Bleach “O U R ” ending Zero to Hero | IchiRuki

ตอนที่ 10 : 10 | Zero to Countdown VII | Counting is end

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ธ.ค. 59

10 | Zero to Countdown VII | Counting is end


สายลมเอื่อยหอบเอากลีบดอกซากุระพัดผ่านใบหน้าหวานไปอย่างแผ่วเบา หยดน้ำฝนเย็นเชียบหยดกระทบแก้มนวลก่อนจะสาดเทลงมาอย่างไม่มีท่าทีจะสงบจนปอยผมสลวยลู่ระกับใบหน้าหวาน เจ้าของดวงตาคู่สวยเบี่ยงหลบหยดน้ำฝนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

 

ว๊ากกกกก... อะไรกันน่ะ!?” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อรู้สึกตัวว่าจะร่วงหล่นจากที่ๆ ตนนอนอยู่เมื่อครู่เพราะพื้นที่อยู่ดีๆ กลับกลายเป็นแนวตั้งฉาก จึงรีบคว่ำตัวเกาะขอบกำแพงไว้แน่น ใบหน้าขาวที่กดแนบกับบานกระจกรีบหันข้างมองบรรยากาศรอบตัว น้ำจากหยดฝนยิ่งทำให้รู้สึกว่าจะลื่นตกลงไปเมื่อไหร่ก็ไม่แปลก

 

เกือบไปแล้ว...

ลูเคียยังคงเกาะขอบกำแพงนิ่งหอบจนตัวโยนด้วยความตกใจ ฟู่...ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ขยับก้าวไปทีละนิดตามขอบกำแพง..

 

เฮ้!.. อิจิโกะ อยู่ไหนกันน่ะเจ้าบ้า นี่! รีบๆ ออกมารับข้าเดียวนี้นะ จะตกอยู่แล้ว! นี่มันโลกบ้าอะไรของเจ้ากันเนี่ย!?”

 

 

ตึก... ตึก....

ลูเคียพยายามหันหน้าไปทางปลายเท้าตนเองเพื่อมองอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเล ภาพตรงหน้าคือชายร่างสูงที่กำลังยืนอยู่บนบานกระจกใสพลางมองตนจากมุมสูงในลักษณะที่กลับด้านกัน ทั้งผิวกาย เรือนผมและสีกิโมโนล้วนขาวสนิท แต่น่าแปลกที่กลับให้ความรู้สึกที่ไม่น่าไว้ใจพิลึก

 

อาจจะเป็นเพราะท่าทีพร้อมกับการแสดงสีหน้ายียวนหรือเช่นไรก็ไม่ทราบได้ ลูเคียได้แต่จ้องมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย

 

เป็นดาบที่หน้าเหมือนผู้ใช้ราวกับแกะ ที่เขาว่าตัวตนของดาบจะสะท้อนถึงนิสัยก้นบึ้งจากจิตใจของเจ้าของมันเป็นอย่างนี้เองสินะ...

 

แต่ไอ้ท่าทางยียวนกวนประสาทนี้มันอะไร...

 

 

 

เอาเถอะ... บางทีจริงๆ แล้วซันเกสึของอิจิโกะอาจจะเป็นคนดีเหมือนเจ้าบ้านั่นก็ได้ แค่ติดใบหน้ายียวนกวนประสาทก็เท่านั้น

 

 

 

ดวงตาสีเหลืองสดจ้องมองใบหน้าหวานอย่างเย้ยหยัน ลงไปนอนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะซันเกสึเอ่ยเสียงเรียบขณะยืนข้างลูเคียที่กำลังนอนเกาะขอบกำแพงกระจกอยู่

 

ลูเคียที่สังเกตว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายกำลังนอนอยู่จึงรีบลุกขึ้นนั่งแก้เขิน นิ้วมือเรียวสวยเกาแก้มลูกพลับหวานที่ขึ้นสีแดงก่ำเพราะความอายก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนอย่างว่างท่าที

 

ข้ามาหาอิ...

 

ยังไม่ทันที่ลูเคียจะเอ่ยจบ อิจิโกะในร่างสีขาวก็เอ่ยแทรก เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะ ว่าเข้ามาทำไม ยัย...น้ำเสียงยียวนที่เอ่ยถูกเสียงน้ำฝนดังกลบจนหายไปจากโสตประสาทรับรู้ แต่ร่างบางก็รับรู้ได้ว่ามันหยาบโลนเกินกว่าจะออกมาจากปากของชายที่มีใบหน้าเหมือนคนที่เธอรู้จักดี

 

คิ้วเรียวบางกระตุก ลูเคียอ้าปากค้างกับคำพูดของอีกฝ่าย

ขะ... ข้าขอคืนคำว่าเจ้าบ้านี้เป็นคนดี!

