[fic.IchiRuki] Monster heart ภารกิจร้ายซ่อนรัก

ตอนที่ 10 : [07th Mission] The lost felling II (Rukia Kuchiki)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    9 ต.ค. 59

Monster heart

presented by เปเปอร์เมลล์


ผัวะ!

ไร้ซึ่งความสนใจใดๆจากร่างตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มือหนาซัดเข้าที่เรียวแขนบางที่จิกคอของตนเองอยู่อย่างเต็มแรง จนแขนเล็กขึ้นสีเป็นปื้นยาวจนน่ากลัว

 

คอขาวนวลตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยจ้ำเลือดจากฝีมือของชายตรงหน้า... เลือดสีแดงสดไหลซึมจากรอยเล็บที่กรีดลงบนคอของตนเป็นทางยาว ราวกับหยดที่เปือนลงหิมะสีขาวสะอาดตา

 

ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายช่วยตัวเองที่เผลอทำอะไรขาดสติไปก็เถอะ....แต่บางทีคนตรงหน้า..อาจจะแค่อยยากเก็บไว้ให้ตนทรมานกับชีวิตที่เหลืออยู่ก็เป็นได้..

 

 

สีเลือดสีแดงสดที่สาดลงบนหิมะ...

ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ บดบังหิมะที่เคยขาวสะอาดตา

 

 

ทั้งที่ตอนนั้นก็ช่วยเราไว้แท้ๆ เพื่ออะไรกัน ทั้งที่อุตส่าห์เชื่อใจ แต่คนตรงหน้านี้กลับ..


ทำดีเพียงแค่ให้ไว้ใจแล้วก็หักหลังในยามที่เชื่อใจงั้นเหรอ

 

ริมฝีปากบางกัดปากตัวเองแน่น ก้อนความรู้สึกหนาสะอึกค้างอยู่ที่ลำคอแน่นจนรู้สึกหายใจไม่ออกเความรู้สึกมากมายที่โถมเข้าใส่ตนจนคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้แล้วว่าเช่นไรคือควรเชื่อ หรือไม่ควรเชื่อ ไม่เข้าใจชายตรงหน้าเลยสักนิด..ต้องเกลียดการมีอยู่ของงเธอมากมายขนาดไหนกันถึงได้หยามศักดิ์ศรีของตนได้จนไม่เหลือชิ้นดีถึงเพียงนี้...

 

สำหรับชายตรงหน้านี้แล้วเธอไม่มีเลือดเนื้อเลยหรือไง..

 

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยสักนิดว่าความไว้ใจที่ให้ไป..ไร้ค่าถึงเพียงนี้

 

ดวงตาสีม่วงหม่นคละไปด้วยน้ำตาร้อนผ่าวที่คลออยู่ที่นัยตาคู่สวย เจ้าของใบหน้าหวานเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บปวด ความรู้สึกที่ได้รับการหักหลังจากคนที่ยอมไว้ใจนั้นเจ็บปวดเช่นไร ตอนนี้เธอรู้ซึ้งจนเข้ากระดูกดำเลยละ

 

“ทำไมท่านต้องฝืนให้ข้าทำเช่นนี้ด้วย..” ลูเคียมองจ้องอิจิโกะเขม่ง ดวงตาสีม่วงครามมองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย 


“เจ้าแน่ใจเหรอว่าข้าบังคับเจ้า” มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางของลูเคียก่อนจะเชิดขึ้นให้อยู่ในระดับสายตา ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอมส้มหรี่ตาเล็กมองใบหน้าหวานอย่างเย้อหยัน ลูเคียจ้องอีกฝ่ายกลับนิ่งทั้งคราบน้ำตา ทั้งเกลียดทั้งอับอายที่ตัวเองได้ไม่ต่างอะไรกับที่อีกฝ่ายดูถูกไว้เลยแม้แต่น้อย  เกลียดแสนเกลียดจนแค่น้ำตาก็ไม่ขอยอมให้เห็น จึงทำได้เพียงจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละทั้งที่ในใจของตนตอนนี้นั้นพังจนไม่เหลือชิ้นดี

 

