[BTS] HELLO SUNSHINE (kookga vmin)

ตอนที่ 3 : SUNSHINE..TWO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ส.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 



SUNSHINE..TWO


kookga.vmin






               "โอ๊ย/นี่แกตั้งใจฟังอยู๋รึป่าวเนี่ย"  ขณะที่กำลังมองหน้าของพี่ชายข้างบ้านที่กำลังสอนการบ้านให้ผมอย่างเพลินๆอยู่(?)หัวของ ผมก็โดนฝ่ามือหนาประทับลงตรงกลางพร้อมเสียงของคนที่ฝากฝังรอยมือเอาไว้บนหัวผมพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ


               "ฟังอยู่ฮะ" ผมพูดเสียงแผ่วก่อนจะก้มหน้าก้มตาแก้ไขโจทย์เลขตามที่พี่ชายคนสนิทสอน



               "อ้าวๆ ไหนบอกว่าฟังไง มันผิดเนี่ย" พี่แทฮยองโวยขึ้นอีกครั้งขณะที่ผมกำลังแก้โจทย์อยู่แต่สงสัยเมื่อกี้ผมจะไม่ได้ฟัง พี่แทฮยองชี้นิ้วไปยังจุดที่ผมแก้เมื่อกี้พลางโวยขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางอย่างเซ็งๆอีกหน


               "ขอโทษฮะ เมื่อกี้ไม่ได้ฟัง" ผมเอ่ยเสียงแผ่วอีกรอบ ผมได้ยินเสียงพี่เขาถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง


               "จะพูดให้ฟังอีกรอบเดียวนะ ถ้าไม่ฟังคราวหลังมึงไม่ต้องให้กูสอนล่ะ" เขาพูดอย่างเบื่อหน่ายตามเดิมก่อนจะเลื่อนสมุด ของผมเข้ามาใกล้ๆให้เราสองคนเห็นเท่าๆกันและเริ่มลงมือสอนโจทย์ที่เพิ่งสอนไปเมื่อกี้พร้อมกันอีกรอบ แต่คราวนี้ผมนั่งฟังที่พี่เขา สอนอย่างตั้งอกตั้งใจเพราะคิดว่าถ้าพี่แกเขาโกรธขึ้นมาจริงๆ มีหวังผมต้องง้อยาวอีกแน่ๆ


               "เข้าใจยัง" เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบหลังจากสอนผมเสร็จผมพยักหน้าให้อย่างมั่นใจก่อนพี่แทฮยองจะบอกให้เริ่มทำข้อ ต่อไปด้วยกันที่ละข้อจนเสร็จจนครบทุกข้อ  -พี่แทฮยองของผมนี่ฉลาดจริงๆ นะ


               "ขอบคุณฮะพี่แทฮยอง"  ผมเอ่ยขอบคุณพี่ชายข้างบ้านอย่างสดใส พี่เขาทำหน้าเบื่อหน่ายตามเดิมก่อนพยักหน้ารับส่งๆ


               "กลับไปได้ล่ะกูจะนอน" ตอนนี้ก็เกือบ 4 ทุ่มแล้วนี่หน่า ผมเองก็ง่วงแฮะ


               "วันนี้ผมขอนอนด้วยนะ" ผมบอกพี่แทฮยองที่ตอนนี้ได้ทำหน้าตกใจกับคำพูดผมเป็นทีเรียบร้อยแล้ว


               "มึงจะมานอนกับกูทำไม กลับบ้านไปดิ" เขาโวยนิดหน่อยกับคำพูดผม แต่ผมซะอย่างไม่แค่อยู่แล้ว 


               "ขอนอนด้วยนะ" ผมเขยิบตัวเขาไปหาพี่เขาใกล้ๆเพราะตอนนี้ทั้งผมและพี่แทฮยองยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่นที่เพิ่งทำการบ้าน


