[FIC Conan | All * SHIHO ] ไอจังกินกับอะไรก็อร่อย You AI, That mean my LOVE

ตอนที่ 11 : Case NINE : การบรรจบกันของเงาดำและสีเทา ตอนจบ (BOURBON x SHIHO)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    19 ก.ค. 63

Chapter NINE

By เปเปอร์เมลล์ & MuayHeke




“ เธอจริงๆด้วยสินะ ผู้หญิง...ที่น่าจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ระเบิดรถไฟในตอนนั้น ”

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเย็นชาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ไกปืนถูกเหนี่ยวขึ้นขู่หญิงสาวตรงหน้าบังคับให้รับรู้ถึงสถานการณ์ที่เป็นรอง

 

ตะ.. ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมเราถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ นี่เรา... เบลอขนาดนั้นแล้วหรือไงเนี่ย...

 

“ คิดถูกแล้วล่ะนะที่เป็นที่นี่ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม FBI คนนั้นถึงเลือกอยู่ข้างคนจากองค์กรอย่างเธอ แต่ต่อให้เป็นสไนเปอร์มือดีแค่ไหน ถ้าจะให้ยิงเข้ามาในห้องที่ปิดม่านหนาไว้ขนาดนี้แล้วล่ะก็ไม่มีทางที่จะล็อคเป้าหมายได้หรอก... ต่อให้ถึงเป็น Silver Bullet คนนั้นก็เถอะ ” เสียงทุ้มนุ่มพูดพลางยกยิ้มในสถานะการณ์เป็นต่อของตน

 

 ชิโฮะทำได้แค่เพียงนิ่งค้างไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง ทั้งที่ในใจจะอยากหนีแค่ไหนก็ตามที ขยับสิขอร้องล่ะ... ขยับสิ...


“ช่วยตอบมาทีสิ... เธอน่ะรอดมาจากเหตุการณ์ระเบิดบนรถไฟขบวนนั้นมาได้ยังไง... เชอร์รี่...”

 

เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกหวาดกลัวฉายลงบนใบหน้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงระรัวในอก ร่างบางค่อยๆ พยายามหันไปยังต้นเสียงนั้น แต่ทว่าดวงตาคู่สวยกลับต้องหรี่ลงด้วยความสว่างจากแสงไฟฉายของชายผู้นั้นส่องกระทบเข้ามาที่ดวงหน้าพอดี

 

หญิงสาวพยายามปรับสายตาพร้อมกับค่อยๆยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะช้าๆ เท้าเปลือยเปล่าขยับถอยหนีจนชนกับตู้ยาด้านหลัง ร่างกายที่หอบหนักสั่นเทาจากฤทธิ์ยาและความหนาวจากชุดว่ายน้ำที่ยังคงเปียกชื้นนั้นเริ่มทำร้ายเธอมากขึ้นทุกที สายตาที่หม่นแสงลงมองชายหนุ่มด้วยสติเลือนราง

 

ชายหนุ่มร่างสูงเคลื่อนตัวออกจากเงามืด แสงจันทร์สาดส่องกระทบกับใบหน้าคมทำให้เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้านั้นคือพนักงานร้านปัวโรต์ที่ชื่อ อามุโร่ โทโอรุ

 

บะ เบอร์เบิน!

 

เท้าหนาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างบางพลางวางมือลงข้างตัวหญิงสาวที่พิงตู้ยาอยู่ ชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนที่ปกติแล้วจะยิ้มแย้มด้วยความใจดีอยู่เสมอ กลับฉายรอยยิ้มเหี้ยมให้กับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า “ เอาละ ช่วยตอบคำถามชั้นมาทีสิ... ” มือหนาขยับปืนจ่อที่กลางอกของร่างบางที่พยายามฝืนครองสติของตน


“ .... ถถูกช่วยไว้น่ะ ” เสียงแหบพร่าของหญิงสาวพูดขึ้นด้วยความยากลำบาก ลมหายใจเริ่มติดขัดมากขึ้นทุกที

  

