่ฮยอกแจขอ ทั้ง ๆ ที่สายตาคมยังจดจ่ออยู่ที่ผิวขาวผ่องเนียนใสไม่ยอมขยับไปเลยสักนิด

          “ขอบคุณฮะ^-^”

          พอฮยอกแจพูดจบ ฮันคยองก็ใช้แขนหนาเอื้อมไปจับเปลือกหอยชิ้นนั้นและนำมันมามอบให้ฮยอกแจทันที

          “ของคุณหนูฮยอกแจครับ” ฮันคยองพูดติดดลก หลังจากที่เห็นนัยน์ตาเรียวใสทอประกายยังกับเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่

มือบางยื่นไปแตะมันเบา ๆ แล้วค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมาจากมือหนา ก่อนจะอมยิ้มขึ้นมาพร้อมกับทำแก้มป่อง ๆ ด้วยความชอบใจ

“ว้าวววว พอเห็นใกล้ ๆ แล้วสวยจริง ๆ ด้วย พี่ฮัน” ร่างเล็กพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาจากสมองน้อย ๆ นัยน์ตาเรียวทอแสงระยิบระยับอีกครั้ง

“ฮยอกว่าเรามาทำสัญลักษณ์กันดีกว่า” คนที่อยู่ในอ้อมกอดหันไปหาคนตัวสูงก่อนจะถามออกมา

“สัญลักษณ์? อะไรละ หือ?”

“ฮยอกก็จะทำแบบนี้ไง” ร่างเล็กพูดจบก็เอื้อมไปหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ข้างลำตัวก่อนจะลงมือขีด ๆ เขียน ๆ ลงไปหลังเปลือกหอยนั้นอย่างขะมักเขม้น ด้วยความตั้งใจ

“ทำอะไรกับเปลือกหอยละนั้น ตั้งใจเชียวนะตัวเล็ก” ฮันคยองเอ่ยหลังจากต้องคลายอ้อมแขนลง เนื่องจากฮยอกแจกำลังทำอะไรบางอย่าง?

“เสร็จแล้วววว วว พี่ฮันดูสิ่ ^0^” ฮยอกแจโพลงอย่างดีใจ มือเรียวบางยื่นเปลือกหอยไปจ่อตรงหน้าของร่างสูงพอดิบพอดี

“หื้ม?” ร่างสูงกวาดสายตามองเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างกรุ่มกริ้ม

“ทำตัวน่ารักแบบนี้ต้องให้รางวัลซะแล้ว”

“พี่ฮัน! -///-”

“ฮ่าฮ่า พี่ว่าเราขึ้นห้องพักกันเถอะฮยอกแจของพี่~” ฮันคยองพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับฮยอกแจที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาพอดี

“มะ..มันยังเที่ยงอยู่นะ พี่ฮัน” ร่างเล็กตอบตะกุกตะกัก ก่อนที่จะเอามือโอบคอร่างสูง ส่งผลให้เปลือกหอยชิ้นน้อยร่วงแหมะไปบนหาดทรายสีขาวทันที

“ใครที่ไหนสน~”

“พีฮันบ้า >///<” ร่างเล็กพูดอย่างขัดเขิน (และเต็มใจ) ก่อนจะทุบลงไปบนอกแกร่งของฮันคยองเบา ๆ พลางนึกถึงถ้อยคำที่ตนเขียนลงไปบนเปลือกหอยด้วยความบรรจง

HANHYUK

 

            “เปลือกหอยชิ้นนั้นคงจะอยู่บนหาดทรายแถวเนี่ยแหละนะ” ร่างเล็กพูดขึ้นอย่างมีความสุขหลังจากหวนนึก ไปถึงความทรงจำที่เขาและฮันคยองได้ร่วมสร้างมันขึ้นมา ณ ที่แห่งนี้

            มือบางหยิบเปลือกหอยชิ้นนั้นขึ้นมากุมไว้ ก่อนที่จะยกตัวขึ้นมาแล้วใช้สายตากวาดมองไปยังผืนทรายข้างหน้าท่ามกลางความมืดที่มีแสงจันทร์ส่องลงมาไม่มากพอเท่าไรกับการจะมองหาคน ๆ หนึ่ง

