[Fic : Date A Live ] เกิดใหม่พร้อมพลังของ Omegamon X ที่โลก Date A Live

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 วอร์เกรย์มอน X

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 พ.ย. 63

ในตอนนี้หน่วย AST ได้รับคำสั่งให้โจมตีภูตแล้ว พวกเธอจึงทำการระดมยิงเข้าใส่โทกะเพื่อกดดันให้เธอต้องออกมาจากอาคาร ทาคุมิรีบหลบมาอยู่หลังกำแพง ส่วนโทกะนั้นได้รับการปกป้องจากทูตสวรรค์ของเธอ ทำให้ไม่ได้อันตรายแต่อย่างใด

“โทกะไม่เป็นไรนะ?”

ทาคุมิเอ่ยถามโทกะด้วยความเป็นห่วง เธอหันมาแล้วส่ายหน้าบอกว่าเธอไม่เป็นไร เห็นแบบนั้นเขาก็โล่งอก จากนั้นโทกะก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าสร้อย

“ทาคุมิรีบหนีไปซะ ถ้านายขืนอยู่กับฉัน จะโดนยิงฐานเป็นพวกเดียวกันนะ”

“............”

ทาคุมิยืนนิ่งเงียบไม่ไปไหน โทกะก็พูดอีกครั้ง

“มัวทำอะไรอยู่ล่ะ? รีบๆ หนีไปสิ....”

“ฉันไม่สนหรอก~~~~~!”

ทาคุมินั่งลงแทบเท้าโทกะ เธอเบิกตากว้าง

“ตอนนี้น่ะ เป็นเวลาคุยของฉันกับเธอนะ อยากรู้เรื่องของโลกใช่มั้ยล่ะ? ถ้าอย่างงั้น...”

ทาคุมิแหงนหน้ามองไปยังหน่วย AST ซึ่งกำลังยิงปืนอยู่บนฟ้าลงมาใส่พวกเขาแล้วบอกกับโทกะ

“อย่าไปสนของแบบนั้นเลย”

“ทาคุมิ...”

โทกะทำหน้าตกใจอยู่แวบนึง แล้วจึงเดินไปนั่งประจันหน้ากับทาคุมิ ระหว่างนั้นเองหน่วย AST ก็ระดมยิงอีกรอบ

ทาคุมิกับโทกะยังคุยกันท่ามกลางเสียงปืนที่กระหน่ำยิงใส่พวกเขาเป็นระลอกๆ แต่พวกเขาพูดคุยกันโดยไม่สนใจ ถึงจะยิงมาแต่ม่านพลังของโทกะก็ป้องกันการโจมตีได้ทั้งหมด

โทกะถามเรื่องของพวกสัตว์ประหลาดที่โผล่มาจากประตูมิติ ทาคุมิก็ตอบว่าพวกมันคือดิจิมอน สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในโลกไซเบอร์ที่เรียกว่าดิจิตอลเวิลด์ และได้อธิบายถึงสายพันธุ์ ประเภท ให้โทกะฟัง

จากนั้นทาคุมิก็ถามโทกะ

“นี่โทกะ สุดท้ายแล้วเธอมีตัวตนได้ยังไงกันน่ะ?”

“ไม่รู้หรอก นานแค่ไหนก็ไม่รู้ จู่ๆ ฉันก็กำเนิดขึ้นมา ไม่ใช่แค่นั้นความทรงจำก็บิดเบี้ยวไปหมด ตัวเองมีตัวตนยังไงก็ไม่รู้เลยสักนิด”

“งั้นเหรอ...”

ทาคุมิเอามือกอดอก โทกะก็พูดต่อ

“ก็เป็นแบบนั้นแหละ จู่ๆ ก็เกิดมาบนโลกนี้ พอรู้สึกตัวอีกทีก็มีกลุ่มเมก้าๆ อยู่บนท้องฟ้า”

“กลุ่มเมก้าๆ อ๋อ พวก AST สินะ?”

โทกะพยักหน้า

“ใช่ เจ้าพวกน่ารำคาญตรงนั้นไงล่ะ”

ทาคุมิกับโทกะแหงนหน้ามอง AST ที่ยังคงกระหน่ำยิงใส่พวกเขาไม่มีหยุด

ตอนนั้นเองก็มีเสียงอิเล็คทรอนิคใสๆ ดังมาจากหูฟัง

[! ได้โอกาสแล้ว ทาคุมิ]

โคโทริติดต่อเข้ามา

[ค่าอารมณ์มากกว่า 70 แล้วล่ะ ถ้าจะก้าวต่อไปมีแต่ตอนนี้แหละ]

“นี่อย่าบอกนะว่า...”

ทาคุมิรู้สึกได้ว่าโคโทริจะต้องบอกให้เขาไปเดทกับโทกะแน่ๆ

[ก้าวต่อไปนี่คืออะไรเหรอ?]

คราวนี้เป็นเสียงของเบลโกะที่ถามโคโทริ

[แน่นอน ก็ต้องชวนไปเดทยังไงล่ะ]

‘อย่างที่คิดจริงๆ เฮ้อ...’

ทาคุมิถอนหายใจอยู่ภายในใจ

“มีอะไรเหรอ? ทาคุมิ”

“เปล่าๆ ไม่มีอะไร...”

