อยากรักพอดี แบบนี้ที่ใจต้องการ

ขอบคุณหลายที่เข้ามาเยี่ยมชม อ่าน และโพสข้อความน่ารักสำหรับครั้งแรกของเรา

เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ วันหยุดเต็มวันของคนทำงานแบบเรา

เมื่อวานอยู่คนเดียว เลยได้มีเวลา 5 ส.กับที่พักอาศัยซะหน่อย

กว่าจะจัดการกับบ้านเรือน (ห้องเล็กกระจ้อยร่อย) เรียบร้อยก้อปาเข้าเกือบทุ่ม

แต่จริงๆ แล้วจัด การทำ 5 ส. ห้องนอนเล็กๆ ไม่ได้นานขนาดนั้น 

ฮะฮ่า ก็เราแอบอู้ ดูซีรีย์ฝรั่ง ยาวต่อเนื่อง หลายๆ ตอน เรื่อง Desparate housewaive (เขียนถูกปล่ะ. ม่ายรู้เหมือนกัน...อย่าด่ากันนะ)

เรื่องนี้ยิ่งดูยิ่งติดใจ ยิ่งดูยิ่งชอบ... หนุกดี...ว่างๆๆ ใครไม่มีอะไรทำ...ก็ลองไปหามาดูบ้างสิ...(จาติดใจ)

หึๆๆ ออกนอกหัวเรื่องที่ตั้งไว้นาน.. จริงๆ แล้วมันก็ไม่มีอะไรมากหร๊อก

แค่เพื่อนสนิท (คนรู้ใจมั๊ง) .. มาถามเราว่า...

"เค้าว่าตัวเองรักเค้าน้อยลง... ตัวเองเปลี่ยนไป"

คำถามยิงเข้ามาโดนกลางใจ.. เราก็ได้แต่นั่งมองหน้าแล้วทำตาปริบๆๆ 

นั่งทบ นั่งทวน คำถาม " รักเค้าน้อยลง...แล้ว เปลี่ยนไปมั๊ย" ...

คำถามที่ได้ฟังเป็นเหตุ ให้ฉันต้อง ออกมายืนมองดาวที่ระเบียงห้อง.. 

ทบทวนเรื่องราวความรักของสองเรา....

ตั้งแต่วันแรก... ที่พบหน้า...วันที่หัวใจเต้นแรง.. แค่ได้เห็นหน้า

หัวใจเบิกบานราวกับล่องลอยยามได้อยู่ใกล้ชิด แนบสนิท... 

วันที่... ความรัก ผูกพันธ์ เต็มเปรี่ยมในหัวใจ

เราเป็นเงาของกันและกัน ไม่เคยห่าง ... โลกทั้งใบมีเพียงแค่เรา..

ความรักของเราไม่ได้มีแค่จุดเริ่มต้น.....ความรักมีช่วงกลาง

ความใกล้ชิด..ทำให้เรามองเรื่องเล็กน้อย...เป็นเรื่องใหญ่

ความรัก...สอนให้เรายึดเหนี่ยว เป็นเจ้าของ กักขังกันและกัน

ความรัก...ทำให้เราใช้อารมณ์ของตัวเองเป็นใหญ่....

ความละอ่อนต่อความรัก  ทำให้เราอ่อนล้า...ความไหวหวั่น

ทำให้เรากลัว...ความไม่ไว้ใจ... ทำให้เราโต้เถียง

เราสาดอารมณ์แย่เข้าหากัน... เราตะโกนใส่กันแล้วครั้งเล่า

ความสุขที่เคยได้รับยามอยู่ด้วยกัน

กลายเป็น ความเหนื่อย ความอ่อนล้า....

ความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลง ทำให้เราสองคน 

พอหาวิธีดีๆ ที่จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเช่นเดิม

เราตกลงถอยหลังออกมาคนละก้าว

ต่างคนต่างใช้ชีวิต.. ต่างคนต่างมีทางเดิน 

เราต่างหาใครสักคนมาแทนที่กันและกัน...

วันเวลาที่เราได้ใช้ชีวิตของตัวเอง..........

วันเวลาเหล่านั้น..กลับทำให้ฉันได้รับรู้...ว่าเธอสำคัญเพียงใด

วันเวลาเหล่านั้น..ทำให้เราได้รู้ว่ารักเราที่เคยมีอยู่มันดีแค่ไหน

เรื่องราวต่างๆ ทำให้เรารับรู้ ว่าเราสำคัญต่อกันมากเพียงใด

เราเดินกลับมาหากัน... พบกันบนเส้นทางเดิม...หัวใจดวงเดิม

ความรัก..ผูกพันธ์รวมเราเข้าด้วยกัน...อีกครั้ง

กับความรักครั้งนี้....ฉันโตพอที่จะเรียนรู้.............

ว่าความรักไม่ได้มีแค่เพียงเราสองคน

ความรัก...ไม่จำเป็นต้องกักขังเหนี่ยวรัง

ความรัก..ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

ความรักของฉัน แค่คิดถึง..ก็รู้สึกอบอุ่นใจ...

ฉันอยากให้เธอมีทางเลือกของชีวิต...ชีวิตที่เธอพอใจ

อยากให้เธอโบยบิน ไปกับความฝัน....

ฉันกับความรักของฉันจะเป็นกำลังใจ...เป็นความจริงใจ

ความอบอุ่นใจ....ยามเธอต้องการ....

ฉันจะไม่ล้อมกรอบความรักด้วยหัวใจ....

ฉันพร้อมจะเพียงสายลมแห่งความหวังดี...เป็นผ้าซับน้ำตา ยามเธอเจ็บช้ำ

ฉันจะไม่เป็นรักที่นิรันดร แต่ฉันจะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา..ที่เธอต้องการ

ฉันอยากรู้สึกรักเธอแบบพอดี  ไม่ร้อนรุน ไม่จับจอง ไม่เป็นเจ้าของ

ฉันไม่อยากให้เราต้องเสียน้ำตาให้กันเหมือนเคย....

สิ่งเหล่านี้เป็นคำตอบที่ฉันบอกตัวเอง....

และขอยืนยัน...ว่าฉันไม่ได้รักเธอน้อยลง....ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป

ฉันเพียงอยากจะรักเธอแบบนี้ อย่างพอดี อย่างที่หัวใจรักฉันต้องการ