{Fic} SF HanHyuk #' Charming Heart ♥

ตอนที่ 1 : HanHyuk } one year later # 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 มิ.ย. 54



Title: One Year Later   
Writer: Thepapin13                                                                  
Couple: HanHyuk   
Credit Song: One Year Later - Jessica & Onew

ท่ามกลางหมู่ผู้คนมากมายภายในสนามบินอินชอน ร่างระหงที่กำลังก้าวขาออกมาจากประตูผู้โดยสารขาออกพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตสีส้มแสบตา นัยน์ตาเรียวสวยที่ถูกสวมทับด้วยแว่นกันแดดสีชาตวัดมองซ้ายมองขวาราวกับจะหาใครบางคน ..

            “ฮยอกแจจจ !” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานๆ ของใครคนหนึ่งดังขัดขึ้น ก่อนที่ใบหน้าเรียวได้รูปจะหันไปตามเสียงนั้น

            “ดงแฮ?”

            “ฮยอก ฮือออ ออ T^T เขาคิดถึงฮยอกจัง” ร่างบางที่มีนามว่าดงแฮโผเข้ากอดฮยอกแจเพื่อนรักอย่างอดอาย ก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ที่ไม่ได้เจอกันเป็นปี

            “ฮยอกก็คิดถึงด๊องเหมือนกันแหละ” ฮยอกแจเผยรอยยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะผละดงแฮออก

            “ฮยอกไปฝรั่งเศสตั้งปีนึงนี่นา รู้มั๊ยว่าด๊องคิดถึงฮยอกทุกวันเลย”

            “ฮ่าฮ่า ขนาดนั้นเชียว?” ร่างเล็กหัวเราะอย่างติดตลก

            “ก็ใช่นะสิ! ฮยอกไม่เชื่อรึไงเหล่า”

            “เชื่อๆ”

            รอยยิ้มสวยถูกยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าเรียว จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะเลียวหันมามองอย่างชื่นชมยิ่งอยู่กับคนน่ารักอย่างดงแฮด้วยแล้วยิ่งเพิ่มแรงดึงดูดกันเข้าไปใหญ่ แต่เสียดายที่ร่างเล็กของดงแฮมีเจ้าของไปก่อนเสียแล้ว เป็นใครไม่ได้เลยนอกจากพ่อแก้มบวมนามว่า คิมคิบอม..

            “หืม? ..” ฮยอกแจอุทาน หลังจากนัยน์ตาเรียวมองผ่านหลังของดงแฮไป ก่อนจะสะดุดกับใครบางคน

            “อ้อ คิบอมนะ .. แฟนด๊องเอง -///- ” ดงแฮตอบกลับ สบตาเพื่อนรักอย่างอายๆ ก่อนจะหันไปโบกมือให้คิบอมประมาณว่า ไปก่อน เดี๋ยวจะตามไปทีหลัง

            “เร็วจังนะเราเนี่ย มีแฟนแหละ ไปไล่เขาแบบนั้นจะโกรธมั๊ยนั้นนะ” ฮยอกแจบอกดงแฮอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะใช้มือบางเอื้อมไปหยิกแก้มใสแบบน่ารักๆ

            “ไม่โกรธหรอก ฮยอกจำไม่ได้เหรอ? คิบอมที่เป็นเพื่อนกับฮันคยองไง”

            “ฮันคยองเหรอ ..” เสียงใสทวนชื่ออย่างแผ่วเบา ก่อนนัยน์ตาเรียวจะหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด

            “ด๊องนะ เจอกับคิบอมก็เพราะฮันคยองนี่แหละ ในร้านกาแฟ โรแมนติกกก กโครตๆ >w<” ร่างเล็กยังเปล่งเสียงหวานเล่าเรื่องราวของตนต่อไป โดยลืมไปว่าตอนนี่สถานะภาพของฮันคยองกับฮยอกแจมันเป็นยังไง ...

            “ตอนนั้นนะด๊องเกลียดคิบอมแบบ ... ฮยอก? ฟังด๊องอยู่รึเปล่า?”

            “....”

            “ฮยอก ๆ”

            “ ... ฮะ ๆ หือ ?”

