Bleach “O U R ” ending Zero to Hero | IchiRuki

ตอนที่ 11 : | 11 | Zero to Darkness I | Rise to dark

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

11

Zero to Darkness I | Rise to dark


หลังจากกลับมายังโซลโซไซตี้ หัวหน้าหน่วยที่ 1 เคียวราคุ ชุนซุยได้เรียกเหล่าหัวหน้าและรองหัวหน้าที่ยังคงดำรงตำแหน่งอยู่ใน 13 หน่วยพิทักษ์มารวมตัวกันด่วนที่ห้องประชุมใหญ่ เพื่อกำหนดบทบาทและหน้าที่ในการฟื้นฟูและซ่อมแซมเซย์เรย์เทย์ โดยบางส่วนถูกเกณฑ์ไปซ่อมบำรุงอาคารสถานที่ บางส่วนก็ถูกเกณฑ์ไปเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากสงคราม

 

ถึงแม้จะจบสงครามเป็นวันที่สองแล้วแต่ ณ ตอนนี้หน่วย 4 ดูจะวุ่นวายมากที่สุดในบรรดา 13 หน่วยพิทักษ์ เพราะต้องรักษาคนที่บาดเจ็บจากการต่อสู้ นอกจากคนในหน่วยเองแล้วรองหัวหน้าหน่วยโคเท็ตสึ อิซาเนะยังรับอาสาสมัครจากหน่วยอื่นเพื่อมาช่วยดูแลผู้ที่บาดเจ็บอีกด้วย

 

ตึก..ตึก..ตึก

เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีส้มกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามระเบียง ร่างสูงกำลังหิ้วถังน้ำทำด้วยไม้ข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างหอบผ้าขาวมัดโตจนดูพะรุงพะรัง โดยมีจุดมุ่งหมายคือห้องพยาบาล

 

เอาวางไว้ตรงนี้นะครับ คุณอิซาเนะอิจิโกะกล่าวกับหญิงสาวร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการรักษายมทูตต่างหน่วยบนเตียงพยาบาล

 

อ้อ ค่ะ ขอบคุณนะคะอิซาเนะหันมายิ้มให้ก่อนจะรีบหันกลับไปรักษาต่อ

 

อิจิโกะยืนมองชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาว

 

เอ่อ คุณอิซาเนะมีอะไรให้ช่วยอีกไหมครับร่างสูงค้อมตัวลงถาม แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมาเพราะหญิงสาวนั้นกำลังคร่ำเคร่งในการรักษาจนไม่มีเวลาแม้แต่จะฟังคำถามของเขา

 

อิจิโกะได้แต่ยืนเกาท้ายทอยแกร่กแก้เขินกับคำถามที่ไม่มีคนตอบของตนก่อนจะเงยหน้าขึ้นยืนอีกครั้งพลางหันไปมองรอบๆ

 

ขอโทษครับ! ขอโทษครับ! ขอทางหน่อยครับ!พลันเด็กหนุ่มตัวเล็กถือถาดใส่ผ้าพันแผลเดินผ่านหน้าอิจิโกะจนเจ้าตัวเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน เขามองดูเด็กคนนั้นวิ่งโร่ไปยังเตียงที่อยู่ด้านในสุด ดวงตาสีน้ำตาลหม่นกวาดสายตามองรอบๆ ห้องพยาบาลมีแต่คนเจ็บอยู่หลายเตียง รวมถึงคนดูแลซึ่งแต่ละคนนั้นกำลังง่วนอยู่กับงานของตัวเองตรงหน้า

 

เวลาแบบนี้ถ้าใช้วิถีมารแบบยมทูตคนอื่นได้บ้างก็ดีหรอก..

 

อิจิโกะเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองไม่มีงานทำจึงเดินไปหาโอริฮิเมะที่กำลังใช้โล่แฝดคืนสวรรค์กับร่างหนึ่งบนเตียง

 

อิโนะอุเอะ มีอะไรหะ... เหวอ!?” สิ้นเสียงร้อง ชายหนุ่มกระโดดเหยงหลบไปด้านหลังเพื่อให้พ้นจากหอบผ้ากองใหญ่ในตะกร้าใบเขื่องซึ่งถูกวางลงอย่างแรงตรงหน้าเขา

 

อย่ามายืนเกะกะตรงนี้สิ! ไอ้เจ้าลูกบ้า!! อิชชินผู้ที่หอบตะกร้าใบนั้นโวยขึ้นมา

 

อะ ป๋า!

