รักนี้ขอเจอเลี่ยน(เอเลี่ยน)

ตอนที่ 7 : เหยื่อล่อสุดสวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

Ep.7  เหยื่อล่อสุดสวย

 

บนดาวดวงใหม่ของสะเก็ดกาแล็กซี่

 

  “แฮ่กๆๆ”หลังจากออกจากห้องของเจ้าต่างดาวสุดหล่อฉันก็ถูกส่งตัวเข้าศูนย์ฝึก อยู่ในช่วงการวิ่งบนลู่ทดสอบความเร็วของฉัน

 

 “เธอวิ่งได้ในระดับปานกลาง ถือว่ายังน่าเป็นห่วงสำหรับการคิดจะวิ่งหนีพวกดาวมาร์ก”ครูฝึกหญิงรูปร่างสูงโปร่งมีหัวเป็นเสือแต่รูปร่างอรชรแบบคนมีหางโบกไปมาแถมมีหน้าอกแสนใหญ่เวลาเดินจะเด้งขึ้นลงเพราะความมหึมานั้นเอง

 

 “แล้วฉันควรเอาตัวรอดได้อย่างไรดีคะ”เสือสวยหน้าอกบิ๊กเดินมาที่ฉันและหยุดเดินเมื่อนมอยู่ระดับหน้าฉันพอดี

 

 “เธอต้องใช้อาวุธ”ครูฝึกเอาอาวุธเป็นปืนรูปทรงกลมมีปลายยื่นให้จับขนาดกระทัดรัดเหมาะมือเจ้าลูกกลมๆนี้มี4อันรัดไว้ที่ข้อมือและเหนือต้นขาซ้ายขวาการใช้งานง่ายเล็งแล้วกดยิงแต่กระสุนมีเพียงอย่างละ10ลูกนั่นหมายถึงฉันมีกระสุนยิงได้40ครั้งแต่ฉันไม่มั่นใจจึงขอมีดพกด้วยใส่ไว้ในเอวและในรองเท้า

 

 “ครูจะสอนการต่อสู้มั้ยคะ”เสือสาวทำหน้างงไม่เข้าใจคำว่าการต่อสู้ไม่เป็นไรเรื่องตบตีฉันถนัดเพราะตลอดเวลาต้องตบกับผู้หญิงและผู้ชายที่เข้ามาก่อกวนไม่เว้นแต่ละวัน

 

.......................................................................................................................

เช้าวันปฏิบัติงาน

 

ฉันและสัตว์ประหลาดสาวอีกจำนวน15ตัวเป็นเหยื่อล่อในครั้งนี้ทุกตัวต่างสวยประหลาดตามแบบฉบับของแต่ละดวงดาวหัวหน้ากลุ่มเป็นคุณวัวกระทิงเธอมีรูปร่างเป็นผู้หญิงร่างกายกำยำแบบนักเพาะกายหัวเป็นวัวกระทิงตามร่างมีขนปกคลุมในกลุ่มมีบอบบาง4ตัวคือฉัน,น้องผีเสื้อที่ฉันช่วยออกมาจากที่ขังครั้งก่อน,น้องดอกไม้และน้องนกพิราบ

 

  “เธอรู้สึกกลัวมั้ย นกพิราบหันมาถามฉันที่นั่งอยู่ติดกัน”ฉันพยักหน้าทำหัวขึ้นลงสองครั้ง

 

 “เราจะต้องรอด”เธอจับมือฉันเหมือนให้กำลังใจ  ฉันยิ้มให้มิตรภาพของสัตว์ประหลาดน่าจะเชื่อถือได้

 

 “ไปๆถึงที่หมายแล้ว ทุกคนรวมตัวกันก่อน เพื่อฟังโอวาสจากหัวหน้าผู้พิทักษ์”สิ้นเสียงห้าวของวัวกระทิง เสียงกระซิบกรี๊ดกร๊าดของสัตว์สาวทุกตัวดังขึ้นนกพิราบกระซิบข้างหูฉันทำท่าบิดม้วนไปมากระพริบตารัวๆอย่างน่ารัก

 

