รักนี้ขอเจอเลี่ยน(เอเลี่ยน)

ตอนที่ 13 : แมลงทาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

Ep.13  แมลงทาส..

 

บริเวณทางเดินห้องของมิวส์

 

ในขณะที่เจ้าหูแหลมกำลังอุ้มฉันเดินออกจากห้องของมิวส์เพื่อไปห้องตัวเองโดยอ้างว่าจะเอาฉันไปรักษาอาการบาดเจ็บ แต่ยังเดินไปไม่เท่าไหร่เสียงเล็กๆของพิชชี่พร้อมร่างสวยๆก็วิ่งมาขวางหน้าเรย์และพูดเตือนถึงสิ่งที่เรย์ควรฟัง

 

“คุณเรย์คะ  ฉันว่าคุณควรให้คุณมิวส์ช่วยรักษาอาการของพี่รชาดีกว่านะคะ เพราะเอ่ย..เพราะพี่รชามีอาการบาดเจ็บเหมือนกันกับพี่ดรีม”พิชชี่ทำท่าเสแสร้งไม่อยากพูดถึงเหตุผลสำคัญกับเรย์ พร้อมส่งสายตามองมาที่ฉันอย่างอายๆ ส่วนเรย์มองหน้าพิชชี่ดูเหมือนรำคาญ และเริ่มจะหงุดหงิด เนื่องจากฉันดิ้นให้เขาปล่อย

 

“อะไรอาการบาดเจ็บที่ยายอัปลักษณ์นี้เป็นทำไมฉันจะรักษาไม่ได้”พิชชี่ก้มหน้าทำท่าน่าสงสารมองฉันอีกครั้งและครั้งนี้พูดแบบไม่เสียงแต่อ่านปากส่งมาที่ฉันว่าเธอขอโทษ

 

“ก็พี่รชาบาดเจ็บเพราะถูกข่มขื่นจากสัตว์ต่างดาวเหมือนพี่ดรีมไงคะ”เรย์มองหน้าฉัน ซึ่งฉันทำได้เพียงดึงผมมาปิดหน้าไว้  แล้วเอาหน้าซุกอกแกร่งไม่ยอมให้เขาเห็นใบหน้าที่ตอนนี้แดงไปถึงหู แต่ก็รู้สึกได้ถึงแรงกระเพื่อมของอกเพราะการหัวเราะ พร้อมเสียงดังตอบพิชชี่

 

“ใช่มันถูกข่มขื่นจากสัตว์ต่างดาวจนบาดแผลน่าจะสนามตัวยากเพราะโดนจัดหนักไปหลายรอบ แต่ไอ้สัตว์ต่างดาวที่ข่มขื่นมันก็คือฉันเอง  เข้าใจมั๊ยนางแมลงโง่เง่าและเลิกที่จะหยุดฉันให้รักษามันสักที เพราะถ้าแกขวางทางฉันอีกฉันจะทำให้สภาพของแกไม่ต่างอะไรกับกองขยะหลีกไป”ไอ้ชุดทองมันโหดร้ายและหน้ากลัวมากเวลาโกรธ บางครั้งฉันก็คิดว่าตัวเองช่างกล้าไปต่อว่าไอ้นี้ตั้งหลายครั้ง ตบหน้ามันก็เคยมาแล้ว ครั้งนี้มันจะจัดการกับฉันยังไงบ้างก็ไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ๆคือตอนนี้ยายพิชชี่วิ่งหนีไปหลบหลังของมิวส์เรียบร้อย

 

“มิวส์ดูแลแมลงพวกนี้ให้ดี อย่าให้มาวุ่นวายกับยายอัปลักษณ์ทาสสวาทของพี่อีกไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน”พูดจบเจ้าหูแหลมก็อุ้มฉันเดินออกไปอย่างไม่ชักช้ามุ่งตรงไปที่ห้องของมันทันที

 

...................................................................................................................

 

ห้องเรย์หัวหน้าผู้พิทักษ์

 

ฉันได้ยินเต็มสองหูกับตำแหน่งที่มันมอบให้อย่างสมเกียรติ “แมลงทาสสวาท”ฉันควรดีใจใช่มั้ยได้ที่รับการไว้วางใจให้ทำหน้าที่อันทรงคุณค่านี้  แต่ด้วยตำแหน่งที่มันให้ทำให้เข้าใจความสำคัญของตัวเองได้ดีขึ้นมาอีกนิดว่าเป็นอะไรของมัน

 

“เป็นอะไรอีกแก ...เงียบมาตลอดทาง เจ็บแผลมากเหรอ”ฉันยังคงเอาผมปิดหน้าไว้

 

“ถ้าแกไม่เลิกเอาผมมาปิดหน้าตัวเอง ฉันจะตัดมันให้แหว่งจนบังหน้าแกไม่ได้อีก”ฉันรีบเอามือเสยผมที่ปิดหน้าขึ้นและมองหน้าหล่อๆของไอ้หูแหลมอย่างไม่หลบสายตา

 

“คุณจะทำอะไรก็ทำแต่ห้ามตัดผมของฉัน..ไม่งั้น..ไม่งั้นฉันจะ..”ฉันนึกไม่ออกว่าจะขู่อะไรดีเพราะไม่มีอะไรที่มันจะเสียดายอะไรในตัวฉัน เรย์มองหน้าฉันโปรยยิ้มเท่ห์ออกมาให้ใจสั่นจนฉันเองที่ต้องหลบไม่อยากมองหน้าหล่อนั้น

 

“ทำไมแกจะทำอะไร”ดูมันสนุกกับการได้แกล้งฉัน

 

“ฉันจะไม่ยอมมีอะไรกับคุณอีก”เจ้าหูแหลมหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

“ฮ่าๆแกจะห้ามฉันได้เหรอ..งั้นมาดูซิว่าแกห้ามฉันได้แค่ไหน”พูดจบปากสวยของไอ้บ้านี้ก็ก้มลงมาจูบฉันอย่างเร้าร้อน

 

 

“ห้ามฉันให้ได้สิ ยายอัปลักษณ์”ใครจะไปห้ามได้ยังงัยล่ะ………………………….

