WLW เกมล่าคนน่ารัก

ตอนที่ 1 : ชมรม WLW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ย. 63

            ไม่รู้ไอ้เรื่องประหลาดๆ พวกนี้มันเริ่มตอนไหน แต่กว่าจะรู้ตัว ปวีร์ก็กลายเป็นขวัญใจของคนบ้าคลั่งกลุ่มหนึ่งที่รวมตัวกันในชื่อ WLW หรือ We love Wee เป็นแฟนเพจในโลกสื่อสังคมออนไลน์ที่มีชื่อเสียง ในตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 สุดเขตเพื่อนคนหนึ่งในห้องก็เอามาอวด

                “เอ็งดูนี่ไอ้วี ดูสิเอ็งดังแค่ไหน ชมรมคนรักวี สมาชิกมีตั้งเกือบพันนะโว้ย!” 

                ในตอนนั้น วีทำเพียงส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แม้จะเห็นรูปแอบถ่ายในอิริยาบถต่างๆ แทบจะทุกพื้นที่ในโรงเรียน 

                “สงสัยเหลือแต่ห้องน้ำที่ยังไม่ตามไปแอบถ่าย” กานดา เพื่อนซี้สุดเขตทักขึ้น เธอก็เป็นหนึ่งในชมรมนี้เช่นกัน “พวกแกยังไม่รู้ มีห้องลับด้วยนะ” เธอทำทีกระซิบกระซาบเรียกความสนใจ

                “ยังไง?”

                กานดาเปิดให้ดูกลุ่มลับของ WLW “เฉพาะวีไอพีเท่านั้น” สีหน้าเพื่อนหญิงดูภาคภูมิใจ “ต้องโดเนทกันสม่ำเสมอเพื่อทำกิจกรรมด้วย” 

                “นี่ไม่ใช่การหลอกลวงใช่ไหม?” เจ้าตัวรู้สึกตกใจ หากมีคนเอาเขาไปแอบอ้างเพื่อหลอกลวงเงินคนอื่นต้องแย่แน่ๆ 

                “ไม่ๆ ทุกคนเต็มใจ ดูนี่สิ ตอนนี้เงินบริจาคพันกว่าแล้วนะ” 

                “เหลวไหลไร้สาระ ใครตั้งกลุ่มนี้นี่” 

                “ไม่รู้ ดูสิ แอดมินใช้นามว่า แอดมินนินจา ไม่เคยมีคนรู้ว่า แอดมินเป็นใครกันแน่” 

                “แล้วบริจาคเงินไปได้ไง”

                “เอ๋า ก็โอนผ่านระบบรับเงินในร้านสะดวกซื้อไงล่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่า เจ้าของบัญชีเป็นชื่อแอดมินจริงไหม?”

                ในปีนั้น ปวีร์คิดว่า เรื่องนี้น่าจะเป็นแค่เรื่องที่คนสมองใสคิดขึ้นเพื่อหลอกเอาเงินคนโง่ซะมากกว่า เขาจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้อีก

 

                หลังจากที่ปวีร์สอบเข้าศึกษาต่อคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศได้ เขาเริ่มพบความผิดปกติหลายอย่างรอบตัว ในยุคที่ทุกคนถือโทรศัพท์มือถือพร้อมถ่ายรูปและอัดคลิป เขารู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา

                “วี เอ็งดู ข้างหลังถ่ายรูปเอ็งอีกแล้ว” 

                “อือ” แม้เขาจะรู้สึกแปลกๆ แต่ไม่รู้จะจัดการกับคนเหล่านี้ยังไง ไม่ว่าจะไปที่ไหน ดูเหมือนจะต้องมีใครสักคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปเขาจนได้ ไม่ว่าจะด้านหน้า ด้านข้าง หรือด้านหลัง 

                แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ.................

 

                ห้องลับ WLW :

                แนนนี่ : ได้รูปด้านข้างมาด้วยล่ะ น้องวีหล่อชะมัด (ส่งรูปลงไปโชว์)

                มิ้นต์ : อย่าคิดว่าจะได้คนเดียว เดินหล่อๆ ริมทางไปตึกคณะจ้า (ส่งรูป)

                ปลาย : ท้ายทอยก็ยังหล่อ (ส่งรูป)

                แนนนี่ : ได้แค่ท้ายทอยเนี่ยนะ ดูนี่ ใบหูกับแก้ม (ส่งรูป)

                ทุกวันบรรดา Fc. หรือ แฟนคลับจะขยันส่งรูปมาอวดกันรัวๆ ไม่ว่าจะองศาไหนหรืออวัยวะส่วนใด ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นร่วมกันติดตามและหวงแหน

                อาร์ตี้ : วันนี้ผมเห็นขาอ่อนด้วย (ส่งรูป)

                ทุกคน : กรี๊ดๆๆๆๆ (พร้อมใจกันส่งสติกเกอร์ร้องกรี๊ดกันรัวๆ) 

                ปราณ : ชุดเล่นบาสไหม? เน้นเชียว (ส่งรูป)

                อาร์ตี้ : อ๊ายยยย! ตุงน่ารัก 

                มินต์ : กรี๊ดๆๆๆ แอดมินว่าไงคะ?