ลูเคียสะบัดมือของตนก่อนจะผลักให้อีกฝ่ายถอยห่างจากตนด้วยความโกรธแค้น “ข้าขอสาปขอแช่ง..ให้คนอย่างท่านไม่มีวัน..” มือเรียวเล็กยกขึ้นสูงก่อนจะฟาดลงที่ร่างตรงหน้า แต่กลับถูกสายตาดุดันของอีกฝ่ายจ้องมองราวกับสัตว์ป่า ลูเคียชะงักกึกสั่นด้วยความกลัวก่อนจะถอยห่างจากอีกฝ่ายตามสัญชาติญาณ

 

“ถ้าเจ้าตบข้า ข้าจะตัดมือเจ้าทิ้ง ถ้าเจ้าร้องไห้ ข้าก็จะควักลูกตาเจ้า” มือหนาคว้าแขนเล็กของอีกฝ่ายไว้แน่นก่อนจะดึงเข้าหาตัว “จำเอาไว้ถ้าอยากให้ข้าเลี้ยงเจ้าไว้ก็ทำตามที่ข้าสั่ง ห้ามหนี ห้ามขัดขืน ห้ามร้องไห้” อิจิโกะจ้องมองลูเคียนิ่งพร้อมกับพยายามปลดกิโมโนที่เหลือออกโดยที่ไม่สนใจสภาพของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

 

“พอเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่ไหวแล้ว” ลูเคียทั้งฝืนทั้งดึงอีกฝ่ายอย่างไร้เรียวแรง สติที่เหลืออยู่เลือนรางเต็มที แค่จะหายใจตอนนี้ยังแทบจะขาดใจ

 

“ข้าบอกแล้ว..ว่าแค่คำพูดของเจ้านะข้าไม่สนใจหรอก..” อิจิโกะพูดเสียงเย็นยะเยือก มือหนายื้อยักกิโมโนออกจากร่างบางจนฉีกขาด “คนอย่างเจ้า..” น้ำเสียงเย็นชาหยุดลงเมื่อร่างเล็กตรงหน้าฟุบนิ่งลงที่อกของตน แผ่นหลังบางเล็กขยับขึ้นลงช้าๆตามจังหวะหายใจ บอบบางจนบางครั้งก็เหมือนกับว่าจะหักเสียเมื่อไหร่ก็คงไม่แปลก..

 

เจ้าของมือหนายืดตัวขึ้นก่อนจะโอบเอวดันร่างของอีกฝ่ายเข้ามาชิด ดวงตาสีน้ำตาลหม่นมองร่างตรงหน้านิ่ง จนสำผัสได้ถึงนิ้วมือเล็กของอีกฝ่ายที่วางอยู่อกของตนกำลังขยับราวกับกำลังจะหาอะไรคว้า มือหนาหยิบชายปกฮาโอริตัวหนาที่พาดไหล่ของตนไว้คลุมร่างบางไว้ด้วยอีกคนก่อนจะโอบไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมกับค่อยๆนั่งลงพิงกำแพงใกล้ตัว ขาแกร่งถูกยกขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้ร่างเล็กฟุบลงไปนอนกับพื้น..

 

“อ..อิจิ..” เสียงหวานดังลอดลำคอของลูเคียอย่างแผ่วเบา เนื้อตัวบางสั่นกลัวอย่างไม่ต้องสงสัยว่าเธอรู้สึกเช่นไรกับเจ้าของชื่อ.. “ฮึก... ช่วยด้วย.” มือเรียวบางกอดร่างหนาทั้งที่ยังสั่นเทาราวกับลูกนก

 

เจ้าของชื่อคิ้วหนาขมวดแน่นอย่างไม่พอใจ ดวงตาสีน้ำตาลมองร่างบางในอ้อมอกนิ่ง ก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจ ทั้งทีไม่ว่ากี่ครั้งที่เขาขืนใจเธอ เขาไม่เคยให้อีกฝ่ายกอดเขาเลยสักครั้ง..

 


ดวงตาสีน้ำตาลหม่นข่มตาหลับพร้อมกับความรู้สึกที่ย้อนแย้งอยู่ภายในหัว ทั้งที่ความรู้สึกตรงหน้าคือความเกลียดชัง แต่อะไรบางอย่างกลับรู้สึกว่า..