แต่ดูเหมือนโทกะจะไม่เชื่อ

“นี่หรือว่านาย คิดที่จะหาทางฆ่าฉันงั้นเหรอ!?”

โทกะทำสายตาแหลมคม และสร้างบอลแสงสีดำขึ้นที่ปลายนิ้ว-------เขารีบพูดปรามทันที

“ไม่ใช่ๆ เข้าใจผิดแล้ว~~~~!”

“ถ้างั้นนายต้องการจะ~~~~พูดอะไรล่ะ....”

ทาคุมิมีเหงื่อผุดขึ้นมาหลายเม็ด ให้ตายสิ ตอนที่ต่อสู้กับพวกดิจิมอนแห่งความมืดไม่เคยตึงเครียดเท่านี้มาก่อนเลย ระหว่างนั้นก็มีเสียงกระตุ้นดังเข้ามาในหูฟังที่ใส่ไว้ที่หูขวา

[เอ้า~~~ ทำใจซะเถอะนะ~~~ เดทๆๆๆ]

[เดท!]

[เดท!]

[เดท!]

จากนั้นก็มีเสียงของบรรดาลูกเรือดังตามมา ในขณะที่เบลโกะกับมาสติมอนมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น

“เล่นเอาทาคุมิทำอะไรไม่ถูกเลยนะ”

“เทียบกันแล้วตอนที่เขาสู้ยังดูสบายๆ กว่าเยอะเลย”

“...นั่นสิ”

จากนั้นทั้งสองก็มองดูภาพของทาคุมิกับโทกะที่ฉายอยู่บนหน้าจอหลัก

ทางด้านทาคุมิซึ่งถูกพวกโคโทริกดดัน จนในที่สุดเขาก็ต้องจำยอม ก่อนจะปิดการติดต่อสื่อสาร

“คือว่านะ....โทกะ ครั้งหน้า...ช่วยมาเดทกับฉัน....ได้มั้ย!”

 

ทางฝั่งของ AST 

โอริงามิยังคงสาดกระสุนใส่ภูตไม่หยุด เรียวโกะบินมาหาเธอ

“โอริงามิ ภูตออกมารึยัง?”

“ตอนนี้ยังเลย”

“ทั้งที่ยิงไปขนาดนี้แล้วนะ”

ตอนนั้นผนังด้านนอกห้องเรียนก็พังทลายลง ตามด้วยกลุ่มควันหนาที่ลอยขึ้นมาบดบังจนเห็นเพียงเงาลางๆ ก่อนที่จะเผยร่างของภูตและทาคุมิซึ่งถูกควันบดบังเอาไว้จนเห็นเป็นเงา

“นั่นอะไรน่ะ...!”

เรียวโกะเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย เพราะนอกจากภูตแล้วยังมีมนุษย์อีกคนหนึ่งที่ดูจะเป็นหนุ่มน้อยอยู่ด้วย

“อะ อะไรน่ะ ถูกภูตจับตัวไว้เหรอ!?”

เรียวโกะรีบออกคำสั่งทันที

“หยุดการโจมตี!”

เมื่อกลุ่มควันจางลง โอริงามิก็เห็นทาคุมิอย่างชัดเจน

“ฮึ่ม...!”

โอริงามิทิ้งปืนกลหนักแล้วชักดาบเลเซอร์ <No Pain> ออกมา ก่อนจะบินเข้าไปหาด้วยความเร็วสูงสุด

“เดี๋ยวก่อนโอริงามิ!”

เรียวโกะพยายามห้ามเธอ แต่ก็ช้าเกินไป

 

“เดท มันคืออะไรเหรอ?”

โทกะถามกลับด้วยความสงสัย

“เอ่อ... เดทก็คือ....”

แต่ก่อนที่ทาคุมิจะได้อธิบาย โคโทริก็ติดต่อเข้ามาอย่างกะทันหัน

[ทาคุมิ! AST!?]

“!?”

ทาคุมิรีบหันหน้าไปก็พบว่าโอริงามิบินเข้ามาฟันดาบใส่โทกะ แต่โทกะก็ใช้มือรับการโจมตีนั้นเอาไว้ได้

“งุ่มง่าม!”

ก่อนที่เธอจะตีลังกาลงมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

“โทบิอิจิ!”

“โล่งอกไปที”

เธอหันมามองดูว่าทาคุมิปลอดภัยรึเปล่า เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยเธอก็รู้สึกโล่งอก

“เชอะ แกอีกแล้วเหรอ...”

โทกะพูดหยามๆ พร้อมกับส่งสายตาเย็นชาใส่โอริงามิ

“มาใช้เขาเป็นโล่แบบนี้ ยกโทษให้ไม่ได้!”

โรอิงามิก็พูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวใส่โทกะ ทาคุมิที่เห็นว่าเธอกำลังเข้าใจผิด

“เดี๋ยวก่อน มันไม่ใช่...”

ระหว่างนั้นเองเสียงของเรียวโกะก็ดังเข้ามาในเครื่องมือสื่อสารของโอริงามิ

“เดี๋ยวก่อนโอริงามิยังไม่มีคำสั่งให้เขาจู่โจมนะ”

โทกะมองมาที่โอริงามิ ก่อนที่จะกระแทกส้นเท้าลงบนพื้นพร้อมกับร้องว่า

<ซันดัลฟอน>!”

