[FIC Conan | All * SHIHO ] ไอจังกินกับอะไรก็อร่อย You AI, That mean my LOVE

ตอนที่ 12 : Case TEN : ยาที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ (BOURBON x SHIHO)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    19 ก.ค. 63

Chapter TEN

By เปเปอร์เมลล์ & MuayHeke




ตึก ตึก ตึก..

เสียงฝีเท้าหนักวิ่งไปตามทางเดิน ดวงตาสีมรกตรับกับเส้นผมสีดำสนิทฉายแววตาคมพลางกวาดสายตามองหาห้องที่ปิดมืดทึบที่เป็นไปได้ภายในเรือสำราญลำโตตามที่นักสืบมัธยมปลายพรรคพวกของตนสันนิษฐาน แต่ว่าไม่ว่าจะหาจนทั่วสักแค่ไหนก็ไม่เจอแม้แต่เงาของหญิงสาวที่ตามหาเลยสักนิด อากาอิที่กำลังขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์สาวเท้าเร่งไปยังห้องต่อไปได้สักพักก็ล้วงมือหนาของตนเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาสวมเข้าที่หูอย่างรวดเร็ว

 

อุปกรณ์คู่ใจเข้าโหมดรับสายทันทีที่ถูกใช้งาน ปลายสายปรากฏขึ้นเป็นเสียงรีบร้อนของนักสืบฝีมือดีแห่งยุค คุโด้ ชินอิจิ

 

“ คุณอากาอิครับ!! ผมรู้แล้วล่ะว่าตอนนี้ไฮบาระน่าจะอยู่ที่ไหน! เป็นที่ที่ไม่มีคนเฝ้าในเวลาแบบนี้ ”  ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงเร่งรีบปนหอบ

 

“ ถ้าเป็นห้องเก็บของล่ะก็ชั้นเข้าไปดูมาทุกที่แล้วล่ะ แต่ว่

 

“ ไม่ใช่ครับ! ”  ชินอิจิขัดขึ้นก่อนร่างสูงจะพูดจบคิ้วหนาจึงขมวดแน่นมากกว่าเดิม  “ การที่ยัยนันหายตัวไปโดยที่ไม่มีร่องรอยแบบนี้ บางทียัยนั่นน่ะอาจจะเป็นฝ่ายเดินไปหาคุณอามุโร่เองก็ได้ ถึงความเป็นไปได้จะมีไม่มากแต่ถ้าตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แล้วล่ะก็ บางที...อาจจะถูกวางยาหรือทำให้บาดเจ็บจนต้องไปที่นั้นก็ได้ครับ... ”

 

คิ้วหนาที่กระตุกขึ้นฉายชัดบนใบหน้าของชายหนุ่มทันทีที่ได้ยินคำว่า บาดเจ็บ 

.

.

ห้องพยาบาล ”  อากาอิเค้นเสียงทุ้มของตนดังลอดริมฝีปากหนา

 

“ ผมก็คิดแบบนั้น คนที่มีความรู้เรื่องยาแบบยัยนั่นถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาละก็คงเลือกจะไปที่นั่นเป็นอันดับแรกแน่ๆ แถมยังไม่เป็นเป้าสายตาของคุณอากาอิ อึ๊ก... หรือผม... เลยด้วยซ้ำ... ”  ชินอิจิกล่าวเสริมด้วยลมหายใจที่เริ่มขาดห้วง

 

“ เฮ้! เจ้าหนู... เป็นอะไรไป ”

 