              แต่ช่วงจังหวะหนึ่งคล้ายบทเพลงลอยล่องมาตามกระแสลม เมื่อความรู้สึกของตนสัมผัสได้กับความอบอุ่นของใครคนหนึ่งที่แผ่กว้างออกมา ความรู้สึกที่อยู่เพียงแค่เบื้องหลังของเขาเท่านั้น นัยน์ตาเรียวไหววูบระริกอย่างช่วยไม่ได้ สัมผัสนี้แหละที่เขาทั้งโหยหาและอยากครอบครองอีกครั้ง

              ไม่จริง .. ความรู้สึกแบบนี้ พี่ฮะ ฮันใช่ไหม ..

          เหมือนเท้าเล็กถูกตรึงด้วยตะปูนับร้อยด้าม ยิ่งความรู้สึกนั้นใกล้เข้ามามากเท่าไร ใบหน้าเรียวก็ยิ่งหวาดหวั่นมากเท่านั้น แต่ก่อนที่ร่างเล็กจะสั่นสะท้านไปมากกว่านี่สัมผัสอุ่น ๆ ของใครบางคนก็เข้ามาโอบกอดจากทางด้านหลัง พร้อมด้วยแขนหนาที่เกาะกุมอยู่ระหว่างช่วงเอว ไอร้อนจากชายหนุ่มแผ่ซ่านไปทั้งตัวฮยอกแจ ส่งผลให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกก่อนจะตวัดไปมองทางด้านหลัง ทั้ง ๆ ที่ยังถูกโอบกอดอยู่

            “พี่ฮัน! เหวอออ ออ อ”

            ตุ้บ!

            แผ่นหลังกว้างกระแทกลงบนทรายขาว โดยที่มีคนตัวเล็กคร่อมอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง ท่าทางล่อแหล่มที่ทำให้ฮยอกแจทำตัวไม่ถูกนอกจากพูดอ้ำอึ้งๆ ไปมา นัยน์ตาเรียวเขินอายไม่ยอมสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ

            “เอ่อ .. ”

            “ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมนะเรา” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี พลางยิ้มกว้างไปด้วย ทำให้ฮยอกแจคลายความอึดอัดลงและหันไปสบตากับฮันคยองตรง ๆ หวังจะพูดตอบ

            “ พี่ฮัน .... ” แค่นั้นแหละเหมือนโลกทุกอย่างหยุดลง ต่างฝ่ายต่างสบสายตากันและกันด้วยแววตาลึกซึ้งเกินยากกว่าที่คนอื่นจะเข้าใจ คล้ายๆ ว่าแค่มองตากันทุกอย่างในโลกนี้ก็ไม่ต้องพูดสิ่งอันใดแล้ว

            มือใหญ่กร้านค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมก่อนจะคลอเคลียบนแก้มใสอย่างอ้อยอิ่งแล้วเชยคางมนขึ้นช้า ๆ และจบลงที่ประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงไป

            ทุกอย่างราวกับขนนกที่เบาหวิวที่ลอยอยู่ท่ามกลางสายลม ..

 

한참을 꿈을 같아
เหมือนฉันฝันมานาน
한동안 헤매고 헤매다
ช่วงเวลาหนึ่งที่เตร็ดเตร่เถลไถลไปเรื่อย
마치 약속이라도
เหมือนที่เราสัญญากันไว้
계절을 거슬러 날처럼 마주 서있는 우리
ฤดูกาลของเราจะย้อนกลับมาเหมือนวันนั้นต่อหน้าเรา
우리가 써내려갔던 아름다웠던 이야기
เรื่องราวที่สวยงามของเราในตอนนั้นก็กลับมา
우리가 기도했었던 영원 하자던 약속들
สัญญาที่เราสร้างไว้ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด ฉันหวังให้มันเป็นจริง
하나씩 떠올리다 나의
가슴이 견디지 할걸 알기에                                                
ความทรงจำค่อยๆขึ้นมาแต่ละเรื่อง  
แต่ฉันรู้ว่าใจของฉันไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดนี้ได้
생각에 꾹꾹 참았어
อดทนที่จะหยุดความคิดถึงเรื่องของเธอ

