คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF KYUMIN: Return SF KYUMIN: Return | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 เม.ย. 59 / 01:13



9 / Mar / 16

                 ในวันปัจฉิมนิเทศของนักเรียนที่จบชั้นมัธยมปลายของโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง ต่างก็มีผู้คนมาร่วมแสดงความยินดีให้กับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาหมาดๆเป็นจำนวนมาก ร้านรวงขายดอกไม้ ร้านขายตุ๊กตาหมีก็แห่กันกรูเข้ามาขายบริเวณโรงเรียนอย่างมากหน้าหลายเจ้า ด้วยความที่มีทั้งคนในและคนนอกทำให้บริเวณโรงเรียนเต็มไปด้วยมวลชนมากมาย จนทำให้การเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาคนที่ตั้งใจมาหานั้นค่อนข้างจะลำบากไปสักนิด

 

“ถ้ารู้ว่าคนจะเยอะจนไม่มีที่เดินแบบนี้จะไม่มามันแล่ว! ฮื่อ” เสียงบ่นกระปอดกระแปดหอบหิ้วตุ๊กตาหน้าหมีมาพร้อมกับมือที่กดต่อสายหาปลายทางยุกยิกๆกำลังยืนหอบเหนื่อยเพราะต้องเผชิญหน้ากับคนมากมายและแสงอัลตร้าไวโอเลตที่พร้อมจะเผาไหม้ผู้คนให้กลายเป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ

 

(ฮัลโหล รับสายน้องสักทีนะ พี่รู้ปะคนเยอะมากกกกกกกกก แดดก็แรงมากกกกกกกก แสบตัวไปหมด แล้วพี่อยู่ไหนเนี่ย ทำไมเพิ่งรับสาย น้องหาไม่เจอ บอกมาเร็วๆ ร้อนมาก!)

((เห้ยใจเย็น พี่เพิ่งออกจากหอประชุมรับใบจบเนี่ย พี่อยู่หน้าห้องประชุมชั้นบน กำลังจะลงไป ไปรอพี่หน้าห้องพยาบาลละกันนะ))

(แล้วห้องพยาบาลมันอยู่ไหนอะ)

((หน้าตึกสีชมพูอะ รออยู่แถวนั้นแหละ))

(อือๆ รีบมาละกันนะ บอกอีกครั้งนะ ร้อนมาก! ไม่รักเนี่ยไม่มาหรอกนะ)

((ครับๆๆ รู้แล้วว่าร้อน บ่นอยู่ได้ แค่นี้ก่อน เดี๋ยวเจอกัน))

 

           ขณะที่กำลังเดินมองหาตึกสีชมพูซองมินก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนกำลังมุงดูอะไรกันอยู่สักอย่าง ว่าแล้วก็อยากรู้ เดินเข้าไปดูหน่อยดีกว่า

 

           พอเดินดุ๊กๆมาถึงเหล่าชาวมุงก็วงแตกแล้วซะงั้น อะไรเนี่ย กะจะมาส่องเผื่อจะมีฉากสวีตหรือการฆาตกรรมตบกันเกิดขึ้นจะได้ไปเมาธ์กับให้เพื่อนฟัง ไม่หนุกเลยอะ แต่กรณีฆาตกรรมจะเกิดขึ้นได้ยังไงล่ะ บ้าบอจริงๆ ซองมินนี่น๊า

 

           ก้มหน้าก่นว่าตัวเองพร้อมถือตุ๊กตาหมีในอ้อมกอดอยู่ในใจโดยไม่ได้รู้เลยว่าจากวงมุงที่แตกเมื่อกี้ได้มีชายหนุ่มมัธยมปลายตัวสูงกลุ่มหนึ่งเดินถือกีตาร์มาทางตัวเอง และชายหนุ่มที่เดินนำมาก็ถือกีตาร์พร้อมยิ้มมุมปากนิดๆพร้อมกับหันไปส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้เพื่อน

 

เห้ย พวกมึง สักหน่อยดิวะ

กะล่อนไปทั่วนะมึง

เถอะน่า

เออๆ จัดให้มันหน่อยเว้ย

 