 

อะ...ลูเคียกัดฟันแน่นพร้อมกับกำมือเรียวจนเล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อ แรงกดดันวิญญาณแผ่กระจายอ่อนๆ อยู่รอบตัว ไอ้เจ้าบ้า! อย่ามาใช้หน้าของอิจิโกะพูดแบบนั้นกับข้านะ!เท้าเรียวเล็กลอยขึ้นเหนือพื้นก่อนจะประทับเข้าที่ใบหน้าขาวซีดของอีกฝ่ายอย่างจัง

 

ร่างสูงกระเด็นไถลกระดอนไปตามแรงถีบเสียหลายตลบก่อนจะใช้ดาบเล่มโตในมือต่างที่ยึด มือหนากุมเข้าที่กรามตัวเองที่โดนถีบเจ้าไปอย่างจังพร้อมกับรีบลุกขึ้นยืน นี่!! ทำอะไรของเธอน่ะยัยบ้า!

 

ข้า มา หา เจ้า บ้า อิ จิ โกะ ที่หัวส้มๆ แสบตาน่ะ เข้าใจไหม!?” ลูเคียว่าพลางเดินเข้าหาร่างตรงหน้าใช้มือข้างหนึ่งคว้าปกฮากามะของอีกฝ่ายดึงเข้าหาตน น่าเอาดาบฟันวิญญาณฟันให้ขาดเป็นสองท่อนเลยจริงๆ เจ้าบ้านี่!

 

งั้นก็เสียใจด้วยนะ ที่นี่ตอนนี้ฉันคืออิจิโกะที่เป็นเจ้าของโลกแห่งจิตแห่งนี้...ร่างสูงยิ้มเยาะพลางพูดหน้าตาย อิจิโกะที่เธอรู้จักน่ะ...เจ้าของมือหนาพูดพร้อมกับเชิดคางของหญิงสาวขึ้นในระดับสายตา “...ไม่ใช่ราชาของโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

 

กลีบดอกซากุระนับพันพัดกวาดตัดหน้าลูเคียกับซันเกสึก่อนจะค่อยๆ จางลงอีกครั้ง อีกอย่าง... ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ใครจะเข้ามาเดินเล่นหรอก อีกไม่นานโลกนี้ก็จะพังลงจนไม่เหลืออะไรในไม่ช้า กลับไปเถอะ ยัยยมทูต

 

คิ้วเรียวบางของลูเคียกระตุกแน่นพลางมองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะศอกเข้าที่สีข้างของอีกฝ่ายอย่างจัง "อุ๊ก!" ทำให้ร่างนั้นย่อตัวลงกุมท้องตนเองแน่น มือเรียวเล็กของหญิงสาวกอดอกในท่าทางทะมัดทะแมงยืนอยู่เหนือร่างของอีกฝ่าย

 

ไม่ใช่ยมทูต คุจิกิ ลูเคียต่างหากสิ้นเสียงหวานเกล็ดน้ำแข็งนับพันกระจายเกาะทั่วท้องฟ้าเกาะกลีบดอกซากุระให้ค้างนิ่งอยู่กลางอากาศก่อนจะแตกสลายพร้อมกับน้ำแข็งจนคล้ายกับหิมะสีชมพูกำลังร่วงโรย

 

 

หึ..." ร่างสูงแหงนหน้ามองอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้น พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าสวยนั่น "ถ้าแบบนั้นก็ตามสบาย ถ้าเจ้าคิดว่าสามารถหาไอ้เจ้าลูกแหง่นั่นเจอก่อนที่โลกนี้จะพังลงได้ล่ะก็... งั้นมาเล่นเกมกันดีกว่าองค์ราชินี ว่าเธอจะหาราชาของโลกนี้เจอได้ทันก่อนที่โลกแห่งจิตใจโลกนี้จะพังลงหรือเปล่า...

