รักนี้ขอเจอเลี่ยน(เอเลี่ยน)

ตอนที่ 3 : เข้าสู่หน่วยเหยื่อล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

Ep.3  เข้าสู่หน่วยเหยื่อล่อ

 

ยานอวกาศของผู้พิทักษ์

 

 “โอ้..แม่เจ้ามันช่างมหัศจรรย์ดีแท้”ฉันเดินอ้าปากกว้างค่อยๆเดินตามท้ายแถวอย่างเชื่องช้าเพราะตะลึงกับสิ่งที่เห็นมันเป็นยานอวกาศสีขาวใสประดับด้วยเพชรส่อแสงประกายกระทบตาฉันจนแสบตาไปหมดความสวยงามทำให้ฉันแอบเดินช้าที่สุดเพื่อพยายามทำบางอย่าง

 

“มันยึดกับอะไรว่ะนี่”ฉันพยายามแกะเพชรหนึ่งออกจากผนัง มือหนึ่งดึงอีกหนึ่งขายันผนังไว้ออกแรงเต็มกำลัง

 

“ขอสักเม็ดเถอะ..กลับบ้านได้เมื่อไหร่ละก็ หึหึ..ฮิฮิ ฉันจะกลายเป็นเศรษฐีนี ฮับๆๆอึ๊ๆออกซะโว้ย”ขนาดกำลังขะมักเขม้นกับการขโมยเพชรข้างผนังนั้น

 

“แกกำลังทำอะไร..นางแมลงอัปลักษณ์”เสียงทรงพลังแบบนี้ไอ้ชุดทองแน่

 

“อะๆๆเอ่อ เปล่าทำอะไรเลยนะคะ..ฉันแค่ลองจับดูมันสวยมากเลยคะฮ่าฮ่า คุณมาตามฉันเหรอคะ..ขอบคุณนะคะ นำเลยคะ”ฉันโกหกเอาตัวรอดไปก่อน หวังว่าโลกของพวกมันจะไม่รู้จักคำว่าขโมยรู้แค่พวกมันบ้าเซ็กซ์

 

“ฉันเห็นว่าแกกำลังจะเอามันออกมา”เสียงมันดังขึ้นและเดินเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆราวกับกำลังข่มขู่ฉัน...ฉันถอยหลังไปเรื่อยๆจนหลังชนกับผนังยานและมีเพชรบางเม็ดทิ่มหลังอยู่

 

“เปล้าน้า..”แก้ตัวเสียงสูงและก้มหน้ามองเท้า มือกำสไบชุดไทยจนแน่น

 

“แกมันเป็นสัตว์ตอแหล”อ้าวไอ้นี้เห็นฉันกลัวมาทำเป็นเบ่งใส่เลย..คิดว่าเป็นหัวหน้าผู้พิทักษ์อวกาศอะไรนี้มันยิ่งใหญ่นักหรือไงฉันหมดความอดทนแล้วนะเฟ้ย

 

“มากไปมั้งคุณ..ทำไมต้องว่าฉันแบบนี้ด้วย”ฉันมองหน้าหล่อๆนั้นอย่างไม่ยอมแพ้..เอาซิเป็นไงเป็นกัน

 

“แกนี้มันไม่รู้จักความกลัวใช่มั้ย..ได้จะสอนให้”มันกระชากแขนฉันเข้าไปใกล้มันพร้อมดึงชุดไทยแสนสวยของฉันออกจากตัวโชคดีของฉันชุดไทยหนาพอไม่หลุดออกจากตัวฉันแต่สไบฉันถูกมันกระตุกไปได้ ฉันพยายามดิ้นออกจากมือเหล็กของมันเจ็บไปทั้งแขนเพราะแรงบีบนั้น

 

“ปล่อยฉันนะ..เก่งจริงอย่ารังแกคนที่อ่อนแอกว่าสิ..คุณเป็นผู้พิทักษ์ไม่ใช่หรา”ฉันดิ้นและพูดไม่หยุด

 

“ปากอย่างแกนี้มัน น่าดึงลิ้นออกมาตัดทิ้งซะจริงๆ”มันเปลี่ยนจากจับแขนมาจับบีบคางฉันและอีกมือของมันดึงลิ้นฉันออกมา ฉันน้ำตาไหลออกมาเป็นสายร่างกายสั่นความกลัวจับเข้าสู่ขั้วหัวใจไม่นะ..มันจะตัดลิ้นฉันจริงๆไอ้บ้าไอ้โหด

 

“ฮือๆๆฉันไหว้ล่ะ..ฉันกลัวแล้วคะ..ฉันจะไม่กล้าว่าคุณอีกแล้วคะ ยกโทษให้ฉันด้วยคะ ฮือๆปล่อยฉันนะคะ”มันยิ้มโหดและผลักฉันล้มลงกับพื้น