 

คุ้นเคย


_______________________________________________________________________________

TALK / W WRITER

hello guy ไม่เจอกันนานซำบายดีก่เจ้า (ทักทายได้อินเตอร์มาก) 

เค้าสอบเสร็จแล้ว ไม่ปิดเทอม ห้าวิชาที่เห้อ.... ขอกลับไปสอบ 7 วิชาแบบปีหนึ่งได้ไหม ระดับความเพลียต่างกัน 5555+ เลิกบ่นเรื่องเรียนดีกว่า


คิดถึงหายไปนานเลย ไม่ได้ทิ้งเค้าใช่ป่ะ คิดถึงจะแย่รอเทตอนสอบเสร็จมาปั่นเนี้ย 555 ไม่รู้จะยังอยู่ไหมหายไปเกือบเดือน ขอโทษนะแต่เรากลับมาอยู่นะ ตอนรับเราด้วยยย


________________________________________________________________________________

แสงสีส้มของเช้าวันใหม่ค่อยๆฉายแสงทอจากภายใต้ขอบฟ้าอยู่อย่างจางๆ ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีส้มสดเปิดประตูบานหนาออกมาพร้อมกับฮากามะสีดำเข้มตัวบางที่ดูขัดกับอากาศภายนอกที่หนาวเย็น

 

อิชิดะที่ทนหนาวอยู่ด้านนอกทั้งคืนเมือเห็นตัวการออกมาก็เตรียมเดินไปเอาเรื่อง ก็แหงแหละทิ้งให้คนติดตามอย่างเขานอนหนาวเฝ้าอยู่ข้างนอกทั้งคืน อากาศตอนกลางคืนของเมืองลูคอนใครๆต่างก็รู้ดีถึงเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าหนาวเสียยิ่งกว่าหน้าหนาวของเมืองใดในโซลโซไซตี้เสียอีก ครั้นจะเข้าไปนอนด้านในศาลเจ้าด้วยก็ใช่เรื่อง... ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าไปทำอะไร ในเมื่อเมื่อคืนเขาต้องข่มใจแค่ไหนกว่าจะทำเป็นไม่ได้ยิน

 

อิชิดะคิดในใจพลางหน้าขึ้นสี เจ้าเพื่อนคนนี้นี่มันจริงๆ ทำอะไรไม่เกรงใจเขาบ้างเลย...

 

อิจิโกะที่เดินออกมาหันมองอิชิดะที่เพ่งมองมาที่ตนอย่างจงใจ แต่เจ้าตัวกลับไม่ระยีอะไรเลยแม้แต่น้อยเท้าหนาเดินผ่านอีกฝ่ายต่อไปาวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไปทำแผลที่ข้อเท้าให้นางซะ ข้าจะออกไปเดินตากลม..” อิจิโกะพูดหน้านิ่งไม่ได้หันกลับมองด้วยซ้ำ

 

“อิจิโกะ..ทำไมต้องทำแบบนั้นกับนางด้วย แค่พานางกลับไป แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง..” อุริวพูดเสียงเข้ม

 

อิจิโกะหันกลับมาจ้องมองอีกฝ่ายเขม่ง “ธุระของข้า..ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

 

“จะลงมือทำอะไรก็มีขอบเขตหน่อยเถอะอิจิโกะ ทำแบบนี้ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะ” อิชิดะตะโกนถามอีกฝ่ายก่อนจะหยุดนิ่งดูท่าทีอีกฝ่าย

 

ร่างสูงที่กำลังเดินซะงักกึกกับคำพูดของอีกฝ่าย ดวงตาสีน้ำตาลหม่นเสมองไปทางอื่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย 

 

“เจ้ากลัวว่านางจะรักเจ้าสินะ..”

 

“ไร้สาระ..” อิจิโกะเปรยนิ่ง “นางไม่มีวันคิดเช่นนั้นกับข้าแน่... ข้าเป็นคนทำลายชีวิตนางเพื่อแก้แค้นเบียคุยะพี่ชายของนาง นางเกลียดแค้นข้ามันสมควรกว่าไม่ใช่หรือไง คนมีสมองอย่างเจ้าไม่น่าจะคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้..”

