Bleach “O U R ” ending Zero to Hero | IchiRuki

ตอนที่ 7 : 07 | Zero to Countdown IV | Freeze

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 พ.ย. 59

07

Zero to Countdown IV | Freeze

 

 

 

"!!!" แรงดันวิญญาญค่อยๆ แผ่ขยายจากร่างเล็กจนอิจิโกะยังรู้สึกได้ถึงพลังทำลายล้างอันมหาศาล ...ยัยนั่นคิดจะทำอะไรน่ะ...?

 

ใบหน้าหวานหันกลับมาหาอิจิโกะอีกครั้ง...

 

 

ขอบคุณนะอิจิโกะ สำหรับทุกอย่าง

 

 

ร่างสูงเบิกตากว้างมองเมื่อเห็นน้ำตาหยดเล็กร่วงหล่นจากร่างผลึกแก้วตรงหน้า น้ำตาหยดนั้นกลายเป็นน้ำแข็งทันทีก่อนจะแตกกระจายทันทีที่ตกถึงพื้น

 

 

"ลูเคีย!!!!!!!" อิจิโกะตะโกนลั่นเมื่อเข้าใจในความหมายที่สื่อออกมาจากน้ำตานั่น พลางวิ่งเข้าหาร่างเล็ก

 

"!!!"

 

ร่างสูงเข้าโอบตัวร่างเล็กจากทางด้านหลัง

 

"ไม่ยอมหรอก...ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก... อุตส่าห์บุกไปถึงโซลโซไซตี้เพื่อช่วยเธอ เธอจะมาตายตรงนี้ง่ายๆ ได้ไง..."

 

"อิ อิจิโกะ!! ไม่ได้นะห้ามแตะต้องตัวข้า! เจ้าจะตายเอานะ!"

 

"ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้เธอตายเด็ดขาด..." อิจิโกะโอบรัดร่างเล็กแน่น แต่แล้วก็รู้สึกถึงความผิดปกติ อิจิโกะกัดฟันแน่นเพราะความรู้สึกเย็นเฉียบที่แล่นเข้ามาในโสตประสาทจนรู้สึกชา มือหนาค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็งทีละนิดก่อนจะขยายขึ้นมาจนถึงข้อมือรวมถึงทุกส่วนของร่างกายที่ได้สัมผัสร่างบาง

 

ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนจากฝ่ายศัตรูแรงกดดันที่เต็มไปด้วยจิตดุดันจำนวนมหาศาลแผ่ขยายเป็นวงกว้างก่อนจะปะทะเข้ากับร่างทั้งคู่อย่างแรง

 

อิจิโกะยังคงกอดร่างของลูเคียที่เริ่มหายใจลำบากเพราะแรงกดดันจากอีกฝ่ายไว้แน่นแนบอกแกร่ง ซันเกสึเล่มสีดำสนิทถูกปักลงพื้นเพื่อใช้ต่างหลักประคองตัว

 

พวกเจ้านี่มัน!!ชายร่างใหญ่คำรามลั่น จนบรรยากาศโดยรอบสั่นไหวไปด้วยแรงกดดัน พลันจูฮาบัชพุ่งตัวเข้าหาทั้งคู่ด้วยความเร็วสูงพร้อมกับดาบอณูวิญญาณเล่มยาวหวังจะแทงทั้งคู่ในระยะประชิด แต่อิจิโกะกลับกระโดดถอยจนพ้นระยะดาบของอีกฝ่ายได้อย่างเฉียดฉิว ร่างสูงยกดาบคู่กายของตนขึ้นมาปะทะแรงของอีกฝ่ายพลางส่งพลังดันดาบผลักกลับไปให้ห่างจากตนเองให้มากที่สุด

 