พริบตานั้นก็มีวงแหวนแสงปรากฏขึ้นที่เท้าของโทกะ จากนั้นบัลลังก์ก็ปรากฏออกมาอยู่ข้างๆ

โทกะชักดาบออกมาจากบัลลังก์แล้วตั้งท่า

“ย้ากก!!”

“ย้ากก!!”

โทกะกับโอริงามิก็พุ่งเข้าใส่กัน

‘แบบนี้ไม่ดีแน่!’

ทาคุมิที่เห็นแบบนั้นก็รีบออกตัววิ่งไปอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองทันที

‘!?’

ซึ่งนั่นสร้างความตกใจแก่ทั้งสองคน รวมถึงพวกโคโทริด้วย

แต่ก่อนที่คมดาบทั้งสองเล่มจะเข้าถึงตัวเขา ก็มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้

แล้วจากนั้น...

เคร้ง!

เคร้ง!

ก็ปรากฏร่างของมนุษย์มังกรที่สวมเกราะสีเหลืองและใช้กรงเล็บที่ติดตั้งไว้ที่เกราะแขนรับดาบของโทกะกับโอริงามิเอาไว้

“ทาคุมิเหรอ...?”

โทกะมองดูนักรบมังกรอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เช่นเดียวกับโอริงามิ

“วอร์เกรย์มอน X”

วอร์เกรย์มอน X ประกาศชื่อของเขาออกไป

 

“วอร์เกรย์มอน X?”

โคโทริมองภาพที่ฉายอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ด้วยความตกตะลึง เธอมองดูทาคุมิกลายร่างเป็นดิจิมอนมนุษย์มังกรสวมเกราะ แทนที่จะเป็นอัศวินสีขาว โอเมกามอน X

“ไม่ได้เห็นเขาเปลี่ยนร่างเป็นวอร์เกรย์มอน X ตั้งนานแล้วนะ”

“อืม หลังกลับมาจากดิจิตอลเวิลด์ เขาก็ไม่เคยใช้ร่างนี้อีกเลย เขาใช้แต่โอเมกามอน X ตลอด”

เบลโกะกับมาสติมอนมองดูวอร์เกรย์มอน X ที่ฉายอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์

“แล้ววอร์เกรย์มอนนี่คือ?”

โคโทริถาม มาสติมอนก็ตอบกลับ

“วอร์เกรย์มอนเป็นหนึ่งในสองร่างรวมของโอเมกามอน X น่ะ โอเมกามอนคือดิจิมอนที่เกิดจากการรวมร่างกันของวอร์เกรย์มอนกับเมทัลการูรูมอน”

“แล้วความสามารถของวอร์เกรย์มอน?”

“วอร์เกรย์มอนเป็นดิจิมอนร่างสุดยอดสายต่อสู้ระยะประชิด เขาจะใช้ดรามอนคิลเลอร์ในการต่อสู้ ทาคุมิมักจะใช้ร่างนี้ในการต่อสู้กับพวกดิจิมอนที่มีเกราะหนาและพวกที่มีคำว่า ดรามอนอยู่ในชื่อ”

“ดรามอน?”

โคโทริขมวดคิ้วสงสัย เมื่อได้ยินศัพท์ใหม่ที่ตัวเองไม่รู้จัก

“ดรามอนก็คือ ดิจิมอนสายพันธุ์มังกร อาวุธของเขา ดรามอนคิลเลอร์เป็นอาวุธที่เอาไว้ใช้ต่อกรกับพวกมันโดยเฉพาะ แต่มันก็เป็นดาบสองคมที่สามารถใช้ทำร้ายตัวเขาเองด้วย”

มาสติมอนอธิบายให้โคโทริและบรรดาลูกเรือได้ฟัง ก่อนที่พวกเธอจะมองไปที่จอมอนิเตอร์หลักที่ตอนนี้กำลังฉายภาพของวอร์เกรย์มอน X ภูตและ AST

 

“พอได้แล้ว ทั้งสองคน”

วอร์เกรย์มอน X เข้ามาห้ามศึกของโทกะกับโอริงามิ จากนั้นทั้งสามก็ลดอาวุธลง

“โทบิอิจิ ฉันไม่ได้ถูกจับหรือถูกใช้เป็นโล่”

“แต่ว่า...”

โอริงามิพยายามจะพูดแต่วอร์เกรย์มอน X ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ต้องจำยอม

จากนั้นเขาก็หันมาหาโทกะ

“เข้าใจแล้ว”

เธอพูดอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย วอร์เกรย์มอน X ก็ยิ้มเล็กน้อย

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง.....

“!?”

ก็มีมิสไซล์และสายฟ้าจำนวนมากโจมตีมายังตำแหน่งที่ทั้งสามอยู่

วอร์เกรย์มอน X รีบโอบเอวของโทกะกับโอริงามิแล้วหนีออกมาจากห้องเรียน

ตูมๆๆ!!

พวกเขาหนีออกมาได้ทันเวลา AST และพวกโคโทริก็มองภาพนั้นด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น!?”

