เสน่หาจอมมารบงการรัก

ตอนที่ 20 : Chapter 6...25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มี.ค. 59

 




เช้านี้บรูโน่ต้องไปโรงเรียน เขาดูร่าเริงดีแต่แอบอมยิ้มนิดหน่อยเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา อิษยายิ้มตอบก่อนจะเดินมายืนข้างๆ ก้มลง

“ดอกไม้เมื่อวานสวยมากค่ะ ครูชอบมันมากเสียดายที่ครูไม่รู้ว่าคุณบรูโน่แอบไว้ใต้ผ้าห่มมันเลยเหี่ยวหมดเลยถ้ารู้ก่อนครูจะเอามันใส่แจกันไว้”

“ครับ”  เด็กชายยิ้มแป้นดีใจที่เธอชอบมัน

“วันนี้เราต้องไปโรงเรียน ครูว่าไว้เรากลับมาแล้วค่อยมาทำเจ้าว่าวหางสีเขียวแล้วกันนะคะ ครูจะเตรียมกระดาษไว้ให้” เมื่อเห็นแววตาเด็กชายเป็นประกาย พร้อมพยักหน้าอย่างตื่นเต้นเลยบอกให้รีบทานข้าวจะได้ไปโรงเรียนกัน

อิษยาคอยดูแลกำกับให้เด็กชายทานมื้อเช้าและดื่มนมจนหมด จึงยอมให้เขาลุกจากโต๊ะอาหารได้ โทนี่รับกระเป๋าเป้นักเรียนจากอิษยาและเปิดประตูให้บรูโน่และหญิงสาวขึ้นรถ แล้วจึงก้าวขึ้นนั่งประจำที่คนขับเพื่อไปส่งเด็กชายที่โรงเรียน

หลังจากส่งเด็กชายแล้วเธอมีเวลาว่างที่จะทำธุระอื่นๆ ได้ตามต้องการก่อนจะต้องไปรับบรูโน่ที่โรงเรียนตอนบ่ายสองโมง ซึ่งหมายความว่าเธอมีเวลาว่างราวๆ หกชั่วโมง ถ้าเช่นนั้นประเดินเวลาว่างนี้ด้วยการไปหาคุณย่าดีกว่า

โทนี่มาส่งเธอที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยและบอกว่าที่นี่อยู่ใกล้โรงเรียนของบรูโน่ ซึ่งอิษยาสามารถมาที่นี่ได้บ่อยเท่าที่ต้องการ หญิงสาวตอบขอบคุณด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดี เธอเคาะประตูห้องเบาๆ แล้วผลักเข้าไปชะเง้อมองในห้องว่าโรซานน่าหลับอยู่หรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่าท่านทานอาหารเช้าอยู่ก็รีบเดินเข้าไปทันที

“สวัสดีค่ะ ฉันอีฟค่ะ เป็นหลานคุณย่าโรซานน่า ท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ” อิษยาทักทายเจ้าหน้าที่ผู้ดูแล และสอบถามอาหารของโรซานน่า

“สวัสดีค่ะ คาเรนค่ะ ท่านน่ารักมากค่ะ อารมณ์ดีมากเลยเมื่อวานก็ทานได้เยอะค่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วง”

“คุณย่าคะ อีฟมาเยี่ยมค่ะ คุณย่าจำอีฟได้ไหมคะ”

หญิงชรายิ้มให้ก่อนพึมพำชื่อหญิงสาวราวกับต้องการทบทวบความจำ

“อีฟ อีฟ อีฟ คุ้นๆนะ ชื่อของหนูหรือ”

“ค่ะ หนูเองหนูเป็นหลานคุณย่าค่ะ เป็นลูกสาวของเอ็ดเวิร์ดลูกชายของคุณย่าไงคะ”

อิษยาพอทราบว่าอาการของคุณย่าเริ่มมีอาการจำใครไม่ค่อยได้มาระยะหนึ่งแล้ว แม้อิษยาจะใจหายไปบ้างแต่อย่างน้อยโรซานน่าก็จะไม่ทุกข์ทรมานกับการรอคอยให้เธอมาเยี่ยมมาหา ส่วนหนึ่งเพราะคุณย่าจำอะไรไม่ค่อยได้ ความจำย้อนกลับไปในอดีตเสียมากกว่า

“เอ็ดดี้หรือ หนูเป็นลูกของเอ็ดดี้หรือ? โอฉันคิดถึงเขาเหลือเกิน เขาไปไหนกันนะ นานแล้วไม่กลับมาอีก”

อิษยาเดินไปหยิบอัลบั้มรูปภาพมาเปิดและชี้ให้คุณย่าดู พลางอธิบายให้คุณย่าฟังอย่างช้าๆ ว่าเอ็ดเวิร์ดเสียชีวิตไปนานแล้ว โรซานน่าดูจะมีอาการตกใจแต่สักเดี๋ยวก็ลืมเลือนและถามคำถามใหม่เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบ แต่หญิงสาวก็อธิบายและชี้ชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ เพราะกลัวโรซานน่าจะเศร้าสร้อยเรื่องเอ็ดเวิร์ดไปมากกว่านี้