ไร้ซึ่งคำตอบกับคำถามของอีกฝ่าย ชินอิจิชะงักค้างกับสัมผัสในร่างกายที่ร้อนขึ้นมาราวกับว่ากระดูกจะละลาย ร่างสูงพยายามเค้นเสียงของตนก่อนจะพยายามพูดสายต่อ  “ ยแย่แล้วล่ะ คุณอากา..อิ ยาแก้พิษ APTX ตอนนี้ ดูเหมือนว่า...จะ หมดฤทธิ์แล้วล่ะครับ... บางที ยัยนั่นเองก็คง... ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน... ”  เด็กหนุ่มบอกด้วยเสียงหอบสั่น อุณหภูมิในร่างตอนนี้นั้นร้อนราวกับจะระเบิดออกมา มือหนาพยายามค้ำยันตัวเองไว้ไม่ให้ล้มพร้อมกับกัดฟันทนความเปลี่ยนแปลงของร่างกายที่เริ่มใกล้เข้ามามากขึ้น ร่างสูงตัดสินใจพิงหลังลงกับกำแพงข้างทางพลางกำอกเสื้อตนไว้แน่น โธ่เว้ย! ในเวลาแบบนี้!

 

“ แบบนั้น... ทางเราเองก็คงไม่มีเวลาให้วิ่งเล่นเท่าไหร่แล้วล่ะ... ”  อากาอิกล่าวเรียบพลางกระแทกเปิดประตูหนีไฟบานหนา ก่อนจะกระโดดข้ามราวกั้นของบันไดหนีไฟลงไปด้านล่างเพื่อย่นเวลา  

 

“ แต่ว่า... ถ้าคุณอากาอิไปเจอกับ... ยัยนั่นตอนนี้ละก็.. ”

 

“ ไม่ต้องห่วงไปหรอก ที่ชั้นยอมทำทุกอย่างที่ผ่านมา ”  เสียงทุ่มต่ำดังแทรกขึ้นมาจากทางปลายสายพร้อมกับเสียงกระทบหนักของร่างสูงที่สัมผัสกับพื้น “ เพราะไม่อยากเห็นเด็กคนนั้นที่รู้ความจริงเข้า ต้องเสียน้ำตาเพราะชั้นอีกครั้งก็แค่นั้น แต่..ถ้าเพื่อปกป้องเด็กคนนั้นแล้วล่ะก็ เรื่องที่รู้ความจริงนั่นน่ะชั้นเตรียมใจเอาไว้แล้วล่ะ... ”

 

“ งั้นผม...  ฝากยัยนั่น... ด้วยนะครับ ”  ชินอิจิกล่าวในขณะที่ร่างกายกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เด็กน้อยในตอนนี้ทรุดตัวลงพลางค่อยๆขยับร่างเล็กของตนเข้าหามุมหนึ่งของกำแพงหนาข้างตัว

 

“ หึ... ชั้นน่ะมาเพื่อการนั้นอยู่แล้วล่ะ... ”

 

เมื่อได้ยินเสียงเข้มที่ดูมั่นใจจากปลายสาย มุมปากจึงกระตุกยิ้มขึ้นอย่างวางใจก่อนจะหลบเข้าไปในมุมหนึ่งของกำแพง นั่นสินะ...

 

.

.

.

ตุบ

เสียงเนื้อแน่นของร่างบางกระแทกเข้ากับฟูกหนาของเตียงพยาบาลดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มหนัก ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้าเขม็งไม่วางตา มือบางที่ชุ่มไปด้วยเลือดเกาะกุมผ้าปูเตียงไว้แน่นเพื่อประคองตนเองพลางขยับขาเรียวห้อยลงที่พื้นเพื่อดันร่างของตนไปทางหัวเตียงก่อนจะเอนตัวพิงกับกำแพงด้วยความอ่อนแรง

 

คุโด้คุง ดูเหมือนว่าชั้นน่ะไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ...