โคโทริเอ่ยถาม

“ตำแหน่งที่โจมตีมาอยู่บริเวณภูเขาหลังโรงเรียนครับ”

นากาสึงาว่ารายงานให้เธอทราบ

เมื่อภาพของคนที่โจมตีฉายบนหน้าจอมอนิเตอร์หลัก มาสติมอนกับเบลโกะก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“นั่นมัน... เมทัลไทราโนมอน!”

“แถมยังมาตั้ง 4 ตัว!”

โคโทริที่เห็นพวกเธอแสดงท่าทีตกใจก็เอ่ยถาม

“เมทัลไทราโนมอน พวกมันเป็นดิจิมอนแบบไหนเหรอ?”

“เดี๋ยวจะส่งข้อมูลให้”

มาสติมอนยื่นมือขวามาวางไว้ที่หน้าจอตรงหน้าโคโทริ พริบตานั้นหน้าจอก็เปล่งแสง ข้อมูลมากมายถูกส่งเข้าไปในคอมพิวเตอร์ของ <แฟรกซินัส>

AI ก็ทำการแสดงข้อมูลของเมทัลไทราโนมอนให้ทุกคนเห็น

เมทัลไทราโนมอน ดิจิมอนร่างสมบูรณ์ ประเภทไวรัส สายพันธุ์ไซบอร์ก ท่าไม้ตาย กิก้า เดสทรอยเยอร์ทู นิวเคลียร์เลเซอร์

“แล้วพี่จะรับมือพวกมันไหวมั้ย?”

โคโทริถามมาสติมอน

“วอร์เกรย์มอนเป็นดิจิมอนร่างสุดยอด เมทัลไทราโนมอนที่เป็นแค่ร่างสมบูรณ์น่ะไม่ใช่คู่มือของเขาหรอก แต่ถ้ามาหลายตัวก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

“พี่คะ...”

 

วอร์เกรย์มอน​ X​ ที่อุ้มโทกะกับโอริงามิเอาไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้างมองดูเมทัลไทราโนมอนทั้งสี่ตัวที่ยิงมิสไซล์และเลเซอร์มาโจมตีเขา

“เมทัลไทราโนมอน แถมมาตั้ง 4 ตัว มันจะไม่เล่นแรงเกินไปหน่อยเหรอ?”

วอร์เกรย์มอน X มองเหล่าเมทัลไทราโนมอนที่กำลังเคลื่อนที่มายังโรงเรียนไรเซ็นจากภูเขา

“สัตว์ประหลาดรูปแบบไซบอร์กงั้นเหรอ?”

เรียวโกะและสมาชิกหน่วย AST มองดูเหล่าไทราโนมอนด้วยความหวาดหวั่น

“โฮกกก!!!”

เหล่าเมทัลไทราโนมอนส่งเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่ว

“ฮึ่ม!”

ทาคุมิจ้องมองพวกมันที่กำลังเดินลงมา

“ทาคุมิ เจ้าพวกนั้นก็เป็นดิจิมอนเหรอ?”

โทกะถาม เขาก็พยักหน้าตอบ

“ใช่ เอาเป็นว่าเจ้าพวกนี้ให้ฉันจัดการเอง เธอรีบหนีไปซะ โทบิอิจิ เธอเองก็เหมือนกัน”

ได้ยินแบบนั้นทั้งสองก็ไม่ยอมรับ

“ให้ฉันได้สู้ด้วยเถอะ”

“ฉันเองก็เหมือนกัน”

จากนั้นทั้งสองก็จ้องเขม็งใส่กัน

“ทำไมเธอต้องมาทำแบบเดียวกับฉัน”

“เธอต่างหาก อย่ามาเลียนแบบฉัน”

จากนั้นโทกะกับโอริงามิก็ทะเลาะต่อล้อต่อเถียง ทำเอาวอร์เกรย์มอน X รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจ ก่อนจะบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วบินไปหาพวกเมทัลไทราโนมอน

โทกะกับโอริงามิที่หันมาเห็นพอดีก็ตะโกน

“เดี๋ยวสิ! ทาคุมิ!”

“ให้ฉันไปด้วย!”

ทั้งสองหันหน้ามาอีกรอบ

“หึ!”

ก่อนจะสะบัดหน้าด้วยความไม่พอใจแล้วรีบตามวอร์เกรย์มอน X ไป

วอร์เกรย์มอน X บินด้วยความเร็วสูงเข้าไปหาพวกเมทัลไทราโนมอน  เมื่อพวกมันเห็นเขา พวกมันก็ยิงมิสไซล์และเลเซอร์โจมตีทันที

ซู่มๆๆ!! แซ้ดด!!

วอร์เกรย์มอน X หลบการโจมตีนั้นได้ทั้งหมดแล้วพุ่งเข้าไปซัดหน้าของเมทัลไทราโนมอนตัวหนึ่งจนกระเด็น

ผัวะ!

ทำให้มันกระเด็นจนลงไปนอนกองกับพื้น ระหว่างนั้นเมทัลไทราโนมอนตัวที่สองก็ใช้หางของมันฟาดใส่วอร์เกรย์มอน X แต่เขาก็รับการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ ก่อนจะจับหางของมันแล้วเหวี่ยงเป็นวงกลมสองสามรอบ

“ย้ากกก!!”