 

ฉันรู้สึกแสนเศร้าจนต้องถามเมื่อเขาปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ ฉันมองหน้าหล่อๆนั้นและจ้องไปในแววตาคมเข้มที่สะท้อนเงาของฉันอยู่อย่างแสนน้อยเนื้อต่ำใจ

 

“คุณเรย์เกลียด ฉันเหรอคะ..ทำไมคุณถึงชอบพูดดูถูกฉันตลอดเวลา ..ฉันเป็นได้แค่แมลงอัปลักษณ์ ทาสสวาทของคุณเท่านั้นใช่มั๊ยคะ”ฉันไม่ได้เสแสร้งเรื่องบทโศกแต่ครั้งนี้มันเป็นคำถามที่อยากได้ยินคำตอบจริงๆแม้จะรู้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม

 

“แกคิดว่าฉันเห็นแกเป็นแค่ทาสสวาทงั้นเหรอ”ฉันรู้สึกได้ถึงแววตาบางอย่างของเรย์ที่เหมือนกับบอกว่าฉันมีค่ามากกว่านั้นแต่ฉันก็ไม่มั่นใจและไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง

 

“ก็คุณไม่เคยบอกอะไรมากกว่าคำนั้นนี้คะ”เรย์อุ้มร่างฉันให้คร่อมร่างแกร่งไว้แล้วก้มจัดการทำแบบของเขา

 

“ฉันอยากให้แกรู้ไว้ว่าฉันให้ความสำคัญกับแกมากว่าแมลงทุกตัวที่ฉันเคยสัมผัสมา”เสียงหล่อทุ้มบอกกับฉัน

 

“คุณรับปากกับฉันได้มั้ยคะว่าเมื่อไหร่ที่คุณเบื่อฉันแล้ว..โปรดส่งฉันกลับบ้าน..อย่ายกฉันให้ต่างดาวตัวไหน”ฉันมองอย่างอ้อนวอน

 

“ฮึ.ฉันนะเหรอจะส่งแกให้ต่างดาวตัวไหน มีแต่แกนั่นหละที่อยากจะไปกับสัตว์ต่างดาวตัวอื่น ทั้งๆที่เป็นของฉันแล้ว”ฉันได้แต่ยิ้มแหะๆไปเพราะมันก็จริงของไอ้หูแหลมฉันต่างหากที่เป็นคนอยากไปอยู่กับสัตว์ต่างดาวตัวอื่นเช่นราชาของดาวมาร์กที่หล่อลากแถมยังบอกว่าชอบฉันอีก

 

“ก็ๆๆคือๆๆ เอาเป็นว่าต่อไปฉันจะไม่ไปอยู่กับต่างดาวตัวไหนนอกจากคุณแล้วกัน”ฉันเตรียมตัวจะลุกขึ้นเดินหนี แต่ก็ถูกดึงกลับมานอนลงอีก

 

 

…………………………………………………………..

ในห้องของมิวส์

 

“ทำไมนะพี่รชาถึงได้ทำให้คุณเรย์ชอบได้..ทำไมไม่เป็นฉัน”พิชชี่ที่กำลังมีความอิจฉาครอบงำจนไม่รู้ว่าอยู่ในสายตาของแม็กซ์ที่มองดูเธออยู่จากด้านหลัง

 

“ก็เพราะยายแมลงตัวนั้นยอมให้เรย์สอนมันงัยล่ะ...แล้วล่ะอยากได้ความสนใจจากฉันมั้ย”พิชชี่สะดุ้งเหนียมอายเมื่อเห็นแม็กซ์จ้องมองมาที่เธอ

 

“ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแมลงเผ่าพันธุ์ขนน้อยร่างนุ่นนิ่นอย่างพวกแกถ้าได้ลองเอาแล้วมันจะสนุกขนาดไหน”พิชชี่ตกใจถึงแม้เธอจะอิจฉารชาที่มีเรย์ใส่ใจแต่การที่จะถูกให้ลองทำเรื่องอย่างว่าและเธอก็เป็นสาวบริสุทธิ์ก็ดูเป็นเรื่องที่เธอยังไม่พร้อม

 

“ฉันว่าคุณควรให้เกียรติศักดิ์ศรีของคุณมิวส์ที่เป็นคู่หมั้นของคุณบ้างนะคะ”พิชชี่รีบวิ่งไปหลบหลังดรีมที่เดินผ่านมาพอดี

 

“หึ..ร่างกายแกหายดีแล้วใช่ไหมถึงได้กล้าปากมาก...มาแส่เรื่องของแมลงตัวอื่น”พูดจบแม็กซ์มองดรีมอย่างดูถูกและเดินเข้ามาดึงมือของดรีมทำให้ร่างสมส่วนถลาเข้าไปชนร่างแกร่ง

 

“ปล่อยฉันดีกว่า..ไม่งั้นฉันจะร้องให้คุณมิวส์ช่วย”แม็กซ์มองปากสวยอวบอิ่มของดรีม

 

“ก็ลองดูว่าฉันจะทำยังงัยกับลิ้นของแกถ้าส่งเสียงออกมา”ดรีมจ้องแม็กซ์อย่างรังเกียจ

 

....................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น