ขอโทษที่ตัดสินใจแบบนี้นะ

 

“ เรื่อง... ยาน่ะ... ”  เสียงแหบพร่าที่ดังลอดริมฝีปากบางนั้นแผ่วบางจนแทบไร้เสียงแต่กลับเรียกความสนใจของชายตรงหน้าได้ดีเลยทีเดียว  “ ชั้นจะบอก... เรื่องยาที่ชั้นทำ... ส่วนนายจะเชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่นาย... ”

 

อามุโร่ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินไปขยับเก้าอี้มานั่งลงที่ข้างเตียง มือหนากอดอกพลางมองไปที่ร่างตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน  “ ... เชื่อไม่เชื่อชั้นจะตัดสินใจของชั้นเอง ”

 

“ นั่นสินะ... ” อย่างน้อยในตอนนี้ขอให้ยังมีคนที่รู้ความลับนี้สักคนก็พอก่อนที่เธอจะหายไป

 

หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อผ่อนความรู้สึกหนักอึ้งที่โถมเข้ามา ทั้งที่คิดเอาไว้มาตลอดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะลากความลับนี้ลงนรกไปพร้อมกันแท้ๆ

 

...แต่เด็กหนุ่มที่รักความยุติธรรมคนนั้นคงไม่ยอมแน่ถ้าเธอหายไปทั้งที่กุมความลับไปแบบนี้ ชิโฮะคิดพลางพยายามเค้นเสียงที่เหลืออยู่ของตนเพื่อพูดต่อ

 

“ APTX 4869ชื่อที่แท้จริงของมันคือ Silver Bullet กระสุนเงินที่จะถูกลั่นไกข้ามกระแสของเวลาโดยผู้ละโมบที่ฝ่าฝืนกฎของพระเจ้า... อึ๊ก... ”  ร่างบางหยุดชะงักพลางใช้มือข้างหนึ่งยันเตียงกดลงแน่น ร่างกายที่ร้อนขึ้นเริ่มทำให้ลมหายใจขาดห้วง แต่หญิงสาวพยายามกลั้นใจฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ ...เพื่อมอบชีวิตที่เป็นนิรันดร์... ให้กับ ‘ คาราสึมะ เรนยะ  หัวหน้าของพวกนายยังไงล่ะ ”

 

ใบหน้าชายหนุ่มที่ได้ฟังนั้นขมวดคิ้วแน่นด้วยความแปลกใจ

ชีวิตอันเป็นนิรันดร์นั่น คนพวกนั้นจะทำไปเพื่ออะไรกัน ทั้งหมดนี้..เพื่อของแค่นี่ถึงกับต้องทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้เลยเหรอ...

 

“ แล้ว— ”  ร่างสูงพูดพลางทิ้งช่วง ดวงตาสีฟ้าขยับสบเข้ากับใบหน้าหวานตรงหน้า   เธอน่ะ ทำไมถึงหนีออกมา... ”

 

“ หึ ไม่คิดว่าจะได้รับความเห็นใจจากพวกคนในองค์กรอย่างนายเลยนะ ”  ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิโฮะ สายตาคมขยับมองจ้องอีกฝ่าย “ ชั้นน่ะไม่ใช่คนประเภทที่ต่อให้คนสำคัญของตัวเองถูกฆ่าทั้งที่ไม่รู้เหตุผล ก็ยังลอยหน้าทำงานให้พวกมันได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนายสักหน่อย ”

 

“ นี่เธอ!   ร่างสูงลุกขึ้นคว้าอกเสื้อของอีกฝ่ายดึงเข้าหาตน ดวงตาคมถลึงจ้องใบหน้าเล็กตรงหน้าพลางโน้มตัวลงเท้ามือของตนกับเตียงแข็งจนใบหน้าของทั้งคู่นั้นห่างกันเพียงคืบ

 

และอีกครั้งที่ชายหนุ่มเห็นใบหน้าหวานซ้อนกับใครบางคนในความทรงจำ... ดวงตาสีหม่นมองอีกฝ่ายนิ่งค้างอยู่สักพักด้วยความเผลอตัว...

 

กริ๊ก...