( ช่วงนี้ฝากไปเปิดเพลง “ผมเป็นของคุณไปแล้ว ของพี่บี้ ฟังไปด้วยนะคะ ^-^ )

 

..นี่แหละที่ใจใฝ่หา นางฟ้าก็ยังสู้คุณไม่ได้เลย

แค่คุณน่ะเดินผ่านมา ผมก็ละสายตาไม่ได้เลย

(แค่คุณยิ้ม) ใจผมมันก็แทบละลาย

(ตกหลุมรัก) ทิ้งไว้นานผมคงต้องตาย

(โอ้นางฟ้า) เหมือนใจผมล่องลอยไป สู่สวรรค์ อยู่ในฝัน oh ho..

 

          พอได้สติซองมินก็ยืนตัวทื่ออยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับไปไหน อยู่ๆก็มาล้อมวงร้องเพลง แล้วเมื่อกี้รู้สึกได้ยินเสียงคอรัสด้วย ทำงานเป็นทีมจริงๆ แง้ อะไรกันล่ะเนี่ย ดูสิแต่ละคนสูงๆกันทั้งนั้น ยิ่งคนที่อยู่ตรงหน้าซองมินนี่คิดว่าเท่หรือไง ร้องเพลงไปยิ้มกรุ้มกริ่มไป เหอะ ดูท่าทางกะล่อนจริงๆ

 

“เสี้ยวนาทีที่เจอ แค่เผลอไปมองสบตาคู่นั้น บอกเลยว่าทั้งหัวใจ คุณก็เป็นของผม.. ไปแล้ว”

 

          ท่อนสุดท้ายที่ร้อง หนุ่มตัวสูงขายาวก็ยิ้มสบตาคนตรงหน้าพร้อมกับยักคิ้วให้ไปหนึ่งที และยังไม่จบแค่นั้น ชายหนุ่มเลื่อนสายห้อยกีตาร์ที่แบกอยู่ให้ตัวกีตาร์ไปอยู่ด้านหลังแล้วย่อตัวลงมาใช้มือยีหัวคนตัวเตี้ยอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“เห้ยๆ ไอ้คยู พอเลยมึง รู้จักน้องเขาหรือไง ไอ้ห่-า” หนึ่งในเพื่อนกลุ่มตัวสูงคนหนึ่งทักขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองเล่นแตะเนื้อต้องตัวคนไม่รู้จักไปซะแล้ว

“ไม่รู้จักว่ะ รู้แค่ชอบ”

“แต่กูรู้” เสียงของคนมาใหม่เอ่ยขึ้นมาเมื่อเขาไปหาซองมินที่ห้องพยาบาลแล้วไม่เจอ

“มึงรู้อะไรวะ” เสียงนี้ทำไมคุ้นๆวะ รู้ว่าไม่ใช่เสียงเพื่อนของตน แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้สนใจจะหันไปมองยังคงจ้องหน้าคนตัวเตี้ยนั้นอยู่

“รู้ว่าเป็นน้องกูนี่แหละ”

“เหี้ย พี่ยุนโฮ!

“เออ กูเอง ทำไม”

“ไม่ทำไมครับ แค่..” ตกใจที่เด็กคนนี้เป็นน้องมึงไงไอ้พี่ยุนโฮ๊!

“แค่อะไร แล้วนั่น เอามือไปวางบนหัวน้องกูทำไมไม่ทราบครับ ซองมินมาหาพี่”

 

          ซองมินย่อตัวลงให้หัวตัวเองเลื่อนออกจากมือยาวที่แปะหัวอยู่ จากนั้นจึงเดินดุ๊กดิ๊กไปหลบอยู่ข้างหลังยุนโฮแล้วแอบส่องว่าผู้ชายคนนั้นและพี่ชายจะทำอะไรกันต่อ ว่าแต่เมื่อกี้แอบเขินกับสายตาพี่ขายาวคนนั้นนิดๆแฮะ จ้องอย่างกับจะให้มันทะลุวุ้นตาอย่างงั้นแหละ แต่คนกะล่อนแบบนั้นก็คงจะทำแบบนี้จนเป็นนิสัยสินะ