            “ฟังด๊องอยู่รึเปล่า?”

            “ฟังอยู่ๆ”

            “นั้นแหละ ตอนนั้นด๊องเกลียดคิบอมมากกกก กก  ก . .”

            เสียงหวานยังเจื้อยแจ้วต่อไปไม่หยุด ขณะที่ฮยอกแจเองก็ยังฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ในหัวสมองที่คิดว่าคงจะลืมเขาไปนานแล้ว แต่พอมาได้ยินชื่อทุกอย่างในความทรงจำเหมือนหวนกลับมาหมด

            ผ่านมาหนึ่งปีทุกอย่างของเรายังเหมือนเดิมอยู่มั๊ยนะ พี่ฮัน ...

 

..................................................

 

            เมื่อฤดูใบไม้ผลิผลัดใบจนเป็นฤดูใบไม้ร่วงผ่านน้ำผ่านแดดจนกลับมาเป็นใบไม้ผลิอีกครั้ง แล้วความรักของเราจะมาผลิใหม่เหมือนฤดูพวกนี้ไหมนะ ..

            ประโยคพวกนี้ยังคงวนเวียนในหัวของฮยอกแจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ..

            นัยน์ตาเรียวเหม่อลอยออกไปยังริมขอบฟ้าสีครามที่ทอแสงประกายเล่นกับพื้นน้ำ รอยยิ้มสวยผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แก้มใสชมพูระเรื่อออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนที่สายลมเย็นของทะเลจะพัดมาทำให้เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนพริ้วไหวตามกระแสของลม มือเรียวบางเอื้อมขึ้นไปจับเส้นผมเพื่อไม่ให้ปิดสายตาแล้วเท้าคางไปยังระเบียงสีขาวของบ้านพักตากอากาศที่ยืนออกมายังชายทะเล

            นานแล้วนะที่ไม่ได้มาทะเลแล้วมองแบบนี้ ครั้งสุดท้ายก็ .. คงมากับพี่ฮันละมั้ง?

          ฮยอกแจได้แต่คิดอยู่ในใจ ครั้งนี้เขามาเนื่องจากดงแฮเพื่อนรักตัวดีนึกคึกอยากจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เขาเลยถ่อมาที่นี่ แต่เพื่อนตัวดีก็คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้อยากจะเซอร์ไพร่เลยไม่ให้เขาออกจากบ้านพักซะงั้น

            นี่ห้าโมงกว่าแล้วนะ ด๊องนี่เชื่องช้าเหมือนเดิมเลย ออกไปดูสักหน่อยด๊องจะโกรธมั๊ยนะ? ฮิฮิ

            ความคิดทะเล้น ๆ ที่ผุดขึ้นมาทำให้ร่างเล็กเคลื่อนกายออกจากริมระเบียงทันที ก่อนจะค่อยๆ เดินลงไปยังชั้นล่างจนถึงประตู มือเรียวจับไปทีลูกบิดอย่างช้า ๆ ก่อนจะหมุนมันอย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน จนสุดท้ายประตูบานนี้ก็เปิดออกอย่างสมใจ

            เท้าเรียวบางที่ไม่มีอะไรห่อหุ้มย่างก้าวออกมาจากประตูบ้าน นัยน์ตาเรียวมองซ้ายมองขวาอย่างชั่งใจก่อนจะก้าวไปตามแผ่นกระเบื้องที่ปูเป็นทางไว้ทางซ้ายมือ

            “ด๊องบอกว่าจัดข้างริมสระว่ายน้ำ สระว่ายน้ำอยู่ทางนี้แหละ ถ้าจำไม่ผิด” ฮยอกแจพึมพำเบาๆ เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินออกไป

            ทางเส้นเล็กที่กำลังพาร่างเล็กไปยังสระว่ายน้ำนั้น ถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ที่โน้มกิ่งลงมากลายเป็นซุ้มขนาดพอดี แสงอาทิตย์ยามตกดินส่องเข้ามาผ่านใบไม้ที่กำลังเคลื่อนไหวตามแรงลมราวกับว่ากำลังเต้นระบำด้วยความสุข รอยยิ้มสวยเผยขึ้นมาให้เห็นอีกครั้ง