“ จากใคร... ” สิ้นเสียงสติที่เลือนลางกลับดับไปวูบหนึ่งจนไม่สามารถประคองตนไว้ได้ มือเล็กจึงพยายามคว้าตู้เพื่อพยุงร่าง แต่กลับคว้าได้เพียงของบนชั้นวางจนทำให้ขวดยากลิ้งหล่นแตกไปหลายขวด

 

“ เห้ย เดี๋ยวสิ! ” ชายหนุ่มที่เห็นร่างตรงหน้ากำลังจะทรุดลงพื้นจึงรีบคว้าข้อมือเล็กข้างหนึ่งแล้วดึงขึ้นพลางกระแทกมือและร่างของอีกฝ่ายลงอย่างแรงกับตู้ยาเพื่อกันไม่ไห้เธอล้มลงไปอีกครั้ง

 

ความรู้สึกเจ็บเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่เริ่มแล่นเข้ามาในประสาทสัมผัส ข้อมือเล็กที่โดนคนตรงหน้ากำแน่นนั้นเริ่มรู้สึกชา ดวงตาที่พยายามมองอีกฝ่ายจากที่พร่ามัวค่อยๆเริ่มมีสติขึ้นมาอีกครั้ง มือบางอีกข้างจึงพยายามยันตู้ประคองร่างของตัวเองไว้ ปึกกระดาษถูกยื่นจ่อตรงเข้ามาที่ใบหน้าสวย ก่อนที่จะรู้ตัวคนตรงหน้ากลับโยนเอกสารขึ้นทำให้กระดาษนั้นปลิวว่อนไปทั่วห้อง ดวงตาสวยจึงเบิกกว้างนิ่งค้างทันทีที่สังเกตเห็นตัวเลข 4869 เพียงแวบเดียวในกระดาษใบหนึ่งที่ลอยผ่านหน้าเธอไป

 

“ เธอน่ะ... กุมความลับอะไรขององค์กรอยู่กันแน่? ” อามุโร่ขยับใบหน้าที่โกรธขึงเข้าใกล้อีกฝ่าย แต่ไม่รู้ด้วยสาเหตุใดหญิงสาวถึงรู้สึกได้ว่ามีความเศร้าเจืออยู่บนใบหน้านั้นด้วย

 

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ร่างบางกลับรู้สึกถึงความผิดปกติของตนเองอีกครั้ง ลมหายใจเริ่มขาดช่วงจนไหล่มนขยับถี่เพราะอาการหอบ นิ้วเรียวค่อยๆขยับไปคว้าเศษแก้วข้างมือมากำไว้ในมือแน่นเพื่อประคองสติของตนเอาไว้

 

จนกว่าชั้นจะหายไป นาย..ช่วยตามหาชั้นให้เจอด้วยนะ คุโด้คุง..

 

ดวงตาสวยหลุบลงเพียงชั่วครู่มุมปากบางกระตุกยิ้มน้อยๆ ในโชคชะตาของตนเอง

 

ชั้นน่ะ คงไม่ไหวแล้วล่ะ 

.

.

.

 

ดวงตาสีเข้มตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพลางพยายามปรับสายตาให้ชินกับความมืดภายในห้อง ก่อนจะลุกออกจากที่นอนนุ่มแล้วเดินงัวเงียไปยังตู้เย็นปลายเตียง มือหนาหยิบน้ำขวดที่เปิดอยู่แล้วขึ้นมาดื่มเพื่อลดอาการคอแห้ง

 

ระหว่างที่ยกขวดดื่มชินอิจิกระพริบตาถี่เพื่อปรับม่านตาจนสามารถมองเห็นสิ่งของในห้องได้ชัดเจนขึ้น สายตาคมหันมองไปรอบห้องเพื่อเช็คสายตาของตนแต่กลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊คที่ยังคงเปิดหน้าจอทิ้งไว้บนโต๊ะกาแฟ ก่อนจะหันกลับไปมองห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังตน แต่ประตูห้องน้ำนั้นปิดสนิทไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาแถมยังไม่ได้เปิดสวิทซ์ไฟไว้อีกต่างหาก

 