 

“ถ้าเจ้ามองในมุมของเจ้าก็อาจจะใช่ แต่เจ้าก็รู้นี้ว่าความคิดของนางนั้นอ่อนโยนยังไง” อิชิดัพูดเสียงเรียบ “น่าเสียใจแทนนาง..ที่ผู้ชายคนแรกที่นางได้รู้จักเป็นคนแบบเจ้า ทั้งเถรตรง ทั้งมุทะลุ...” ดวงตาคู่เล็กสีดำสนิทจ้องมองมาที่อิชิโกะเขม่ง “จนบางทีก็มองออกง่ายว่าเจ้าเองก็กลัวหัวใจของนาง กลัวว่าสุดท้ายแล้ว..จิตใจของนางจะทำให้ความเกลียดชังข้างในใจเจ้ามันหายไป หรือเพราะว่า...... เจ้ามองนางเป็นภาพซ้อนกับแม่หญิงฮิโนะอุเอะกันแน่

 

คิ้วเข้มขมวดแน่นกับคำพูดของอีกฝ่าย ไม่ใช่ว่านั้นไม่ใช่ความจริง แต่มันไม่มีตรงไหนเลยต่างหากที่ไม่เป็นความจริง

 

“....พอนางเริ่มจะทำดีกับเจ้า เจ้าก็ผลักไส้ทำร้ายนางเพราะไม่อยากให้นางเข้าใกล้เจ้า แต่อย่าลืมนะอิจิโกะ นางเติบโตมาในฐานะองค์หญิงของเมืองที่ไร้สงครามเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาไม่ได้โตมาในฐานะนักสู้แบบเจ้า ตลอดชีวิตนางไม่เคยออกนอกปราสาทมาก่อน เรื่องภายนอกนางก็ไม่ประสีประสา ยิ่งเจ้าใช้ร่างกายนางเพื่อแก้แค้น เจ้าก็จะเป็นเพียงคนเดียวในโลกภายนอกที่ได้ใกล้ชิดนาง ถ้าหากวันหนึ่งนางรักเจ้าขึ้นมา..ถึงวันนั้นเจ้าจะทำยังไงกับนางอิจิโกะ”

 

อิจิโกะชะงักนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบคนสนิทตรงหน้า  “ถ้าหากวันนั้นมาถึงข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง”

 

 


แสงแดดอุ่นยามเช้าส่องลอดช่องไม้กระทบกับใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอยู่บนพื้น ดวงตากลมโตที่หลับอยู่ขยับเอื่อยเพราะเสียงแว่วของไม้ลั่น ลูเคียลืมตาขึ้นช้าๆก่อนจะพยายามยันตัวเองขึ้นนั่ง มือเรียวเล็กกระชับฮาโอริตัวหนาต่างผ้าห่มพลางพยายามปรับสายตาของตนให้เข้าที่เพื่อมองหาใครบางคน..

 

“ออกไปแล้วสินะ..” เสียงหวานดังแหบจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ลูเคียเอื้อมมือไปจับคอตนเองก่อนจะสังเกตเห็นผ้าพันแผลที่อยู่รอบคอของตน “เฮ้ออ..” ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางพิงผนังอย่างด้วยความรู้สึกที่หมดอาลัยในชีวิต มือเล็กกดปิดปากตัวเองแน่นก่อนจะปล่อยโฮจนตัวโยน

 

ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าต่อให้ขาดใจตายจะไม่ยอมให้คนคนนั้นเห็นน้ำตาเด็ดขาด กลับกลายเป็นว่า..แค่เพียงคิดว่าหากเป็นตอนนี้อีกฝ่ายจะไม่เห็นว่าตนอ่อนแอ..เพียงแค่นั้น...ทั้งกำแพง ทั้งศักดิ์ศรี ก็พังทลายลงพร้อมกับความรู้สึกที่กรีดแทงอยู่ข้างใน

 

 ลูเคียกัดมือเล็กของตนที่ปิดปากแน่น ปล่อยให้น้ำตาบรรเทาความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายใน

 

เอี้ยดด..