เขาจับมันเหวี่ยงลงกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวและมีกลุ่มควันลอยคละคลุ้งไปทั่ว

“แข็งแกร่ง...”

เรียวโกะจ้องมองการต่อสู้ของวอร์เกรย์มอน​ X​ ​อย่างตกตะลึง

เมทัลไทราโนมอนที่โดนซัดไปตัวแรกลุกขึ้นยืนแล้วเอามือขวาเล็งมาที่วอร์เกรย์มอน X ซึ่งกำลังต่อสู้กับเมทัลไทราโนมอนอีกสองตัว มันยิงมิสไซล์หลายลูกใส่

วอร์เกรย์มอน​ X​ ใช้ดรามอนคิลเลอร์ฟันมิสไซล์เหล่านั้นเป็นชิ้นๆ ก่อนจะระเบิด เขาพุ่งเข้าไปหาเมทัลไทราโนมอนตัวนั้นแล้วใช้กรงเล็บดรามอนคิลเลอร์ฟาดฟันจนได้รับความเสียหายอย่างหนัก

“โฮกกก!!!”

เมทัลไทราโนมอนร้องคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด

วอร์เกรย์มอน X จึงคิดที่จะปิดฉาก เขาสร้างบอลเพลิงขนาดใหญ่แล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ

“ไกอา ฟอร์ซ!!”

วอร์เกรย์มอน X ขว้างไกอา ฟอร์ซใส่เมทัลไทราโนมอนตัวนั้นจนเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง

ตูมม!!!

ไทราโนมอนตัวนั้นก็ถูกจัดการ ร่างของมันแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงหายลับไป

เมทัลไมราโนมอนที่โดนจับเหวี่ยงลุกขึ้นมาและสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการมึนงง

แต่วอร์เกรย์มอน X ก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป

“Great Tornado!!”

วอร์เกรย์มอน X ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วหมุ่นตัวเป็นพายุพุ่งแทงทะลุร่างของเมทัลไทราโนมอนจนเป็นรูโหว่ที่กลางอก

เมทัลไทราโนมอนล้มลงไปนอนคว่ำกับพื้นแล้วกลายเป็นละอองแสงสลายหายไป

“เท่านี้ก็เหลืออีกแค่ 2 ตัว”

วอร์เกรย์มอน X จ้องมองไปที่เมทัลไทราโนมอนที่เหลืออยู่ 2 ตัว

“กรรร”

พวกมันส่งเสียงครางออกมา

แต่ตอนนั้นเอง...

“โฮกกก!!”

แว้บ!!

ร่างของพวกมันก็เปล่งแสงออกมา

“นี่มัน หรือว่า....!!?”

วอร์เกรย์มอน X รับรู้ได้ถึงสถานการณ์เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น

“แสงนั่นมันอะไรน่ะ!?”

เรียวโกะและสมาชิกหน่วย AST ยกแขนขึ้นมาบังแสงจ้า

โทกะกับโอริงามิก็ยกแขนขึ้นมาบังแสงเช่นกัน

“พวกมันกำลังจะวิวัฒนาการงั้นเหรอ!?”

“แย่ล่ะ! ต้องรับมือกับดิจิมอนร่างสุดยอดสองตัวในเวลาเดียวกันเป็นสถานการณ์สุดเลวร้ายต่อให้เป็นวอร์เกรย์มอน X ก็ยังยากที่จะรับมือ”

เบลโกะกับมาสติมอนมองดูหน้าจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพเมทัลไทราโนมอนกำลังวิวัฒนาการ

เมทัลไทราโนมอนทั้งสองตัวได้วิวัฒนาการกลายเป็นมุเกนดรามอนกับรัชท์ ไทราโนมอน

มุเกนดรามอน

มุเกนดรามอน ดิจิมอนร่างสุดยอด สายพันธุ์ไซบอร์กเครื่องจักร ประเภทไวรัส ท่าไม้ตาย มุเกนแคนน่อน

รัชท์ ไทราโนมอน

รัชท์ ไทราโนมอน ดิจิมอนร่างสุดยอด สายพนธุ์ไซบอร์ก ประเภทไวรัส ท่าไม้ตาย ปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้า Terror’s Cluster และรัชท์ เบรธ

“มุเกนดรามอนกับรัชท์ ไทราโนมอนงั้นเหรอ!?”

วอร์เกรย์มอน X ตกใจเป็นอย่างมากที่อีกฝ่ายวิวัฒนาการเป็นร่างสุดยอดในสถานการณ์แบบนี้

“....งานช้างล่ะ”

วอร์เกรย์มอน X ตั้งท่าแล้วพุ่งเข้าไปหามุเกนดรามอน เขาเหวี่ยงดรามอนคิลเลอร์ใส่มุเกนดรามอน แต่ทว่าร่างที่เป็นโลหะก็ทำให้ดราคิลเลอร์ที่ได้รับการอัพเกรดจาก X-Antibody ทำได้แค่สร้างรอยแผลเพียงเล็กน้อยกับมันเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่ามุเกนดรามอนจะมีดรามอนอยู่ในชื่อ แต่ร่างกายที่เป็นเครื่องจักรก็ทำให้ดรามอนคิลเลอร์ใช้ไม่ได้ผล

“แข็งชะมัด ฟันไม่เข้า...”

