ไฟ◆คลั่ง◆รัก | ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง• [เปิดจอง]

ตอนที่ 3 : ◆บทที่ ๑.๑◆ [สิบปีต่อมา]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    20 ก.ย. 63



บทที่ ๑
[สิบปีต่อมา]

๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓

ณ คริสตจักรเมอามารีอา


ตึกๆๆ


เด็กหญิงร่างเล็กวัยแปดขวบกำลังสาวเท้าวิ่งบนทางเดินของโบสถ์อันสงบสุขด้วยสีหน้าตื่นเต้น มือน้อยทั้งสองข้างผลักบานประตูโบสถ์สีขาวเข้าไปด้านใน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจพร้อมกับพุ่งเข้าหาร่างบอบบางในชุดกระโปรงยาวสีขาว หญิงสาวรับร่างน้อยเข้าสู่อ้อมกอดด้วยความรักใคร่เอ็นดู


“พี่ไลลา! พี่ไลลามาแล้ว!” เด็กหญิงเอ่ยร้องดีใจ ก่อนตามมาด้วยร่างน้อยๆ ของเด็กอีกกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งวิ่งตามหลังเข้ามา เด็กๆ ถลาเข้ากอดร่างบางล้อมหน้าล้อมหลังท่ามกลางรอยยิ้มและสายตาเอ็นดูของบาทหลวงกับซิสเตอร์ผู้ดูแล


“พี่ไลลา!


“พี่ไลลา!


ชื่อของหญิงสาวถูกเรียกแข่งกันซ้ำไปซ้ำมาทำให้ ไลลานา เจ้าของชื่ออดยิ้มแก้มปริไม่ได้ เธอเอื้อมมือโอบกอดเด็กน้อยรอบตัวให้ครบทุกคน ก่อนจะย่อตัวนั่งลงในระดับเดียวกันกับเด็กๆ ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มหวานราวกับนางฟ้านางสวรรค์ เด็กๆ พากันมองแล้วฉีกยิ้มหน้าบานตามไปด้วย


“ทุกคนเป็นเด็กดีกันใช่ไหมคะ”


“ค่า/ฮับ” เสียงตอบรับแข็งขันสร้างรอยยิ้มเอ็นดูให้กับทุกคน ไลลานาลูบผมเด็กคนนั้นทีคนนี้ที นี่เป็นภาพที่พบเห็นเป็นประจำยามหญิงสาวแวะมาที่นี่ เธอกลายเป็นที่รักของเด็กๆ มากว่าสิบปีแล้ว


“เอาล่ะเด็กๆ ต้องเข้าเรียนกันแล้วนะคะ เดี๋ยวซิสเตอร์ขอตัวพี่ไลลาไปก่อนนะ เด็กๆ ต้องตั้งใจเรียนแล้วพี่ไลลาจะมาหาอีก เข้าใจไหมคะ” ซิสเตอร์อรุณีต้อนเด็กๆ ด้วยรอยยิ้มใจดีเหมือนทุกที


“จริงเหรอคะ พี่ไลลาจะมาหาหนูดาอีกใช่ไหมคะ?” ดาริน หนูน้อยวัยแปดขวบผู้วิ่งมากอดเธอคนแรกเอ่ยถามตาแป๋ว มือบางลูบแก้มเด็กน้อยเบาๆ พลางยิ้มเอ็นดู


“จริงสิจ๊ะ พี่ไลลาขอคุยธุระกับซิสเตอร์สักครู่นะ แล้วพี่จะรีบไปหาทุกคนที่ห้องเรียน ดีไหมคะ?”


“ดีค่ะ! งั้นหนูดาจะรอนะคะ” ดารินโบกมือและยอมเดินตามซิสเตอร์นารีไปพร้อมเด็กคนอื่นๆ เมื่อประตูโบสถ์ปิดลง ภายในโบสถ์จึงเหลือเพียงไลลานา ซิสเตอร์อรุณี และบาทหลวงเจสัน


บรรยากาศสดใสเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดอึมครึมอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนเจือจางลงอย่างเห็นได้ชัด


“ต้องย้ายจริงๆ เหรอคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


วันนี้ไลลานาทิ้งธุระทุกอย่างเพื่อเข้ามาถามหาความจริงจากข่าวลือที่ได้ยินมาอย่างหนาหูเมื่อหลายวันก่อน เรื่องที่ มูลนิธิบ้านสู่รัก กำลังจะถูกย้ายไปรวมกับมูลนิธิอื่น ตอนได้ยินข่าวครั้งแรกเธอตกใจมาก เพราะเธอคือหนึ่งในคนที่ร่วมอาสาดูแลมูลนิธิแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ไลลานาเคยเป็นคนที่ได้รับการดูแลจนกระทั่งเวลานี้เธอกลายเป็นผู้ดูแลแทนแล้ว ข่าวนี้จึงทำให้เธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก


“อย่างที่เธอทราบมาโดยตลอดนั่นแหละไลลา ทางมูลนิธิเราขาดผู้อุปถัมภ์มาเกือบปีแล้ว ด้วยเศรษฐกิจที่มันย่ำแย่ทำให้บริษัทของผู้อุปถัมภ์เราล้มละลาย แม้ว่าทางเราจะมีผู้บริจาคเข้ามาเรื่อยๆ แต่เป็นเพียงรายย่อย ไม่ใช่รายใหญ่ และด้วยภาระค่าใช้จ่ายสำหรับการดูแลเด็กเกือบครึ่งร้อยแบบนี้ ทางมูลนิธิของเราไม่สามารถแบกรับต่อไปได้จริงๆ” ซิสเตอร์อรุณีบอกเล่าด้วยสีหน้าเสียใจ เธอเองก็รู้สึกใจหายไม่ต่างกัน มูลนิธิแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นมาสิบเอ็ดปีแล้ว รับหน้าที่ดูแลเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งพิงมานับร้อยนับพันคนเห็นจะได้ การต้องยุบมูลนิธิไปทั้งแบบนี้ทุกคนล้วนเสียใจไม่ต่างกัน