เสียงไม้ลั่นดังลอดบานประตูอีกฝั่ง เรียกสติของลูเคียให้คืนมา ลูเคียรีบจัดแจงกิโมโนของตนก่อนจะเดินไปที่ประตูบานนั้น ไอน้ำที่เคยจับตัวเป็นม่านหนาลอยผ่านใบหน้าของลูเคียไปทันทีที่บานประตูด้านหลังถูกเปิดออก ความรู้สึกร้อนของไอน้ำที่สัมผัสใบหน้าจนร้อนวูบค่อยๆเย็นขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับไอน้ำที่จางหายไป

 

“ท..ท่านอิจิโกะ” ลูเคียเบิกตากว้างก่อนจะรีบหันหลังไปเช็ดคาบน้ำตาของตนให้เรียบร้อย

 

“ข้าไม่ทราบ..ว่าท่านอยู่ที่นี่ จะออกไปเดี่ยวนี้แหละเจ้าคะ” ลูเคียรีบตอบพัลวันจนท่าทางดูเลิกลัก ในใจนางคิดเพียงแค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นตนในสภาพนี้ จนไม่ได้สังเกตถึงอีกฝ่ายกำลังมีสภาพเช่นไร... 

 

“ไม่ต้อง” อิจิโกะเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับจ้องลูเคียนิ่ง “...จะอาบน้ำไม่ใช่เหรอไง” ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้หรี่ตามองร่างเล็กใต้ฮาโอริของตนนิ่ง

 

“อะ..ข้า..” เมื่อได้สติ ลูเคียได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าตอบอีกฝ่าย ร่างบางระหงษ์รีบก้มหน้าเดินหนีอีกฝ่ายแต่ยังไม่ทันจะแม้แต่จะก้าวเท้าอีกฝ่ายก็ขัดเอาไว้เสียก่อนจนต้องเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่มีทางเลือก

 

“ลงมาสิ..” อิจิโกะพูดเสียงเรียบ

 

“เดี๋ยวฮาโอริเปียกเจ้าคะ..ข้าไม่มีอะไรสวมแล้ว” ลูเคียพูดเสียงแข็งกลับ ใบหน้าขาวขึ้นสีจนรู้สึกร้อน

 

ก็จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้ไงในเมื่อยิ่งเข้ามาใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าบ่อน้ำร้อนบ่อนี้ร้างเสียจนระดับน้ำไม่ถึงเอวของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

 

ชักอยากจะหนีไปจากตรงนี้แล้วสิ.. ลูเคียคิดพลางหน้าแดงก่ำ

 

อิจิโกะอาศัยช่วงที่ลูเคียเผลอคว้าข้อมือเล็กก่อนจะดึงเข้าหาตัวส่งผลให้ร่างของลูเคียร่วงลงมาบนขาของอีกฝ่าย แขนแกร่งล๊อคร่างบางไว้แน่นเพื่อกันหนี “เจ้านี้ไม่เข็ดเลยนะ..”

 

“พ..พอเถอะเจ้าคะ” ลูเคียว่าพลางหลบสายตาอีกฝ่ายแต่ถ้าเรียกให้ถูกควรเรียกว่าหลบทั้งตัวเลยเสียมากกว่า ถึงหลายครั้งเธอจะเคยมีอะไรกับชายคนนี้มาก่อนก็เถอะ..แต่ก็ไม่หมายความว่าเธอจะเคยเห็นอีกฝ่ายเปลือยชัดๆแบบนี้

 

ไม่เคยเห็น แค่ไม่คิดยินดีที่จะเห็นด้วย

 

ลูเคียขยับดิ้นหนีอีกฝ่าย จนอิจิโกะต้องล๊อคลูเคียแน่น “อ..ข้าเจ็บ”

 

“เจ้านี้ความจำเสื่อมหรือไง กี่ทีก็ไม่จำ”อิจิโกะเอ่ยดุ เมือเห็นอีกฝ่ายยอมนิ่ง ใบหน้าคมก็กระตุกยิ้มอย่างพอใจในผลลัพธ์ “..ถ้าเจ้าขยับมากกว่านี้แล้วมันตื่นขึ้นมา ข้าจะให้เจ้ารับชอบ”

 

ลูเคียรีบนั่งหลังตรงนิ่งก้มพลางหน้ามุ้ย ต่อให้เธอเคยเจรจาการค้ากับต่างเมืองมาเท่าไหร่แต่กับคนๆนี้เธอรับมือไม่ถูกเลยจริงๆ

 

“ลูเคีย” อิจิโกะเอ่ยเรียกชื่อต้นอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาสีน้ำตาลหม่นจ้องมองลึกลงมาที่นัยต์ตาสีดำสนิท “เจ้าจะไม่มีทางรักข้าใช่ไหม..”