“ ไปไหนของยัยนั่นกันนะเนี่ย... ดึกป่านนี้แล้ว... ”  ชินอิจิพึมพำเบาพลางเดินไปยังโน้ตบุ๊คที่ว่านั่น แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปถึงที่หมายโทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นจึงรีบเดินตามเสียงไปยังโคมไฟหัวเตียง

 

หืม คุณสึบารุ?.. มีเรื่องอะไรกันนะ

ชินอิจิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย “ สวัสดีครับ ”

 

“ นี่เจ้าหนู ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่กับเธอรึเปล่า ชั้นน่ะจับสัญญาณ GPS โทรศัพท์ของเด็กนั่นไม่ได้เลย ” เสียงทุ้มจากปลายสายทำให้รู้ทันทีว่าเป็นอากาอิ ชูอิจิไม่ใช่โอกิยะ สึบารุ

 

“ เอ๊ะ ไฮบาระเหรอ ผมก็กำลังสงสัยอยู่เหมือนกันว่ายัยนั่นหายไปไหน ” ชินอิจิบอกพลางมองไปรอบๆ ห้องสีหน้าเริ่มเป็นกังวล ถ้าคุณอากาอิโทรมาแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ


สายตาคมที่กำลังสำรวจห้องเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของหญิงสาวที่วางอยู่บนโต๊ะพอดี “ เหมือนยัยยั่นจะชาร์จโทรศัพท์ทิ้งไว้ในห้องน่ะครับ ”

 

“ เจ้าหนู ” อากาอิกดเสียงลงต่ำจนสัมผัสได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงนั้น “ ชั้นคิดว่า..เรื่องนี้อาจจะเป็นฝีมือของสันติบาลคนนั้น บางที.. เด็กคนนั้นอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้— ”

 

คุณอามุโร่? ในเวลาแบบนี้เนี่ยน่ะ ชินอิจิคิดพลางมองนาฬิกาในมือถือของไฮบาระ แย่ล่ะสิ..เรากับยัยนั่นใกล้จะกลับไปเป็นเด็กแล้วด้วย ให้ตายสิคุณอามุโร่จะพายัยนั่นไปที่ไหนล่ะเนี่ย ถ้าเกิดเรื่องยา APTX ความแตกขึ้นมาละก็... อาจจะถึงหูเจ้าพวกนั้นก็ได้

 

จริงสิ!!

 

“ ห้องที่ปิดไฟไงครับ! ” ชินอิจิบอกอีกฝ่ายแล้วรีบเดินไปยังประตูห้องเพื่อสวมรองเท้า

 

“ เอ๊ะ? ” 

 

“ ถ้าเป็นคุณอามุโร่ล่ะก็ จะต้องเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคุณอากาอิในตอนที่ต้องจัดการกับยัยนั่นเป็นอันดับแรกแน่ คุณอากาอิช่วยลองหาห้องที่ไม่มีไฟหรือปิดม่านเอาไว้ได้ไหมครับ ”

 

ยัยนั่นต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ แต่ว่าที่กันไหนกันล่ะ...

 

เดี๋ยวผมจะลองไปดูที่คุณอากาอิเจอยัยนั่นล่าสุดก่อน ถ้าผมเจออะไรผิดปกติจะรีบบอกนะครับ!! ” ชายหนุ่มนักสืบที่มีสีหน้าเคร่งเครียดตะโกนลั่นพลางรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อไปยังที่หมายทันทีด้วยความร้อนรน

 

เข้าใจล่ะ ” สิ้นเสียงขายาวพยายามก้าวให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะตามหาหญิงสาวให้ได้เร็วที่สุดไม่ต่างกับอีกฝ่าย...

 

รอชั้นก่อนนะ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปซะก่อนล่ะ! ไฮบาระ! / รอชั้นก่อนนะชิโฮะ! ไม่ปล่อยให้เป็นอะไรไปแน่!

.

.

.

.