 

หนวกหูจริงๆอุริวบ่นเบาๆ เขานั่งอยู่ข้างเตียงอีกด้านหนึ่งพลางใช้ผ้าพันแผลพันแขนให้แก่คนเจ็บที่อยู่บนเตียง

 

หลีกหน่อย!! คุโรซากิ อิจิโกะ!เสียงจากชายหนุ่มหัวโล้น มาดาราเมะ อิกคาคุ กึ่งเดินกึ่งวิ่งถือกะละมังใส่น้ำร้อนตรงมาทางอิจิโกะอย่างเร็ว

 

โดยที่ยังไม่ทันตั้งตัวเท้าหนาของผู้ที่เดินผ่านมาก็เหยียบเข้ากลางหลังจนร่างสูงล้มหน้าคว่ำไปกับพื้นเสียงดังตึง แอ๊ฟ!!

 

เฮ้ย!! หาเรื่องกันใช่ไหมเนี่ย!?” อิจิโกะลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชี้ไปยังอิกคาคุที่วางกะละมังลงข้างเตียงๆ หนึ่ง

 

ไม่ได้ตั้งใจเฟ้ย! เห็นๆ อยู่ว่าคนกำลังรีบ!อีกฝ่ายตะโกนข้ามเตียงตอบกลับมา

 

ไม่ได้ตั้งใจตรงไหนฟะ!? เหยียบมาเต็มพระบาทซะขนาดนั้น!ทั้งสองย่างสามขุมเข้ามาใกล้พลางกัดฟันกรอดๆ จนหน้าเกือบจะชิดกัน

 

“!!” แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกกันทั้งคู่เนื่องจากรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตเย็นยะเยือกจากทางด้านข้าง

 

กรุณาไปเสียงดังทางด้านนอกได้ไหมคะ...?” เสียงหวานจากอิซาเนะผู้ส่งใบหน้ายิ้มแย้มให้ชายหนุ่มทั้งสอง เธอเดินเข้าด้านข้างตรงหาพวกเขาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนชายหนุ่มทั้งสองเหงื่อแตกซิกจำต้องเดินถอยกรูดออกนอกห้องไปทั้งคู่

 

ไม่รู้คนด้านข้างจะคิดเหมือนที่ชายหนุ่มผมส้มคิดหรือเปล่า เพราะตัวหญิงสาวแม้ว่าจะส่งรอยยิ้มให้แต่รังสีความน่ากลัวนั้นกลับแผ่ออกจากเธอจนรู้สึกได้ จะว่าได้รับความน่าเกรงมาจากหัวหน้าของเธอก็คงไม่ปาน

 

เมื่อนึกถึงคนที่ไม่อยู่ ณ ที่ตรงนี้อิจิโกะก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที สงครามครั้งนี้มีผู้สูญเสียมากมายเหลือเกิน ถึงจะผ่านมาหลายวันที่จูฮาบัชนั้นถูกจัดการไปได้ แต่เขาคงไม่มีวันที่จะลืมเรื่องราวเหล่านี้ไปแน่ๆ

 

แม้แต่คุณอุคิทาเกะก็ยัง...

 

มือหนาสองข้างกำแน่นสีหน้าเศร้าหมองลงทันที เขานึกไพล่ไปถึงเรื่องที่เขาเกือบจะสูญเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปอีกคนหนึ่ง

 

อยู่ดีๆ อิจิโกะก็ผละออกจากหน้าประตูแล้วเดินไปตามระเบียงเงียบๆ จนคนข้างตัวแปลกใจว่าเมื่อครู่นี้ยังปกติดีอยู่แต่แล้วทำไม...

 

อ้าว เฮ้! นั่นเจ้าจะไปไหนน่ะ?” ชายหนุ่มไม่ตอบกลับเดินดุ่มๆ ทิ้งให้เจ้าของคำถามทำหน้าไม่เข้าใจอยู่เบื้องหลัง

 

อิจิโกะเดินไปยังห้องๆหนึ่งก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเคาะประตูเพื่อเข้าไป เขาลังเลอยู่นานว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจยาว เท้าหนาค่อยๆ พลิกกลับช้าๆ ก่อนจะเดินออกห่างจากห้องนั้นโดยที่ไม่มีแม้แต่จุดหมาย...