               "ไม่เอา แล้วจะเขยิบเข้ามาทำไม" พี่แทฮยองดันตัวผมให้ออกห่างแต่ผมก็ฝืนตัวเองไว้พร้อมเขยิบไปจนชิด


               "น๊าขอนอนด้วย ขี้เกียจกลับห้องแล้ว" ผมว่าอย่างอ้อนๆก่อนจะว่าหัวบนไหล่พี่แทฮยอง


               "มึงจะมานอนนี่ทำไม กลับห้อง" พี่แทฮยองดันหัวผมออกพร้อมกับลุกขึ้นนั่งบนเตียง


               "ทำไมอ่า ทีเมื่อก่อนยังนอนได้เลย" เมื่อก่อนผมมานอนกับพี่แทฮยองทุกวันเลยนะจะบอกให้


               "นั่นมันตั้งแต่อยู่ประถมเหอะ"  เขาพูดสวนอย่างทันควันผ่านมาแค่ 6-7 ปีเองที่ไม่ได้นอนด้วย ขี้งกไปได้


               "ทำไมอ่ะ ทีพี่ยุนกิยังนอนได้เลย" ผมหันหน้าไปยังคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง


               "นั้นมันเพื่อนกู" 


               "ผมก็เป็น้องไง"


               "ไม่ได้!!" 


               "ผมจะนอน!!" ผมดันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปผ่านคนที่นั่งอยู่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างไม่สนใจสายตาของเจ้าของห้อง


               "กูบอกว่าไม่ให้นอนไง"


               "ไม่รู้ไม่ชี้" พอพูดจบผมก็ยกมาห่มขึ้นมาคลุมทั่วทั้งร่างกายเพื่อไม่ให้รับรู้ถึงสายตาอาฆาตรจากเจ้าของห้อง


               "จีมิน"


               "..."


               "จีมิน!!"


               "..."


               "ฮึ่ม ไอเด็กเอาแต่ใจ"  ผมรู้สึกถึงแรงที่หายออกจากเตียงพอผมมุดหัวออกมาจากผ้าห่มกลับไม่พบอีกคน แต่ยังไม่ทันที่ จะได้คิดอะไรต่อประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่หอบที่นอนปิกนิคปูลงข้างๆเตียง เขามองหน้าผมเล็กน้อยพร้อมแยกเขี้ยว ใส่ผมอย่างหมั่นไส้แต่ก็ยอมเดินไปปิดไฟห้องโดยดีหลังจากจัดการกับที่นอนตัวเองเสร็จ ผมเองก็ควรจะนอนแล้วแฮะ .. แต่ว่า



               "เอ่อ..พี่แทฮยองฮะ"


               "หื้ม" 


               "คือว่า..ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยอ่ะ"


               "..."


               "..."

          .

          .


          .


               "ไอเด็กบ้า แล้วทำไมมึงไม่อาบน้ำมา!!!"













HELLO SUNSHINE














               "นายยุนกิไปช่วยครูยกของหน่อยสิ" ระหว่างที่ผมเพิ่งเดินกลับจากห้องน้ำในช่วงพักเที่ยง อาจารย์โซยูก็ขอความช่วยเหลือ จากผมให้ไปยกของที่ห้องพักครูเพื่อเอาไปใช้สอนในช่วงบ่าย ผมเดินตามอาจารย์มาอย่างว่าง่ายหลังจจากถึงห้องที่ใช้เก็บสื่อการ สอนต่างๆ อาจารย์ก็ให้ผมยกแผนที่ สอง สาม อัน และก็กองสมุดกองใหญ่ รวมไปถึงลูกโลกสีฟ้านี่ด้วย


               "หมดนี่เลยหรอฮะ"  ผมถามออกไปเพราะในเมื่อของที่เห็นดูยังไงก็ยกหนเดียวไม่หมด


               "อ่า ใช่แต่เดี๋ยวครูให้เพื่อนช่วยยกไปด้วย" อาจารย์โซยูตอบกลับอย่างอารมณ์ดีก่อนจะจัดการข้าวของที่ผมต้องยกให้เข้าที่  