 

“พี่ เอาตรงๆเลยนะ น้องพี่นี่ ผมจีบได้ปะ”

“มึงจะไม่สำนึกก่อนหรือไงก่อนจะมาขอจีบน้องกูเนี่ยห๊ะ วันนี้วันจบกู มึงไม่คิดจะมาแสดงความยินดียินร้ายกับกูก่อนไง ไอ้น้องรหัสเฮงซวย”

“ผมไม่ได้ลืมนะ ผมแค่เล่นกีตาร์กับไอ้พวกนี้รอพี่อยู่ไง”

“มึงแน่ใจนะว่าเล่นกีตาร์เฉยๆ ไม่ได้เล่นเพื่อม่อสาวน่ะ”

“โถ่พี่ นอกเรื่องหน่า ตกลงผมจีบได้ปะน้องพี่เนี่ย”

“มึงอย่ามากะล่อนใส่น้องกู น้องกูมันไม่ชอบมึงหรอก มันเป็นเบี้ยน ผัวมันก็อีทงเฮนู่น” ยืนฟังมานานคำพูดประโยคท้ายของพี่ชายที่กล่าวหาตนเองและเพื่อนสนิททำให้ซองมินไม่ทนฟังอีกต่อไป

“พี่ยุนโฮ!!! น้องไม่ใช่ผู้หญิง แล้วก็ไม่ได้เป็นเมียทงเฮด้วย เป็นเพื่อนกันเข้าใจไหม!

“อ้าว พี่ลืมตัวไปนึกว่ามีน้องสาว โทษๆ แล้วนี่ ปฏิเสธทันควันเชียว ชอบมันเหรอไอ้กะล่อนเนี่ย”

“ไม่รู้เว่ย ไม่พูดด้วยแล้ว” ว่าแล้วก็ทุบหลังพี่ชายไปหนึ่งทีแล้วยืนอุ้มตุ๊กตาหมีข้างๆยุนโฮแทนเมื่อกี้ที่อยู่ข้างหลัง

“อย่างนี้พี่ก็จีบได้ใช่ไหมครับ”เห็นท่าทีไม่มีความปฏิเสธคยูฮยอนก็รีบใช้จังหวะนี้ถามย้ำไปอีกที

“ไม่ได้!

“พี่จะหวงทำไมวะ หยวนๆหน่า คนกันเอง”

“ไอ้นี่ เดี๋ยวเตะแม่-ง”

“ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ผมยืมตัวน้องพี่วันนึงนะครับ เดี๋ยวเอาไปส่งที่บ้านให้ หึหึ โอ๊ะ Congratulations ครับพี่ ไปละพี่รหัสสุดใจดี ไปละพวกมึง บาย” คยูฮยอนใช้โอกาสนี้เพื่อเดินไปคว้าแขนซองมินแล้วพาวิ่งหนีออกจากพี่ชายของคนตัวเตี้ยไปในทันทีทันใดแต่ก็ไม่ลืมหยิบตุ๊กตาหมีในมือซองมินส่งให้ยุนโฮ เรื่องความเร็วนี่เสือไม่พลาด

 

          คยูฮยอนลากซองมินไปตึกที่ไม่ค่อยจะมีคนเดินเพ่นพ่านผ่านเท่าไร หลังจากนั้นก็ปล่อยมือของซองมินออกแล้วจ้องคนตัวเตี้ยที่ก้มหน้าอยู่พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ถอนหายใจทำไม”

“เปล่า เราแค่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”

“มีอะไรก็พูดมา เราอยากไปหาพี่ยุนโฮ”

“ไม่ให้ไป”

“...”

“ซองมิน”

“...”