 

คิ้วเรียวบางขมวดชิดกับคำพูดของอีกฝ่าย.. ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายหมายความถึงอะไร เป็นประโยคคำถาม คำขอร้อง หรือเพียงแค่พูดออกมาลอยๆ..

 

“จำเรื่องเมื่อคืนเอาไว้ให้ดี เจ้าไม่มีสิทธิ์หนี ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง และไม่มีสิทธิ์คิดว่าตัวเจ้ารู้จักข้าดี รวมถึงไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวข้าทั้งนั้น ถ้าอยากจะยืดชีวิตตัวเองในเมืองนี้ก็อย่ามาล้ำเส้น..” อิจิโกะเปรยเสียงเสียงพลางใช้นิ้วเชิดใบหน้าของลูเคียขึ้น ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีเย็นชา “เพราะวันไหนที่เจ้ารักข้า... วันนั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ คุจิกิ ลูเคีย” สิ้นเสียงร่างหนาก็ลุกออกไปจากห้องทิ้งลูเคียที่นั่งนิ่งกับคำพูดของตนอยู่ที่เดิม

 

ริมฝีปากบางเม้มเเน่นกับคำพูดของอีกฝ่าย ทั้งเกรงขาม ทั้งเกลียดชัง ลูเคียกอดตัวเองที่กำลังสั่นไว้แน่น หากอีกฝ่ายเอาแต่เกลียดตนเองอยู่เช่นนี้ เธอจะแก้แค้นคืนไปบ้างไม่ได้เชียวหรือ...?

 

เช่นนั้นข้าจะทำให้ท่านรักข้าเอง..คุโรซากิ อิจิโกะ....


_______________________________________________________________________________________________________

TALK WITH MAIL

อัพแล้วด้วยความคึก 55555+ อยากช่วงนี้คึกแต่เรื่องนี้ ไรต์หมวยไม่อยู่ถ้ามีคำผิดขอโต๊ดด้วยยย


คิดถึงนะ เม้นต์กันเถอะๆๆๆๆ รออ่านนนน รอตอบอย่าให้ไรต์คุยคนเดียวเลย 55 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

291 ความคิดเห็น

  1. #290 ddannok12345 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 23:32
    เจ้จร้าาาาทำให้อิจิหึงหวงจนตายเลียเจ้
    #290
    0
  2. #276 Kae_kun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:51

    อิจิตัวแกนั้นแหละอย่ามาหลงรักเจ้! หึ!

    #276
    0
  3. #263 tarkra (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:43
    เน้ เน้! ต้องแบบเน้! เจ้เอาคืนมันเลยค่ะ ขอหนักๆ เอาให้สาสมกับที่อิจจี้มันทำร้านเจ้มาเกือบ 10 ตอน!!
    #263
    0
  4. #247 joypattama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 03:56
    เหมือน อิจิโกะ ก็เริ่มสนใจ เจ๊แล้วนะ
    #247
    0
  5. #240 yamajungnarak (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 21:20
    ลูเคียจะแก้แค้นแล้ววว
    #240
    0
  6. #229 กัญจนา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 19:07
    ไม่ได้เข้ามาอ่านนาน

    คิดถึงไลท์เตอร์สุดๆ ค่ะ

    สนุกมากๆค่ะ
    #229
    0
  7. #228 Kiraramoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:14
    ไม่ได้เข้ามาอ่านตั้งนานแหน่ะ//กราบ
    ขออภัย ข้าน้อยติดสอบ
    เอาแล้วว เอาเลยเจ๊ แก้แค้นเจ้าสตอ
    เลย หนับหนุนเต็มที่!!!
    #228
    0
  8. #227 Xcute (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:00
    ว้าว มาแล้วไรต์คนสวย คิดถึงอย่างแรง
    #227
    1
    • #227-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      12 ตุลาคม 2559 / 00:50
      จุ๊บบบบ เค้ากลับมาแล้ว คิดถึงง
      #227-1
  9. #226 Xcute (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:00
    ว้าว มาแล้วไรต์คนสวย คิดถึงอย่างแรง
    #226
    0
  10. #224 little-bear42 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 20:29
    เจ้จ๋าดูโหดขึ้นเยอะเลย กลิ่นแห่งความแค้นนี่มันตืออะไร โอ้รับรู้ได้ถึงความสิ้นหวังในตัวแกแล้วเจ้าตัวประกอบหัวส้ม