 


ร่างบางหลับตาลงอีกครั้งพร้อมสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมามองตรงไปที่ดวงตาสีฟ้าของอีกฝ่าย

 เอาล่ะ- จนกว่าจะถึงตอนนั้น จะถ่วงเวลาไว้ให้แล้วกันนะ...

 

มือเล็กกำมือของตนแน่นจนได้ยินเสียงของเศษแก้วกระทบกัน “ หึ... จะไม่ดูถูกกันไปหน่อยเหรอ กับผู้หญิงที่ถูกองค์กรเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดแบบชั้นน่ะ ”

 

เพียงพริบตาที่ดวงตาสีน้ำทะเลสบเข้ากับชายหนุ่มตรงหน้า เบอร์เบินสัมผัสได้ถึงควมรู้สึกคุกคามจากหญิงสาวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน บรรยากาศรอบๆตัวดูเหมือนจะเปลี่ยนไปในทันที สีหน้าท่าทางที่ดูเย่อหยิ่งพร้อมกับสายตาคมกริบที่มองอีกฝ่ายทำให้รู้สึกถึงความกดดันเช่นเดียวกับคนในองค์กรพวกนั้นไม่มีผิด


ไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ชิโฮะคว้าปกคอเสื้อของอามุโร่ไว้แน่นก่อนจะยันเท้าของตัวเองเข้ากับตู้เหล็กที่อยู่ด้านหลัง ร่างบางอาศัยน้ำหนักของตนและแรงถีบนั้นผลักชายหนุ่มตรงหน้าให้ออกห่าง มือเล็กเงื้อเศษแก้วเล็งเข้าที่ต้นคอของอีกฝ่ายทันที อามุโร่ที่เห็นดังนั้นจึงรีบขยับคว้าข้อมืออีกฝ่ายแต่กลับเสียหลักเซไปด้านหลังพร้อมกับดึงร่างบางล้มลงไปด้วยกัน ส่งผลให้ปืนที่อยู่ในมือหนานั้นกลับหลุดกระเด็นออกเพราะแรงที่ฟาดเข้ากับพื้น

 

อามุโร่ตวัดสายตาโกรธขึ้งใส่หญิงสาวที่ทับอยู่บนร่างตนทันที ไม่คิดว่าหญิงสาวตัวเล็กที่ดูไร้เรี่ยวแรงจะมีฤทธิ์มากถึงเพียงนี้ มือหนารีบขยับบีบมือที่กำเศษแก้วไว้จนแน่นพร้อมกับบิดมือนั้นออกทันที ดวงตาสีหม่นต่างจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง แรงบีบจากมือหนาเพิ่มขึ้นจนได้ยินเสียงร้าวของกระดูก  “ อึ๊ก ” ชิโฮะกัดฟันแน่น มือบางที่กำเศษแก้วเอาไว้คลายลงอย่างจำยอมเพราะการกระทำของอีกฝ่าย

 

ความเจ็บที่ข้อมือแล่นเข้ามาในโสตประสาทจนร่างบางทรุดเข้ากับอกหนาของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยปรือลอบมองบานประตูที่อยู่ด้านหน้าของตนอย่างไร้ความหวัง

  

ยัง..อีกเหรอ...

.... ถ้าชั้นไม่ตาย ชั้นสัญญาเลยว่านายได้หูชาแน่ คุโด้..

 

ชิโฮะพยายามเค้นแรงในตัวขยับข้อมือที่ยังถูกคงพันธนาการจากอีกฝ่าย พลางส่งสองมือพุ่งตรงไปที่คอหนาอย่างรวดเร็ว ร่างบางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยายามบีบคอชายหนุ่มด้วยมือที่ชุ่มไปด้วยเลือด ดวงตาสีฟ้าของอีกฝ่ายเบิกโพลงขึ้นทันทีที่เห็นดังนั้น

 

ไม่ยอมกันง่ายๆ เลยนะ...