               "อาจารย์ฮะ" ยังไม่ทันได้ผมจะหายสงสัยว่าใครจะเป็นคนที่มาช่วยยกของ เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่ฟังแค่แวบเดียวผมก็รู้ ว่าเป็นใครดังขึ้นจากทางด้านหลังของผม


               "นายจองกุกมาพอดีเลย ช่วยเพื่อนยกของหน่อยสิ" อาจารย์โซยูหันไปบอกคนมาใหม่ที่ถือเล่มรายงานมาด้วย อาจารย์หยิบ เล่มรายงานมาไว้ในมือก่อนจะพยักเพยิดหน้าให้อีกคนมาช่วยผมยกของ 


               "โหย ไรอ่ะ อาจารย์นี่ผมมาส่งงานนะ"  คนที่ถูกใช้โวยวายเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินมายังแถวๆที่ผมยืนอยู่


               "ยกไปเถอะ ของที่ให้ยกก็ของที่ฉันจะเอาไปสอนห้องนายนะ" อาจารย์โซยูพูดพลางเดินมานั่งยังโต๊ะทำงาน


               "ครับๆ ว่าแต่จารย์จะให้ผมยกกับใครอ่ะ" นี่เขามองไม่เห็นผมหรอเนี่ย


               "นี่ ก็ยืนอยู่ตรงนั้นไง" อาจารย์เอ็ดขึ้นเมื่อจองกุกถามคำถามที่ไม่น่าถาม


               "ห๊ะ! ยุนกิหรอครับ"  จองกุกหันไปถามอาจารย์โซยู ก่อนอาจารย์จะพยักหน้าหัน เขาจึงหันมามองผมอีกรอบ


               "เอ่อ..ทำไมหรอ" ผมถามออกไปเสียงแผ่วเมื่อเขาเอาแต่จ้องผมนิ่ง .. ใน นี่ มัน ร้อน ๆ แฮะ


               "ป่าวๆ เราคิดว่ายุนกิมาส่งงานเฉยๆอ่ะ"  เขายกมือขึ้นมาปัดไปมาก่อนจะตอบคำถามผม "งั้นช่วยกันยกเนอะ"  จองกุก หยิบแผนที่ และ ลูกโลกมาถือก่อนจะหันมาส่งยิ้มสดใสแบบฉบับเขาให้ผม เห็นดังนั้นร่างกายเย็นเฉียบของผมตอนนี้จึงเลือกที่จะ รีบเดินไปหยิบกองสมุดขึ้นมา เพราะคิดว่าถ้านานกว่านี้อีกสักหน่อยผมได้ละลายอีกครั้งแน่ๆ 


               "แค่นี้ใช่มั้ยฮะ ผมไปล่ะนะ"  ก่อนจะออกจากห้องจองกุกหันไปถามอาจารย์อีกรอบเพื่อความแน่ใจเมื่ออาจารย์พยักหน้าให้ทั้งจองกุกและผมก็เริ่มเดินทางไปยังห้องเรียน3-C ของจองกุกทั้งที่ก็เป็นทางเดินเดิมๆที่ผมใช้เดินอยู่ทุกวัน แต่ทำไมวันนี้ผมกลับ มีความสุขกว่าทุกวันเลยนะ ระหว่างที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ จู่ๆคนที่เกินนำผมก็หยุดชงักลง ระหว่างทางเดินตรงหน้าตา ผมชะโงกหน้าลงไปมองบริเวณสวนข้างล่างอย่างเช่นจองกุก  แต่ก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติของอะไร



               "เอ่อ จองกุกมีอะไรหรอ" ผมถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะผมเองก็ไม่ สนิทกับเขา เท่าไรจึงไม่แน่ใจว่าควรถามออก ไปดีหรือไม่