 

 

พริบตาบานประตูรูปร่างแปลกตาจำนวนมหาศาลก็ปรากฏกระจัดกระจายอยู่บนตึกกระจกระเกะระกะสุดลูกหูลูกตา ซันเกสึเดินห่างออกก่อนจะหันกลับมามองร่างของลูเคียที่ยืนอยู่ตรงกลางสายตาของตนพลางนั่งลงบนเก้าอี้ทรงสูงที่ปรากฏออกมาพร้อมกับบานประตูจำนวนมาก

 

หึ...ร่างเล็กกระชับแขนที่กอดอกด้วยท่าทีสบาย คิดว่าข้าเป็นใครกัน...ลูเคียพูดพลางย่างสามขุมตรงมาที่ร่างสูงอย่างไม่ลังเล เท้าเล็กเดินผ่านบานประตูจำนวนมากโดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ถึงข้าจะไม่มีพลังวิญญาณมากพอที่จะใช้สายใยวิญญาณแต่ถ้าเป็นอิจิโกะล่ะก็... ไม่ว่าเมื่อไหร่ ข้าก็จะหาเจ้านั้นจนเจอ...

 

.

.

.

 

ร่างบางหลับตาคู่สวยลง พลางใช้สมาธิเพื่อเพ่งไปที่แรงดันวิญญาณของเจ้าของร่างที่อยู่ในห้วงคิด

 

'อิจิโกะ เจ้าอยู่ไหนกัน...'

 

ภาพในความทรงจำเมื่อครั้งเธอตามหาอิจิโกะที่หายไปจากเมืองคาราคุระนั้นผุดขึ้นในห้วงความทรงจำ

 

ร่างบางสับเท้าเล็กๆ ของตนวิ่งค้นหาไปทั่วเมืองด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล ไม่ว่าจะพยายามหาเท่าใดก็ไม่เป็นผล ถึงจะพยายามวิ่งวนไปมาจนเหนื่อยหอบอยู่หลายวัน แต่กระนั้นก็ไม่มีท่าทีที่จะหยุดค้นหา จนกระทั่งวันหนึ่งเธอจับได้ถึงแรงดันวิญญาณบางเบาของคนที่ตามหาได้

 

'อิจิโกะ!'

 

ร่างบางตามพลังนั้นไปจนพบโกดังร้างแห่งหนึ่ง 'ที่นี่งั้นสินะ...' เธอมองโกดังร้างขนาดใหญ่นิ่ง ขณะเดียวกันโอริฮิเมะที่กำลังออกมาจากโกดังร้างนั้นมองเห็นร่างของเธอยืนอยู่ด้านนอกก็สะดุ้งตกใจ

 

'คะ คุณคุจิกิ! คือว่า! คือข้างในนั้นน่ะ...'

 

'ไม่เป็นไรหรอก เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ตั้งแต่ข้ามาที่นี่ข้าก็รู้สึกถึงแรงดันวิญญาณเบาบางของอิจิโกะ... ถึงเจ้านั่นจะไม่บอกอะไร แต่ข้าก็พอจะรู้ว่าเจ้านั่นคงจะมีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำ... แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ แค่รู้ว่าเจ้านั่นปลอดภัยดีก็พอแล้ว...'

 

.

.

.

เมื่ออดีตที่ย้อนเข้ามาในความทรงจำหยุดลงหญิงสาวจึงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีม่วงสวยส่องประกายแวววาวเพิ่มเติมด้วยความแน่วแน่พลางย่างก้าวตรงไปยังร่างที่นั่งเท้าคางอย่างสบายอารมณ์อยู่บนบัลลังก์

 

เมื่อเดินไปถึงร่างบางจึงมองลงไปยังใบหน้าขาวซีดนั่น นัยน์ตาสีเหลืองคมมองขึ้นมาสบและเริ่มแย้มรอยยิ้ม มือบางเอื้อมมือแตะลงบนอกของฝ่ายตรงข้ามเบาๆ

 

"...แค่นี้ก็เอื้อมมือถึงแล้วแสงสีขาวนวลตาสว่างวาบผุดขึ้นจากอกแกร่งก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วบริเวณเป็นวงกว้าง ทำให้หยาดฝนภายในโลกแห่งจิตใจนี้หยุดลง ร่างเบื้องหน้าหญิงสาวยิ้มเย้ยหยันก่อนแสงสว่างนั้นจะบดบังร่างและใบหน้าไปจนเหลือแต่เสียงทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในโสตประสาท

 

อิจิโกะ... ครั้งหน้าถ้านายพลาดอีกครั้ง ฉันจะรับตัวแม่นี่ไปเป็นราชินีของฉัน... อย่างแน่นอน...

 

.