อึ๊ก!อิจิโกะร้องขึ้นเพราะเริ่มต้านทานพลังของอีกฝ่ายไม่ไหว รวมทั้งความหนาวเย็นที่ลุกลามจากร่างบางในอ้อมกอดยังคงแผ่กระจายกัดกินร่างแกร่งอยู่ตลอด จนทำให้ร่างสูงเริ่มย่อเข่าทรุดตัวลงเล็กน้อย

 

อิ... อิจิโกะปล่อยข้า...ลูเคียที่ยังคงอยู่ในร่างบังไคมองทั้งสองฝ่ายซึ่งยื้อยุดอยู่นานเอ่ยขึ้นหลังจากอิจิโกะใช้ดาบอัดพลังสะบัดจูฮาบัชให้ถอยไปข้างหลังเล็กน้อย

 

ไม่มีทาง... เธอน่ะแค่อยู่เงียบๆปิดปากให้สนิทคอยให้ฉันปกป้องไปก็พอ แล้วตอนจบเรื่องค่อยมาพูดว่า ข้าซึ้งในน้ำใจของเจ้ามากเลยอิจิโกะ..’ แค่นี้พอเจ้าของร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอีกฝ่าย ดวงตาสีน้ำตาลคมยังคงจดจ้องอยู่กับศัตรูตรงหน้าโดยที่ไม่แม้จะหันกลับมามองร่างบางด้วยซ้ำ

 

ตัวเธอรู้ดีว่าชายตรงหน้าเป็นคนมุทะลุ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นได้ถึงขนาดนี้...

 

 

 

อีกแล้ว...

 

 

ทั้งๆ ที่ข้า เตรียมใจที่จะรับความตายตรงหน้านั้นเอาไว้แล้ว...

 

ข้ายินดีรับมัน... ไร้ซึ่งน้ำตา... และความหวาดกลัว โดยที่ข้า.. ไม่ได้ร้องขอให้ใครมายื่นมือเข้ามาฉุดรั้งข้าไว้เลยแท้ๆ

....

แต่เจ้ากลับกระโจนเข้ามาเสี่ยงกับคมดาบนับล้านโดยที่ไม่รับฟังการเตรียมใจของข้าเลยสักนิด

 

 

เจ้านี่มันบ้าจริงๆ เลย อิจิโกะ...เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะเป็นผลึกบนเรือนผมสีขาวสะอาดตาค่อยๆปริออกก่อนจะแตกเป็นละอองเกล็ดน้ำแข็งระเรื่อยไล่จรดลงสู่ปลายเส้นผมพร้อมกับกิโมโนสีขาวสะอาดตาที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำขลับเฉกเช่นเดียวกับสีผมของร่างบาง

 

อิจิโกะที่รู้สึกถึงพลังที่หายไปก็ชะงักกึกก่อนจะรีบตั้งสมาธิกับการต่อสู้ใหม่อีกครั้ง

 

...กว่าจะใจอ่อนเล่นซะเกือบตายก่อนที่จะตายด้วยมือศัตรูซะอีกยัยบ้า... ร่างสูงบ่นอุบในใจพลางกระตุกยิ้มบาง

 

อิจิโกะ ปล่อยข้าเถอะ...เจ้าของชื่อเหลือบมองร่างบางในอ้อมกอดที่ดูอ่อนแรงลงแล้วเบือนสายตากลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็วพลางอัดแรงดันวิญญาณลงในดาบเล่มบางสีดำสนิทของตนจนเกิดเป็นลมหมุนวนพร้อมกับดันดาบฟาดฟันไปยังฝ่ายตรงข้ามสุดแรง

 

 

ย๊ากกกกก!!!!!จูฮาบัชโดนแรงอัดจากดาบของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าผลักถอยกรูดไปด้านหลัง ดวงตาสีดำของชายหนวดเคราครึ้มจ้องมองใบหน้าสวยของหญิงสาวเขม็งพลางยิ้มเยาะมุมปาก

 

ยามใดที่ไร้การป้องกัน พลังของนางคือสิ่งเดียวที่ไม่ควรอยู่ในโลกใบนี้

 