 “กรี๊ดๆจะได้เจอท่านหัวหน้าผู้พิทักษ์แล้วฉันสวยหรือยังเธอ”ฉันมองหน้าเธอแบบงงและทำหัวขึ้นลงสองครั้ง

 

 “ทำไมต้องทำท่าดีใจขนาดนั้น”ฉันสงสัยกับอาการดูดีใจของสาวๆ

 

 “ต๊ายแล้วเธอนี้ไปอยู่ที่ไหนมา ไม่รู้อะไรเลยเหรอนี้ท่านหัวหน้าผู้พิทักษ์คือบุรุษผู้แข็งแกร่งเก่งที่สุดในสามกาแล็กซี่แถมหล่อมากๆๆ”ฉันได้แต่กลอกตามองไปด้านข้างและตอบในใจว่าฉันก็ไปอยู่กับไอ้ท่านหัวหน้าพิทักษ์นั่นหล่ะและความสาวของฉันก็ถูกมันสูบไปจนหมดตัวและฉันไม่คิดอยากจะเห็นหน้ามันอีกด้วยซ้ำ

 

 “อุ๊ยท่านเดินมาทางนี้แล้ว”พอได้ยินว่ามันเดินมาฉันรีบเอาผมลงมาปิดหน้าตัวเองไว้และก้มหน้าต่ำแต่ได้ยินเสียงของมันชัดเจน

 

 “ฉันหวังว่าพวกเธอจะมีชีวิตรอดกลับมาครบทุกตัวและช่วยพวกเราจับเจ้าพวกดาวมาร์กครั้งนี้ได้สำเร็จ มีใครมีคำถามอะไรมั้ย”เสียงหล่อดังกังวาน

 

 “ถ้าพวกเราทำสำเร็จท่านจะปล่อยพวกเรากลับบ้านหรือไม่คะ”เสียงของน้องผีเสื้อแสนหวาน

 

 “การส่งพวกเจ้ากลับดาวนั้นเป็นสิ่งที่เราต้องพิจารณาเพราะหากยังกำจัดพวกดาวมาร์กไม่หมดสิ้นพวกเจ้าทุกตัวไม่สามารถกลับไปยังดาวตนเองได้”ฉันอยากจะถามว่าแล้วทำไมพวกนายไม่ไปบุกทำลายดาวมันไปเลยมัวแต่มาเสียเวลาดักจับไอ้ยานอวกาศเล็กๆน้อยๆที่บินหาจับสัตว์ตัวเมียอยู่ได้เสียเวลา

 

 “ฉันขอให้พวกเธอโชคดี”เสร็จสิ้นการสั่งงาน สัตว์ต่างดาวทุกตัวเรียงแถวเดินออกจากยานและต้องจับมือกับหัวหน้าผู้พิทักษ์พร้อมรับเครื่องติดตามเป็นสร้อยคอที่เขาจะต้องสวมใส่ให้ทุกตัวรวมทั้งฉันด้วย สัตว์ทุกตัวต่างถือโอกาสจับมือและออดอ้อนซบอกของเจ้านั่นในชุดเกราะสีทองอร่าม ฉันยังคงมีผมปิดหน้าแถมเดินเป็นคนสุดท้าย

 

 “ยายอัปลักษณ์หวังแกคงจะรอดตายกลับมา”เจ้าหัวหน้าผู้พิทักษ์อวยพรข้างหูฉันพร้อมบรรจงใส่สร้อยให้อย่างใกล้ชิดหน้ามันมุดผ่านผมของฉันเข้ามาจูบปากอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วจนถ้าไม่สังเกตจะไม่รู้ว่าริมฝีปากฉันสัมผัสกับริมฝีปากของไอ้ต่างดาวเจ้าเล่ห์ตัวนี้

 

..................................................................................................