.

.

ร่างบางเบิกตากว้างได้สติคืนจากการที่เข้าไปในจิตใจของผู้ที่ตนกำลังใช้ดาบผลึกน้ำแข็งแทงลงไปที่กลางอก ร่างอมนุษย์ตรงหน้าค้างนิ่ง ปากแผลค่อยๆ ปรากฏเป็นรอยร้าวจากส่วนที่โดนแทงและเริ่มลามไปทั่วร่างจนเปลือกนอกที่ห่อหุ้มร่างไว้ปริแตกออกไปจนถึงไปหน้าและสลายหายไปในอากาศธาตุ

 

ช้าชะมัดยัยบ้า...ริมฝีปากหนายิ้มบางให้หลังจากหลุดออกจากร่างฮอลโล่ว์

 

"พูดมากน่า เจ้าบ้า..." หญิงสาวหน้ามุ่ยช้อนตามองสบกับดวงตาสีน้ำตาลคมนั่น ร่างใหญ่ดูดกลืนแรงดันวิญญาณของหญิงสาวตรงหน้าทำให้บังไคของเธอค่อยๆ ปริแตกหลุดออกอย่างง่ายดาย รวมถึงตัวดาบที่ปักอยู่กลางอกแกร่งนั้นก็ค่อยๆ สลายหายไปจนร่างเล็กอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

 

ใบหน้าสวยที่ทนไม่ไหวเอนพิงลงตรงอกแกร่งพลางหายใจหอบ มือข้างหนึ่งของร่างใหญ่รีบโอบตัวเธอไว้เพื่อประคองไม่ให้ร่างเล็กทรุดลงไปกับพื้นเพราะชายหนุ่มดูดกลืนพลังของเธอไปมากทีเดียว

 

"คิดว่าดิ้นรนขนาดนี้แล้วพวกเจ้าจะทำอะไรได้งั้นรึ ข้ายอมรับนะว่าอนาคตของพวกเจ้าเป็นอะไรที่เพลินตาทีเดียว แต่ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้ามีอนาคตสวยหรูแบบนั้นหรอก!" เสียงจากชายร่างใหญ่ที่ยังคงถูกแรงดันวิญญาณของธนูดอกพิเศษพันธนาการไว้ ตัวเขาพยายามลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ สายตาคมสีดำขลับจ้องมองไปที่ร่างชายหญิงทั้งสองเบื้องหน้า

 

"นี่พวกนาย! เร็วๆ เข้า!! แรงดันวิญญาณจากธนูดอกนั้นมันเริ่มอ่อนลงแล้วนะ!!" อุริวที่ยืนอยู่ห่างออกไปตะโกนเร่ง

 

"รู้แล้วล่ะน่า... หนวกหูจริง!" ร่างสูงผมส้มตะโกนกลับไปด้วยท่าทางเนือยๆ

 

"หนอย... ว่าไงนะ!?" ควินซี่หนุ่มได้ยินเพื่อนชายพูดดังนั้นจึงของขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับอย่างชัดเจน

 

"หึ ขอบใจนะ..." อิจิโกะพึมพำเบาๆ กับตนเอง ก่อนจะหันหน้าไปทางจูฮาบัชที่กำลังเดินเข้ามาหาตนอย่างช้าๆ

 

"แกเห็นอะไรอนาคตพวกเราก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ฉันน่ะ... ไม่อยากให้แกมีอนาคตเหมือนกัน!!"

 

...ครั้งสุดท้ายนี้แหละ ขอฉันยืมพลังหน่อยนะ ซันเกสึ...

 

อิจิโกะวางร่างบางลงนั่งกับพื้นก่อนเดินไปด้านหน้า พลางอัดแรงดันวิญญาณสีดำเข้มซึ่งหล่อหลอมรวมด้วยพลังเพื่อนของตนจากตระกูลคุจิกิทั้งสองคน ร่างสูงพยายามดึงพลังทั้งหมดที่มีออกมาจากร่างจึงทำให้แรงดันวิญญาณจำนวนมหาศาลพวยพุ่งไปที่ดาบใหญ่ จนรอบข้างเต็มไปด้วยอณูวิญญาณแผ่ซ่านกระจายไปทั่วเป็นวงกว้างพัดเอาฮากามะทั้งของตนและร่างเล็กที่อยู่เบื้องหลังสะบัดอย่างรุนแรง "ดับไปซะอนาคตของแกน่ะ!!"