เสียงแหลมของเหล็กกระทบกันดังขึ้น เรียกความสนใจของชายหนุ่มให้ผละออกจากร่างบางพลางมองลงไปยังมือของตนที่เท้าลงกับเตียงก่อนหน้านี้ อามุโร่เบิกตากว้างขึ้นทันทีที่เห็นมือของตนถูกล๊อคเข้ากับข้อมือบางของหญิงสาวตรงหน้า

 

“ เธอ” เสียงทุ้มต่ำถูกเค้นลอดออกจากลำคอ สายตาคมจ้องกลับไปยังร่างบางด้วยความโกรธจัด

 

“ หึ-   ริมฝีปากบางที่ซีดจนไร้สีเหยียดยิ้มออกมาอย่างพอใจ  “ ถ้าถูกเจอเข้าเจอในสภาพที่ถูกล็อคอยู่กับศพแบบนี้ ..ถึงเป็นนายก็เถอะ ไม่มีทางที่จะดิ้นหลุดในฐานะฆาตรกรไปได้หรอก...”  เสียงเล็กแหบแห้งลงในตอนท้าย แต่ยังคงพยายามกลั้นใจขยับริมฝีปากต่อแม้สิ่งที่พูดจะเริ่มไม่เป็นประโยคแล้วก็ตาม “ โชคยังดีที่ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่กลางมหาสมุทร ต่อให้- นายจะติดต่อกับเจ้าพวกนั้น...แต่จากฝั่งกว่าจะใช้เวลาเดินทางมาถึง...อย่างต่ำก็คงห้าชั่วโมง ไม่มีทาง... ที่พวกองค์กรของนาย... จะหานายเจอก่อนพรรคพวกของชั้น...ที่อยู่บนเรือลำนี้ ไปได้หรอก...” สิ้นเสียงร่างบางกลับยกมือที่ไร้เรียวแรงของตนขึ้น สายตาคมของชายหนุ่มที่มองตามอีกฝ่ายกลับเห็นลูกกุญแจที่ถืออยู่ในมือบางถูกเหวี่ยงทิ้งไปจนสุดขอบห้องอีกด้านหนึ่งทันที

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

 

ใบหน้าซีดกระตุกยิ้มขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางของชายตรงหน้า “ เพราะงั้น... ฝากข้อมูลเมื่อกี้ส่งต่อให้พรรคพวกของชั้นทีล่ะ... แต่...ถึงนายจะไม่ปริปากพูด ตานั่นก็คงจะต้องง้างปาก...ให้นายพูดออกมา...จนได้.....นั่น........แหละ... ”

 

นัยต์ตาไร้แสงค่อยๆดับวูบลงพร้อมกับร่างบางที่ฟุบหมดสติบนไหล่กว้างของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนขยับลงกับเตียงข้างกายของชายหนุ่มอย่างไร้แรงต้าน

 

อามุโร่มองหญิงสาวที่หมดสติข้างตนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยพลางขยับข้อมือของตนที่ถูกตรึงเอาไว้

 

แบบนี้เองงั้นสินะ...ถ้าเธอตายชั้นเองก็จะเดือดร้อนไปด้วย

... ผู้หญิงที่เป็นไพ่ตายที่กุมความลับขององค์กรเอาไว้อย่างนั้นเหรอ... น่าสนใจดีนี่

 

ใบหน้าคมกระตุกยิ้มขึ้นบางมือหนาที่ว่างอยู่ล้วงลงไปยังกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบซองใส่ยาซิปล็อคใบเล็กออกมามองชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ถึงจะยังไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้กับคนก็เถอะ...