 ยานควบคุม

 

เมื่อสัตว์สาวเหยื่อล่อทั้ง15ตัวออกทำงาน เครื่องสัญญาณติดตามของแต่ละตัวส่งมาที่หน้าจอควบคุมเรารู้สึกเป็นห่วงยายอัปลักษณ์ตัวน้อยของเรา...อ๊ะทำไมต้องมีคำว่าของเราเกิดขึ้นในใจ

 

 “หัวหน้าจะไม่คิดมองเหยื่อล่อตัวอื่นเลยหรือไงจ้องแต่ยายแมลงตัวนั้นตัวเดียวเลย”เสียงแซวของเจ้าแม็กซ์ทำให้เราต้องทำเป็นมองเหยื่อตัวอื่นบ้าง  นี้เรามีพิรุทจนทำให้แม็กซ์

มองออกว่าเราสนใจยายแมลงจากโลกตัวนั้นตัวเดียว

 

 “ถ้าใช่แล้วจะทำไม”เราหันกลับไปมองแม็กซ์เพื่อให้มันรู้ว่าเราสนใจยายแมลงตัวนั้นและไม่คิดให้ใครมาแย่งไป

 

 “นายเป็นถึงเจ้าชายแห่งดาวผู้พิทักษ์ มีตำแหน่งสูงถึงหัวหน้าผู้พิทักษ์และเป็นพี่ชายของคู่หมั้นฉัน..หากนายสนใจแมลงตัวนั้นจริงก็ไม่มีใครทำอะไรนายได้เพียงแต่นายคิดว่ายายแมลงอัปลักษณ์ตัวนั้นมีค่าคู่ควรกับนายแล้วงั้นเหรอ”

 

 “ฉันรู้ว่าอะไรควรและไม่ควรนายไม่ต้องมาสอนฉัน”เราปฏิเสธเรื่องที่แม็กซ์พูดไม่ได้และเราต้องหันมาสนใจหน้าจอควบคุมเพราะตอนนี้เริ่มมาการเคลื่อนไหวของไอ้พวกดาวมาร์ก เหยื่อล่อหายไป3ตัวทุกตัวจะมีอุปกรณ์ติดตามส่งภาพมาที่จอควบคุมและภาพที่ส่งมาคือเหยื่อล่อตายเพราะการถูกรุมโทรมเราร้อนใจส่งกองกำลังไปช่วยทันที

 

 “ตายไป3เหลือ12เพียงแค่10นาทีพวกมันไม่ปราณีเหยื่อล่อ แม็กซ์การต่อสู้ครั้งนี้ฉันจะลงไปช่วยด้วยตัวเอง  นายอยู่ที่ศูนย์คอยบัญชาการแทนฉัน”แต่แม็กซ์ดึงแขนเราไว้

 

 “อย่าไป..ฉันไปเองนายต้องอยู่ควบคุมที่นี้..ฉันรู้ว่านายห่วงเหยื่อล่อตัวไหนที่สุดและฉันจะพามันกลับมาอย่างปลอดภัย”

 

.......................................................................................................

 

ในดาวที่พวกดาวมาร์กมาซุ่มดักจับสัตว์สาวต่างดาว

 

  “กรี๊ด ช่วยด้วย”ไอ้คางคกมันวิ่งตามฉันมามากกว่า6ตัวฉันวิ่งไม่เร็วจริงๆฉันหยิบปืนขึ้นมาเล็งยิงไปได้3ตัวแต่พวกมันหนังเหนียวมากต้องยินที่หัวใจเท่านั้นถึงจะตายแถมต้องยิงถึง2ครั้งนัดแรกให้มีแผลนัดที่สองจะเจาะทะลุหนังมันได้ตอนนี้กระสุนฉันหมดแล้วยายผีเสื้อถูกพวกมันรุมอยู่ฉันเข้าไปช่วยเธอไม่ได้ ในที่สุดไอ้คางคกตัวเล็กสุดในกลุ่มกระโดดตะครุบฉันไว้

 

 “อ้ายปล่อยนะ”ฉันดึงมีดออกมาแทงที่หัวใจมันดิ้นทุรนทุรายสักพักบนตัวฉันก่อนขาดใจตายเลือดสีเขียวของมันเปื้อนฉันไปหมด ไอ้ตัวใหญ่กระโดดลงมาทับฉันแต่ฉันพลิกตัวหลบทันและเอามีดแทงคอมัน ฉันจัดการไปแล้ว5ตัวเหลือตัวสุดท้ายที่เป็นตัวใหญ่สุดมันมองหน้าฉัน

 