“ขอโทษที่ไม่ฟังเธอที่เคยเตือนเราเลย ขอโทษที่โมโหกับเธอ เราขอโทษเรา.. ไม่รู้ว่ะ เราผิดไปแล้ว”

“มาขอโทษเราตอนนี้ทั้งๆที่ตอนนั้นเราเตือนเราบอกเธอด้วยความหวังดี แต่เธอก็ไม่เคยฟังเรา ไม่เคยเชื่อเรา แล้วยังมาโมโหโกรธตะคอกใส่เราอีก เราผิดอะไรเหรอที่เตือนเธอไม่ให้ใช้มันเพราะเราเป็นห่วงเธอ แต่เธอกลับห่วงศักดิ์ศรีบ้าบออะไรนั่นมากกว่า เร.. เรา ฮึก”

“ขอโทษ สำนึกแล้ว ตอนนี้เราเลิกใช้ยาแล้วนะรู้ไหม ไม่กินเหล้า(บ่อย) ไม่ดูดบุหรี่(บ่อย)แล้วด้วย”

“คนอย่างเธอมันกะล่อน”

“เชื่อเถอะ ไปถามแก๊งเพื่อนเราก็ได้ เธอรู้อะไรไหมวันที่เธอบอกเราว่าจะไม่คุยกับเราอีกถ้าเราไม่เลิกใช้มัน แล้วเราก็พลั้งปากพูดออกไปว่าเออก็ทำสิ และเธอก็ทำมันจริงๆ เราแค่นึกว่าเธอจะไม่ทำ เพราะเรารู้ว่าเธอรักเรามากยังไงเธอก็อดทนไม่คุยกับเราได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์หรอก แต่เรานี่สิอดทนไม่ได้เอง แล้วหลังจากนั้นพอเธอไม่คุยไม่ติดต่อกับเราไปเป็นเดือนเราก็เริ่มใจหาย เรากลัวเสียเธอไป เราติดต่อเธอไปยังไงก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ไปดักรอที่โรงเรียนก็ไม่เจอ ไปหาที่บ้านก็ไม่ได้เพราะเธอบอกเราว่าอย่าให้พี่ชายเธอเจอ เราก็กลัวเธอโดนดุเราเลยไม่ไป แต่พอมารู้เมื่อกี้ว่าพี่ยุนโฮเป็นพี่ชายเธอ ตอนนั้นเราคงบุกบ้านเธอไปแล้ว หลังจากวันที่เราไปดักรอที่โรงเรียนเธอไม่เจอเราก็กลับมาคิดถึงคำพูดสุดท้ายของเธอที่พูดกับเรา เราพยายามลด พยายามงดมันนะซองมิน เราไม่รู้ว่าจะทำมันได้หรือเปล่าตอนนั้นเราก็ไม่แน่ใจ เพื่อนเราก็ถามกันใหญ่ว่าเราลดใช้มันทำไม เราก็แค่บอกไปว่าห่วงสุขภาพ แล้วเราก็โดนล้อใหญ่เลย ฮ่าๆ แต่พอคิดถึงหน้าเธอ เราคิดว่าถ้าเรามีเธอกลับคืนมาแล้วโดนพวกเพื่อนล้อเราก็ยอม เราอดทนไม่ใช้มันจนเราทำมันได้ภายในสองเดือน เราพยายามเพื่อเธอนะซองมิน

“ดราม่าก็เป็นนะเธออะ ฮึก”

“ไม่เอาไม่ร้องดิ เดี๋ยวตาบวม” ว่าแล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อนักเรียนออกมาซับน้ำตาให้ซองมิน

“เธอนั่นแหละทำเราร้องไห้”

“เปล่านะ เราไม่ได้ทำเธอร้องไห้ แค่ทำสิ่งที่เธอเคยบอกเราไว้ และทำเพื่อให้ได้เธอคืนมา ดีใจมากนะรู้ไหมที่เจอเธอที่นี่ นึกว่าจะไม่มีโอกาสได้เจอแล้ว สี่เดือนที่ไม่ได้คุยกันมันทรมานมากจริงๆ”

“ฮึก”

“หยุดร้องได้แล้วหน่า”

“รำคาญเราล่ะสิ”

“เปล่าเลย แค่จะพาเด็กแถวนี้ไปกินไอติมสักหน่อย กลัวพนักงานเห็นว่าแกล้งเด็กจนร้องไห้หรอก”

“แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะไปกินไอติมกับเธอ เรามาแสดงความยินดีกับพี่ชายเรานะ”