 

 

ตั้งแต่จบเรื่องคราวนั้นอิจิโกะเอง... ก็ไม่เคยไปเยี่ยมลูเคียอีกเลย

 

 

เท้าหนาเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดนั่งอยู่ที่ระเบียงด้านหลังของหน่วยที่ 4 บรรยากาศรอบๆเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงผีเสื้อนรกที่บินล้อไปกับสายลมบางที่พัดเอื่อยอยู่รอบๆ เพราะถึงแม้จะจบสงครามแล้วแต่ทางโซลไซตี้ก็ยังคงต้องใช้ผีเสือนรกในการติดต่อสื่อสารกับเหล่ายมทูตใน 13 หน่วยพิทักษ์เพื่อยืนยันการมีชีวิตอยู่

 

ขอบคุณที่มาช่วยโซลโซไซตี้นะ... อิจิโกะ...

 

หึ..ร่างสูงสบถกับตัวเอง ฉันไม่ได้ช่วยอะไรสักนิดเลยด้วยซ้ำยัยบ้า..ดวงตาสีน้ำตาลหม่นจ้องมองมือหนาของตนด้วยสีหน้าเจ็บปวด มือสีขาวสะอาดตาที่เคยนุ่มจนราวกับมือของผู้หญิงตอนนี้กลับหยาบแข็งเพราะผลพวงจากการจับดาบต่อสู้มาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอกับลูเคีย...

 

ภาพของหญิงสาวถูกฟันด้วยดาบต่อหน้าปรากฏเข้ามาในหัว ทั้งที่อยากจะเข้าไปช่วยสักแค่ไหนภาพตรงหน้าก็ไกลเกินกว่าจะเอื้อมไปถึงทุกที แม้อยากจะถลาเข้าไปรับร่างนั้น... ก็ยังคงทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด...

 

ทั้งๆ ที่ตั้งใจมาช่วยแท้ๆ แต่ทำไมต้องกลับเป็นเราที่เป็นฝ่ายถูกช่วยไว้ทุกครั้ง

 

มือหนาเอื้อมขึ้นจับอกเสื้อของตนแน่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ในใจนี้มาจากไหนกันแน่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไรที่การเจอหน้าคนๆ หนึ่งมันหนักใจถึงขนาดนี้ ใบหน้าคมขมวดคิ้วแน่นจนดูดุดัน แต่ดวงตาสีน้ำตาลหม่นกลับฉายความรู้สึกเจ็บปวดสะท้อนอยู่ภายใน

 

 

ทั้งๆ ที่ชนะ... แต่กลับไม่ดีใจสักนิด

 

ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ อิจิโกะทิ้งตัวนอนอย่างอารมณ์เสีย

 

ให้ตายเถอะเจ้าพวกนั้นทำอย่างกับฉันเป็นตัวเกะกะเห็นแล้วอยากซัดให้ร่วงไปกองซะมัดอิจิบ่นพลางเกาหัวตัวเองหงุดหงิดชะมัดทั้งเจ้าพวกบ้าทั้งยัยบ้าลู..

 

อ๊ะ! นั้นคุณอิจิโกะหรือเปล่าครับเสียงทุ้มเล็กติดหวานตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังแทรกเสียงบ่นของเจ้าของชื่อ อิจิโกะรีบกลืนคำบ่นของตนลงท้อง ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอกที่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ยินประโยคสุดท้าย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ในหัวของเขามีแต่ชื่อของผู้หญิงคนนี้เต็มหัวไปหมด

 

ร่างสูงค่อยๆ หันไปตามเสียงที่เรียกตน ฮานะทาโร่..อิจิโกะเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจ

 

แฮะๆ ครับผมเองครับฮานะทาโร่ขานรับพร้อมกับยกมือเกาท้ายทอยอย่างนอบน้อม ว่าแต่คุณอิจิโกะมาทำอะไรตรงนี้เหรอครับฮานะทาโร่พูดด้วยท่าทางร่างเริง

 

พอดีคิดอะไรเพลินนิดหน่อยนะเลยเดินมาถึงตรงนี้ ไม่มีอะไรหรอกอิจิโกะตอบก่อนจะเหวี่ยงตัวเองลุกขึ้นมานั่ง เดี๋ยวจะไปแล้วล่ะ..