 

“แหะ นึกว่าจะเก่งกว่านี้ ที่แท้ก็กลัว”ไอ้สัตว์ประหลาดใจชั่วเสียดายหน้าหล่อๆแต่ใจดำยิ่งกว่า..สัตว์นรก..ฉันก้มหน้าร้องไห้และสาปแช่งมัน

 

“ลุกขึ้นมา..หยุดสำออย..เก็บน้ำตาปัญญาอ่อนง่อๆของสัตว์อัปลักษณ์อย่างแกด้วย..มันไม่ได้ช่วยให้แกน่าสงสาร”มันรำคาญเลยเดินมาดึงผมฉันขึ้น

 

“โอ้ย..ฉันลุกเองแล้วคะ..ได้โปรดปล่อยฉันนะคะ ฉันสัญญาจะเดินตามคุณไม่คิดหนีคะ”ฉันก้มหน้าเดินไปเรื่อยๆและเห็นในมือมันยังถือสไบฉันอยู่แต่ไม่คิดจะขอคืนเพราะตอนนี้อยากหนีไปจากมันให้ไกลที่สุด

 

“ถึงหน่วยแกแล้ว”มันหยุดเดินด้านหน้าเป็นยานขนาดใหญ่เป็นเหมือนสนามสูญอากาศทุกคนลอยตัวเล่น..ฉันพยายามมองหาพิชชี่และดรีม แม้ไม่อยากจะพูดกับมันแต่สุดท้ายก็ต้องถาม

 

“เอ่อ..คุณคะเพื่อนๆฉันไม่ได้อยู่ด้วยกันที่ห้องนี้หรือคะ”มันหันมามองฉันแบบเหยียดหยาม

 

“เพื่อนแกอยู่ในความดูแลของน้องสาวฉัน แต่แกไม่เหมือนพวกมันเพราะแกจะถูกฝึกให้เป็นเหยื่อล่อ”นิ้วชี้เรียวยาวของมันชี้หน้าฉัน..อยากจะกัดนิ้วมันเหลือเกิน

 

“เป็นเหยื่อ..แต่ฉันยังไม่มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าเลยนะคะ”มันหันมามองฉันอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

 

“อยากให้ฉันลองแกก่อนเพื่อจะได้มีประสบการณ์มั๊ยล่ะ”ฉันมองมันด้วยดวงตาเบิกกว้างสุด

 

“ไม่เป็นไรคะ...ฉันไม่เหมาะสม..ไม่คู่ควรที่จะได้คุณเป็นคนสอน..คุณก็ดูจะรังเกียจฉัน..เดี๋ยวฉันก็เป็นเอง..เอ่อขอบคุณนะคะ”ฉันเตรียมเดินเข้าในยานอวกาศทันทีเพื่อให้หนีการเสนอตัวสอนของผู้ยิ่งใหญ่และทุเรศที่สุดอย่างมัน แต่ก็เจ็บหนังศีรษะอีกครั้งเพราะมือใหญ่ของมันกระชากผมฉันไว้และหายใจรดต้นคอฉัน

 

“เดี๋ยว..แกกล้าปฏิเสธความหวังดีจากฉันงั้นเหรอ”ฉันหันหน้าหนีลมหายใจของมันอย่างรังเกียจ ไม่ใช่ว่ามีกลิ่นเหม็นอะไรตรงกันข้ามกับหอมสดชื่นแต่ฉันกลัวและเกลียดหน้าหล่อๆใจโหดนี้มากกว่า

 

“ฉันไม่ได้ปฏิเสธเพียงแต่ฉันไม่คู่ควรกับการสอนของคุณ..”ฉันใช้สายตาอ้อนวอนขอความเมตตาจากมัน ซึ่งยังคงมีอยู่บ้าง

 

“ก็จริงของแก...งั้นฉันจะให้แกไปฝึกกับต้นไม้ทะลวงรูที่ห้องฉันก่อนค่อยให้แกเข้าหน่วยเหยื่อล่อ”แล้วมันก็ไม่ปล่อยมือจากผมฉันแต่กลับลากแขนฉันให้เดินตามมันไปราวกับมีของเล่นชิ้นใหม่

 

......................................................................................