 “เจ้าเป็นเหยื่อล่อที่สวยและเก่งที่สุดที่ข้าเคยเห็นมา..ข้าไม่อยากฆ่าเจ้าแต่อยากจะเชิญเจ้าไปเป็นหนึ่งในคู่ตัวดูตัวของเจ้านายเราเจ้าอยากไปกับเราหรือไม่”เจ้าตัวใหญ่นี้ฉันคิดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าฝูง

 

 “นายจะเอาอะไรมาการันตีว่านายจะไม่จับฉันไปรุมโทรมข่มขื่นจนตายแบบผู้หญิงตัวอื่นๆ”ฉันไม่อยากพลาดท่าเสียรู้ไอ้คางคก

 

 “หากเจ้าเป็นสัตว์สาวที่ถูกเลือกเพื่อเป็นคู่ของเจ้านายจะไม่มีบริวาลตัวไหนกล้าทำร้ายเจ้านี้สิ่งนี้คืออัญมณีของผู้ถูกเลือกเรามอบให้แกเจ้าเพื่อเป็นสัญลักษณ์ยืนยัน”คางคกยักษ์ยื่นสร้อยข้อมือที่ตรงกลางมีเพรชเม็ดใหญ่สีชมพูส่องประกายแวววาวให้กับฉันสวมไว้ที่ข้อมือเมื่อมันอยู่ในข้อมือฉันสายรัดปรับเข้ากับฉันอย่างลงตัว

 

 “ฉันจะแน่ใจได้ไงว่านายไม่หลอกฉัน”คางคกยักษ์คุกเข่าก้มหัวให้ฉันอย่างนอบน้อม

 

 “เชิญท่านหญิงไปกับข้าแล้วท่านจะเป็นสัตว์ต่างดาวผู้โชคดีที่สุดในกาแล็กซี่แห่งนี้”ฉันคิดแล้วว่าอย่างน้อยเจ้าคางคกนี้ก็ให้เกียรติฉันไม่เหมือนไอ้พวกผู้พิทักษ์ที่เรียกฉันว่า “แก”ทุกคำเป็นไงเป็นกันไม่มีอะไรให้เสียแล้วนี่

 

 “หยุดนะแกจะไปกับพวกมันไม่ได้..อันตรายเกินไปแกอาจจะถูกบูชายัญรุมโทรมจากคางคกเป็นสิบตัวได้นะ”เจ้ารูปหล่อจากต่างดาวชุดสีเงินห้ามฉันไว้..ความลังเลเกิดขึ้นอีกครั้ง

 

 “ท่านหญิงโปรดอย่าไปฟัง..แม้พวกเราจะชอบการข่มขื่นแต่จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่ถูกเลือก”อืมนั้นไงการให้เกรียติของคางคกให้ฉันรู้สึกดีและฉันตัดสินใจแล้วจึงหันไปบอกไอ้หน้าหล่อชุดเงิน

 

 “ฉันไม่กลัวเพราะฉันผ่านการถูกฝึกมาแล้วอย่างดีจากหัวหน้าของนาย ฝากกลับไปบอกไอ้บ้านั่นด้วยว่าฉันชื่อ “รชา”ไม่ใช่ชื่อว่าแกหรือยายแมลงอัปลักษณ์ เรียกฉันจิกประหนึ่งเป็นตัวไร้ค่าและฉันเกลียดการดูถูกจากพวกนายที่เรียกตัวเองว่าผู้พิทักษ์ที่สุด”พูดจบฉันสะบัดตูดเดินนำเจ้าคางคกยักษ์ซึ่งกำลังน้อมตัวให้ฉันเดินขึ้นยานอย่างสง่างาม

 

.............................................................................................................

เมื่อมีทางเลือกมาให้รชาไม่ทิ้งโอกาสนั้นเธอตัดสินใจเลือกไปกับฝ่ายที่ตอนแรกแสนจะน่ากลัวแต่เมื่อเธอถูกเลือกให้เป็นคู่ดูตัว การให้เกรียติที่เธอไม่เคยได้รับจากยานผู้พิทักษ์ทำให้เธอเลือกฝั่งที่เห็นคุณค่าของเธอ

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น