            วันนี้รู้สึกว่าเราจะยิ้มบ่อยเหลือเกินนะ ใกล้บ้าแล้วละมั้งเรา

            มือบางยกขึ้นมาปิดปากก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

            “ฮะฮะ ๆ”

            ขาเรียวยังคงพาร่างเล็กเดินไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง แต่ก่อนที่จะให้คนอื่นรู้ตัวนั้นฮยอกแจก็รีบพาตัวเองไปหลบหลังพุ่มไม้ที่กั้นอยู่รอบ ๆ สระว่ายน้ำเสียก่อน

            นัยน์ตาเรียวที่ค่อยๆกวาดมองไปทั่วทั้งรอบ ๆ สระว่ายน้ำก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ก่อนจะตามมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ที่พลอยทำให้ดวงตาเรียวยิ้มตามไปด้วย

            พี่ทึกกี้ พี่ซิน ซองมิน เรียวอุค !! ! 

            “ด๊องนี่ รู้ใจฮยอกจริงๆ เลย ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ต้องขอบคุณนะเนี้ย” ร่างเล็กพูดออกมาเบาหวิวราวกับสายลมที่เจือไปด้วยความสุขและความดีใจ แต่บางสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี่อาจจะทำให้ฮยอกแจแปลกใจยิ่งกว่าก็ได้ ..

            “ตัวเล็กกกกกกกกกกก ก ก กก ของพี่เย่ครับ” จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มตะโกนออกมาจากอีกฝั่งของสระน้ำ ส่งผลให้ใบหน้าเรียวหันขวับไปมองทันที

            เยซอง คยูฮยอน คังอิน คิบอม และฮันคยอง!

            ถ้าเป็นสี่คนแรกที่ก้าวออกมาฮยอกแจคนนี้จะไม่แปลกใจเลยสักนิด แต่คนสุดท้ายเนี่ยสิ คนที่ฮยอกแจทั้งคิดถึงทั้งโหยหา กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาง่าย ๆ แบบนี้เหรอ?

            ใบหน้าคมเข้มได้รูปที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวกับจมูกโด่งเป็นสัน บวกกับนัยน์ตาคมสีดำรัตติกาลสนิทที่ฮยอกแจหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และปากเป็นกระจับสีเลือดฝาดที่จูบเขามานักต่อนัก

            ทุกอย่างราวกับถูกต้องมนต์สะกด ! !!

            ความรู้สึกต่างๆ ปะปนเข้ามามากมายจนในหัวสมองกลมๆ นี่รู้สึกสับสนจนแทบจะคิดอะไรไม่ออก

            “พี่เย่! อย่าพูดดังสิเดี๋ยวฮยอกแจได้ยินหรอก ชู่ว ว !” แต่ยังดีที่เสียงแหลม ๆ ของเรียวอุคเตือนสติเขาได้บาง

            ได้ยินทุกคำพูดเลยแหละเว้ยย ย - -

            “เอ่อ พี่เย่ลืมไปแล้วเมื่อไรฮยอกแจเขาจะลงมาสักทีล่ะ?”

            “ด๊อง ห้ามไม่ให้ฮยอกลงมาเองแหละ เดี๋ยวกะว่าจะไปตามแล้ว เกือบจะหกโมงแล้วนี่นา” เสียงหวานของดงแฮตอบแทน

            “พี่ก็ว่างั้นแหละด๊องไปตามฮยอกมาได้แล้วมั้ง?”