    ตอนนี้แต่งสนุกน่าติดตามนะคนดีขอโทษที่พึ่งเข้ามาเม้นไม่ทันครึ่งแรกนะเพราะมันไม่เด้งแหะๆไม่โกรธกันนะ รอติดตามอยู่นะคนดีสู้ๆ
    #224
    1
    • #224-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 21:16
      อื้อๆ ตามสบาย
      #224-1
  11. #223 mtniee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 18:49
    กลิ่นการแก้แค้นเริ่มโชยมาแล้ว วะฮะฮ่า
    สุดท้ายแกจะต้องคลานเช่าซบเจ๊จ๋าแน่นวลลบ เจ้าหัวส้มมม
    #223
    3
    • #223-2 mtniee(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 18:50
      *เข่าาาาา
      #223-2
    • #223-3 papermail(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 18:54
      แต่ที่แน่ๆเจ้สลบซบอกอิจิหลายรอบแล้ว หึๆๆๆ
      #223-3
  12. #222 lovely110 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:48
    กรี๊ดดด น่าสนุกขึ้นมาแล้ว หนูลูเข้มแข็งมากก รอดูๆจะทำให้อิจิรักยังไงน้าาาาาา
    #222
    1
    • #222-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 20:28
      ต้องคอยลุ้นๆๆๆ
      #222-1
  13. #221 ponycat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 04:42
    หนูลูถ้าถึงคราวแก้แค้นนี่อย่าลืมจัดให้หนัก ใป้สาสมนะจ้ะ อิโกะนี่ไม่ต้องเอามันไว้ กลับไปหาท่านพี่ดีกว่า 5555 #ทีมเบียลู
    #221
    1
    • #221-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 21:17
      ทีมป๋าเบีย +1
      #221-1
  14. #220 Achalida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 01:58
    กรี๊ดดด..มาอัพเพิ่มในตอนเดิมด้วย โอ๊ยย..ทั้งเกลียดทั้งหมั่นไส้อิจิโกะ มั่นใจนักก็ขอให้แกเป็นฝ่ายรักลูเคียก่อนละกัน.เจ๊สู้ๆ อย่าไปยอมอิจิมันมากนัก เอาคืนให้หนักเลย
    #220
    1
    • #220-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      10 ตุลาคม 2559 / 21:18
      Time to revenge
      #220-1
  15. #219 D18-only (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:10
    เย้!! ไรท์กลับมาแล้ว คิดถึงมากเลยค่ะ :)
    อิจิเคยรู้จักกะหนูลูมาก่อนใช่มั้ยถึงได้คุ้นเคย
    #219
    1
    • #219-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      9 ตุลาคม 2559 / 15:17
      นั้นจิคุ้นแน่ๆ แต่จะเอาตอนไหนไปคุ้น เจ้ไม่เคยออกจากปราสาทเลย ฮุๆติดตาม
      #219-1
  16. #218 lovely110 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 10:08
    เย้ กลับมาแล้ววววว สอบเสร็จปุ๊บเห็นไรท์อัพนี่ฟิ้นนฟินน
    สงสารเจ๊ คุ้นเคยอะไรอิจิ ใจร้ายขนาดนี้ ฮึกกก
    #218
    1
    • #218-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      9 ตุลาคม 2559 / 11:30
      นั้นสิ อะไรกันเจ้าบ้าคุ้นอะไร เจ้สลบคาอกแบบนี้ //ทุบๆ
      #218-1
  17. #217 lookmeesecret (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 09:55
    ไรต์เค้าขอโทดจะตอบกลับคอมเม้นนี้ แต่มันไปเด้งขึ้นโพสเฉย ขอโทดน้า T^T
    #217
    1
    • #217-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      9 ตุลาคม 2559 / 10:01
      โอเซๆ จับกรุ้ปไปอยู่กับไรต์หมวย 5555
      #217-1
  18. #216 lookmeesecret (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 09:54
    ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆตอนต่อไปจะเป็นยังไง อิจิมันหลงรักเจ๊แล้วช่ายมั้ยยยยย 555555 เจ๊อย่าใจอ่อนกับอิจินะ ถ้ามันทำร้ายเจ๊อีกให้เจ๊จับอิจิปล้ำเลยยยย เอ้ยยไม่ใช่ 555555 ต้องหนีจากอิจิให้พ้นตะหากก
    #216
    1
    • #216-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      9 ตุลาคม 2559 / 10:02
      เจ้จับปล้ำ เจ้ปล้ำซะ เจ้สู้ๆ เดี่ยวๆเห็นดีเห็นงามซะงั้น
      #216-1
  19. #215 Achalida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 00:13
    Okaeri ค่า(ไรต์ทักมาแบบฝรั่ง อินี่ทักกลับแบบญี่ปุ่น 5555) คิดถึงเรื่องนี้มากมายค่ะ ดีใจจังเลยที่ไรต์มาอัพเรื่องนี้

