รักนี้ขอเจอเลี่ยน(เอเลี่ยน)

ตอนที่ 6 : แมลงอัปลักษณ์ตัวนี้แสนหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

Ep.6 แมลงอัปลักษณ์ตัวนี้แสนหวาน

 

บนเตียงห้องนอนหัวหน้าผู้พิทักษ์

 

  “....”เสียงครางกระเส่าของแมลงตัวเมียที่ปกติเราแสนจะรำคาญจนบางครั้งถึงกับต้องเอามือปิดปากพวกแมลงตัวเมียจากต่างดาวทั้งหลายที่เอามาสมสู่แล้วร้องครวญครางไม่หยุด  แต่ทำไมเสียงของนางแมลงอัปลักษณ์ตัวนี้ช่างอ่อนหวานเร้าอารมณ์จนอยากจะทำให้เสียงของมันดังขึ้นอีก การร่วมสวาทครั้งนี้เราทำอย่างนุ่มนวลที่สุดเพื่อลบคำสบประมาทจากยายอัปลักษณ์นี่  ซึ่งบังอาจกล้าว่าเราอ่อนหัดศักดิ์ศรีหัวหน้าผู้พิทักษ์ไม่ขอยอมแพ้

 

  “ชอบมั๊ยฉันทำให้แกมีความสุขได้ใช่หรือไม่”แมลงอัปลักษณ์ตัวแดงเป็นลูกผลไม้สุกจนเราอดไม่ได้ที่จะกินปากนั้น

 

 “......”ปากเล็กจิ้มลิ้มของมันช่างหอมหวานละมุมเหมือนกินน้ำเกสรดอกไม้กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ  วิธีการแสดงความรักของมันก็แสนจะประหลาดแต่สนุกจนเพลิดเพลินการกินแบบไม่กัดเพียงดูดเม้นเข้ามาในปาก มันทำให้นิ่มลิ้นอมกลิ่นของมันไว้ในปาก  เนื้อตัวแมลงสาวตัวนี้มีผิวขาวละเอียดลื่นหอมแปลกหากเปรียบกับหญิงในดาวเราไม่มีใครมีกลิ่นเช่นนี้

 

 

 “แกมันหอมไปทั้งตัวเลยรู้มั้ย”นอกจากความหอมแล้วมันยังมีนิสัยประหลาดเดี๋ยวออดอ้อนน่ารำคาญ สักพักก็แข็งก้าวไม่กลัวแม้ความตาย  ความแปลกของมันทำให้เราสนุกจนลืมไปว่าเราไม่ควรรู้สึกอะไรกับนางแมลงตัวนี้มากไปกว่าเหยื่อล่อเจ้าเศษสวะดาวมาร์ก

 

 “คุณชื่ออะไรนะคะ  ฉันจำชื่อคุณไม่ได้”เราไม่สนใจจะตอบคำถามงี่เง่านั้นและค่อยๆก้มกินแมลงอัปลักษณ์ตัวเปลี่ยนสีจากขาวเนียนเป็นชมพูอ่อน

 

 “...คุณชื่ออะไรค่ะ...”คำถามชวนให้หงุดหงิดดังขึ้นมาอีก แต่เราก็ไม่คิดจะตอบและเมื่อมั่นใจว่านางแมลงตัวนี้ไม่เจ็บแผลจากกลางร่าง.......(บทหวาบวามมีในธัญวลัยนะจ๊ะชื่อAliem&Human) อาการนี้เราเชื่อว่ามันต้องมีความสุขแน่นอน

 

 “เป็นไง..มีความสุขแล้วใช่มั้ย”หน้าของแมลงตัวนี้ก้มลงและยกขึ้นสองครั้ง

 

 “แกทำหัวขึ้นลงสองครั้งหมายความว่าไง”กิริยาบางอย่างของมันก็ยากจะเข้าใจ

 

 “หน้าตาก็ดูหล่อฉลาด ฉันพยักหน้ายอมรับงัยหล่ะแค่นี้ก็ไม่รู้เรื่อง”หึฟังมันพูดเข้าน่าให้จับให้เป็นเหยื่อล่อดีแท้

 

 “ในเมื่อฉันทำให้แกรู้สึกมีความสุขกับการสืบพันธุ์แล้วแกคงพร้อมที่จะเข้าสู่หน่วยพิทักษ์แล้วใช่มั้ย”มันทำหัวขึ้นลงอีกสองครั้งเอาเป็นว่าไม่ถามมันอีกว่าแปลว่าอะไรเพราะครั้งนี้ถ้ามันพูดจาดูถูกฉันอีกคงไม่เอาไว้แน่  เราจับแขนมันให้ลงจากเตียงแต่ครั้งนี้มันสะบัดมือออก สายตามองมาอย่างหวาดระแวง