 

อิจิโกะได้จังหวะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นและก้าวพริบตาหาบวับไปยังหลังกำแพงแห่งหนึ่งที่ไกลออกไปจากบัลลังก์ราชันย์วิญญาณ

 

ลูเคีย... เป็นไงบ้าง...อิจิโกะว่าพลางวางร่างเล็กที่กำลังหายใจหอบลงพิงกับกำแพง

 

ขะ ข้าไม่เป็นไร... เจ้านั่นแหละ... ข้าบอกไม่ให้แตะต้องตัวข้า เจ้าก็ยังทำ...ลูเคียเอื้อมมือบางไปแตะอกกว้างของร่างใหญ่ที่มีรอยแดงเนื่องจากถูกน้ำแข็งกัดเป็นทางยาว ชุดบังไคสีดำขาดวิ่นยาวไปถึงแขนเสื้อ ดวงตาสีม่วงสวยหลุบต่ำลง เจ้านี่นะ... ไม่เคยฟังข้าเลยสักครั้ง...

 

แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า ยังดีกว่าปล่อยให้เธอตายก็แล้วกัน...ร่างบางเบิกตาน้อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังส่งยิ้มบางกลับมาให้

 

 

ครืนนนนน...

 

“!!!!” พลังกดดันวิญญาณที่ยิ่งใหญ่หนักหน่วงเกิดขึ้นอีกครั้งจนทั้งสองรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง

 

เดี๋ยวฉันมานะ...อิจิโกะวางมือบนศีรษะร่างเบื้องหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นใช้ก้าวพริบตาหายลับไป “...อ๊ะ”  ริมฝีปากเล็กที่กำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรสักอย่างนั้นชะงักค้างไปไม่ทันฝีเท้าที่รวดเร็วของชายหนุ่ม

 

...นี่เราถูกช่วยไว้อีกแล้วสินะ... เจ้าบ้านั่น...

 

อิจิโกะในชุดปลดปล่อยสวัสดิกะที่ฉีกขาดหลายจุดจนดูสะบักสบอมพุ่งตัวออกมาจากกำแพงก่อนจะดีดตัวขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเงื้อดาบขึ้นสูงในพริบตาก่อนจะหวดลงกลางอากาศ เก็ทสึกะ เท็นโช!!!วงจันทร์เสี้ยวสีดำขนาดใหญ่ปรากฏออกจากดาบเป็นวงกว้างพุ่งลงหมายสังหารชายที่ยืนนิ่งอยู่กับพื้นเบื้องล่าง

 

แม่ยมทูตหญิงนั่นอุตส่าห์เปิดทางให้เจ้า... โอกาสเพียงหนึ่งเดียวอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่เจ้ากลับไม่ไขว่คว้าไว้ ช่างโง่เขลายิ่งนัก...จูฮาบัชที่มองขึ้นมายังบุตรชายในสายเลือดแห่งเผ่าพันธุ์ของตนขยับตัวใช้เหยียบเวหาเลื่อนตัวหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกหนีจากพลังที่พุ่งมาจากเบื้องบน ทำให้พลังนั้นกระแทกลงที่พื้นข้างตัวอย่างแรงจนเกิดระเบิดขึ้นทำเอาพื้นเป็นหลุมกว้าง

 

"เรื่องของฉันน่า..." อิจิโกะตอบกลับไปพร้อมกับยกดาบขึ้นเหนือหัวเพื่อจะใช้พลังอีกครั้ง

 

แต่ถึงกระนั้น...  อนาคตก็ยังไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้...จูฮาบัชขยับตัวตั้งท่าเล็กน้อยพลางเอ่ยชื่อบังไคอันแสนคุ้นหู ริวจิน จักกะ..."