            “แหม คนสวยของผมเป็นพี่ที่ดีจังนะครับ”

            “ไอ่หมี! !! ฉันก็เป็นแบบนี้มานานแล้วย่ะ เฮอะ! -///-

            เมื่อได้ยินดังนั้นฮยอกแจก็รีบโกยอาวออกมาทันที โดยระวังตัวไม่ให้คนอื่นรู้มากที่สุด ปล่อยให้พี่ทึกกี้กัดกับว่าที่สามีไว้เบื้องหลัง และคนอื่นๆ ที่กำลังนุงนิงกับแฟนตัวเอง ยกเว้นฮันคยองที่เอาแต่เล่นไอโฟนของตัวเองโดยไม่สนใจอะไร

            ขณะที่ขาเรียวกำลังเดินพันกันจนแทบจะเป็นวิ่งอยู่นั้น ในหัวสมองก็มีแต่ใบหน้าผู้ชายคนเดิม ๆ ที่ยังคงวนเวียนซ้ำซากไม่ยอมหายใบหน้า คน ๆ เดิมที่เขารักมากจนหมดหัวใจ ..

            ไม่สิเราต้องลืม พี่ฮันคงจะลืมเราไปแล้ว ...

 

..................................................

 

            หลังจากที่ฮยอกแจเดินกลับมาถึงห้องแล้ว ร่างบางก็พาตัวเองมานั่งม้าโยกที่อยู่ริมระเบียงทันที ในหัวก็ยังท่องคำพูดพวกนั้นต่อไปเรื่อย ๆ หรือจนกว่าดงแฮจะมานั้นแหละ แต่เหมือนสวรรค์จะเป็นใจให้เขามาก ก็ตอนนี้เสียงฝีเท้าของดงแฮมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องเขาแล้วนะสิ!

            “ฮยอกแจจ จจ  ด๊องมาตามแล้วนะ ลงไปข้างล่างกันเถอะ” เสียงหวานเอ่ยลอดผ่านประตูเข้ามา

            “โอเคๆ ฮยอกจะไปเดี๋ยวนี่แหละ ด๊องรอแปปนึงนะ” ฮยอกแจชะโงกหน้าไปพูดก่อนจะหันกลับมาที่เดิม ร่างเล็กสูดหายใจเข้าไปปอดใหญ่

            “ฮยอกแจสู้ๆ กล้าเผชิญหน้าสิ!

            สุดท้ายฮยอกแจก็พาร่างเล็กของตนเองก้าวมาหาดงแฮจนได้ รอยยิ้มกว้างสดใสเผยออกมาให้เห็น

            “ไหนล่ะที่ด๊องจะเซอร์ไพร่ฮยอก?”

            “นู่นน นน อยู่ข้างล่างเตรียมใจไว้ให้พร้อมได้เลย” ดงแฮทำท่าชี้ลงไปข้างล่างอย่างกรุ่มกริ้มโดยไม่รู้ว่าเพื่อนรักของเขานะรู้ทุกอย่างหมดแล้ว

            “อ่าจ้ะๆ”

            “งั้นชักช้าอยู่ไยเดี๋ยวอัศวินขี่ม้าขาวจะพาท่านไปยังงานเต้นรำสุดแสนจะโรแมนติกทันที Let’s go!!” บทพูดที่เจ้าของเสียงหวานเตรียมมาเป็นอย่างดีกลับทำให้ฮยอกแจเพียงแค่หัวเราะบาง ๆ กับมุกแป้ก ๆ

            ระหว่างทางฮยอกแจก็ได้เพียงแค่คิดสิ่งที่ตัวเองอยากทำภายในใจเบา ๆ ..

          เฮ้ออ อ ~ ถ้าเอาความจริงแล้ว ตัวเองก็อยากจะเดินเข้าไปคุยไปทักทายพี่ฮันเหมือนกัน..

อยากจะถามใจจะขาดว่า หนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง .. สบายดีไหม? ที่สำคัญ .. มีคนอื่นไปแล้วรึยัง ??

ตอนที่ได้ทุนไปต่อปีสี่ที่ฝรั่งเศสนั่นตัดสินใจเร็วมาก คงหลังจากที่เราทะเลาะกันเลยอ่ะแหละ ..

แต่ก็คงกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ผ่านมาตั้งปีนึงแล้วนี่นา ...

            “ถึงแล้วฮยอก! !!

            “หะ..หือ?” ร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้างุดตลอดทางที่เดินผ่านมา ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะ ...

            ไม่พบอะไรเลย ! !!