 

มือเล็กที่ถูกข้อมือหนาจับอยู่กลับถูกกระชากออกจากคอของร่างสูงอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มดันตัวเองขึ้นมาแล้วพลิกตัวคร่อมร่างบางเอาไว้พร้อมใช้อีกมือหนึ่งดันไหล่เล็กลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง อั๊ก อามุโร่ปล่อยมือหนาของตนออกจากไหล่บางพลางรีบคว้ากุญแจมือเข้าล็อคข้อมือข้างที่ตนจับไว้ทันที ทว่าก่อนที่ข้อมือเล็กอีกข้างจะถูกใส่กุญแจ ร่างสูงตรงหน้ากลับชะงักมือลงเสียก่อน

 

ชะ ช่วย... ด้วย... เสียงเล็กแหบพร่าดังลอดออกมาจากปากบางที่ซีดไม่มีสี เสียงหายใจที่ขาดห้วงเริ่มบ่งบอกว่าร่างบางนั้นไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว

 

มือหนาบีบเข้าที่ใบหน้าหญิงสาวพลางเลื่อนหน้าเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่าย “ เฮ้ เธอน่ะ.. ”

 

ดวงตาสวยที่หรี่ลงทุกทีกลับลืมขึ้นช้าๆ อีกครั้ง...

 

ชายหนุ่มชะงักเบิกตากว้างในทันที ดวงตาสีน้ำทะเลสวยที่จ้องกลับมาทำให้ภาพความทรงจำของหญิงสาววัยกลางคนซึ่งเป็นหมอประจำคลินิคที่เขาไปหาบ่อยๆในสมัยเด็กนั้นซ้อนทับใบหน้าหวานตรงหน้า คะ คุณ—  ” แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อร่างบางใต้ตัวเขากลับขยับพลิกตัวกลิ้งหลบเพราะมือหนาที่จับเธอไว้อยู่นั้นคลายลงเสียก่อน

 

ร่างบางพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นเทาแล้วเดินตรงไปที่ปืนซึ่งอยู่ห่างออกไปจนเกือบถึงเตียงพยาบาล เลือดที่ซึมหยดจากมือบางไหลเป็นทางจนดูน่ากลัว แต่เมื่อเดินไปถึงที่หมายขาเรียวกลับทรุดลง สติที่มีอยู่กลับดับวูบลงแวบหนึ่งเสียดื้อๆดวงตาคู่สวยหลับลงทันทีที่รู้ว่าต้องตกลงไปกระแทกเข้ากับพื้นแน่ๆ..

 

แต่ทว่าร่างบางกลับถูกคว้าเข้าที่ต้นแขนก่อนจะถูกเหวี่ยงไปที่เตียงอย่างแรงแทน

 

เดี๋ยวก็ได้ตายจริงๆ หรอก... ใบหน้าคมบอกด้วยสายตาขุ่นเคืองพลางหยิบปืนขึ้นมาเก็บใส่ซองใต้เสื้อกั๊กที่เป็นชุดฟอร์มสำหรับบริกรบนเรือ ร่างบางพยายามดันตัวเองที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นแล้วมองดูชายตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #87 Kudo Shiho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 16:35

    หนูไอยังคงเชื่อใจและเชื่อมั่นในตัวชินอิจิเสมอว่าจะมาช่วยทันเวลา สมกับเป็นคู่หูโซนจริงๆ ไมพิมไปเจ็บใจไปหว่า55

    อ่านตอนนี้แล้วนึกถึงคดีนึงเลยที่แก้งเด็กติดในกระท่อมที่โดนไฟไหม้แล้วหนูไอก็เชื่อใจว่าโคนันต้องมาช่วยอย่างแน่นอนแต่สุดท้ายกว่าจะมาตัวเองก็ต้องกินยาแก้พิษช่วยตัวเองกับพวกเด็กๆไปก่อน เพราะเจ้าตัวมัวแต่ไขคดี ตอนนี้จะเป็นแบบนี้เหมือนกันรึเปล่านะ? 🤣😂

    #87
    1
    • #87-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      20 กรกฎาคม 2563 / 17:00
      เจ็บเลยพูดงี้— ช่ายค่าเค้าชอบแต่งให้มันล้อกับอฟซ 5555 โดนจับได้
      #87-1
  2. #77 Permo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:31
    ชิโฮะเรียกนานแล้วนะมาได้แล้วชินอิจิ แอบขำตอนที่บอกว่าจะบ่นให้หูชา
    #77
    1
    • #77-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 23:37
      เรียกแล้วไม่มา จนน้องสิสะบักสะบอมแบบนี้ หูตาชินไม่เหลือแน่ค่ะ