 

"ย๊ากกกกกก!!!!!!" ร่างสูงพุ่งตัวอย่างรวดเร็วสู่เบื้องบนพร้อมกับตวัดดาบลงไปยังชายร่างใหญ่ยืนอยู่เบื้องล่าง

 

"เก็ทสึกะ เท็นโช!!!!" จันทร์เสี้ยวสีดำขนาดใหญ่อัดเข้าที่ไหล่ของจูฮาบัชซึ่งไม่ทันตั้งตัวและเอื้อนเอ่ยคำใด ตัวเขาโดนพลังนั่นผ่าร่างขาดเป็นสองท่อนแบบสะพายแล่ง แรงอัดนั้นกระแทกพื้นและเกิดระเบิดขึ้นทำให้พื้นทะลุเป็นวงกว้างจนพัดเอาฝุ่นควันกระจายคลุ้งไปทั่ว

 

ร่างใหญ่ที่ขาดเป็น
สองท่อนกระเด็นไปคนละทิศทางและหยุดแน่นิ่งไปทั้งอย่างนั้น

 

"จบ... จบแล้ว สินะ..." อิจิโกะหย่อนตัวลงกับพื้นที่ทีสภาพยับเยินจนไม่เหลือเค้าเดิม ดวงตาคมสีน้ำตาลหม่นยืนมองสภาพศพที่ขาดเป็นสองท่อน พลางหายใจหอบจนต้องใช้ดาบยันตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม

 

"อิจิโกะ!!!" ร่างบางเห็นดังนั้นจึงพยายามลุกขึ้นและวิ่งเข้าหาชายหนุ่มที่ยืนซวนเซจะล้มแหล่มิล้มแหล่ แต่พลันก็ต้องหยุดชะงักและเซไปมาเสียเอง เพราะพื้นที่ถูกแรงอัดอย่างแรงนั้นทำให้โครงสร้างผิดเพี้ยนไปจึงจวนเจียนจะถล่ม

 

"อ๊ะ!" ในที่สุดพื้นที่เป็นวงกว้างก็รับน้ำหนักไม่ไหวจึงถล่มลงนำร่างของหญิงสาวร่วงตามไปด้วย

 

อิจิโกะเห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งตัวอย่างเร็วไปหาร่างเล็กนั่น

 

"ลูเคีย!!!!!!"


 

มือบางยื่นไปหามือหนาที่พยายามจะยืดให้สุดแขน จนสามารถจับมือเล็กและดึงมาไว้ ในอ้อมกอดพลางร่วงลงสู่พื้นด้วยกัน...


ร่างสองร่างที่กำลังเกาะกุมกันร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วง อิจิโกะหลุดจากบังไคกลับเป็นชุดฮากามะสีดำสนิทสำหรับยมทูตตามเดิม เขากอดรัดร่างในอ้อมแขนแน่น มือหนาประคองส่วนศีรษะไว้เพื่อไม่ให้ชนถูกอะไรเข้า


จนใกล้ถึงพื้นชายหนุ่มจึงหมุนตัวเปลี่ยนจากนำศีรษะลงเป็นเท้าแทนและใช้ก้าวพริบตาค่อยๆ วางเท้าบนแผ่นหินแผ่นแล้วแผ่นเล่าลดระดับต่ำลงไปเรื่อยๆ สุดท้ายจึงถึงพื้นโดยสวัสดิภาพ...




เสียเมื่อไหร่... 




"อิจิโกะ ข้างบน!!" ลูเคียตะโกนลั่นพลางกระตุกแขนเสื้อฮากามะของร่างเบื้องหน้าอย่างแรงเพราะสังเกตเห็นแผ่นหินขนาดใหญ่ที่กำลังจะร่วงใส่พวกเขาห่างไปไม่ไกลนัก


"หือ?" ร่างสูงมองขึ้นเบื้องบนก่อนจะร้องออกมา "เหวอ...?!" เขาคว้าดาบจากด้านหลังของตนก่อนจะผ่าออกมันด้วยแรงดันวิญญาณที่เหลือเพียงเล็กน้อยนั่นจนทำให้สะเก็ดหินแตกกระจายไปทั่ว


ในที่สุดเศษพื้นหินจากด้านบนจึงร่วงหล่นลงจนหมด อิจิโกะที่เอาตัวเข้าโอบบังร่างเล็กจึงถอยออกมาเล็กน้อย


"ในที่สุดก็จบสักที" ร่างสูงกล่าวพลางมองเบื้องบนที่ยังคงมีเศษซากปรักหักพังของวังราชันย์วิญญาณหลงเหลืออยู่


"ไปหาคนอื่นกันเถอะ..." อิจิโกะทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเพราะลูเคียก้มหน้าจับแขนเสื้อฮากามะของเขาไว้แน่น


"หือ... เป็นอะไรไปลูเคีย ลุกไม่ไหวเหรอ?"