            ทุกคนที่เขาเจอหายไปไหนหมด? นี่คือคำถามในใจฮยอกแจ

            พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ! พรึ่บบบ

            แต่จู่แสงไฟประหลาด ๆ สีส้มก็ค่อย ๆ ติดขึ้นมาใต้สระว่ายน้ำ ร้อยเรียงกลายเป็นคำว่า

            ‘HYUKJAE’ !

            และไฟเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่บนต้นไม้หลายร้อยดวงก็ติดขึ้นมาตาม ๆ กัน จนสุดท้ายสิ่งที่โผล่ออกมาคือลูกโป่งนับสิบลูกค่อย ๆ ลอยออกมาจากตามที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นข้างสระว่ายน้ำ ตามต้นไม้หรือแม้แต่ในมือของคนเกือบสิบคนที่อยู่ตรงหน้าฮยอกแจนั่นเอง

            “ทะ..ทุกคน” เสียงใสสั่นขึ้นอย่างตกใจ นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างก่อนที่น้ำใส ๆ จะปริมที่ขอบตาด้วยความดีใจ ตอนแรกเขาคิดว่าตอนที่เขาเจอทุกคนคงไม่ตกใจดีใจอะไรขนาดนี้แต่พอเห็นแบบจัง ๆ แล้วแถมงานนี้ก็อลังกาลมากจนคิดไม่ถึง ..

            “โห ร้องไห้เลยเหรอ มานี้มาพี่กอดหน่อย ^^” ฮีชอลพูดขึ้นก่อนจะเอาลูกโป่งไปยัดใส่มือซีวอนแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าฮยอกแจก่อนจะผายมือออกมา

            “ไหนกอดพี่หน่อยสิ?”

“ฮึก .. ฮือออ” พูดไม่ทันขาดคำ ร่างเล็กก็โผเข้ากอดฮีชอลทันทีก่อนน้ำตาแห่งความคิดถึงบวกกับความดีใจก็ไหลออกมาไม่หยุด

คิดถึงทุกคนจังเลย รู้มั๊ยว่าอยู่ที่นู่นเหงามากแค่ไหน ..

            “กอดแต่พี่ซินอ๊ะน้อยใจจัง” ร่างบางของซองมินเอ่ยออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจบ้าง แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามซะงั้น เนื่องจากขาเรียวพาลูกโป่งไปยัดไว้ในมือของคยูฮยอนแล้วเดินเข้ามากอดซ้อนทับฮยอกแจกับฮีชอลอีกที

            “คิดถึงนะเว้ยยยยยย ยย >’<” เสียงแสบของซองมินเอ่ยออกมา

            แต่สุดท้ายพออีทึก เรียวอุค ดงแฮเห็นภาพข้างหน้าก็พากันทำตามซองมินทันที

            คนหกคนที่กำลังกอดกันกลมดิกภายใต้สายตาของหนุ่ม ๆ ทั้งหลาย รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นมาอย่างห้ามใจไม่อยู่กับการกระทำน่ารัก ๆ ของคนที่เป็นเจ้าของหัวใจเขาข้างหน้า แต่คนที่ยิ้มกว้างที่สุดคงหนีไม่พ้น ฮันคยอง ..

            “พวกเราคิดถึงฮยอกแจมากกกกกกกกกก ก  ก”

            “ทุกคนบ้า” ฮยอกแจพูดเสียงอู้อี้ ๆ ในอ้อมกอดของทุกคน หลังจากที่คนทั้งห้าคนตะโกนออกมาพร้อมกัน ใบหน้าหวานเหยเกเนื่องจากทั้งร้องไห้และยิ้มตามไปด้วยกัน จนไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจกันแน่

            “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

            “ขอกอดด้วยคนได้มั๊ยจ้ะ ~” เสียงทะเล้นขอเยซองเอ่ยขึ้น

            “นั้นสิ่ เห็นแล้วอิจฉา ~” และตามมาด้วยคยูฮยอน - - ที่อดแซวด้วยไม่ได้

            “ไม่ได้! !!” ซองมินตวาดกลับทันที ก่อนจะทำตาเขียวใส่แฟนตัวเอง

            “ใช่ๆ คนที่กอดฮยอกแจได้มีแค่พวกเรากับพี่ฮันคยองเท่านั้น” เรียวอุคพูดต่อ แต่เหมือนคำบางคำในแถว ๆ ท้ายประโยคจะทำให้ทุกชะงักและเงียบลงทันที