 

อามุโร่ถอนหายใจเบาก่อนจะใช้นิ้วของตนเลื่อนเม็ดยาออกจากปากถุง ริมฝีปากหนาคาบยาแคปซูลเม็ดหนึ่งไว้พลางดึงไหล่บางพยุงร่างของหญิงสาวขึ้นพิงกำแพงด้วยมือเดียว ร่างสูงคุกเข่าลงเตียงข้างหนึ่งพร้อมกับเลื่อนใบหน้าไปยังหญิงสาวพลางใช้มือหนาประคองใบหน้านั้นไว้ ก่อนจะค่อยๆกดริมฝีปากแนบลงกับอีกฝ่าย สัมผัสอุ่นของลิ้นค่อยๆขยับดันยาเข้ากับริมฝีปากเล็กซีดพลางฝืนดันลงลำคอบาง

 

ริมผีปากที่กดแนบเพื่อไม่ให้ร่างบางที่ไร้สติขัดขืน ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเสียงครางเบาๆในลำคอของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางที่ไร้สติกลับขยับกวาดกลืนความรู้สึกชุ่มจากอีกฝ่ายเพื่อดับความรู้สึกที่แห้งผากในลำคออย่างเผลอตัว

 

ร่างหนามองอีกฝ่ายค้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงประคองร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #115 Kraotoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 03:27
    คุนอามุโร่!!!!!! จะเกินหน้าเกินตานศ.ข้างบ้านเกินไปแล้ว!!!!
    #115
    0
  2. #88 Kudo Shiho (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 17:13

    อมุโร่คะแนนมาแรงแซงทางโค้งมาก

    เชอรี่นี่ชีวิตพัวพันกับหนุ่มอันตรายเยอะจริงๆ ดีนะไม่มีเฮียยินเข้ามาด้วย ผิดXD

    #88
    1
    • #88-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      20 กรกฎาคม 2563 / 17:23
      ทุกคนก็ว่าเป็นเสียงเดียวว่ามาแรงแซงสามหนุ่ม สี่คน สี่บรรยากาศมาก
      คุณฮิโงะก็พี่โชน น้องน้ำ
      ตาชินก็ สิ้นสุดทางเพื่อน
      อามุก็ mr mrs smith
      เฮียก็ ..? มนต์รักหิ้วหม้อ?

      เฮียยินของเก๊าเองค่ะ เลยไม่มาในฟิคนี้ แฮร่—
      #88-1
  3. #86 Matsumi Omu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 00:26
    คุณอามุโร่มีแสงเลเซอร์มาร์คที่หัวแล้วค่ะ-----
    #86
    1
    • #86-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      20 กรกฎาคม 2563 / 00:29
      ทุกคนไม่เข้าข้างอามุคุงเลย 555555
      #86-1
  4. #85 Permo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 22:41
    ยอมไม่ได้ๆ ทำรุนแรงแล้วยังขโมยจูบอีก หึยยยย ถ้าชินกับอากาอิรู้นะเอาให้ยับเลย
    #85
    1
    • #85-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 23:37
      โดนคาดโทษแน่นอนค่ะ 5555
      #85-1
  5. #84 Tae04122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:40
    ธรรมดาที่ไหนล่ะคนนี้ ถ้าเฮียชูมาเจอตอนนี้ ชั้นว่าเกิดเรื่องเเน่
    #84
    1
    • #84-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 22:10
      เฮียชูคนขี้หวงแค่ไหล่น้องตอนก่อนหน้ายังหวง... แล้วนี่จะเหลือเหรอค่ะถ้าพี่แกรู้
      #84-1
  6. #83 Witchaom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:34

    งื้ออออไม่น้า เฮียชูอย่ามาช้าสิ เห็นไหม สลบไปแล้ว แถมโดนชิงจูบไปอีก ห้ามยอมแพ้นะคะ จูบชิโฮะไปเลย ตอนมีสตินี่แหละฟินกว่านะเฮีย ฮือออออออ

    อามุคุงเอายาอะไรให้ชิโฮะของฉัน ไม่ยอมนะๆ สลบแถมทรมานขนาดนี้ยังนั่งมองเฉยชาอีก ถึงจะฟินเบาๆ -,- แต่ยังให้คะแนนติดลบที่ทำให้ชิโฮะทรมานแถมขโมยจูบตอนไม่ได้สติด้วย หุหุ