“คุณดูใจเย็นจังเลยค่ะ” คาเรนเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวคราวลูกพูดคุยและอธิบายเรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมานับสิบรอบ โดยไม่มีท่ามีโกรธเกรี้ยวหรือหงุดหงิดแม้แต่น้อย

“ฉันเข้าใจอาการของโรคค่ะ รู้ว่าท่านจำอะไรไม่ได้จะโกรธไปหงุดหงิดไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้คุณย่าท่านตกใจและหวาดกลัวดิฉัน อีกอย่างท่านอายุมากแล้วอะไรที่ทำให้ท่านสบายใจมีความสุขฉันก็ยินดีค่ะ เวลาของท่านน้อยลงไปทุกวันๆ ฉันอยากสร้างความทรงจำที่ดีทีสุดระหว่างฉันกับท่านน่ะค่ะ”

“ฉันอยากให้ญาติผู้ป่วยทุกคนคิดเหมือนคุณจังเลยค่ะ คนอื่นๆ คงเบื่อที่คนแก่ที่ป่วยเป็นโรคนี้จำอะไรก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่เป็นก็เอามาทิ้งไว้ที่ศูนย์ให้ช่วยดูแล บางรายก็ไม่มาเยี่ยมเลยค่ะจ่ายแต่เงินทุกเดือนๆ อาจจะดีว่าผู้ป่วยเหล่านี้จำอะไรไม่ได้เลยไม่มีความทุกข์ที่ญาติหรือลูกหลานไม่มาหาเลยค่ะ”

“ฉันเองไม่อยากให้ท่านมาอยู่แบบนี้หรอกค่ะ แต่จำเป็นดิฉันต้องทำงานไม่มีเวลาจะดูแลท่านใกล้ชิด ก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี่ ท่านหายออกจากบ้านค่ะเพราะดิฉันลืมล็อกประตู ใจหายแทบแย่ห่วงว่าคุณย่าจะหลงทางไปแล้วเกิดอุบัติเหตุ ฉันต้องขอบคุณนายจ้างของฉันที่แนะนำที่นี่ให้ไม่งั้นดิฉันคงแย่เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรดี”

อิษยาคุยกับเจ้าหน้าที่พักใหญ่จนเธอขอตัวไปทำงานต่อปล่อยให้อิษยาได้อยู่กับคุณย่าและดูแลท่านตามต้องการ หญิงสาวขลุกอยู่กับโรซานน่าตลอดครึ่งวันทั้งนวดให้ท่าน เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า อ่านหนังสือให้ฟัง ป้อนอาหารกลางวัน และตอบคำถามเดิมๆ ที่โรซานน่าถามอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย จนบ่ายส่งโรซานน่าเข้านอนประมาณบ่ายโมงก็ออกมาจากศูนย์ดูแลเพื่อไปรับบรูโน่ที่โรงเรียนตอนบ่ายสองโมง

“ขอโทษค่ะ โทนี่ ฉันลืมเวลาไปเลย คุณทานข้าวหรือยังคะ ขอโทษจริงๆค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณครู ผมเรียบร้อยแล้ว คุณย่าของคุณครูเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ท่านสบายดีค่ะ ไม่น่าห่วงเท่าไหร่ ฉันคิดว่าถ้าเจอคุณเคลาดิโอครั้งหน้าจะขออนุญาตมาดูแลคุณย่าท่านอาทิตย์ละสองถึงสามวัน พอส่งคุณบรูโน่เสร็จก็จะรบกวนให้คุณโทนี่มาส่งฉันที่นี่ แล้วก็กลับไปที่บ้านได้เลยค่ะ พอบ่ายได้เวลาก็ค่อยมารับฉันแล้วไปรับคุณบรูโน่ เกรงใจคุณโทนี่ต้องมารอดิฉันทั้งวัน ดิฉันเลยคิดว่าทำตามแผนนี้ดีที่สุด”

“เอาตามที่คุณครูว่าก็ได้ครับ เพราะท่านเคยบอกไว้แล้วว่าให้คุณครูทำธุระในระหว่างคุณบรูโน่ไปโรงเรียนได้ตามสบายครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

อิษยายิ้มกว้าง รู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่ใจร้อนบุกไปหาเคลาดิโอวันนั้น ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องแย่แน่เพราะทำงานพิเศษได้ค่าจ้างชั่วโมงละไม่เท่าไหร่ แถมยังต้องกังวลเรื่องโรซานน่าอีกด้วย งานที่เธอได้รับนี่ถือว่าดีมากๆ สวัสดิการก็เยี่ยม เจ้านายก็หล่อ แถมได้หาอะไรเล่นสนุกแบบเด็กๆ อีก จะมีงานไหนวิเศษไปกว่างานที่คงไม่มีอีกแล้ว