            “เอ่อ .. อุคกี้ขอโทษ T^T

            พอเรียวอุคพูดจบทั้งห้าคนที่เหลือก็คลายกอด พร้อมกับฮยอกแจที่หยุดร้องไห้พอดี

            “ทุกคนเงียบไปทำไม ฮยอกแจก็กอดได้ทุกคนนะแหละ ^^” เสียงใสดังขึ้นมาในความเงียบ ก่อนทุกคนจะหัวเราะแหะ ๆ แล้วหันมามองหน้ากันเอง

            “อ้าว ไอ่ฮันไปไหนของมันว๊ะ?” คิบอมที่อยู่ข้าง ๆ ฮันคยองพูดขึ้นมาหลังจากหันไปแล้วพบแต่ความว่างเปล่า

            ฮยอกแจที่ได้ยินดังนั้นก็ใช้สายตาเหลือบมองอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ ..

            “เป็นห่วงเหรอฮยอก?”

            เฮือก !

            ฮยอกแจสะดุ้งกับเสียงของซองมิน ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วตอบกลับทันควัน

            “ปะ .. ป่าวฮยอกไม่ได้เป็นห่วงพี่ฮันสักหน่อย ใครกันเป็นห่วงไม่มี้ ไม่มี >’<          

            (-_(-_(-_-)_-)_-)

            สายตาหลายคู่หันมามองฮยอกแจอย่างจับผิด

            “อย่ามองฮยอกแบบนั้นสิ่ ^-^;;

            “เฮ้อ~ ฮยอกแจถ้าเป็นคิดถึงก็ไปตามหาเขาสิ่?” เสียงของฮีชอลเอ่ยออกมา

            “ใช่ ๆ แบบเนี้ยระวังเหอะถ้าพี่ฮันเขาไปมีคนใหม่ก็ช่วยไม่ได้นะ ด๊องเตือน”

            “พี่ก็ว่านะ ฮยอกไปหาฮันเถอะนะ”

            “แต่ว่าพี่ทึกกี้ .. ฮยอก .. ฮยอกไม่กล้า” ร่างเล็กงุดหน้าต่ำลงก่อนจะเผยความในใจออกมาต่อหน้าทุกคน ใบหน้าเรียวแสดงความกังวลออกมาได้ชัด

            “เฮ้ย ไอ่ฮยอกฉันว่าไปตามพี่ฮันเหอะ หนึ่งปีที่ผ่านจะได้รู้ไงว่าพี่ฮันเขาเป็นยังไงบ้าง?”

            กึก

            ฮยอกแจค้างทันทีที่คยูฮยอนพูดจบ

            ก็จริงอย่างที่คยูพูด เราอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง ..   

            “เงียบไปเลยคยู - -;;” ซองมินตวาดกลับ

            “จ้ะ ภรรเมีย ~

            “ไอ่บ้า ! >//<

            “พอเถอะสองคนอย่าเพิ่งมาสวีท รอฉันกับดงแฮก่อนสิ่ว๊ะ” คิบอมเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากเงียบหายไปนาน

            “เฮอะได้ไง ฉันต้องแซงหน้าแกสิ่ว๊ะ โธ่~” คยูฮยอนหันมาทำหน้าล้อเลียนใส่คิบอม พลางเอื้อมมือไปคว้าเอวของซองมินแล้วตวัดเขามาหาอ้อมกอดของตัวเอง

            “- -+++” สมฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง คิบอมไม่พูดพร่ำทำเพลงกลับเอื้อมไปคว้าดงแฮเข้ามาก่อนเช่นกัน

            “พอทั้งคู่แหละ! -///- ” เสียงของซองมินกับดงแฮดังขึ้น อย่างเหลืออด

แค่นั้นแหละพ่อหนุ่มสองคนก็เงียบลงทันทีแต่กลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมโดยอีกสองคนที่โดนกอดไม่เคยจะรู้สึกตัว (ชิน >//< โดยทำมากกว่านี้บ่อย)

            “ไปหาพี่ฮันเถอะฮยอก ..”