            แอดมินนินจา : น่ารักทุกรูปเลยครับ เดี๋ยวเลือกขึ้นหน้าแฟนเพจ

                -----------------------------------------------------------------------------------

                

                นี่คือสิ่งที่รุ่นพี่ เพื่อน และรุ่นน้องในคณะกล่าวไว้ว่า “แฟนคลับรู้ โลกรู้ แต่วีไม่รู้” นั่นคือ พลังความโด่งดังของเขาพุ่งทะยานตามจำนวนอายุที่มากขึ้นของปวีร์ จากมัธยมปลายจนถึงตอนนี้ เขาเรียนชั้นปีที่สาม จำนวนแฟนคลับที่เขาเคยดูแคลนว่า

                “คนพวกนี้ เห่อเป็นพักๆ เดี๋ยวก็เลิกเล่นเองล่ะ” 

                กลับกลายเป็นจำนวนหลักแสน และที่แน่ๆ คนเหล่านั้น เริ่มล้อมรอบเขาและปรากฏตัวทักทายอย่างเปิดเผย

                “พี่วีคะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?” 

                “น้องวีครับ พี่ขอถ่ายรูปด้วยนะ” 

                ไม่ได้มีเพียงสาวๆ พอเขาเรียนถึงปีสุดท้าย แม้แต่อาจารย์ก็กลายเป็นหนึ่งในสาวกเหล่านั้นด้วย 

                สุดเขตผู้ที่ติดตามแฟนเพจ WLW มาอย่างยาวนาน ได้สรุปปรากฏการณ์นี้ว่า ‘ความคลั่งของฝูงชน เป็นเรื่องควบคุมได้ยาก’ 

                “แม้ข้าจะไม่ได้อยู่ในห้องวีไอพี แต่เอ็งเชื่อป่ะ เอฟซีเอ็งรู้จักนิสัยเอ็งยิ่งกว่าข้าที่เป็นเพื่อนอีกว่ะ ดูสิ รู้ด้วยว่า เอ็งชอบกินกุ้ง ไม่ชอบกินหมู” 

                สุดท้ายก็จะเป็นสุดเขตที่ชอบเอาเรื่องนี้มาเป็นหัวข้อสนทนาทุกครั้งที่เจอกัน สุดเขตเรียนวิทยาศาสตร์ซึ่งอยู่ติดกับคณะแพทย์ แต่กลับชอบเดินมาดักกินข้าวร่วมโต๊ะกับปวีร์อยู่บ่อยๆ แม้ปวีร์ยืนยันว่า “ไม่ได้สนิทกัน” แต่ ใครล่ะจะเชื่อ?

            ถึงจะรำคาญที่สุดเขตพูดมากในบางครั้ง ไม่สิ หลายๆ ครั้ง แต่เขาก็อดทน ถือซะว่า ได้ฟังข่าวสารรอบคณะและต่างคณะ เสียงซุบซิบรอบด้านถึงสถานะของเขา มาถึงหูได้ก็เพราะสุดเขตนี่เอง

                “เอ็งรู้ป่ะ คณะเอ็งบอกว่า เอ็งเป็นเทพบุตร ทั้งหล่อ ทั้งเรียนเก่ง แถมยังเล่นกีฬาเก่งอีกด้วย แต่ที่ไม่มีสาวหน้าไหนกล้ามาใกล้ หรือหนุ่มหน้าไหนกล้ามาเฉียดเพราะว่า....” สุดเขตทิ้งท้ายให้เขาอยากรู้ 

                “อะไร?” 

                “เอ็งอยากรู้ล่ะสิ งั้นเลี้ยงน้ำข้าแก้วนึง” จอมเจ้าเล่ห์ชี้ไปร้านขายน้ำอัดลม 

ปวีร์พยักหน้าอย่างรำคาญ “เออ” เขาควักแบงก์ยี่สิบออกมาวางบนโต๊ะ “เอาไป”

“แอดมินนินจา สั่งห้ามเด็ดขาด ห้ามทุกคนมายุ่งกับเอ็ง บอกว่า ห้ามรบกวนเอ็ง” เล่าเสร็จ ตัวโทรโข่งก็ถือเงินตัวปลิวไป