               "อ่อ ป่าวหรอกพอดีเจอคนรู้จักน่ะ" จองกุกตอบอย่าสบายๆก่อนจะ หันมาส่งยิ้มบางให้ผม



ผมพยักหน้ารับสองสามที จองกุกจึงเริ่มเดินนำผมไปอีกครั้ง ว่าแต่ว่าคนข้างล่างนี้มีคนที่ จองกุกรู้จักด้วยหรอเนี่ยก็เห็นมีแต่เด็กปี 1 ทั้งนั้นเลย ผมกับเขาเราเดินตามทางห้องเรียน มาไม่ไกลจากห้องพักครูในตอนแรกเท่าไรก็ถึงห้องของจองกุก จองกุกวางของทั้งหมด ลงบนโต๊ะอาจารย์ก่อนจะช่วยผมวางกองสมุดลงอีกที 


               "ของใจนะอุตส่าห์ช่วยยกของห้องเรา" อ่า อย่า ยิ้ม แบบ นี้ สิ


               "อ อื้ม" ผมรีบหมุนตัวกลับทันทีหลังจากตอบรับคำของจองกุก 

     - ให้ตายเถอะยุนกิ แกพลาดอีกแล้วนะเฟ้ย



               "ไง ไปไหนมา" เพื่อนผิวสีแทนทักผมทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งตามที่ประจำ


               "ช่วยอาจารย์ยกของ" ผมหยิบชีทเรียนและสมุดในวิชาที่จะเรียนต่อไปขึ้นมาพร้อมตอบคำถาม


               "หรอ" ถึงปากจะตอบแต่มือก็ยกถุงขนมที่บ่นว่าอยากกินเมื่อวานขึ้นมา ว่าแต่มันแอบ ไปซื้อมาตอนไหนเนี่ย ไม่ชวนเลย 


               "ไปซื้อมาตอนไหน" ผมถามออกไปอย่างสงสัยเมื่อเพื่อนตัวดีเอาแต่เคี้ยวงั่บๆอยู่ข้างๆ


               "ห๊ะ! อะไร" ต้องตกใจแรงขนาดนี้มั้ย 


               "ขนมอ่ะ" ผมขยายความอีกนิดเพื่อเพื่อนจะไม่เข้าใจคำถาม


               "อ่อ" แทฮยองทำหน้าเข้าใจแต่ก็หยิบขนมใส่ปากตามเดิมพลางทำหน้าเหมือนลืมคำถามไปแล้ว


               "อ่อ แล้ว.." 


               "จีมิน" เหมือนกับจะเป็นคำอะไรสักอย่าง ทั้งคำถาม คำอุทาน หรือคำบอกเล่า แต่สำหรับคำถามนี้ก็คงต้องทำบอกเล่า  ล่ะนะผมพยักหน้าเข้าใจแต่ก็ไม่วายยกยิ้มกรุ่มกริ้มให้กับ เพื่อนตัวดีสักหน


               "ยิ้มไร?!" แทฮยองถามออกมาทั้งทีสายตายังจดจ้องอยู่หน้ากระดานที่ไม่มีอะไรเลย


               "ฉันก็พี่" 


               "อะไรของมึง" เขาหันมามองผมกับประโยคที่แสนขะกำกวม 


               "ไม่เห็นน้องซื้อมาให้เลย" ดูเหมือนว่าเพื่อนผมจะเป็นคนที่อ่านออกง่ายซะเหลือเกิน เล่นทำตาโตแถบหลุดออกจากเบ้า ขนาดนี้


               "อันนี้มันซื้อมาให้ที่กูสอนการบ้านมันเว้ย" แทฮยองตอบก่อนจะยัดขนมลงใต้เก๊ะ แล้วหยิบชีทอรียนขึ้นมาแทน ก่อนจะหันหน้าอีกทาง 


               "ปะกี้เห็นอยู่ที่สวนนะ" ผมพูดลอยๆก่อนจะเหลือบมองไปยังคนที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง


               "อะไร?!" แทฮยองหันมาทำหน้าเหวี่ยงใส่ให้ผม


               "บอกเฉยๆจะได้ไม่ต้องหา" ผมก้มหน้าลงไปมองชีทเรียนก่อนละความสนใจจากแทฮยอง


               "ยุนกิมีคนมาหาอ่ะ" เพื่อนในห้องคนหนึ่งของผมตะโกนขึ้น ผมหันไปตามเสียงเรียกและ มองไปยังประตูหน้าห้อง ก็พบกับคนทีาผมไม่คิดว่าจะมาหาที่สุด .  .  .  จอง  กุก 


               "มาทำไมว่ะนั้น" แทฮยองพูดออกมาเบาๆคล้ายกับคุยกับตัวเอง และหันมองหน้าผมเหมือนกับกำลังจะถามคำถาม


               "ไม่รู้" ผมลุกขึ้นพยายามรวบรวมสติที่ตอนนี้กระเจิงไปไกลถึงดาวอังคารให้กลับ มาอยู่กับตัวเองโดยเร็วก่อนจะเริ่มก้าวขา ที่คล้ายจะเป็นข้อยึดติดให้เดินไปข้างหน้า


               "เอ่อ มีอะไรหรอ" ผมเอ่ยเหมือนเดินไปใกล้ถึงกับที่ที่เขายืนอยู่ 


               "อ่ออันนี้ของยุนกิรุป่าว" จองกุกยื่นปากกาแท่งสีฟ้าที่ยังไงๆก็เหมือนของผมมาข้างหน้าผมเอือมมือออกไปจับยังกระเป๋า ต่างๆ บนเสื้อผ้าก็ไม่พบกับปากกาของผมแล้ว


               "ดูเหมือนจะใช่" ผมยื่นมือไปรับปากกา "ขอบคุณนะ" และเหมือนเดิมอีกครั้งเมื่อสัณชาตญาณ ของผมมันสั่งให้กลับ หลังหันทันทีที่พูดจบ 


               "ยุนกิ เดี๋ยวสิ" แต่ดูเหมือนจองกุกจะยังมีอะไรพูดต่อเขารีบเอือมมือมาคว้าแขนของผมเอาไว้ข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว  ...     ทำ ไม มัน พระ อา ทิตย์ ถึง ต้อง ร้อน ด้วย นะ


               "ม มีอะไรหรอ" ผมถามกลับทั้งๆที่ยืนหันหลังให้จองกุก


               "ฝากถามไอแทหน่อยนะว่าวันนี้จะเข้าชมรมรึป่าว" ผมพยักหน้ารั่วๆเมื่อเริ่มรู้สึกร้อนขึ้น เรื่อยๆ เมื่อความอบอุ่น มันยังคงจับ อยู่ที่แขนผมไม่ปล่อย


               "เดี๋ยวเราถามให้นะ" ผมยังคงหันหลังเหมือนเดิม


               "อื้ม ขอบใจนะ" ความร้อนออกไปจากแขนของผมแล้วรวมถึงต้นเหตุของความร้อนก็ด้วย ให้ตายสินี่มันไม่ดีต่อใจมากๆ เลย พระ อา ทิตย์ นี่ อันตราย มาก กว่า ที่ คิด เยอะ เลย 






















#.ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ 

#.อ่านเสร็จแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ด้วยนะค่าา จะเป็นกำลังใจให้มากเลย 

           



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #7 JKSG9793 (@iq555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 19:08
    จะละลายแทนยุนกิแล้ว งื้อออ>< ชอบเนื้อเรื่องอ่าา รอนะคะไรท์
    #7
    0
  2. #5 secretgne98 (@secretgne98) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 09:27
    ฮึียยยยย เขินแทนอะ มาต่อไวๆนะไรท์ ภาษาน่ารักดีค่ะ ชอบๆๆๆ
    #5
    0
  3. #4 lallalee89 (@Lallakung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 22:53
    คุณพระอาทิตย์นี่ร้อนแรงจังนะคะ กลัวยุนกิจะละลายจัง ฮือ
    #4
    0