จังหวะนั้นเอง มุเกนดรามอนก็ใช้กรงเล็บบูสเตอร์(Booster Claw) จับตัววอร์เกรย์มอน​ X​ เอาไว้

“เสร็จกัน!”

มุเกนดรามอนยิง Booster Claw ที่จับวอร์เกรย์มอน X เอาไว้แล้วจับฟาดลงพื้นอย่างแรง

ตูมม!!

“อ๊ากกก!!”

วอร์เกรย์มอน X โดนจับฟาดพื้นอย่างแรง

“ทาคุมิ!!”

โทกะร้องตะโกนออกมา

<ปริ๊นเซส>...”

โอริงามิพูดขึ้นโทกะก็หันมามองเธอ

“สงบศึกกันก่อน”

โอริงามิยื่นขอสงบศึกกับโทกะ

“อึก....อา...”

วอร์เกรย์มอน X พยายามลลุกขึ้นยืน แต่จังหวะนั้นรัชท์ ไทราโนมอนก็เล็งปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้ามาที่เขา

ปืนใหญ่เปล่งแสงสีแดงที่ปากกระบอก

เปรี้ยงง!!

ตูมมม!!!

“อ๊ากกก!!!”

กระสุนปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าถูกยิงออกไป วอร์เกรย์มอน X รับการโจมตีนั้นไปเต็มๆ ทำให้เขากระเด็นทะลุอาคารเรียนลงไปกระแทกที่พื้นถนนจนยุบเป็นหลุมอุกกาบาตขนาด 5-10 เมตร

“...อะ อา....”

วอร์เกรย์มอน X ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก เขาพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แต่ทว่ามุเกนดรามอนก็เตรียมที่จะยิงมุเกนแคนน่อน พลังงานสีแดงเข้มก่อตัวขึ้นที่ปากกระบอกปืนทั้งสองกระบอกของมัน

เปรี้ยงง!!

ลำแสงสีแดงถูกยิงออกจากปากกระบอกปืนทั้งสองกระบอก

ลำแสงพุ่งเข้าหาวอร์เกรย์มอน X ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะหลบมันได้ทัน

เปรี้ยงงง!!!

ลำแสงนั้นถูกสนามพลังของภูตและ AST ป้องกันเอาไว้ โดยคนที่มาช่วยเขาเอาไว้ก็คือโทกะกับโอริงามินั่นเอง

“ทาคุมิ...”

“ทาคุมิ”

“ไม่เป็นอะไรนะ!?”

ทั้งสองถามเขาด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนว่าทั้งสองจะสงบศึกกันชั่วคราวเพื่อมาช่วยเขา

“....ก็พอไหว”

เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

ระหว่างนั้นม่านบาเรียก็เริ่มแตกตร้าว

“พลังทำลายมหาศาลจริงๆ”

“แบบนี้ต้านไว้ได้อีกไม่นาน!”

ทั้งสองพยายามเพิ่มพลังให้กับม่านพลัง แต่รอยแตกร้าวก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“เจอดิจิมอนร่างสุดยอดพร้อมกันสองตัว เล่นเอาอ่วมไปเลย สงสัยฝีมือฉันจะทื่อลงซะแล้วสิ ทั้งที่เมื่อก่อนยังรับมือได้หลายตัวแท้ๆ”

วอร์เกรย์มอน X หัวเราะแห้งๆ ให้กับความอ่อนซ้อมของตัวเอง ท่าทางเขาจะอยู่กับความสงบสุขมากไปหน่อยก็เลยไม่ได้ฝึกฝนตัวเอง จนฝีมือการต่อสู้ตกลง

“แต่ว่า.... จะให้มาหลบอยู่ข้างหลังผู้หญิงได้ไงกัน ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนปกป้องพวกเธอน่ะ!”

เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสอง

ได้ยินแบบนั้นโทกะกับโอริงามิก็ยิ้มพวงแก้มของพวกเธอแดงระเรื่อเป็นสีชมพู

“ฉันจะสู้ไปพร้อมกับนาย ทาคุมิ”

โทกะพูดพร้อมกับกระชับ <ซันดัลฟอน>

“ฉันเองก็จะไม่ยอมเสียนายไปเด็ดขาด”

โอริงามิพูดพร้อมกับจับดาบเลเซอร์ <No Pain> ตั้งท่า

วอร์เกรย์มอน X พยักหน้าให้กับทั้งสอง

ตอนนั้นเองม่านบาเรียก็แตกลำแสงพุ่งเข้ามาหาทั้งสาม

ตูมม!!

ลำแสงพุ่งเข้าใส่จนเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง

“โอริงามิ!!”

“ทาคุมิ!!”