คำบอกเล่านี้ทำให้ปวีร์กลับมาแอบเปิดดูแฟนเพจอย่างจริงจัง เขาเห็นเพียงประกาศเตือนสำหรับแฟนคลับ ห้ามรบกวนเขามากจนเกินไป ไม่เห็นมีการห้ามจีบอย่างที่สุดเขตว่า วันต่อมา เมื่อเจอเพื่อนอีกครั้งเขาจึงไม่พลาดที่จะลากคอมาถาม

“ใจเย็นๆ คุณดับบลิว” สุดเขตดึงข้อมือที่กระชากคอเสื้อเขาไว้ “เรื่องนี้กานดาเป็นคนบอก เขาสั่งห้ามไว้ในห้องลับ” 

‘ห้องลับอีกแล้ว’ แอดมินนินจานี่ช่างมีความสามารถในการรวบรวมผู้คนได้เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนที่เขาเปิดเข้าไปดูแฟนเพจ จำนวนคนหลายแสนทำเอาตกใจ ถ้าหากแอดมินคนนี้มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เรียกเงินทองบริจาคจากคนเหล่านี้ ตัวเขาเองก็จะกลายเป็นเครื่องมือส่งเสริมมิจฉาชีพ

ปวีร์นอนคิดอยู่หลายคืน เขาอาจจะต้องสืบเรื่องนี้อย่างจริงจัง เพื่อยุติเรื่องที่จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต เห็นที่จะต้องปรึกษาพี่ชายเขาซะแล้ว เพราะเรื่องระยำตำบอนพี่ชายของเขาถนัดนัก

ยังไม่ทันจะได้คิดแก้ปัญหาอะไร กลับมีเรื่องใหญ่ให้ปวดหัวมากกว่า

“ไอ้วี เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” สุดเขตโบกมือเรียกหยอยๆ อยู่หน้าโรงอาหารคณะแพทย์ ด้านข้างมีกานดา ยืนยิ้มแป้นอยู่ด้วย

สุดเขตกับกานดาเรียนคณะเดียวกัน ทั้งสองจบการศึกษาไปได้สองปีแล้ว แต่ยังไม่วายแวะเวียนมาเขาอยู่เรื่อย

ปวีร์เลิกคิ้วแทนคำถาม เขาคร้านจะห้ามปรามอาการโหวกเหวกของสุดเขต 

“นั่งก่อนสิ” หนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหวานเยิ้มเลือกที่นั่งริมระเบียง กานดารีบหย่อนตัวลงตรงข้าม ตำแหน่งนี้พอดีกับการถ่ายภาพ

“เธอไปซื้อน้ำมาก่อนไป๊” ได้โอกาสกานดารีบควักเงินใช้สุดเขตที่มัวยืนลีลาให้ไปซื้อน้ำดื่ม

“เล่าสิ” 

“ใจเย็นพ่อหมอ...ให้ครบองค์ประชุมก่อน”

สุดเขตไปมาราวกับลิงลม เขากลัวกานดาจะชิงเล่าเรื่องสำคัญให้พ่อหมอของเขาฟังเสียก่อน 

“หยุ๊ด! เธอยังไม่เล่าใช่ไหม?” 

“ฉันก็รอให้เธอมาเล่านั่นล่ะ” กานดารับน้ำเย็นไปดื่ม พลางส่ายหน้าในความเผือกของเพื่อน

ปวีร์รับขวดน้ำมาวางไว้ แต่เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงกดดันให้สุดเขตรีบเล่ามาให้หมด

“ตอนนี้ แอดมินนินจาประกาศว่า หลังเอ็งเรียนจบสองปี จะมีการแข่งขันจีบหมอวี โดยผู้ชนะจะได้รับเงินรางวัลที่มีการโดเนทในบัญชี ตอนนี้เริ่มเปิดรับโดเนทแล้ว แต่ห้ามโดเนทเกินครั้งละ 5 บาท” 

“หะ!” 

“จริงนะวี ตอนนี้เขาเริ่มเปิดรับบริจาคแล้ว อีกสองปีเขาจะเริ่มการแข่งขัน ตอนนี้ใครอยากสมัครก็ยื่นใบสมัครเข้าไปได้ จะมีการคัดเลือกอย่างโปร่งใส ภายในสองปีจะเหลือผู้แข่งขันไว้ไม่เกินห้าคน” 

“บ้าบอ!” ปวีร์อดสบถออกมาไม่ได้ นี่มันชีวิตเขา แอดมินนินจามันถือสิทธิ์อะไรมาเอาชื่อเขาไปอ้างรับบริจาค แถมยังเปิดโอกาสให้คนมารุมจีบเขาอีก “ชักจะบ้าไปกันใหญ่ เห็นทีต้องหาวิธีจัดการซะแล้ว”

 

--------------------------------------------------------------

            

 

                

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น