    ปล นุ้งชินจะแอบกลับห้องด้วยร่างนั้นไหวไหวน้อ เสื้อผ้าก็คงหลวม เดินลำบากไปอีก สงสาร อุตส่าวิ่งมาช่วยทั้งที่รู้จะกลับเป็นเด็กแล้ว แถมไปไม่ถึงต้องฝากเฮียชูอีก เห้ออออ


    ปล.2 เฮียชูขา ช้าเกินไปหักหนึ่งคะแนนค่ะ โทษฐานมาช่วยช้าเกิน ฮึ่มๆๆ

    #83
    1
    • #83-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 22:05
      คุณชูแพ้ทั้งขึ้นทั้งล่องเลยค่ะตอนนี้ น้องเองก็ทำใจแล้วละคะว่าจะจบแบบนี้ สู้ไม่ไหว ได้ขังไว้ไม่ให้หนีก็ยังดี ไว้ใจด้วยว่าเดี๋ยวที่เหลือชินอิจิจะจัดการได้แน่นอน

      อามุเอายาอะไรให้น้องกิน ลุ้นๆกันนะคะ :) 555

      ตอนหน้าคุณชูถึงห้องแน่นนอนค่ะ ไม่ช้าไปมากกว่านี้แล้ว
      #83-1
  7. #82 pw_214 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:29
    แหม เบอเบิ้นมา2ตอน คะแนนนำโด่งเลยนะคะ ชินโคนันคุง กับคุณพี่ชายข้างบ้าน ต้องเร่งทำคะแนนแล้วนะคะ
    #82
    1
    • #82-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 21:59
      หนุ่มทุกคนในเรื่องกำลังเล็งเป้าไปที่อามุคุงแล้วละค่ะ แซงหน้าจริงๆ
      #82-1
  8. #81 Fairy fairy-tail (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 19:49
    อ่ะะะ แล้วบักชินของเค้าล่ะไรท์T^T
    #81
    1
    • #81-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 19:56
      บักชินก็อยู่น้าา— อยู่ครบตอนนี้คนเริ่มเยอะก็แบ่งๆกันไป :)
      #81-1
  9. #80 warrior1821 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:50
    โอ๊ยย คุณขาา ทำไมเขาป้อนยากันแบบนั้นละคะ /ฟินแบบไม่ตั้งตัว >[]<
    อ๊ายยย เขินมาก เขินไม่ไหว >///<
    #80
    1
    • #80-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 19:09
      งู้ยยย ก็แบบนี้คุณอามุเขาป้อนแบบเหลือมือข้างเดียวน่ะค่ะ /////////////////

      ดีใจที่ทุกคนเขิน แหะๆ
      #80-1
  10. #79 Junjira2727 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:35
    โอ้ยยย จูบเเรกของหนูชิโฮะ!!!
    เฮียชู ต้องล้างจูบเเรกของหนูชิโฮะด้วยการจูบด้วยน่า!!!

    อ๊ายยยย ฟิน!!!!!!!!
    #79
    1
    • #79-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 18:47
      //สำลักข้าว ล้างจูบด้วยจูบ อร๊ายยยย บ้าจริงงงงง ชั้นเขินนนนน

      เฮีย—
      #79-1
  11. #78 ผมไม่ชอบกินหมู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:25
    เจอกันไม่กี่ตอนก็โดนชิงจูบละรึ โอ๊ะ มาย กรี๊ดดด =////=
    #78
    1
    • #78-1 papermail(จากตอนที่ 12)
      19 กรกฎาคม 2563 / 18:46
      หายไปนานกลับมาก็เจอฉากจูบเลย //ปิดหน้าเขิน

      โผล่มาได้แป๊บเดียว สามหนุ่มโดนแซงไปแล้ว ////////////
      แถมนะ นะ น้องจูบตอบด้วย
      #78-1