    ตอนนี้สงสารลูเคียมากเข้าไปอีก อย่าไปแคร์มันค่ะเจ๊ เราต้องสตรอง!! อดทนไว้แล้วรอแก้แค้นค่ะ
    #215
    1
    • #215-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      9 ตุลาคม 2559 / 00:14
      5555 กอดดด aitaine~ ญี่ปุ่นก็พร้อมสู้ จะได้แก้แค้นหรือจะได้ไปหลงรักเจ้าบ้าให้ช้ำใจกว่าเดิมน้อออ
      #215-1
  20. #214 mtniee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 20:28
    ไรเตอร์กลับมาแย้ววว
    Welcome back นะคะ เราก็เพิ่งสอบมิดเทอมเสร็จเช่นกัน โฮ่ๆๆๆ
    #214
    1
    • #214-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2559 / 21:27
      มหาลัยโหดร้ายมาๆ ย้อมใจกันเถอะ
      #214-1
  21. #213 jub14741 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 19:30
    ยินดีต้อนรับกลับค่าาาา
    #213
    1
    • #213-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2559 / 21:29
      ตาดาอิมะ อาอิไตเนะ
      #213-1
  22. #212 lookmeesecret (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 08:52
    กรี๊ดดดดดดไรต์กลับมาแล้ววววว นึกว่าจะไม่มาสะแล้วววว ล้อเล่นนนนเรารอไรต์เสมออ
    โธ่สงสารเจ๊ อิจิทำเกินไปหน่อยแล้วนะ ทำไมเจ๊ต้องมารับกรรมที่ไม่ได้ก่อด้วยเนี่ยยย เจ๊เกลีบดอิจิมันเลยยยย เวลามันหลงรักเจ๊มันจะได้ทรมาน 555555
    #212
    1
    • #212-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2559 / 11:25
      กลับสิ //กอดดดดด อยากกลับมานนานแล้วแต่ข้อสอบนั้นไม่เข้าใจ

      โหดสุดแล้วสอบครั้งนี้อ่านก่อนสอบเกือบเดือนก็ยังแบบตายๆ

      นั้นสิเชียร์ไปๆ ตอนหน้าเข้าโผลแน่ว่าใครจะรู้สึกอย่างไง หึๆๆๆ
      #212-1
  23. #211 ponycat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 04:54
    ดีใจด้วยจ้าที่สอบเสร็จแล้ว รีดเดอร์ไม่ได้ทิ้งไปไหนเลยจริงๆ กดรีเฟรชเข้ามาดูบ่อยมาก 55555555
    #211
    1
    • #211-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2559 / 17:07
      ขอบคุณน้าาเตง
      #211-1
  24. #210 MuayHeke (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 02:31
    เม้นแรก~ เย้! ด้วยความต่างของเวลา อุฮิ~

    บอกคำเดียว ข้าเขินมากก

    เจ้าบ้าคุ้นเคยอะไรกันนะ =///////////=
    #210
    1
    • #210-1 papermail(จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2559 / 17:07
      นั้นปล้ำหึๆๆ
      #210-1