เรียวโกะกับโคโทริตะโกนชื่อของพวกเขาออกไป

ตอนนั้นเองก็ปรากฏลูกบอลแสงขนาดใหญ่ขึ้น ก่อนที่บอลแสงนั้นจะสลายหายไปพร้อมกับปรากฏร่างของโอเมกามอน X และโทกะและโอริงามิยืนอยู่ที่ไหล่ทั้งสองข้างและเอามือพิงข้างศีรษะของเขา

“โอเมกามอน”

เรียวโกะเรียกชื่อของอัศวินสีขาวที่ปรากฏตัวออกมา

“ได้เวลาโต้กลับแล้ว”

โอเมกามอน X พูดเช่นนั้นออกไป ทำให้ทุกคนรับรู้ได้ว่าสถานการณ์ได้พลิกผันแล้ว

มุเกนดรามอนกับรัชท์ ไทราโนมอนทำการชาร์จท่าไม้ตายแล้วทำการโจมตีประสานทันที

“การูรูแคนน่อน!”

ปากกระบอกปืนปรากฏออกมาจากส่วนหัวของเมทัลการูรูมอนที่เป็นแขนขวา

โอเมกามอน X ยิงปืนออก การโจมตีของทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันจนเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง ทำให้เกิดกลุ่มควันหนาบดบังการมองเห็นของทั้งสองฝ่าย

แต่โอเมกามอน X ก็ยิงการูรูแคนน่อนต่อไป กระสุนปืนทุกนัดโดนมุเกนดรามอนกับรัชท์ ไทราโนมอนหมดทุกนัด

“ก๊าซซซ!!!”

มุเกนดรามอนกับรัชท์ ไทราโนมอนร้องคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด

“เกรย์ซอร์ด!!”

โอเมกามอน X สะบัดแขนซ้ายซึ่งเป็นหัวเกรย์มอน

ชิ้ง!

ดาบเกรย์ซอร์ดก็ปรากฏออกมา

โอเมกามอน X บินเข้าไปหาพวกมันด้วยความเร็วสูง เขาบินหลบการโจมตีระยะไกลได้อย่างง่ายดาย และเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าทำให้เกิดโซนิคบูม

ซู่ม!

 โอเมกามอน X สะบัดเกรย์ฟาดฟันใส่มุเกนดรามอนที่อยู่ทางด้านซ้ายจนกระเด็น แล้วเอาการูรูแคนน่อนจ่อยิงในระยะเผาขนใส่รัชท์ ไทราโนมอน

ตูม!!

รัชท์ ไทราโนมอนรับการโจมตีในระยะประชิดไปเต็มๆ ทำให้ได้รับความเสียหายอย่างหนัก เกิดกระแสไฟฟ้าลัดวงจรไปทั่วร่าง จากนั้นโอเมกามอน X ก็ลงดาบปิดฉากรัชท์ ไทราโนมอนจนสลายหายไป ตอนนี้เหลือเพียงมุเกนดรามอนตัวเดียว

“แกเป็นตัวสุดท้ายแล้ว”

“โฮกก!!”

มุเกนราดมอนคำรามพร้อมกับทำการโจมตีโอเมกามอนด้วยทุกอย่างที่มันมี

ตูมๆๆๆ!!!

โอเมกามอน X หลบการโจมตีเหล่านั้นพร้อมกับเคลื่อนที่เข้าไปหามัน

เมื่อเข้ามาใกล้จนได้ระยะโจมตีของดาบ

“ตอนนี้แหละ เอาเลย!!”

โทกะกับโอริงามิก็ตะโกนออกมาพร้อมกัน โอเมกามอน X แทงดาบเกรย์ซอร์ดเข้าที่กลางอกของมุเกนดรามอน ดาบแทงทะลุคอร์ของมัน ทำให้มันถูกความสามารถของเกรย์ซอร์ด All Delete ทำให้มันถูกลบหายไปจนหมด

“จบแล้วสินะ”

โอริงามิพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้ว

“ยังหรอก โทบิอิจิ”

โอเมกามอน X พูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองประตูมิติที่เปิดค้างเอาไว้

“ต้องปิดประตูมิตินี่ก่อน”

โอเมกามอน X ชูเกรย์ซอร์ดขึ้นเหนือศีรษะแล้วฟันประตูมิติ ประตูมิติก็ปิดตัวลง

“เอาเดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปส่งนะ โทบิอิจิ”

“อืม”

โอเมกามอน X พาโอริงามิกลับไปส่งให้หน่วย AST โดยเรียวโกะเป็นคนรับตัวเธอ จากนั้นโอเมกามอน X ก็บินจากไปพร้อมกับโทกะ

หลังจากนั้นโทกะก็กลับไปมิติที่เธอจากมา ส่วนโอเมกามอน X ก็กลับไปที่ยาน <แฟรกซินัส> แล้วโดนโคโทริเทศนายกใหญ่ นั่นเป็นเพราะว่าเธอเป็นห่วงเขา ในช่วงท้ายโคโทริก็พูดชมว่าเขาเท่มาก ทำให้ทาคุมิยิ้ม ก่อนที่พวกเขาจะกลับบ้านไปพักผ่อนกัน

 

วันต่อมา

ทาคุมิได้เดินทางมาที่โรงเรียน แต่ทางโรงเรียนได้สั่งปิดเป็นการชั่วคราวเพราะความเสียหายที่โรงเรียนได้รับ แน่นอนว่าความเสียหายจากอากาศสั่นไหวและการต่อสู้ของดิจิมอนได้ทำให้ความเสียหายขยายวงกว้างขึ้น ทีมฟื้นฟูจึงต้องทำงานหนักขึ้นเป็นเท่าตัว