ขากลับบรูโน่เร่งให้โทนี่ขับรถเร็วๆ เพราะอยากไปทำว่าวหางยาวที่เป็นสีเขียวเต็มทีแล้ว จนอิษยาหัวเราะในความไร้เดียงสาของบรูโน่อยู่หลายครั้ง

“เอางี้ดีกว่าค่ะ กลับไปถึงเรารีบทำการบ้านให้เรียบร้อยระหว่างคุณบรูโน่ทำการบ้าน ครูจะเตรียมอุปกรณ์ไว้ให้พอทำการบ้านเสร็จแล้วก็เริ่มทำว่าวหางสีเขียวได้เลยค่ะ”

“ครูสัญญาแล้วนะ”

“ค่ะ ครูสัญญา” อิษยายกนิ้วก้อยขึ้นเกี่ยวกับนิ้วเล็กๆ ของบรูโน่ แต่เด็กชายก็ยังไม่หยุดเร่งเร้าให้โทนี่ขับรถเร็วๆอยู่ดี

โทนี่จอดรถยังไม่ทันสนิทดีเด็กชายก็เปิดประตูรถกระโดดลงไปแล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไปทางห้องเรียนทันที จนโทนี่ประหลาดใจ

“ผมไม่เคยเห็นเขามุ่งมั่นกับการทำอะไรสักอย่างมากขนาดนี้มาก่อนเลยครับคุณครู คุณครูนี่แจ๋วจริงๆ” โทนี่ยกนิ้วโป้งให้เธอพลางหัวเราะลั่นอย่างสบายอกสบายใจ

“ฉันคิดว่าโชคดีมากกว่าค่ะ ที่บังเอิญคุณบรูโน่ชอบของเล่นที่ฉันเอามาหลอกล่อน่ะค่ะ ไม่งั้นสงสัยต้องโดนแกล้งเจอสารพัดสัตว์ประหลาดแน่เชียวค่ะ”

“ครับ เป็นโชคของผม เกรซและลิซ่าด้วยครับ”

“ค่ะ โอ๊ะตายจริงดิฉันคงต้องรีบไปเตรียมอุปกรณ์แล้วล่ะค่ะ ลูกศิษย์ตั้งใจแบบนี้ ดิฉันต้องเร่งทำคะแนนหน่อย ไปนะคะ”

อิษยายิ้มให้แล้วเร่งเดินตามเด็กชายไปทันทีโดยแวะเข้าครัวเพื่อขอของว่างให้ลูกศิษย์คนขยันสักชุด แล้วยกของว่างตามไปที่ห้องเรียนทันที เด็กชายกำลังทำการบ้านอย่างตั้งใจและขะมักขะเม้นจนอิษยานึกชม เขาจะเหมือนใครนะ พ่อหรือแม่ ใบหน้าคมคายนั้นดูคล้ายเคลาดิโออยู่ไม่น้อย เชื่อว่าเคลาดิโอตอนยังเยาว์วัยก็คงมีหน้าตาประมาณนี้

อืออยากเห็นหน้าแม่ของบรูโน่จัง ลูกน่ารักแถมฉลาดเกินอายุแบบนี้ ทิ้งไปได้อย่างไรกัน ต่อให้เลิกรากันก็ไม่น่าจะหายเงียบไปเลย น่าจะมาเยี่ยมหรืออะไรบ้าง เพราะตามที่เกรซเล่าให้ฟังก็มีเคลาดิโอเลี้ยงดูมาตลอด อ้อบางทีก็มีคุณย่าของบรูโน่มารับไปบ้างตอนปิดเทอม เธอเห็นภาพครอบครัวหลายภาพอยู่ตรงห้องนั่งเล่นแต่ยังไม่มีโอกาสชมอย่างใกล้ๆ เอาไว้พรุ่งนี้ส่งบรูโน่แล้ว คงจะขอสำรวจห้องต่างๆ ในบ้านและรอบบ้านเสียหน่อยจะได้มีไอเดียหาเรื่องซุกซนให้เด็กชายได้บ้าง


Writer Talks

เสี่ยเคลาซ์: เจ้ เจ้ ได้ข่าวว่า “ควายหาย”

อิเจ้: ?? อิเจ้ไม่ได้เลี้ยงควายนะอิเสี่ย  ไฟล์ย่ะ ไฟล์ ฟังผิดเลยพูดผิด หรือว่าตั้งใจยะ

เสี่ยเคลาซ์: แหมเจ้ ผมเป็นฝรั่ง พูดไม่ชัดเป็นธรรมดา

อิเจ้: พูดเลยว่าไม่เชื่อย่ะ (มองบนและจือปากเบาๆ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #28 peanpean (@samila-ppppp29) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 01:13
    บรูโน่~~~
    #28
    1
    • #28-1 ปาณนาถ (@pannart) (จากตอนที่ 20)
      6 มีนาคม 2559 / 11:45
      แสบเล็ก ^^ ของอิเจ้เอง ☺
      #28-1