 

อิจิโกะชะงักงันพลางเบิกตากว้าง กำแพงไฟสูงลิบล้อมรอบทั้งสองไว้เป็นวงกว้างจนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ตลบอบอวลไปทั่ว

 

ทำไมแกถึงใช้พลังของปู่ได้!!อิจิโกะตะโกนลั่นจนน้ำเสียงขาดหาย ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองอีกฝ่ายด้วยจิตแห่งความโกรธแค้น มือหนากำดาบแน่นขึ้นจนหยดเลือดซึมชื้นจากปากแผลถลอกที่ฝ่ามือ เจ้าตัวพุ่งเข้าหาศัตรูตรงหน้าด้วยความโกรธแค้นจนไร้สติ

 

ข้าไม่มีความจำเป็นต้องบอกความสามารถข้าให้เจ้ารู้ไปซะทุกอย่างหรอก... เจ้าลูกชายจูฮาบัชพูดเสียงเรียบ รอยยิ้มบางราวกับจะเย้ยหยันฉายอยู่บนใบหน้าที่ไร้บาดแผลเหมือนเติมเชื้อไฟใส่อารมณ์ของอีกฝ่าย ข้ามีชีวิตมามากเกิดกว่าจะมานั่งอธิบายทุกอย่างให้สิ่งมีชีวิตแสนสั้นอย่างเจ้าเข้าใจหรอก...

 

ดาบคาตานะสีดำสนิทฟาดลงกับดาบของผู้เป็นพ่ออย่างแรงก่อนจะลดระยะดาบเพื่อเข้าใกล้อีกฝ่าย อิจิโกะใช้มือข้างซ้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือดเพราะแผลน้ำแข็งกัดชกหน้าเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทเข้าอย่างจัง

 

"!!!" ลูเคียที่สภาพร่างกายดีขึ้นเล็กน้อยรับรู้ได้ถึงแรงดันวิญญาณที่คุ้นเคย ร่างบางพยุงตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากหลังกำแพงแล้วก็ต้องตื่นตระหนกตาค้าง

 

"นี่มัน... ริวจิน จักกะ ของท่านเก็นริวไซ..." ดวงตากลมโตใสที่จ้องมองไปข้างหน้าสะท้อนภาพเปลวเพลิงอันลุกโชนเต้นไหวไปตามแรงลม "อิจิโกะ..." หญิงสาวขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะติดกัน ดวงตาสีม่วงหม่นมองลึกเข้าไปในเปลวไฟร้อนแรงนั่นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

 

 

 

...อย่าเป็นอะไรไปนะ อิจิโกะ...

 

 

ไรต์หมวยวาดนานมากกกกกก แก้หลายรอบ

และไรต์กวางก็แก้สีเยอะมากกก เทสไปหลายแผ่น ระบายจนสำดำหมด 5555 

 

ไรต์หมวย ไรต์กวางเปื่อยแล้ว ไม่สบายทั้งคู่ ถ้าได้คอมเม้นท์ดีๆแทนยาก็ดีนะ (ขอกันดื้อๆ)

 

 

(c) Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

116 ความคิดเห็น

  1. #112 ddannok12345 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 09:25
    อึอหืออิจิ โมเม้นหวานมานิดนึงก็ดีต่อใจค่ะ😘
    #112
    0
  2. #69 D18-only (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 18:03
    สนุกมากเลยค๊าา มีฉากมุ๊งมิ้งนิดๆทำให้หัวใจกะชุ่มกะชวย แต่ที่ชอบสุดๆเนี่ยรูปภาพเลยค่ะ! ดีงามมากกกก ชอบบังไคของเจ๊มากเหมือนนางฟ้าติดปีก งดงามยิ่งนัก
    #69
    2
    • #69-1 papermail(จากตอนที่ 7)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 22:46
      ชอบมาก กอดกันๆ .///////////////.
      #69-1
  3. #68 Kiraramoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 17:13
    โอ๊ยฟินนนนนน
    อยากเห็นแบบนี้ในต้นฉบับจังงงง
    #68
    3
    • #68-1 papermail(จากตอนที่ 7)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 22:17
      ไรต์ก็อยากถึงเอามาใส่ในฟิคตัวเอง ยำใหญ่ใส่ทุกอย่างแบบอัลลิมิเทต เติมท็อปปิ้งได้เรื่อยๆ \(//?//)\
      #68-1
  4. #64 Achalida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 22:18
    แหม...อยากโดนกอดจากด้านหลังบ้าง//เขิน