ทาคุมิเดินมาที่กองซากปรักหักพังแล้วหยิบเศษกระดานดำที่มีชื่อของโทกะขึ้นมาดู

“เมื่อวานเป็นอะไรที่เรียกว่าเสี่ยงตายสุดๆ ไหนจะเรื่องโทกะ เรื่องของพวกดิจิมอนแห่งความมืดที่บุกมาที่โลก มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมดเลย”

เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ หลังจากจบการต่อสู้ที่ดิจิตอลเวิลด์เมื่อ 5 ปีก่อน การต่อสู้ครั้งใหม่ก็เกิดขึ้น

“~~~~~คุมิ”

ไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะแข็งแกร่งขึ้นกว่า 5 ปีที่แล้ว แต่ในโลกดิจิตอลเวิลด์เวลามันเดินไปเร็วกว่าโลกจริงซะอีก ไม่แน่บางทีมันอาจจะผ่านมาเป็นร้อยปีแล้วก็ได้

“~~~ทาคุมิ”

โทกะสาวน้อยที่ต้องทนทุกข์จากการถูกปฏิเสธ ในที่สุดเขาก็สามารถเปิดใจเธอได้สำเร็จ สีหน้าหม่นหมองของเธอเป็นอะไรที่เขาไม่สบอารมณ์สุดๆ

“~~~เฮ้ ~~~~~ทาคุมิ”

บางทีฉันควรจะฝึกวิชาบ้างแล้ว ตอนนี้ฝีมือของฉันคงขึ้นสนิมแล้วแน่ๆ ต้องไปเคาะเอาสนิมออก ทาคุมิเอามือกอดอกครุ่นคิด

“อย่ามาเมินกันนะ~~~~~!”

“เอ๋?”

เนื่องจากมีเสียงของโทกะดังมาจากทางด้านหลัง ทาคุมิก็หันไปข้างหลังแล้วเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นโทกะยืนอยู่บนกองซากปรักหักพัง ดูเหมือนว่าเธอจะข้ามมายังโลกนี้โดยไม่ทำให้เกิดอากาศสั่นไหว

“โทกะ!?”

“ในที่สุดก็รู้สึกตัวสักทีนะ เจ้าบ้าๆ~~~~”

จากนั้นโทกะก็กระโดดลงมายืนอยู่ตรงหน้าทาคุมิ

“มาเริ่มการเดทอะไรนั่นกันเถอะ”

“เอ๋?”

ทาคุมิส่งเสียงงุนงงออกมา ทำให้โทกะเอามือกอดอก

“อะไรของนาย อย่ามาแกล้งลืมกันสิ นายเป็นคนชวนเองไม่ใช่เหรอ เดทน่ะ”

“อ๊ะ มันก็จริงแฮะ”

ทาคุมิเอานิ้วเกาแก้มแก้เขิน

“มาสิ ทาคุมิ รีบมาเดทกันซะสิ เดทๆๆๆๆ”

โทกะพูดว่าไปเดทติดๆ กัน ด้วยการออกเสียงแบบเฉพาะตัว

“ขะ เข้าใจแล้วๆ แต่ว่าไปทั้งชุดนั้นไม่ได้หรอกนะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ”

โทกะหันข้างแก้มแดงเป็นสีชมพู

“ทาคุมิ อย่าบอกนะว่าจะให้ถอดออกน่ะ”

ดูเหมือนโทกะจะเข้าใจผิด ทาคุมิเลยรีบพูดแก้ความเข้าใจผิด

“ไม่ใช่ๆ”

ก่อนที่จะเขาจะคิดว่าหาวิธี ตอนนั้นเองเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าภูตสามารถเปลี่ยนอาภรณ์ของตัวเองได้

“ยกตัวอย่างเช่น...”

ทาคุมิจึงเอารูปของโอริงามิที่ใส่ชุดนักเรียนมาให้เธอดู

โทกะรับรูปถ่ายจากทาคุมิมาดู

“ถ้าเป็นชุดนี้คงได้สินะ”

เธอมองดูรูปของโอริงามิแล้วหรี่ตามองมาที่ทาคุมิ

“แต่ว่าทำไมมีของแบบนี้...”

แต่ทาคุมิก็พูดขัด

“ไม่ต้องไปสงสัยหรอก ยังไงก็ไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“เข้าใจแล้ว”

โทกะฉีกรูปของโอริงามิทิ้งแล้วชูมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ ชุดเกราะของเธอก็เปล่งแสง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนหญิงของโรงเรียนไรเซ็น

“แบบนี้ได้รึยังล่ะ?”

ทาคุมิมองดูโทกะที่ใส่ชุดนักเรียนหญิง

“อืม ใช้ได้แล้วล่ะ”

“ถ้างั้นไปกันเถอะ เดทน่ะ”

พูดจบทาคุมิก็พาโทกะเดินเข้าไปในเมืองด้วยกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Tankmaster (@Tankmaster) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 11:35
    งานดียยย์
    #9
    0