“เราจัดโครงการได้ไหมคะ”


ไลลานาพยายามหาทางออกอย่างไม่ยอมแพ้ เธอไม่อยากให้มูลนิธินี้ปิดตัวลง เธอไม่อยากให้เด็กๆ ต้องย้ายไปอยู่มูลนิธิอื่น เพราะสำหรับเด็กทุกคนแล้ว ที่แห่งนี้ก็คือบ้านบ้านแสนอบอุ่นของพวกเขา


“หนูขออาสาจัดโครงการเพื่อเด็กๆ ได้ไหมคะ หนูจะติดต่อกลุ่มอาสาให้มาช่วยกันทำโครงการนี้ค่ะ หนูเชื่อว่าทุกคนจะต้องมาช่วยกันแน่ๆ”


ซิสเตอร์อรุณีมองสบตากับบาทหลวงเจสันคล้ายกำลังปรึกษากัน เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเป็นเชิงอนุญาต


“ซิสเตอร์ยื้อเวลาได้ประมานหนึ่งสัปดาห์นะ ถ้าเธอหาผู้อุปถัมภ์รายใหม่ให้กับทางมูลนิธิได้ เราก็อาจไม่ต้องย้ายเด็กๆ ไปไหน”


“ค่ะซิสเตอร์ หนูจะพยายามสุดความสามารถค่ะ จะต้องช่วยเด็กๆ ให้ได้ค่ะ” สีหน้าไลลานาเต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น แม้ว่าในใจจะว้าวุ่นเหลือเกิน เพราะเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถหาผู้อุปถัมภ์รายใหม่ได้หรือไม่ แต่ก็ยังดีกว่าการอยู่เฉยๆ โดยไม่พยายามทำอะไรเลย


“ฝากเธอด้วยนะไลลา พวกเราขอบคุณเธอมากจริงๆ ที่ห่วงใยและรักเด็กๆ ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ ขอพระเจ้าคุ้มครอง”


“ขอบคุณค่ะ”


ไลลานาเดินออกมาจากโบสถ์ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอผูกพันกับสถานที่แห่งนี้มาก เรียกว่าเป็นบ้านหลังที่สองสำหรับเธอเลยก็ว่าได้ เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและสงบใจเสียยิ่งกว่าบ้านจริงๆ เสียด้วยซ้ำ


[ฮัลโหล ว่าไงคะพี่ไลลา คิดถึงจัง ไม่ได้คุยกันนานเลย] เสียงจากปลายสายตอบรับด้วยความร่าเริงตามปกตินิสัยของ แพรพลอย รุ่นน้องชมรมอาสาที่เคยร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันหลายปี


“พี่มีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือน่ะพลอย” ไลลานาบอกจุดประสงค์โดยไม่อ้อมค้อม เวลาไม่รอท่า ชักช้าจะยิ่งเสียการณ์ หลังจากเธอเล่าเรื่องราวจนจบ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นงานเป็นการมากขึ้น


[เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวพลอยจัดการรวบรวมทุกคนให้นะ ทุกคนต้องเต็มใจช่วยแน่ๆ พี่ไลลาไม่ต้องกังวลนะคะ]


“อื้ม ขอบใจมากนะพลอย พรุ่งนี้เจอกันจ้ะ”


เธอกดวางสายด้วยสีหน้าคลายความกังวล รู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยๆ เธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง ยังมีทุกคนพร้อมจะสู้เคียงข้างเธอ ดวงตาหวานเหม่อมองป้ายมูลนิธิตรงหน้า รอยยิ้มแห่งความหวังปรากฏบนริมฝีปากบาง


“ฉันจะรักษาที่นี่เอาไว้ให้ได้ ฉันจะต้องทำให้ได้”

..........
ฝากกดติดตามคุณไฟด้วยค่ะ

พูดคุยกับไลลานา
เริ่มตอนที่ 1 ในอีกสิบปีต่อมาเลย หนูไลลาโตเป็นสาวแล้วค่ะ
เรามาเอาใจช่วยกันว่าหนูไลลาจะช่วยมูลนิธิไว้ได้หรือเปล่า
เรื่องนี้เป็นนิยายผู้ใหญ่ แนวรักคอมเมดี้ หื่น ฮา หวานละมุน โรมานซ์
ฝากติดตามกันด้วยนะคะ 
นิยายเซ็ต 2 เรื่องนะคะ
ไฟคลั่งรัก #ไลลานา
จันทร์เร้นรัก #แววจันทร์

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง


________________
กดไลค์แฟนเพจ "ไลลานา"
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #75 pa_nuch (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 18:52

    ใสู้ๆๆๆ

    #75
    0
  2. #12 towarisa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 07:49

    เอาใจช่วยนะไลลา สู้ๆ

    #12
    0
  3. #11 Noonans (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 18:45
    เราเอาใจช่วยนะไลลา
    #11
    0
  4. #10 yatadan2004 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:33
    สะ สั้น ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ
    #10
    0