 

อะ... เอ่อคุณอิจิโกะครับ ถึงนี่ผมจะเจอคุณโดยบังเอิญก็เถอะ... แต่ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณด้วยสักนิดน่ะครับ

 

ขอโทษทีนะพอดีตอนนี้ฉันยังไม่ว่างอิจิโกะตอบเลี่ยงอีกฝ่าย “...ฉันซักผ้าค้างไว้นะ ต้องกลับไปจัดการสิ้นเสียงอิจิโกะก็รีบเดินหนีอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

.

.

.

เรื่องคุณลูเคีย...มือหนาหยุดกึกทันทีที่สิ้นเสียงของอีกฝ่าย คิ้วเข้มของร่างสูงขมวดขึ้นเพราะความแปลกใจ อิจิโกะถอยหลังหันมาเล็กน้อยเพื่อให้เด็กหนุ่มร่างเล็กเห็นใบหน้า

 

บะ แบบว่าคุณอิซาเนะให้ผมมาดูแลคุณลูเคียน่ะครับ แล้วเอ่อ... คือว่าคุณลูเคียน่ะ....ฮานะทาโร่มีสีหน้าสลดลงจนทำให้คนเห็นใจคอไม่ดี

 

อิจิโกะมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งเรียบ ความรู้สึกอึกอักจุกแน่นอยู่ทั่วร่างจนรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นถี่เพราะความกลัว ลูเคีย...ทำไม…”

 

“...คุณลูเคียอาจจะ... กลับไปเป็นยมทูตไม่ได้อีกแล้วครับ...

 

.

.

 

แสงแห่งดวงจันทร์ส่องสว่างท่ามกลางท้องฟ้ายามมืดมิด

สายลมเย็นพัดเอื่อยเข้ามาในห้องฝึกของหน่วย 11 บรรยากาศเงียบสงบบ่งบอกถึงยามสงัดที่ควรหลับใหล แต่กลับมีเจ้าของร่างบางคนที่นอนไม่หลับ ดวงตาสีน้ำตาลเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าสีนิลที่สุดขอบเนินโซเคียคุ ใบหน้าคมคายที่ต้องกับแสงจันทร์ซึ่งสาดส่องผ่านหน้าต่างดูเศร้าหมอง ตรงข้ามกับดวงจันทร์กลมโตส่องสว่างดูนวลตา

.

.

คุณลูเคียอาจจะกลับไปเป็นยมทูตไม่ได้แล้ว...

.

.

เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่เพื่อนช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือไง... อิจิโกะ

 

เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหม่นค่อยๆ หลับตาลงพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อช่วงบ่าย

.

.

.

คุณอิจิโกะรู้ใช่ไหมครับว่าโซลโซไซตี้มีกฎที่ห้ามไม่ให้ยมทูตถ่ายโอนพลังวิญญาณให้กับบุคคลอื่น

 

อื้อ... ทำไมเหรอ...อิจิโกะพูดพลางคิดย้อนไปถึงตอนที่ลูเคียจะโดนโทษประหารเพียงเพราะมอบพลังให้เขาที่เป็นมนุษย์

 

‘...กฎนั้นไม่ได้มีเพื่อปกป้องโซไซตี้หรอกนะครับฮานะทาโร่เว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ แต่มีไว้เพื่อปกป้องยมทูตที่มอบพลังให้บุคคลอื่นต่างหาก

 

‘.....’ อิจิโกะยืนนิ่งฟังอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

 

เดิมที... ยมทูตคือวิญญาณที่มีพลังวิญญาณสูงกว่าพลัสธรรมดาที่เทียบเท่ากับฮอลโล่ พลังวิญญาณที่มีนั้นไม่ว่าจะมากหรือน้อยสำหรับดวงวิญญาณแล้วก็เหมือนกับสุขภาพหรืออายุไขของมนุษย์นั้นแหละครับ เมื่อวิญญาณได้มอบพลังวิญญาณให้ผู้อื่นก็เท่ากับว่าจะต้องเสียพลังที่เป็นแกนหลักของชีวิตไป บางครั้งยมทูตที่มอบพลังวิญญาณให้กับผู้อื่นก็ไม่สามารถฟื้นพลังของตนกลับมาเป็นยมทูตได้อีกครั้ง

 

อิจิโกะเบิกตากว้างกับคำพูดของอีกฝ่าย พลางนึกถึงตอนที่สูญเสียพลังยมทูตของตนไป 

 