 

 “ฉันไม่อยากล้มทับคุณอีก  ฉันลุกเองได้”มันค่อยๆเดินเซๆลงจากเตียงและเดินไม่กี่ก้าวก็ล้มลงพื้นร่องรอยจากการถูกเราดูดอมเห็นมีสีม่วงคล้ำเป็นจ้ำๆผิวมันช่างบอบบางเสียจริง

 

 “แกเดินไปมุมด้านข้างขวาจะมีแคปซูลห้องอาบน้ำ”มันทำหัวขึ้นลงอีก ท่าทางเดินเซๆของมันขัดตาเราจริงๆ  พอมันเดินไปถึงแคปซูลมันก็ลูบๆคลำๆเหมือนหาอะไรสักอย่างและส่งแววตาโง่ๆมาทางเรา

 

 “แกแค่ยืนเฉยๆแคปซูลมันจะเปิดเอง  อัปลักษณ์ไม่พอยังปัญญาอ่อนอีก”มันถลึงตาใส่เราแต่พอเห็นว่ามองมันอยู่ก็รีบปรับสายตาและเอามือดึงผมยาวๆมาปิดหน้าของมันไว้

 

 “แกเอาผมมาปิดหน้าทำไม”ดูมันทำตลกจนเราต้องหันหลังเพื่อไปกลั้นหัวเราะ

 

“ก็คุณบอกว่าฉันอัปลักษณ์ ฉันก็เลยเอาผมลงมาไม่อยากให้คุณเห็นหน้าฉันงัยคะ”เราหันหลังให้มันเลยไม่รู้ว่าเราตลกในความคิดมันขนาดไหน

 

 “คิดอะไรโง่ๆสมกับหน้าตาจริงๆเอาเถอะแกก็รีบอาบน้ำซะแล้วก็ใส่เสื้อที่ฉันให้เพื่อเตรียมตัวออกไปฝึกด้วยล่ะและแกห้ามทำหัวขึ้นลงอีกตอบว่าค่ะพอ”ไม่ทันขาดคำมันก็ทำหัวขึ้นลงและพูดว่า

 

 “เข้าใจแล้วค่ะ”เฮ้อ..แมลงตัวนี้จะมีชีวิตอยู่รอดจากการเป็นเหยื่อล่อมั้ยนะ ช่างเถอะเราตัดสินใจจะไม่สนใจมันอีก  แต่สุดท้ายก็อดที่จะหันไปดูมันอีกไม่ได้และเราต้องก้มเอามือกุมท้องหัวเราะกับความไม่รู้ของมัน  ดีนะที่มันเข้าไปในแคปซูลแล้วเลยไม่ได้ยินเสียงหัวเราะและมองไม่เห็นด้านนอกผิดกับคนด้านนอกที่มองเห็นทุกอย่างชัดเจน

 

 “มันเปิดน้ำกันตรงไหนเนี่ย”มันเดินวนๆก้มๆเงยๆและยืนตัวตรงนิ่ง มันต้องเข้าใจว่าเหมือนตอนประตูเปิดคือแค่ยืนนิ่ง  ยายสมองแมลงเต่าทองเอ้ย...การอาบน้ำมันต้องใช้คำสั่งหรือกดระบบที่ติดกับผนังมันก้มๆเงยๆอีกครั้งแล้วก็ยืนและเดินออกมาจากแคปซูล

 

  “คุณค่ะฉันเปิดน้ำไม่ได้ช่วยสอนหน่อยได้มั้ยคะ”สายตาที่มองมาดูช่างไร้เดียงสาจนต้องเข้าไปช่วยเหลือ

 

 “นางแมลงอัปลักษณ์สมองน้อยเอ้ย....ถ้าแกจะอาบน้ำก็กดปุ่มรูปหยดน้ำแต่ถ้าแกจะขับถ่ายของเสียออกจากตัวก็กดรูปสามเหลี่ยมในขณะที่เราอธิบายยายแมลงสมองน้อยก็มองที่ปากของเราและสภาพห้องแคปซูลเล็กทำให้ตัวเราใกล้ชิดกัน การห้ามสายตาไม่ให้มองดวงตากลมโตใสของมันไม่ได้  ราวกับถูกสะกดจิตปากเราก้มลงไปชิมความหวานจากปากสีชมพูบวมเจ่อน้อยๆเพราะเราจูบมันบ่อยครั้ง

 

 “อืม”เสียงเรากำลังมีความสุขกับการได้ชิมปากของมัน

 