      น่าจะลามไปถึงคนข้างบ้านด้วยแน่ ใครจะหูดับก่อนกันนะ
      #77-1
  3. #76 ผมไม่ชอบกินหมู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    อามุโร่มาสะซาดิสเลยนะ -..-
    #76
    1
    • #76-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 22:36
      แต่อิโมจิแบบนั้นแสดงว่าชอบนะคะ -.,-
      #76-1
  4. #75 Tae04122 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:07

    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ เนื้อเรื่องดือมากค่ะ รอตอนต่อไปน้าาาา
    #75
    1
    • #75-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 22:12
      ขอบคุณนะค่า ถ้ามีอะไรที่เค้าผิดพลาด หรืออยากเสนอความคิดเห็นใส่มาได้เลยนะค่า <3

      แล้วก็ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์กำลังใจนะคะ ได้รู้ว่าที่ทำอยู่นี่มีคนชอบก็แฮปปี้มากเลยค่ะ
      #75-1
  5. #74 OmakaseTH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:51
    คุณน้องเรียกชินอิจิมาแล้ว เร็วเข้า!!! //ดุใส่ 😓

    ชิโฮะแอบอ้อนวอนชินอิจิซะด้วย สงสัยยังคงคิดถึงอยู่จนถึงวันนี้
    #74
    1
    • #74-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 21:02
      น้องไม่เคยพูดข่วยด้วยเลยใช่ไหมค่ะ สุดท้ายก็ยอมพูด แต่ตาชินก็ยังไม่มาอีก มันน่านัก 🤐
      #74-1
  6. #73 Junjira2727 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:42
    อ๊ายยยย ดิฉันชอบเเบบนี้ แบบซาดิส!!! 5555 ไรท์ขอแบบนี้อีกได้มั้ย
    #73
    1
    • #73-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 20:58
      555 มีแต่อาจจะไม่รุนแรงเท่านี้แล้ว— ละมั้งค่ะ ปล.แนวนี้ไรท์ก็ชอบนะคะ .////////////////.
      #73-1
  7. #72 Junjira2727 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:41
    อ๊ายบน ดิฉันบอกเเบบนี้เเม่ แบบซาดิส!! 5555
    #72
    1
    • #72-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 21:04
      แบบนี้ก็คือดีเหมือนกัน แนวสู้กันแบบนี้ ./////////////////.
      #72-1
  8. #71 Witchaom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:31

    เจ็บปวดหัวใจ ทนไม่ไหวแทนชิโฮะ ฮือออออออ ทรมานแต่ฮึดสู้ขนาดนี้ สงสารรรรรรร ฉันจะเกลียดคูมอามุโร่แล้วนะ แงๆๆๆ 😭😭

    คุณชูขารีบวิ่ง fast8 มาช่วยชิโฮะที ชั้นทนเห็นเลือดชิโฮะไม่ได้แล้วค่ะ ถ้าคุณชูมารับรองมีเห็นโหมดดาร์กแน่ จัดการสันติบาลหนักๆเลยนะคะคุณชู ทำองค์หญิงเขาเลือดไหลขนาดนี้ ไหนจะท่าทางทรมานไม่ได้สติไปอีก เขาดูแลอย่างดีมานาน คอยหุงข้าวหากับข้าวมาเสิร์ฟ ประคบประหงมไม่ห่าง คูมอามุโร่ก็เถอะ คุณชูเขาไม่ยอมมมมมมมมมม

    นุ้งชินอีกคน กว่าจะตื่นได้ เดี๋ยวบอกชิโฮะให้บ่นหูชาทั้งวันทั้งคืนแน่ๆ และงดคุยกับนุ้งชินด้วยวันนึง มัวแต่หลับ รีบมาเคลียร์กับคุณสันติบาลของเธอเดี๋ยวนี้นะนุ้งชิน