“คนกันเอง เราขโมยเธอมาแล้ว ยังไงก็จะพาเธอไป”

“ไอ้เผด็จการ”

“แน่นอน” คยูฮยอนเอาสายห้อยกีตาร์ที่คล้องคออยู่ออกแล้วถือกีตาร์ไว้มือข้างซ้าย ส่วนมือข้างขวาก็จับกุมมือคนตัวเตี้ยพาไปยังรถมอไซค์เวฟร้อยคู่ใจของตัวเอง

 

          ทั้งคยูฮยอนและซองมินนั่งอยู่ในร้านไอติมที่ไม่ไกลจากโรเรียนมากนัก คุยเรื่องสัพเพเหระพร้อมกับกินไอติมกันไปเรื่อยๆจนคนที่ไม่คิดว่าซองมินจะเจอที่นี่กลับมาเจอกันซะได้



“ซองมิ้น! ฮ้า มากอดที ตั้งแต่ปิดเทอมไปสามวันเราก็คิดถึงซองมิ้นทุกวันเลยนะ” ซองมินมีท่าทีตกใจนิดหน่อยที่เจอทงเฮที่นี่ แต่ก็เลื่อนเก้าอี้ยืนขึ้นไปกอดทงเฮตอบ

“เราก็คิดถึงทงเฮ ว่าแต่ มากับใครอ้ะ แฟนอะดิ”

“บ้า! แฟนเฟินอะไร เขินนะ อย่าพูด อย่าพูดคำว่าแฟน เราเขิน ><” เพราะอีทงเฮมัวแต่ซุกอยู่กับหูซองมินและกำลังเขินมากๆเลยไม่ได้สังเกตว่าโต๊ะที่ซองมินนั่งมีใครอีกคนอยู่ด้วย

“แฮ่มๆ อะแฮ่ม!” คยูฮยอนทนไม่ไหวที่เห็นแฟนตัวเองไปกอดกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวซองมินแบบที่พี่ยุนโฮบอก มันเจ็บ มันเจ็บ! แม้ไอ้เตี้ยนี่จะไม่มีความเป็นผัวแม้แต่นิดก็เถอะ หยามกันชัดๆ

“อะ เอ่อ ทงเฮ เลิกเขินแป๊บดิ เงยหน้าขึ้นมา”

“ไม่เอาอ้ะ ซองมิ้น เราเขินนนนน”

“อีทงเฮ”

“ก็ได้ มีไรอ้ะ เอ๊ะ นั่นใครเหรอซองมิ้น บอกเรามานะ ใคร ซองมิ้นมีชู้เหรอ!” ทงเฮที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ตีโพยตีพายไปซะหมด ไอ้หน้ากะล่อนนี่บังอาจมามองเขาด้วยสายตามหยามกันแบบนั้น หึ คิดจะแย่งซองมิ้นที่รักของทงเฮไปเหรอ ไม่มีทาง!

“ทงเฮ ฟังเราก่อน นี่พี่คยูฮยอน เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนพี่ยุนโฮ เป็นพี่ที่เราสนิทอ้ะ”

“แฟนครับ ไม่ใช่พี่คนสนิท”

“ซองมิ้น! ซองมิ้นไปคบกับคนหน้าตากะล่อนแบบนี้ได้ไง ดูหน้ามันดิ ดูก็ออกว่าล่าเหยื่อบ่อย ซองมิ้นเลิกกับมันนะ นะซองมิ้นเชื่อเรานะที่รัก”

“ทงเฮ พี่ว่าไปร้านอื่นกันเถอะ โต๊ะเต็มหมดแล้วเนี่ย แล้วก็อย่าไปอาละวาดเพื่อน ป้ะ ไปเร็ว” คนที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้างเพราะคนที่มากับเพื่อนของทงเฮเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันที่โรงเรียน ฉะนั้น อย่ามีเรื่องกันเลยดีกว่า

“ไปก็ได้ รู้สึกดวงตก ซองมิ้นเราไปก่อนนะ จุ๊บ พี่คิบอมรอเค้าด้วยยยยยยยย”