    บรรยายได้ดีค่ะ เห็นเป็นฉากๆเลย อิจิโกะตายยากจริงๆ 55555 อิจูฮาบัคใช้พลังปู่ยามะนี่คิดจะเผาเจ๊ชั้นรึไงฟร้าาา ชิ..ขอให้มันแข็งตาย

    รูปประกอบ สวยทั้งลายเส้นและสีเลยค่ะ ไรต์สองคนสู้ๆ หายเร็วๆนะคะ อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วย
    #64
    2
    • #64-1 papermail(จากตอนที่ 7)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 00:24
      สองไรต์แซวฉากนี้กันบ่อยมาก "กอดซะเหมือนโลกจะพัง" เป็นชื่อฉากแบบไม่เป็นทางการของฉากนี้ 5555
      ฉากนี้ไรต์หมวยแต่ง ฟินมากกกกก อ่านคนแรกกลิ่งไปรอบเตียงก่อนจะมาเกลาคำต่อ 555 มโนว่าโดนกอดเช่นกัน

      ปล.ขอบคุณที่ชอบรูปน้า แต่ภาพต้นฉบับเค้าเผลอทำด้านหกใส่หัวอิจิไปแล้วจะร้องไห้ระบายใหม่ก็ไม่ได้สีดำหมด
      #64-1
  5. #62 LittleBear42 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 00:12
    โอยตอนนี้มาทั้งฉากแอ็คชั่นทั้งฉากซึ้งเลยทีเดียว แต่เดี๋ยวนะมีฉากที่อยากเห็นในมังงะแต่ไม่มีด้วยนี่นา รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับ ติดตามครับ
    #62
    1
    • #62-1 papermail(จากตอนที่ 7)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 00:21
      ค่ะ ชอบก็เม้นต์ยาวๆ
      #62-1
  6. #61 wolfram (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 00:03
    เจ้าโกะนี่ชอบทำให้เจ๊เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยยยย
    สนุกมากค่าาา ภาพก้อสวย

    ไรต์ทั้งสองหายไวๆนะคะ กินยาแล้วพักผ่อนกันเยอะๆน้าาา
    หายแล้วจะได้ต่อไวๆ จุ๊บๆ<3
    #61
    2
    • #61-1 papermail(จากตอนที่ 7)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
      เค้าหายดีแล้วแต่ตอนนี้ไรต์หมวยเปื่อยแล้ว 55 โอนคำอวยพรไปให้ไรต์หมวยแล้วกันจะได้หายไวๆ

      ดีใจน้าที่ชอบกัน เดี๋ยวต่อๆสัญญา อยากลงทุกวันเลยเพราะชอบอ่านคอมเม้นต์แต่เหมือนงบบัญชีค่ายและสารพัดงานจะไม่เข้าใจ
      #61-1
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #59 papermail (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:13
    เม้นท์แรกสามีหล่อ
    (อ้าวหล่ออยู่แล้ววว อร่อยแทนแล้วกัน .//////////////. )

    #59
    3
    • #59-1 MuayHeke(จากตอนที่ 7)
      14 พฤศจิกายน 2559 / 10:03
      อะไรอร่อยน่ะ หึหึหึ
      #59-1
    • #59-2 papermail(จากตอนที่ 7)
      14 พฤศจิกายน 2559 / 15:50
      //ปิดตาชี้แทน แล้วแต่เตงจะpoint ////.______. ////
      #59-2