    ปล ชิโฮะจะสงสัยประโยคที่อามุโร่พูดถึง เอฟบีไอกับสไนเปอร์ฉายาซิลเวอร์บูลเล็ต ไหมนะ ต้องฉุกคิดแน่ๆเลยหลังจากนี้

    #71
    1
    • #71-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 20:54
      น้องปลงแล้วค่ะว่าคงไม่รอด แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น น้องตั้งใจจะถ่วงเวลาเอาไว้จนกว่าพวกชินอิจิจะมา เพราะตอนนี้น้องรู้ว่ากระดาษที่อามุโร่เอามามีข้อมูลของยาอยู่ด้วย และคิดว่าอาจจะใช้เป็นข้อมูลในการทดลองต่อไปได้

      คุณชูและตาชินตอนนี้วิ่งทั่วแล้วละคะ จะเจอน้องตอนไหนขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น แถมตอนนี้ยาแก้พิษก็ไกลหมดโดสแล้วด้วย

      คุณอากาอิไม่ยอมแน่ค่ะ รีบวิ่งออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ปลอมตัวเลยแบบนี้ ดูก็รู้ว่าพี่เขาเองก็ทั้งรีบ ทั้งร้อนใจ ไม่สนอะไรแล้ว ตาชินเองก็ออกมาทั้งที่รู้ว่ายากำลังจะหมดฤทธิ์และตัวเองต้องเป็นเด็กก่อนไอจังแน่ เพราะกินยาเข้าไปบ่อยครั้งกว่า

      ถ้าไอจังรอดเราอาจจะได้เห็นภาพ ไอจังยื่นบ่นโคนัน กับคุณสึที่กำลังนั่งคุกเข่าสำนึกผิด ว่ามาช่วยช้า เกือบไม่รอดแล้วก็ได้ค่ะ 555
      #71-1
  9. #70 warrior1821 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:18
    คู่นี้เคมีก็คือได้อะแม่จ๋า อารมณ์มันดูดิบ ดูเถื่อนดี 🤭

    แต่คุณอามูโร่นี่กล้าทำสาวน้อยน่ารักเลือดตกยางออกขนาดนี้ ระวังตัวไว้ด้วยนะจ๊ะ แต่ใดใดก็คือชิโฮะจัง หนูเท่มากลูก เท่แบบโซผัวมากก 😍

    //ตอนนี้เลือกพายเรือไม่ถูกเลยแม่ ดีไปหมด😅
    #70
    3
    • #70-2 warrior1821(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 21:16
      ตบเข่าฉาด เห็นด้วยกับไรท์ทุกตัวอักษรเลยค่ะ ตอนอ่านนี่พยักหน้าคอแทบเคล็ดเลย 555
      #70-2
    • #70-3 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 21:19
      ถือว่าบริหารกล้ามเนื้อไปในตัวค่ะ 555 ไรท์นี้ตอนแต่งต้องยิ่งตัวเองจนคิ้วขมวดปม
      #70-3
  10. #69 Matsumi Omu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 19:48
    ชินกับคุณอากาอิไปอยู่ไหนกันหมดคะ!!! น้องจะไม่ไหวแล้วนะ!!!
    #69
    1
    • #69-1 papermail(จากตอนที่ 11)
      12 กรกฎาคม 2563 / 20:02
      สองคนนี้เขาให้เวลาอามุโร่มองหน้าน้องชัดๆค่ะ แต่กว่าจะมองเล่นเอาน้องเกือบตาย

      ไอจังยังปลงเลย..

      แต่ก็วิ่งไปหากันทั้งคู่แล้วนะคะ หวังว่าจะทันเวลา สถานการณ์ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะกังวลเรื่องอาการของน้องหรือเรื่องกลับไปเป็นเด็กก่อนดีเลยค่ะ
      อย่างน้อยชาร์ปนี้ก็ได้เห็นน้องสู้คนนะคะ ใจไรท์ก็แอบอยากเห็นน้องเท่อยู่เหมือนกันค่ะ 55
      #69-1