 

          ซองมินที่โดนเพื่อนสนิทจุ๊บจมูกไปหนึ่งทีก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรนัก ต่างกับคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอาแต่จ้องหน้าซองมินไม่เลิก ตานี่จ้องอย่างกับจะตะครุบงั้นแหละ T^T

 

“เล่นกันแบบนั้นบ่อยเหรอ”

“ก็ อือ ก็ทงเฮมันเอ๋อๆ แล้วแต่อารมณ์กับสถานการณ์ เลยทำให้เราต้องห้ามไม่ให้มันดื้อ บอกนู่นนี่ไม่ให้มันงงบ่อยๆเลยสนิทกันจนเล่นกันได้แบบนั้นอะแหละ”

“แบบนี้สินะที่พี่ยุนโฮถึงบอกว่าเป็นเบี้ยน”

“ไอ้บ้า ไม่ได้เป็นเว่ย”

“ไม่เป็นก็ไม่เป็น แต่เป็นแฟนเราได้ใช่ปะ”

“พี่ชายคนสนิทไงงง”

“ไม่อยากเป็นแค่พี่ชายไง อยากเป็นมากกว่านั้น แต่ว่าไปมา เราก็ยังไม่ได้เลิกกันใช่ปะ” ยักคิ้วหลิ่วตาให้กับเรื่องจริงที่ว่าเขากับซองมินเองก็ยังไม่ได้บอกเลิกกัน แค่ห่างกันไปแล้วไม่ได้ติดต่อกันเท่านั้นเอง ไม่เห็นมีประโยคบอกเลิกเลยสักนิด

“ไม่เห็นรู้เรื่อง” ซองมินทำหน้าทำตาไม่รู้เรื่องพร้อมกับตักไอติมยัดเข้าปากอีกคน

“อย่ามาเฉไฉ”

“อื้อ ไม่เลิกก็ไม่เลิก”

“เรารักซองมินนะ”

“อื้อ เหมือนกัน”

“เป็นอะไรกับอื้อเนี่ย ขอซื้อต่อนะ”

“เราก็รักคยูฮยอนเหมือนกัน”

“มาจุ๊บเหม่งทีมา” ซองมินที่กำลังนั่งก้มหน้าตักไอติมเข้าปากอยู่ก็โดนคนอยู่ตรงข้ามยื่นปากมาจุ๊บหน้าผากซะงั้น เลยทำให้ช้อนที่ตักไอติมกลายเป็นอาวุธตีปากคนฉวยโอกาสไปทันที

“จากนี้ไปรับปากกับเราได้ไหมจะไม่กลับไปใช้มันอีก เพื่อเรา นะ เราขออย่าเดียว”

“ขอมากกว่านี้เราก็ให้ได้”

“แล้ว เพื่อนเธออะ เธอจะบอกเพื่อนเธอไหมเรื่องเธอกับเรา”

“ซองมิน เธอจะโอเคไหมถ้าเราจะไม่บอกเรื่องของเธอกับเราให้ใครรู้ เราอยากให้พวกเขารู้จากการกระทำของเราสองคนมากกว่าว่าพวกเราเป็นอะไรกัน”

“เราโอเค กับพี่ยุนโฮเราก็จะให้เป็นแบบที่เธอพูดนั่นแหละ แต่กับทงเฮ เดี๋ยวเราเคลียร์เอง”

“แฟนใครเนี่ยน่ารักจริงๆ”

“เราโสด”

“เดี๋ยวตีปากเปื่อย”



ลากแฟนไปตีปากแล่ว ฟิ่ววว




- จบ -



นึกไปถึงวันปัจฉิมแล้วเพื่อนมันจับกลุ่มเล่นดนตรีให้รุ่นพี่/หยอดสาวเลยได้คลอดเรื่องนี้ออกมาค่ะ

จริงๆผ่านปัจฉิมไปเป็นเดือนแล้วแหนะ55555555


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ lmao จากทั้งหมด 5 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    1/372