‘...ร้ายแรงที่สุด... ถ้าร่างกายของเธอไม่ปรับสภาพที่จะฟื้นฟูพลังวิญญาณได้เอง... ธะ เธออาจจะ…’ ฮานะทาโร่เว้นจังหวะ

 

อาจจะ... อาจจะอะไรฮานะทาโร่!อิจิโกะเร่งเขา

 

วิญญาณของคุณลูเคียอาจจะสลายกลายเป็นอณูวิญญาณ... พูดจบน้ำตาหยดเล็กร่วงหล่นจากดวงตากลมของเด็กหนุ่ม ส่วนร่างสูงได้แต่นิ่งอึ้งไม่มีคำใดหลุดออกมา

 

สายลมวูบพัดผ่านใบหน้าคมจนไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายอีกต่อไป...

 

...เป็นเพราะเขา เป็นเพราะเขาเองใช่ไหมที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเธอใช้พลังไปมากมายแล้วยังเอาพลังของเธอมาอีก รู้ทั้งรู้ว่าพลังวิญญาณของเธออ่อนแรง ก็ยังปล่อยให้เธอใช้พลังรักษาเขา...

 

ลูเคียจะตายงั้นเหรอ...

 

คุณอิจิโกะ... ผมจะช่วยเธอยังไงดี ผม... ผม... ทำอะไรไม่ถูกแล้ว... เพราะผมไม่มีพลังมากพอ ถ้าหัวหน้าอุโนะฮานะอยู่ด้วยก็คงจะ... ฮึก... เด็กหนุ่มปล่อยโฮในประโยคสุดท้าย

 

‘........’

 

ขอโทษนะ...หลังจากที่ชายหนุ่มนิ่งเงียบอยู่นานเขาก็พยายามแค่นยิ้มฝืนๆ ให้เด็กหนุ่มเบื้องหน้า

 

‘…..’

 

ฉันไปก่อนนะ... ระหว่างนี้ก็ช่วยดูแลยัยนั่นไปก่อนแล้วกันอิจิโกะหันหลังพลางโบกมือให้ฮานะทาโร่ก่อนจะเดินออกไป

 

อ๊ะ เดี๋ยวสิครับ! คุณลูเคียมีพูดถึงคุณอิจิโกะด้วยนะครับว่าเธออยากพบคุณ! แต่ตอนนี้เธอหลับอยู่ผมเลยไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก... เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาจนทำให้ร่างเบื้องหน้าชะงักเท้าแต่ยังคงหันหลังให้เหมือนเดิม

 

งั้นเหรอ...

 

จะไม่ไปหาหน่อยหรือครับ...

 

‘.......’

 

เข้าใจแล้วครับ... งั้นผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลยครับ! ฮานะทาโร่เข้าใจถึงเหตุผลที่เขายังไม่อยากไปพบลูเคียตอนนี้ดี

 

.

….

…….

 

ใต้ดวงจันทร์ดวงเดียวกัน อีกด้านของเมืองโซโซลไซตี้ ก่อนหน้านั้นไม่นาน เด็กหนุ่มร่างเล็กเดินกำกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือน่ารักพร้อมกับรูปวาดกระต่ายหูยาว เนื้อหาข้างในเขียนถึงรายชื่อรสไอศกรีมที่หญิงสาวบางคนอยากทาน

.

.

แสงไฟสว่างลอดบานหน้าต่างบานเล็กของห้องพักห้องหนึ่งในมุมตัวเรือนของหน่วยพยาบาลที่ 4 ภายในห้องปรากฏหญิงสาวผมประบ่าสีดำสนิทใบหน้าขาวผ่องราวกับหิมะ  กับเด็กหนุ่มร่างเล็กในชุดฮากามะ

 

'คุณอิจิโกะ... ไม่มาเลยนะครับ... ผมขอถามละลาบละล้วงสักหน่อยนะครับ ทะเลาะกันหรือเปล่า?'