ร่างบางส่ายหัวยิกพลางเงยหน้าขึ้นมองสบนัยย์ตาสีน้ำตาลที่ส่งสายตาแห่งความห่วงใยมาให้


...ไม่ว่าเมื่อไหร่สายตาคู่นั้นก็ยังคงมองเธอแบบนี้เสมอมา ...อบอุ่น... ไม่เคยเปลี่ยน...


"ยื่นแขนเจ้ามา เจ้าบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง"


"หืม? อ๋อ... นี่น่ะเหรอ แค่นี้สบายมาก ไม่เป็นอะไรมากหรอก..." อิจิโกะยกแขนข้างที่มีบาดแผลเป็นทางยาวโดยฝีมือของจูฮาบัชขึ้นดู เลือดจากบาดแผลที่เปิดกว้างนั้นยังคงไหลซึมหยดลงพื้นไม่ขาดสาย


"ส่งมาแขนเจ้ามาเถอะ ข้าจะรักษาให้..."


"ไม่ต้องหรอกน่าแรงดันวิญญาณอ่อนแค่นี้จะทำอะไรได้" ร่างสูงยกแขนขึ้นหนีทันทีที่มือบางของร่างตรงหน้าจะจับแขนของเขา


ปึ๊ด!


"บอกให้ส่งมาก็ส่งมาสิ! เจ้าหน้าโง่!" ลูเคียเส้นสติขาดผึ่ง พลางเอื้อมมือคว้าแขนของร่างใหญ่ แต่อีกฝ่ายกลับยกสูงขึ้นเพื่อให้ห่างจากเธอ


"ฉันบอกว่าไม่ต้อง ก็ไม่ต้องสิเฟ้ย!!" อิจิโกะตะโกนกลับพลางคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของฝ่ายตรงข้ามที่พยายามจะคว้าแขนเขาไปรักษาให้ได้


ทั้งสองยื้อยุดตะลุมบอลกันอยู่นานจนกระทั่งหมดแรงกันทั้งคู่จึงนั่งหายใจหอบโดยที่อิจิโกะยังคงกำข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ระดับอก


"...ถ้าไม่อยากให้ข้าทำนัก ก็ปล่อยข้าสักทีสิ... เจ้าบ้า..." ลูเคียหน้ามุ่ยจ้องมองชายเบื้องหน้าเขม็ง


"อ๊ะ!" อิจิโกะเพิ่งรู้ตัวว่าตนจับข้อมือบางนั่นเสียแน่นจึงรีบปล่อยในทันทีพลางมองร่างบางที่ถูกปล่อยเป็นอิสระนั่งก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จา


ลูเคียรู้ตัวดีว่าพลังของตนในตอนนี้ลำพังแค่ยืนยังแทบไม่ไหว แต่ในใจคิดต้องการที่จะทำอะไรเพื่อชายหนุ่มบ้าง จึงดันทุรังที่จะช่วยรักษาบาดแผลให้เขา ถึงจะรักษาได้แค่บาดแผลเล็กน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย


"...." อิจิโกะเห็นร่างเล็กนิ่งเงียบอยู่นานจึงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ จนต้องยอมยื่นแขนไปด้านหน้าเธอ


"?" ดวงตาสีม่วงสวยเบิกกว้างเงยขึ้นสบกับชายตรงหน้าด้วยความฉงน


"เอ้า... อยากทำนักก็เชิญ..." ลูเคียมองเขาที่กำลังเสหน้าไปทางอื่นและใช้มืออีกข้างเกาท้ายทอยแกร่ก จากนั้นเธอจึงยิ้มกริ่มพลางกำแขนตรงที่มีอาการบาดเจ็บของร่างสูงและดึงเข้าหาตัวอย่างแรง


"โอ๊ย!!! นี่เธอเบาๆ หน่อยสิ!!" อิจิโกะร้องลั่น แต่ฝ่ายตรงข้ามหาได้สนใจไม่ เธอจัดแจงตั้งท่าเพื่อใช้วิถีมารรักษาบาดแผลให้เขา