    12

    0%

    13 เม.ย. 59

  • แฟนฟิคเกาหลี

    7

    1/114

    0

    0%

    18 ก.ค. 60

  • แฟนฟิคเกาหลี

    17

    1/1970

    168

    0%

    2 พ.ย. 58

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    2/412

    6

    0%

    28 ต.ค. 58

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    3/387

    9

    0%

    8 ก.ค. 58

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 กระต่ายหมวกเขียว
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 22:49
    ที่แท้เขาคบกันอยู่แค่ห่างไปเฉยๆ ยังรักกันเหมือน แถมช่วงที่ห่างกันก็ทำให้คยูเห็นว่ามินสำคัญมากแค่ไหนด้วย กลับมารักกันเหมือนเดิมแล้วน่ารักจัง>< คยูหึงมิน ฮาอ่ะ ฮ่าๆๆ คิดว่าคู่เบี้ยนล่ะสิ หุหุ ด๊องฮาอ่ะ อะไรจะเขินขนาดนั้นถึงกับซุกมินเลย ฮ่าๆๆ

    รอเรื่องต่อๆไปนะคะ^ ^
    #12
    0
  2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 19:37
    ตอนแรกนึกว่าไม่รู้จักละไปฉุดเขามาแถมคนฉุดก็ไม่โวยวายอีก ที่แท้ก็แฟนกัน 555555555
    #11
    0
  3. #10 มิล
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 14:38
    5555 น่ารักดี ขี่เวฟร้อยไปกินติม
    #10
    0
  4. #9 DarkPink823 (@2311snowdrop) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 22:00
    เรื่องน่ารักจังเลยอ่ะ
    ตอนแรกก็อึ้งมากที่คยูไปฉุดน้องเค้ามาแบบนั้น
    ที่ไหนได้เป็นแฟนกันอยู่แล้วนี่เองเนาะ
    คยูติดยาติดเหล้านี่เอง ตอนนี้มาติดซองมินแทนนะ
    #9
    0
  5. #8 frery (@frery) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 17:48
    เขาเป็นแฟนกันอยู่แล้ว แค่ทะเลาะกันเลยห่างกันไป แล้วก็กลับมาเจอกัน เป็นแฟนกันเหมือนเดิม ชอบๆๆๆ ฟิคน่ารักดี เป็นกำลังให้นะคะ
    #8
    0
  6. วันที่ 14 เมษายน 2559 / 01:30
    เกือบจะประทับใจถ้าไม่นั่งมอไซค์เวฟ คือได้ฟีลเด็กตจว.มากค่ะ 555555555555 แต่โดยรวมค่อนข้างเซอร์ไพรส์นิดนึง เราก็นึกว่าจะปิ๊งกันเพราะมาร้องเพลงหยอด ที่ไหนได้มีความหลังกันนี่เอง แหม แล้วมินก็ไม่เปิดเผยให้ใครรู้เลยเหรอ ขนาดทงเฮยังงงอะ 555 แต่ก็ถ้าไม่คิดอะไรมากก็ถือว่าเป็นฟิคสบายๆอีกเรื่องที่ชอบค่ะ ขอบคุณที่แบ่งปันรอยยิ้มนะคะ
    #7
    0
  7. #6 Maydear (@dear-suju) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:03
    น่ารักกก ><
    คยูโคตรกะล่อนเลย
    #6
    0
  8. #5 เด็กคณะลิง 13 (@sawasittichey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 08:33
    น่ารักจังเลยยยย สนุกมากๆค่ะ
    #5
    0
  9. #4 - BINCHY - (@myblythe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 08:21
    ชอบบบบ น่ารักแบบเบาๆฮื่อออ
    #4
    0
  10. #3 Fahsai K. (@-fahsaifah99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 07:08
    ฮือออออ น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #3
    0
  11. #2 nastsi (@loveclashforever) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 07:02
    55น่ารัก
    #2
    0
  12. #1 อ้อย~ (@aomsin_ananya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 06:31
    น่ารักมากเลยค่ะฮืออออออ ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี เอาเป็นว่าชอบบบ น่ารักมากกกกก ขำอีทงเฮ อิเบี้ยน 555555555
    #1
    0