 

'หือ? เปล่านี่... ทำไมถึงคิดว่าข้าต้องทะเลาะกับเจ้านั่นด้วย?’ ลูเคียหันมองฮานาทาโร่ด้วยท่าทางแอบขำกับคำถามของอีกฝ่าย ที่เจ้านั่นไม่มาน่ะ... ข้าพอจะรู้เหตุผลอยู่... ช่างเจ้าบ้านั้นเถอะ ไว้ข้าหายดีเมื่อไหร่ค่อยไปจัดการ..ลูเคียพูดพล่างทำท่าเหยียดแขนเตรียมพร้อม

 

ฮานาทาโร่มองท่าทางสบายๆของหญิงสาวด้วยความหลงไหล่ ทั้งๆที่มีตำแหน่งถึงน้องสาวบุญธรรมของขุนนางตระกูลใหญ่อย่างตระกูลคุจิกิแท้ๆ แต่ครั้งแรกที่เจอเธอที่ห้องขังนักโทษเธอกลับไม่เคยวางท่าทีรังเกียจพลทหารหน่วยที่4อย่างเขาเลยสักนิดด้วยซ้ำ

 

อ่ะ!เหมือนฮานะทาโร่จะเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าจ้องมองอีกฝ่ายนานเกินไป อะ... เอ่อ ทำไมคุณลูเคียถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ...?'

 

 

 

 

'อือ... ความจริงอิจิโกะน่ะลูเคียพูดพลางประคองแก้วชาในมือของตนด้วยสองมือนิ้วเรียวบางไล้ไปตามขอบแก้วชาอย่างเผลอตัว เจ้านั่น... ถึงภาพข้างนอกจะพยายามอย่างสุดตัว เสแสร้งปั้นหน้าให้เข้มแข็งขนาดไหนแต่ความจริงแล้วความรู้สึกของเจ้าบ้านั่นน่ะบอบบางไม่ต่างอะไรกับหยดฝนที่ตกใส่แก้วหรอก..สุดท้ายก็ล้นออกมาเหมือนกับตัวตลกที่ร้องไห้ใต้หน้ากาก.. ที่เจ้านั่นหลบหน้าข้าคงเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้ข้าต้องมาอยู่ในสภาพนี้... เพราะเจ้านั่นน่ะขี้กังวลเกินเหตุ ชอบคิดจะปกป้องไปซะทุกอย่าง จนบางทีข้ายังคิดว่าตัวข้าอ่อนแอถึงขนาดต้องให้คนอื่นมาปกป้องตลอดเวลาเลยหรือไง... แต่ข้าก็ไม่ได้โทษเจ้านั่นหรอกนะ เพราะนิสัยเจ้านั่นมันก็เป็นแบบนี้ล่ะ...'

 

'...นั่นสินะครับ...'

 

เด็กหนุ่มนึกถึงใบหน้าซีดเซียวที่พยายามฝืนยิ้มของหญิงสาวยามพูดคุยกับเขาเมื่อเธอฟื้นขึ้นมา เขาเองยังรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างอิจิโกะกับลูเคียโดยสัมผัสได้จากคำพูดและการกระทำของพวกเขา

 

ว่าแต่ฮานะทาโร่ ข้าอยากกินไอครีมที่โลกมนุษย์ เจ้าช่วยไปซื้อมาให้ข้าหน่อยได้ไหม..

 

อ่า... ได้เลยครับคุณลูเคีย!! เรื่องโลกมนุษย์ไว้ใจผมได้เลย แฮะๆ ถึงจะน้อยกว่าคุณลูเคียก็เถอะเด็กหนุ่มพูดพลางเกาหัวแก้เขิน

.

.

 

"หวังว่าทั้งสองคนคงจะได้ลงเอยกันเร็วๆ นะครับ..." ฮานะทาโร่เอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยรอยยิ้มจางพลางนึกถึงใบหน้าของอิจิโกะที่ดูกังวลยามพูดถึงหญิงสาว มือหนาค่อยๆ ปลดดาบฟันวิญญาณของตนออกก่อนจะใช้มันต่างกุญแจผ่านโลก



talk with writer

Papermail

สวัสดีจ้าาา หายไปนาน ตีตัวเองจากปิดเทอมให้ลุกขึ้นมาแต่งได้แล้วววว (แต่งต่อจากไรต์หมวยอีกต่างหาก 555) หายไปนานอยู่กันก่อนน้าาา เลิฟฟฟฟ


MuayHeke

เข้าสู่ภาวะปกติ ถึงเวลาหวานแล้ว (มั้งนะ) 555 อ่านให้สนุกน้า รักรีดทุกคนนะ จุ๊บ~



ปล.ตอนนี้ไม่รูปเกี่ยวกับฟิค แต่ไรต์สองคนมีรูปมาอวดน้าาาา


      