เกิดแสงสว่างสีนวลตาดวงเล็กๆ จากฝ่ามือบางทั้งสองของร่างเล็กที่วางอยู่เหนือแขนแกร่ง แสงนั่นค่อยๆ ขยายใหญ่โอบล้อมช่วงข้อศอกไปยังมือของร่างใหญ่


อิจิโกะนั่งนิ่งมองใบหน้าสวยที่กำลังคร่ำเคร่งกับการรักษา ดวงตาสีม่วงหม่นสะท้อนกับแสงสว่างที่มาจากวิถีมารของตนจนดูวาววับสุกใสในดวงตาคู่สวยนั้น


...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เป็นห่วงคนๆ นี้มากขนาดนี้


...เมื่อไหร่กันที่ไม่อยากเห็นคนๆ นี้ต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมาน


...เมื่อไหร่กันที่คนๆ นี้เป็นดั่งแสงสว่างปัดเป่าเมฆฝนในจิตใจให้มลายสิ้น


...เมื่อไหร่กันที่แม้จะสิ้นหวังขนาดไหนคนๆ นี้จะเข้ามาช่วยปลอบประโลมเสมอ


...เมื่อไหร่กันที่คิดอยากจะให้คนๆ นี้ไม่ผิดหวังกับตนเอง


...เมื่อไหร่กันที่คิดว่าคนๆ นี้เป็นความภาคภูมิใจในตัวเอง


...เมื่อไหร่กันที่พอไม่มีคนๆ นี้ข้างกายแล้วเหมือนขาดอะไรในชีวิตไป


...เมื่อไหร่กันที่คิดอยากจะปกป้องคนๆ นี้ตลอดไป...


เธอผู้เปลี่ยนแปลงโลกของฉัน... ลูเคีย...


"เอาล่ะ... เรียบร้อยแล้ว..." ร่างเล็กเอ่ยด้วยท่าทีอ่อนแรงพลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมชื้นออกมาตามไรผม


"...." ชายหนุ่มนิ่งงันไม่ขยับไม่พูดอะไรได้แต่มองหน้าเธอนิ่งจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น


"หือ... เป็นอะไรไปน่ะอิจิโกะ หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือไง?" เธอเอียงคอถามอย่างสงสัยพลางมองหน้าตาเหม่อลอยของชายหนุ่มตรงหน้า


"หา!? เปล่า... ไม่มีอะไร... ขอบใจนะ" 


"ข้าเคยบอกแล้วไง เพื่อนกันไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก" ลูเคียตอบกลับด้วยรอยยิ้ม


อิจิโกะนิ่งไปสักพักจึงยิ้มบางขึ้นพลางตอบเธอไป "นั่นสินะ..."


"ไปกันได้แล้ว ทุกคนรออยู่..." หญิงสาวพูดพลางลุกขึ้นแต่ยังไม่ทันได้หมุนตัวเพื่อเดินต่อเธอกลับยืนโอนเอนเซทำท่าจะล้ม


"ลูเคีย!" ร่างใหญ่เห็นดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นและรับตัวเธอที่เอนพิงอกของเขาพอดิบพอดี


"ก็บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน..." อิจิโกะว่าพลางขยับแขนสองข้างเข้าโอบตัวเธอเพื่อประคองไว้ ดวงตาร่างใหญ่เบิกน้อยๆ และนิ่งไปพักนึง ...ยัยนี่ตัวเล็กขนาดนี้เชียวเหรอ...


"ข้ายังไหวน่า" ลูเคียใช้มือบางพลักอกร่างใหญ่ออก แต่ร่างนั้นกลับไม่ยอมปล่อยแขนยังคงยืนนิ่งล็อคตัวเธอไม่ให้ขยับไปไหน


"อิ อิจิโกะ... เป็นอะไรไปน่ะ? เจ้าดูแปลกๆ ไปนะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...เหม่ออะไรของเจ้ากัน ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ใบหน้าของร่างเล็กที่ดูซีดเซียวยังคงแนบกับอกเขา ดวงตาที่บ่งบอกถึงความเป็นกังวลนั้นเงยขึ้นสบกับดวงตาสีน้ำตาลที่มองลงมาก่อนอยู่แล้ว


"!!" ในที่สุดอิจิโกะจึงรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ เขารีบคลายแขนออกด้วยอารามตกใจกับตัวเองที่ทำแบบนั้นลงไป


"ปะ ไปกันเถอะ..." อิจิโกะบอกกับเธอที่ยังยืนนิ่ง


...นี่เขาเป็นอะไรไปกันแน่...