            คราวนี้เรียวอุคเอ่ยขึ้นมาบ้างก่อนจะโดนเยซองสวมกอดเข้าจากทางด้านหลัง พร้อมกับอีทึกและฮีชอลที่โดนคังอินกับซีวอนเข้ามาโอบไหล่

            “ฮยอก ..” ร่างเล็กเอ่ยออกมาก่อนจะส่องสอดสายตาไปยังทุก ๆ คนก่อนจะพบว่า

            อยู่กันเป็นคู่ ๆ เลยนะ ไม่เห็นเหรอไงมีคนยืนโดดเดียวอยู่ตรงนี้ - -      

            “ก็ได้ ๆ ฮยอกจะลองเข้าไปหาพี่ฮันดู ..” สุดท้ายฮยอกแจก็ยอมใจอ่อนกับคำพูดของทุกคน (บวกอิจฉา - -) ก่อนจะหันหน้าแล้วเดินออกไปยังทางชายฝั่งทะเลทันที

แต่พอก้าวเยียบทรายก้าวแรกปุ๊บก็มีเสียงนุ่ม ๆ ของคังอินที่เปรียบดังพี่ชายตะโกนขึ้นไล่หลังตามมา

            “ฮันคยองมันยังไม่มีใคร มันรอฮยอกอยู่รู้ไว้ซะ ไอ่น้อง!

 

..................................................

 

        ไรเตอร์ขอโทษที่มาลงช้ามากกกกกกกกกก กก ก. พอดีขี้เกียจขึ้นสมอง - - แถมไม่คอยมีเวลาเท่าไร อยู่ รร. ประจำนี่เนอะตัว ผอ. ก็คุ้มเข้มเหลือหลาย โน๊ตบุ๊คห้ามเอาเข้า บลาๆ ๆๆ โอย สรุปคือคล้ายๆคุกนั้นแหละ -0-
       ฮ่ะแฮ่ม ๆ ส่วนเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่สอง (มั้ง?) ที่แต่งเนื้อหาก็ไม่ค่อยมีอะไรมากมายสมองมึน ๆ ให้เพื่อนอ่าน เพื่อนก็ดันบอกว่าให้คนโจรบุกแล้วชิงตัวฮยอกไปเกาะกลางทะเลเลย เร้าใจดี - - โอ้ เพื่อนฉัน สุดท้ายนี้ถ้าไรเตอร์แต่งไม่ค่อยดีไม่โอ ^-^ ก็อย่าถือเลยเน้อ ก็ช่วยติชมหน่อยล่ะกันนะ TT ถ้าไม่ดีจริงก็จะพยายามพัฒนาต่อไป  ~ โฮะ ๆ แพล่มมาเยอะไปแล้ว สุดท้ายนี่ รักคนเม้น รักคนอ่าน รักคนส่อง ไอเลิฟยู. =)


  

 

 

           

 

           

 

 

 

           

           

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #7 เด็กคณะลิง 13 (@sawasittichey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 21:51

    WOW น่าอ่านจัง
    ถ่านไฟเก่ายังคุ
    ติดตามค่ะ

    #7
    0
  2. #6 luvhaeeun (@luvhaeeun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 19:29
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ป๋ารอแกอยู่หนุกหนานค่ะ ป๋าคืนดีกับน้องนะ
    #6
    0
  3. #5 ja_KiMin (@ja_KiMin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 16:46
     อ๊ากกกกก

    ฮันยังรอน้องอึนอยู่นะจ๊ะ
    #5
    0
  4. #4 Fon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 09:43
    รอๆๆๆๆๆ อยู่นะค่ะ สู้ๆๆ
    #4
    0
  5. #3 SoniC (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2554 / 12:05
    รอต่อไป ฮิๆๆ
    #3
    0
  6. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:44
    รอ ๆ^^
    #2
    0
  7. #1 Toyoko_Hanhyk !~ (@toyokolovesuju) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 16:33
    รอไรเตอร์มาลงนะจ๊ะ
    #1
    0