 “เมื่อไหร่คุณจะปล่อยฉันให้ไปฝึกซะทีคะ”หลังจากอาบน้ำเสร็จร่างกายของมันก็ยิ่งนุ่มลื่นหอมหวานหนักขึ้นจนเราอดที่จะเก็บมันไว้สมสู่อีกคืนไม่ได้ ซึ่งก็ไม่ปล่อยให้มันออกไปฝึกและตอนนี้ก็เข้าไปวันที่3แล้วหากเรายังดึงดันเอามันมาเก็บไว้ในห้องนานกว่านี้ต้องมีคำครหาเกิดขึ้นแน่

 

 “ทำไมอยู่กับฉันก็เหมือนแกได้ฝึกแล้วเพราะฉันสอนแกตลอดเวลา...ถึงตอนนี้ฉันก็รู้สึกเบื่อจะสอนแกแล้วไปแกลุกไปอาบน้ำได้แล้ว”เราเอามือผลักตัวมันลงจากเตียงอย่างไม่ออมแรงจนร่างบอบบางของมันตกเตียงลงไปนั่งอยู่กับพื้น

 

 “ฉันถามคุณดีๆไม่เห็นต้องมาไล่ฉันแบบนี้เลย..ไอ้ต่างดาวใจร้าย”พอด่าจบมันก็รีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำ เราต้องหันหลังและใส่เสื้อผ้าเดินออกไปข้างนอกเพราะถ้าขืนเห็นภาพมันอาบน้ำก็อดจะเข้าไปสมสู่อีกไม่ได้

 

..................................................................................................

ด้านหน้าห้อง

“แม็กซ์นายมายืนหน้าห้องฉันทำไม”แม็กซ์ยิ้มเยาะแล้วเดินเข้ามาหา

 

 “เป็นไงท่านหัวหน้าได้ลิ้มลองรสชาติของแมลงอัปลักษณ์ตัวนั้นจนเปรมเลยซิ ไม่ยอมออกจากห้อง3วันเลยนะ”คำครหาเกิดขึ้นจนได้

 

 “หึถ้าหากนายได้ลองเหมือนที่ฉันได้ทำเชื่อว่านายอาจจะมากกว่า3วันก็ได้”แม็กซ์เดินเข้ามาใกล้และส่งเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคน

 

 “มันน่าอภิรมย์ขนาดนั้นเลยเหรอหัวหน้า ฉันอยากลองมั้งแล้วซิ”เราเป็นอะไรไปเพียงแค่ได้ยินว่ามีการอยากลองทำกับมันเหมือนที่เราทำความโกรธปะทุขึ้นมาจนต้องกำลูกไฟในมือแน่น  เพื่อไม่ปล่อยพลังใส่แม็กซ์

 

 “อย่าเพิ่งตอนนี้เลย...ตรงนั้นของมันยับเยินเพราะฝีมือฉันอยู่...ว่าแต่นายเถอะมาหาฉันถึงหน้าห้องคงไม่ใช่แค่เรื่องมาดูว่าฉันสมสู่กับแมลงอัปลักษณ์ตัวนั้นกี่วันหลอกใช่มั้ย”เราเปลี่ยนเรื่องพูด

 

 “ออ...ฉันแค่จะมาบอกว่าสายสืบรายงานว่าพวกดาวมาร์กจะออกไปจับแมลงตัวเมียอีกและพรุ่งนี้ต้องให้ยายตัวที่นายเอาไปสมสู่ออกมาเป็นเหยื่อล่อด้วยเพราะที่มีอยู่ตอนนี้ไม่พอ”ทำไมหัวใจของเราอยากจะบอกออกไปว่าไม่ได้เราไม่ยอมให้แมลงตัวนั้นไปเป็นเหยื่อ

 

 “ฉันคิดว่ายายนั้นยังไม่พร้อมออกเป็นเหยื่อล่อ”แม็กซ์ที่กำลังจะเดินจากไปหันกลับมาด้วยแววตาสงสัย

 

 “นี้นายแปลกไปมากนะ  พวกเราไม่เคยสงสารแมลงตัวเมียพวกนั้น..และยายแมลงตัวนั้นก็ไม่มีข้อยกเว้นเข้าใจมั้ยหัวหน้า”เรากำพลังไว้อีกครั้ง

 

 “ก็จริงของนาย..ฉันจะไปเอามันออกมาเข้าสู่ศูนย์ฝึกเดี๋ยวนี้เลย”พูดจบเราเดินเข้าห้องและเตรียมใจปล่อยยายแมลงแสนหวานตัวนั้นให้ไปเป็นเหยื่อล่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

.........................................................................................................................

ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นในใจเรย์นั้นมันคืออะไรน้า....หลงเสน่ห์นวลนางหรือหลงรักแมลงตัวน้อยแสนหวานอย่างรชาเข้าแล้ว

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น