แต่พลันร่างเล็กตรงหน้ากลับทรุดฮวบลงนอนกับพื้นหิน


"ลูเคีย!!" ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงรีบนั่งลงไปประคองตัวร่างเล็กขึ้นนั่ง


"ลูเคียเป็นอะไรไปน่ะ!? ลูเคีย!!" อิจิโกะพยายามร้องเรียกเธอ แต่กลับไม่เป็นผลร่างนั้นยังคงนิ่งไม่ไหวติง พร้อมกับแรงดันวิญญาณที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด 


เมื่อเห็นท่าไม่ดีอิจิโกะจึงช้อนตัวร่างบางของหญิงสาวขึ้นแนบอกและวิ่งไปเพื่อสมทบกับเพื่อนของเขาในอีกฟาก


"!!!" แต่เมื่อวิ่งไปถึงกลางทางกลับรู้สึกว่าแรงดันวิญญาณของพวกเพื่อนๆ เขาหายไป และพบกับชายหนุ่มร่างสูงรูปงามผมสีดำเข้าแทน


"...เบียคุยะ" อิจิโกะเบิกตาเล็กน้อยเมื่อพบกับพี่ชายของร่างเล็กที่อยู่แนบอก 


ชายหนุ่มผมส้มนิ่งค้าง ความรู้สึกผิดเริ่มถาโถมเข้ามา ทั้งที่เขาเอาพลังของชายผู้นี้ไป ทั้งที่บอกว่าจะพาลูเคียกลับไป แต่ดันทำให้เธอสูญเสียพลังมากมายแถมยังรักษาบาดแผลให้เขาอีก...


"เบียคุยะ... ฉัน..." 


"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น รีบกลับโซลโซไซตี้แล้วพาลูเคียกลับไปรักษาได้แล้ว แต่ไม่ต้องห่วง เพื่อนๆ ของเจ้าถูกส่งตัวกลับไปที่นั่นแล้ว" เบียคุยะหันหลังและใช้ก้าวพริบตานำทางเพื่อนำทางกลับ


"....." อิจิโกะไม่พูดอะไรต่อพลางกระชับแขนของตนแน่นแล้วตามร่างเบื้องหน้าไปติดๆ


เขาก้มมองใบหน้าที่ยังคงซีดเผือดของร่างเล็กเป็นระยะ "อย่าเป็นอะไรไปนะ ลูเคีย..."



ไรต์หมวย ในที่สุดก็จบตอนบู้แล้ว!!! เย้~~ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านที่ยังติดตามกันออยู่นะเลิฟยู

ไรต์กวาง ระบายสีอิจิขาวยากมาก เดี๋ยวลงรูปตามมาทีหลังนะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

116 ความคิดเห็น

  1. #115 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 10:06
    เจ้จร้าาอย่าพูดคำว่าเพื่อนกันสิค่ะฟังเเล้วเจ็บเเทน😢
    #115
    0
  2. #91 YamPiyawan (@YamPiyawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 00:11
    อยากอ่าน ภารกิจลับจับกัวใจนายจอมโหดต่ออีกคะ ได้โปรดต่อเถิดนะคะๆ
    #91
    0
  3. #88 Kiraramoon (@Kiraramoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:30
    มันมากเลยตอนนี้ เจ๊อย่าเป็นไรไปนะ!!!
    #88
    1
    • #88-1 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 10)
      14 ธันวาคม 2559 / 16:50
      //กอดดดดดด คิดถึงรีดทุกคนนะ
      #88-1
  4. #87 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:45
    กรี๊ดสนุกจัง แต่งเองเม้นเอง หวานเจี๊ยบๆ
    #87
    7
    • #87-5 Achalida (จากตอนที่ 10)
      11 ธันวาคม 2559 / 23:26
      ท่าจะม่มาม่าสินะ...
      #87-5
    • #87-6 papermail (@papermail) (จากตอนที่ 10)
      11 ธันวาคม 2559 / 23:31
      มาม่าก็มี นิดๆเพื่อความสะใจ
      #87-6
  5. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:15
    ขอบคุณสำหรับทุกตอนที่เขียนมาลงในนี้นะคะ แต่เรื่องจะดำเนินไงต่ออ่ะ หนูลูน่าจะรู้ตัวได้แล้วมั้ย 55555
    #86
    8
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(