한동안 괜찮은 했어
ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันคิดว่าไม่เป็นไร
하지만 시간이 흐르면 깨달아 가고 있어
แต่ถ้าเวลาผ่านไป ความเข้าใจก็เกิดขึ้น

없이는 나는 된다는
ว่าไม่มีเธอฉันไปต่อไม่ได้
우리가 아주 조금만 어른스러웠더라면
ถ้าตอนนั้น เราคิดแบบผู้ใหญ่ให้มากกว่านี้อีกหน่อย
우리가 미처 몰랐던 지금을 알았더라면
ถ้าตอนนี้เราได้รู้ในสิ่งที่ตอนนั้นเราไม่รู้
끝이 없는 후회만 뇌이다가 이겨낼 자신이 없어서
ฉันมีแต่ความเศร้าที่ไม่สิ้นสุดที่จะต้องสู้กับมันเพียงอย่างเดียว
마저 꾹꾹 참았어
혹시 너도 같을까
ถึงแม้จะได้แต่เก็บมันไว้ 
ใจของเธอจะเหมือนกับฉันมั้ย                      
다시 번만 기회를 주겠니
เธอจะให้โอกาสฉันอีกสักครั้งมั้ย
이젠 알아 절대로 우리는 헤어질 없어
 ตอนนี้ได้รู้แล้วว่า เราไม่มีทางแยกจากกันได้
사랑하고 사랑하는 한사람
รักกับคนคนหนึ่งที่ฉันรัก
우리 좋았던 처음 때로 다시 돌아갔으면
ถ้าฉันได้กลับไปในเวลาตอนนั้น เหมือนในครั้งแรกที่พวกเราช่างดีต่อกัน
아름다웠고 행복했었던 사랑이었던 날들로
วันที่ช่างสวยงาม มีความสุข และความรัก
가슴 아픈 얘기들 헛된 다툼들
 เรื่องราวที่แสนเศร้าและเจ็บปวด การทะเลาะกันที่ทำร้ายเรา
이젠 모두 묻어 두고
ปิดเรื่องราวเหล่านั้นทั้งหมดตอนนี้เลย
다신 꺼내지 말기로
ไม่พูดถึงเรื่องเหล่านั้นอีก
계절이 흘러
ฤดูกาลก็ผ่านไปอีก
년이 지나도
กี่ปีจะผ่านไป
오늘 같은 맘만 다신 없게
จะไม่มีอีกแล้ว ใจของเราที่เหมือนกับวันนี้


 

..................................................

 

อ่าาาา า า. มาอีกแล้วห้าสิบเปอร์ ~ ไม่รู้ว่าจะตัดฉึบตรงไหนดีเลยตัดตรงที่มันเป็นเพลงนี่แหละง่ายดี คึกคึกๆ หวังว่ามันคงจะไม่หวานไปหรอกมั้งเนอะ แต่รู้สึกว่าตั้งแต่เริ่มแต่งมาบทป๋าแทบไม่มีเลย โอยยย ย. ฉันแหละกลุ้ม ฮ่าาาาาาาา าา . เดี๋ยวอีกห้าสิบจะลงมาตามเร็ว ๆ นี้ 
รักคนเม้น รักคนอ่าน รักคนส่อง ไอเลิฟยู
 =)
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #10 babarblue (@ojamajo-land) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 17:17
    ความทรงจำดีๆที่หาดทราย
    ทะเลเป็นสถานที่ๆโรแมนติกมากๆ
    #10
    0
  2. #9 Meenii (@meenii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 23:07
    แอร๊ยยยยยย

    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #9
    0
  3. #8 เด็กคณะลิง 13 (@sawasittichey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 21:20
    โรแมนติกจัง
    #8
    0