ห้องพักหัวหน้าหน่วยพิทักษ์

 

“โอ้ย”พอเข้ามาในห้องมันก็เหวี่ยงฉันลงกับพื้นห้อง และเดินไปหยิบชุดมามาปาใส่หัวฉัน

 

“แกควรเปลี่ยนชุดซะ..ชุดที่แกใส่มันไม่เหมาะกับการฝึก”ฉันเก็บชุดเข้ามากอดไว้

 

“ขอบคุณคะ”ฉันก้มหน้าก้มตาเดินหาที่เปลี่ยนชุดและมันก็เดินมาขวางหน้าฉันไว้

 “จริงๆในการฝึกแกไม่ต้องใส่ชุดอะไร เพราะงั้นถอดชุดแกซะตรงนี้”ฉันเริ่มมือสั่นก้มหน้ามองชุดไทยตัวสวยและค่อยๆถอดเข็มขัด โดยมีสายตาเหยียดๆของมันมองดูอย่างสะใจ เมื่อชาติที่แล้วฉันคงทำกรรมไว้กับเผ่าพันธุ์มันไว้มันเลยตามล้างแค้นข้ามกาแล็กซี่ ฉันกลืนน้ำลายลงคอและสูดน้ำมูกที่ไหลลงมาแทนน้ำตาเพราะมันเกลียดน้ำตาของฉัน ร่างเปลือยเปล่าของฉันสะท้อนในดวงตามันและมันค่อยๆยื่นมือมาลูบแขนฉันขยับเข้ามาใกล้ฉันเอาหน้ามาดมซอกคอฉัน มือมันสอดเข้ามาจับเอวคอดของฉันมันลูบไล้ไปมา

 

“ผิวแกลื่นดีจัง...ขนอ่อนๆของแกลุกชัน..ฉันว่าฉันเปลี่ยนใจดีกว่าฉันสอนแกเอง..ฉันชอบกลิ่นของแกนะ”มันค่อยๆลูบใบหน้าฉัน

 

“แกเป็นสัตว์ที่มีหน้าตาอัปลักษณ์...แต่ก็น่าเอ็นดูด้วยในขณะเดียวกัน..ฉันชอบไอ้นี้มากด้วย”มือใหญ่ของมันที่ตอนนี้ถอดถุงมือออกแล้วนิ้วเรียวสวยกำลังไล้ที่หน้าอกฉันไปมา

 

“อ๊า....”เสียงครางของฉัน

 

“หึ..มีอารมณ์แล้วเหรอ..ไวต่อการสมสู่จริงๆ”ฉันเอาหน้าซุกกับอกมันซึ่งใส่ชุดเกราะสีทองเต็มยศอยู่ มันจับหน้าฉันขึ้นมาและฉันเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบปากมันอย่างลืมตัว  มารู้ตัวอีกทีเพราะถูกกระชากผมจนหน้าหงาย

 

“แกจะกินฉันเหรอ”ฉันไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี..พวกมันไม่รู้จักการจูบ

 

“เปล่านะคะ...ฉันแค่จะจูบคุณ..ที่บ้านฉันเราจะจูบกันก่อนที่จะ..เอ่อทำเรื่องอย่างว่า”มันพยักหน้าเข้าใจและยืนนิ่งเหมือนบอกว่าอนุญาตให้ฉันทำอีกครั้ง

 

“ฉันจูบคุณได้ใช่มั้ยคะ”มันมองฉันและจับคางฉันให้ยกขึ้นและก้มลงมาประกบปากฉันเองเลยฉันสอดลิ้นไปสัมผัสลิ้นหนานั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ..กลัวว่ามันจะกัดลิ้นฉันหรืออาจจะผลักฉันออกจากตัวเพราะคิดว่าฉันจะกินลิ้นมันก็เป็นได้แต่เปล่าเพราะลิ้นหนาของมันเลียนแบบการสอดลิ้นของฉันลิ้นเล็กของฉันไล่วนอยู่รอบในปากรูปกระจับสวยของมัน

 

“อืม..”มันครางอย่างลืมตัวและลูบไล้ฉันไปทั่วทั้งตัวมือหนามาหยุดที่สะโพกกลมกลึงของฉันมันจับบีบขยำอย่างเพลิดเพลิน...ฉันรู้สึกถึงอาการตื่นตัวของสัตว์ประหลาดหน้าหล่อตรงหน้า

 

………………………………………………………………………………..

การเป็นเหยื่อล่อต้องมีประการณ์และรชาก็ได้รับเกียรติการสอนจากเรย์สุดหล่อโคตรโหดของหน่วยพิทักษ์อวกาศสอนให้เป็นคนแรก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #1 spinchangen (@spinchangen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 09:49
    เลือดกำเดาไหลแรงมากก~
    ชอบค่ะไรท์ เป็นกำลังใจสู้ต่อไปนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 paopao543 (@paopao543) (จากตอนที่ 3)
      24 มีนาคม 2560 / 12:51
      ขอบคุณค่
      #1-1