เอาพื้นหลังไลน์มาอวดดดดด // ยิ้มแบบสนมเอกของสามี (กร๊ากกกกล้อเล่น)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

116 ความคิดเห็น

  1. #116 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 10:26
    มาต่อนะค่ะ
    #116
    0
  2. #104 manasaporn (@manasaporn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 02:32
    ได้โปรดมาต่ออออออ
    #104
    0
  3. #102 โพสอิทสีส้ม (@Yogurtowo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:30
    เรายังรออ่านอยู่น้าาาาา
    #102
    0
  4. #100 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:32
    มีความกระหายอยากรู้ตอนต่อไป
    #คิงถึงคนเขียน
    #100
    0
  5. #97 Achalida (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:05
    คิดถุงงงงงง พร้อมเมื่อไหร่ มีพบัง มีแรงก็มาเขียนต่อนะคะ สู้ๆ
    #97
    0
  6. #95 เบลล่าา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 11:45
    สนุกมากค่ะแล้วเรื่องเอลซ่ากับเจ็กฟอสจะกลับไปแต่งต่อมั้ยคะ
    #95
    0
  7. วันที่ 6 มกราคม 2560 / 03:47
    555555 มีความอวดรูปกันตอนท้าย ยินดีด้วยนะคะที่ปิดเทอมแล้ว เป็นกำลังใจให้แต่งต่อไปนะคะ ว่าแต่เดี๋ยวนี้หนูลูรู้ใจอิโกะขนาดนี้เลย ????
    #94
    2
    • #94-1 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 11)
      6 มกราคม 2560 / 13:08
      เดี่ยวก็เปิดเทอมแล้ววว ปิดเทอม1เดือนปั่นได้1ตอน///หลบบบบ
      รูปอื่นๆไปหาได้ใน pixiv ของไรต์หมวยได้เลย ชื่อ Heke

      ปล.รู้นะไม่งั้นเจ้จะเป็นคนเดียวที่มองอิจิออกได้ไง ทั้งๆที่คนอื่นมองอิจิสบายดีแต่เจ้มักจะรู้อยู่คนเดียวว่าไม่ใช่ อีกอย่างไรท์สองคนชอบแบบนี้ กร๊ากกกกกก
      #94-1
  8. #93 Achalida (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:10
    เย้ๆๆ ตามมาอ่านแล้วค่ะ รอคอยมานาน

    งือ...ชอบจังเลย มันให้ความรู้สึกเศร้าๆแต่ก็แสดงให้เห็นว่าสองคนนี้รักกันแค่ไหน ฮานะทาโร่น่ารักจังเลยค่ะ แล้วก็ชอบคาแรคเตอร์ของอิซาเนะมากๆ



    อิจิโกะก็เป็นแบบนี้ตลอด 5555 ไปเยี่ยมเถอะ รู้ก็รู้ว่าเค้าไม่โกรธหรอกน่า

    PS. ไปกด Follow คุณหมวยใน Pixiv มาด้วย จะคอยตามผลงานนะคะ
    #93
    4
    • #93-1 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 11)
      6 มกราคม 2560 / 00:39
      ตามโล๊ดๆ หนับหนุนนนนน ขอบคุณที่ยังติดตามไรท์สองคนอยู่น้าถึงจะอินดี้อัพช้าไปหน่อย(ช้าที่เค้าแหละ) แต่ก็พยายามจะอัพเรื่อยๆตราบใดที่เวิ้นเรื่องเจ้าบ้าแล้วไม่เบื่อ
      #93-1
    • #93-3 Achalida (จากตอนที่ 11)
      7 มกราคม 2560 / 01:49
      เราชอบดูแฟนอาร์ต Ichiruki ใน pixiv ค่ะ ลองไล่ดูแล้วก็ไปเจอรูปของคุณหมวยที่เคยลงในนี้ ก็เลยทราบว่าเป็นคุณหมวยค่ะ (^ ^)
      #93-3
  9. #92 MuayHeke (@MuayHeke) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:12
    เดี๋ยวๆๆๆๆ เขินนะนั่น คุยอะไรกัน 55555

    #92
    2
    • #92-1 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 11)
      6 มกราคม 2560 / 00:40
      555555555555 //ปิดตาหนีลงหลุม
      #92-1